Obóz oblężniczy [Wydarzenie]

[Nobuo]

Obóz oblężniczy rozciąga się szerokim pierścieniem wokół Ningyō-shi, wbity w pustynny krajobraz jak obca, ciężka struktura złożona z setek namiotów, sztandarów i palenisk. Twardy, spękany piasek nosi ślady nieustannego ruchu żołnierzy, koni i wozów z zaopatrzeniem. W dzień pustynne słońce bezlitośnie praży obóz, a powietrze drży od gorąca i kurzu unoszonego przez wiatr. W oddali zawsze widać mury miasta, które górują nad horyzontem niczym milczące wyzwanie rzucone armii stojącej na pustyni.

W centrum obozu znajduje się największy namiot będący miejscem dowodzenia, gdzie zbierają się dowódcy, najczęściej przebywa tam sama Saori Ayatsuri i gdzie trafiają raporty zwiadowców obserwujących miasto. Wokół niego rozlokowane są kolejne sektory namiotów, magazyny zapasów, stajnie oraz prowizoryczne warsztaty, w których przygotowuje się sprzęt potrzebny do oblężenia. Nocą obóz rozświetlają ogniska i lampiony, a między namiotami krążą patrole pilnujące porządku i czujnie obserwujące mury Ningyō-shi. Mimo pozornego spokoju wszyscy wiedzą, że jest to tylko cisza przed momentem, w którym oblężenie przerodzi się w otwartą bitwę.

[Nizan]

Powóz wjechał do miejsca, w którym zostali zatrzymani przez straż. To, w jaki sposób mężczyzna warknął w ich kierunku sprawił, że Nizan aż chciał się najeżyć, lecz musiał odgrywać swoją rolę. Owszem, w przeszłości miał kilka przykładów i napadów agresji, gdy... ktoś zaczepił Shimę, albo kilka bójek, jednak gdy był już starszy skutecznie walczył z tym, by być zdecydowanie dojrzalszy i bardziej stonowany pod kątem swoich emocji.

Tak ile by nie ćwiczył, ile by się nie starał, jak tylko coś działo się Shimie lub Aracie, to miał chęć rozpierdolić cały wszechświat dookoła, tylko po to by zagwarantować im bezpieczeństwo.

Kątem oka zobaczył, że Arata zachowała spokój i zgodnie z całą opowieścią od Nizana, dziewczynka siedziała blisko Shimy.
- Nizan Kunisaku. Nie jestem tylko kupcem, ale też poselstwem ze strony Radnej Takane Chieko, z miasta Kupieckiego Ryuzaku. - powiedział spokojnie.

Nim jednak zdążył na dobre rozkręcić się w rozmowie, strażnicy zażądali przeszukania wozu. Zgodnie z tym, Nizan zeskoczył z powozu i zgodnie z poleceniem zaczął pokazywać towary.
- Jedzenie, głównie zapasy. Przywieźliśmy produkty, z których moja żona będzie potrafiła ugotować najlepsze dania z Antai. Byłeś kiedyś w Antai? - zapytał unosząc brew. - Wietrzne równiny? - podpowiedział. - Jeżeli nie, to na tym powozie znajduje się kucharka, która robi najlepsze tradycyjne dania z tamtego regionu. I polecam Ci się tym zbytnio nie chwalić wśród kolegów, bo jutro już będzie taka kolejka, że będziesz musiał w niej stać pół dnia by skosztować tego, co przygotuje. - powiedział i położył rękę na barku żołnierza, starając się trochę rozluźnić atmosferę.

Nizan przez pół życia naoglądał się, jak Konisaku podchodził do ludzi. Wiedział, że sprawienie dobrego wrażenia, a także obietnica zysku zawsze działała dobrze na start. W jego przypadku zyskiem był... było jedzenie.
- Tak jak mówiłem, nie przyjechałem tutaj by w czymś przeszkadzać. Ryuzaku pozostaje w sojuszu z Unią, ale nie jestem shinobim, dlatego nie mam zamiaru brać w niczym udziału. - była to półprawda. Shinobim był, ale emerytowanym.

Wtedy jednak pojawiła się ona... i kurwa, Hachiman mi świadkiem, że jest to najtrudniejszy moment w graniu tą postacią, bo wykurwiłbym jej takiego jintona w tym momencie, że ja jebie.

W każdym razie, królowa oszustwa, o której Nizan nie mógł wiedzieć. Jednak... jej widok sprawił, że Nizan odetchnął.
- Cześć... Saori? Sayuri? - zapytał unosząc brew. - Ciociu? - poprawił się. - Chyba, teraz nie byłbym w stanie Was odróżnić. Zawsze byłyście podobne, ale teraz... to nie wiem. - powiedział, cicho wzdychając. - Ale Ty nie miałaś problemów by rozpoznać mnie. Ile to minęło? Ponad piętnaście lat?

Nizan podszedł do niej i spojrzał w jej oczy. Za nic nie potrafił powiedzieć z kim ma do czynienia. Jednak starość dla niej była łągodna, tak sądził.

Nie wiedział, czy... cieszy się na jej widok. Trochę zbyt dużo minęło, by czuł do kobiety jakiś większy sentyment... dlatego też nie przytulał się, ani nie całował z nią na przywitanie. To, co zrobił, to odwrócił i wskazał ręką na powóz.
- To moja żona, Shima i córka, Arata. - powiedział, wskazując, po czym ponownie odwrócił się do kobiety. - Przyjechałem z drobnym poselstwem od Takane Chieko. Musimy porozmawiać o interesach. W sumie, nie sądziłem, że tak szybko Cię odszukam. W sumie to... jak załatwimy dziś wszystko, to nawet jutro możemy zaczął wracać do Ryuzaku, by tu Wam się nie plątać. - delikatnie się uśmiechnął. - Możemy porozmawiać na osobności? Lepiej, by tego nie słyszały uszy postronne.

[Uchiha Hiromi]

~ 5/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

- Saori, Saori - odpowiedziała kobieta i rozłożyła ręce, żeby zaprosić go do uścisku. Objęła go krótki, położyła ręce na ramionach i skinęła głową. - Wyrosłeś. Pięknie wyrosłeś. Zachodnie Morze ci służy.

Wtedy Nizan przedstawił swoją żonę i dziecko. Shima zapobiegawczo nie schodziła z powodu, ale Arata delikatnie zamachała rączką, żeby się przywitać z Saori. Saori pomachała do niej z powrotem.

- Piękne kobiety - przyznała. - I piękne imiona. Założę się, że Arata też odziedziczyła talent po babci. Na razie nie będę zmuszać nikogo do uścisków, ale może jak się poznamy. Jesteście przecież dla mnie, jak rodzina. Nazywam się Ayatsuri Saori. Dowodzę tym oblężeniem. Jestem Shirei-kan klanu Ayatsuri. Odzyskamy, co nasze.

Ludzie dookoła stanęli na baczność i potwierdzili to okrzykiem.

Kiedy napięcie przy bramie wreszcie opadło, a formalności i pierwsze słowa powitania miały już miejsce, Saori Ayatsuri osobiście przejęła eskortę nad wozem rodziny Kunisaku. Kobieta odwróciła się na pięcie, dając znak dłonią, by ruszyli za nią w głąb wojskowego mrowiska.

- Takane-san cię przysyła, co? Daleka droga. Ale wiem, o co chodzi. Mogłam się spodziewać, że prędzej czy później przyjdzie dość ostro pisany list. Oczywiście, w życiu by tutaj ten list nie dotarł, tylko do zdrajców w mieście. Dlatego może lepiej, że przyjechaliście osobiście.

Wkroczenie w serce obozu oblężniczego przypominało wejście do wnętrza wielkiego, dusznego i niebezpiecznego ula. Przestrzeń za bramą uderzała kakofonią dźwięków: rytmicznym uderzaniem młotów o kowadła w prowizorycznych kuźniach, nawoływaniem oficerów musztrujących oddziały, rżeniem koni i chrzęstem uzbrojenia. Wszędzie unosił się gryzący w oczy pył, wymieszany z zapachem potu, dymu z dziesiątek ognisk i pieczonego, twardego mięsa. Jeszcze w innych miejscach były naprawiane marionetki.

Dla żołnierzy widok ich głównej dowódczyni prowadzącej kupiecki wóz był nie lada sensacją. Żołnierze o twarzach ogorzałych od pustynnego słońca rozstępowali się przed Saori z niemal nabożnym szacunkiem, salutując lub kłaniając się w milczeniu, lecz ich wzrok natychmiast uciekał ku przybyszom. Patrzyli na rzemieślnika z Ryuzaku, na piękną Shimę, a przede wszystkim na małą Aratę. Zgodnie z tym, przed czym ostrzegał ojciec, w oczach wielu z nich malowało się zdumienie, a czasem głęboka tęsknota za normalnością, którą ta mała rodzina ze swoim zwierzyńcem reprezentowała. Arata, choć wyraźnie onieśmielona, trzymała się dzielnie. Szła tuż przy matce, zerkając na wielkich wojowników, podczas gdy Chmurka bezpiecznie obserwowała wszystko z wysokości wozu, a Tuptuś zamarł w swojej klatce.

- Dam wam miejsce w swoich kwaterach, oczywiście. Nie musicie się niczego obawiać. Karawany handlowe są tu mile widziane, potrzebujemy wszystkiego, co mają do zaoferowania, a domyślacie się, że o to trudno. Dlatego krążący po niebie Douhito obserwują i dają znać, jak coś jedzie. Z przyjemnością przekonałam się, że to jesteś ty. Opowiedzcie mi o swojej podróży.

Im bliżej centrum obozu się znajdowali, tym bardziej chaotyczna zabudowa ustępowała miejsca wojskowemu rygorowi. Namioty były tu większe, ustawione w równych, geometrycznych rzędach, a patrole składały się z elitarnych, doskonale wyposażonych jednostek.

W samym sercu tego militarnego miasteczka stał namiot dowodzenia. Był potężny, uszyty z grubego, wielowarstwowego płótna w kolorze wyblakłego piasku, co miało zapewniać mu kamuflaż na tle pustyni. Przed szerokim wejściem łopotały na wietrze dwa wysokie sztandary, a dostępu broniło dwóch milczących strażników, którzy na widok Saori natychmiast unieśli ciężkie poły materiału, przepuszczając dowódczynię i jej gości do środka.

Wnętrze namiotu uderzało natychmiastową zmianą atmosfery. Przede wszystkim panował tu przyjemny, głęboki półmrok i chłód, dający wytchnienie od bezlitosnego słońca Atsui. Zamiast zapachu potu i dymu, w powietrzu unosiła się woń starego pergaminu, wosku oraz charakterystyczny, ostry zapach smarów i olejów maszynowych - nieodłączny atrybut klanu Ayatsuri.

Centralną część namiotu zajmował masywny stół, na którym rozpostarto ogromną, szczegółową mapę Ningyo-shi i okolicznych ziem. Była usiana dziesiątkami rzeźbionych pionków, oznaczających pozycje wojsk, punkty zaopatrzeniowe i słabe punkty w murach miasta. Dookoła stołu porozstawiano kilka prostych, ale solidnych krzeseł.

Pod ścianami namiotu piętrzyły się stosy zwojów, zapieczętowanych raportów i tub z wiadomościami. W jednym z kątów, na drewnianych stojakach, spoczywały części zaawansowanych mechanizmów i na wpół zdemontowane kończyny bojowych marionetek, świadczące o tym, że dowódczyni nie tylko dowodzi, ale w wolnych chwilach wciąż zajmuje się sztuką swojego klanu. Namiot był surowy, pozbawiony zbędnych luksusów, urządzony z chłodnym pragmatyzmem, który odzwierciedlał charakter trwającej wojny i samej gospodyni.

Saori zatrzymała się przy stole, odwracając się przodem do rodziny Kunisaku, podczas gdy ciężkie poły namiotu opadły za nimi, odcinając ich od zgiełku obozu.

- No to co? Takane Chieko-san niezadowolona z powodu braku wysyłania jej małych maszyn wojennych? Absolutnie rozumiem. Jednak sytuacja tutaj nie sprzyja. Ale cóż. Zacznij od twojej sprawy. W międzyczasie ja podam wam wino i wodę. Przyda się po tak długiej podróży.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan widząc jak Saori go chwali, posłał jej delikatny uśmiech. Kiedy ktoś ostatnio go pochwalił? W sumie, to chyba Shima gdy ten opanował technikę pyłu, ale... dawno nikt nie komplementował jego wyglądu. Nie przeszkadzało to jednak kowalowi, który odwzajemnił to skinieniem głowy.
- Ty też... wyglądasz nad wyraz dobrze. - powiedział, posyłając jej zlustrowanie od stóp do głów. - Żeby wszystkie kobiety tak się starzały, to by wojen zapewne nie było na świecie.

Gdy z kolei Saori przeszła do rozmowy na temat rodziny Nizana, ten wskazał delikatnie dłonią na Aratę.
- Jest na etapie odkrywania natury chakry. Póki co, potrafi mieszać chakrę ognia, co mnie trochę dziwi, bo ja sam jestem mam naturę ziemi, a z tego co kojarzę Arata władała piorunem. - zastanowił się na chwilę. - No, ale powiedzmy, że los zawsze lubił płatać figle. Może ma ogień po którymś pokoleniu od Shimy w górę. W każdym razie, tak, też chciałem sprawdzić, czy będzie miała naturalny talent do kontroli marionetek, ale ja sam powiedzmy, że... trochę wypadłem z tych umiejętności. Wolałbym, by sprawdził ją pod tym względem ktoś, kto ma dużo praktyki. - mruknął, po czym machnął ręką. - Ale to powiedzmy, że temat poboczny.

Na to, że Saori powiedziała, że są jak rodzina, TO SZKODA ZE NIE PAMIĘTAŁA O ARIO, GDY WALIŁA MU PARTYZANTA NA ŁEB, Nizan skinął głową.
- Trochę zaniedbałem kontakty z Pustynią, przyznaję. - westchnął. - Dajmy młodej czas. Napewno jesteś bardzo zajęta i nie chcę, by zaraz Arata za Tobą chodziła i Ci przeszkadzała... czy coś w ten deseń.

Nizan obejrzał obóz. Przyjrzał się wszystkiemu, gdy ta prowadziła ich przez wojsko na środku placu.
- Nie sądziłem, że sprawa jest aż tak poważna. Z tego, co się orientowałem, Unia pozostawała bardzo silnym... tworem? A tutaj wojna domowa? - zamyślił się. - Nie jestem specjalistą w historii Pustyni, ale chyba kiedyś w Ningyo-shi jeszcze Sabaku żyli przez jakiś czas... to wtedy wojny nie było i klany wydawały się dość dobrze współżyć... co się stało? Bo zakładam, że nie pokłóciłaś się z liderką Kaguya o to, która dostanie większą garderobę w Siedzibie.

Dalej przeszli do tematów, które na ten moment rzeczywiście interesowały Nizana najbardziej.
- Tak, Takane-san mnie wysłała... a trochę przyszedłem na własną prośbę. - powiedział wprost Nizan, przechodząc przy jednym z ognisk i spoglądając na to, co jedzą żołnierze. - Wiesz, powiedzmy, że staram się... staramy się zająć pewne stanowisko i potrzebuję mieć dobre relacje z Takane i innymi. Po prawdzie, to konsultowałem się z Sayuri i Takane, a raczej byłem ich łącznikiem, bo chciałbym, żeby Ryuzaku wygrało obie wojny. Wkońcu to nasz dom, a mechanizmy Ayatsuri zawsze były najbardziej zaawansowaną technologią na kontynencie. W każdym razie, Takane wprost mi przekazała, że brak odzewu od Sayuri i informacji z Pustyni to trochę mój problem. - westchnął. - Dlatego też musiałem przyjechać osobiście, bo... no nie za bardzo wiedziałem, jak ma się sytuacja. Cóż, teraz widzę i jestem, no nie ukrywam - lekko przerażony, do czego doszło. Jak w ogóle idzie oblężenie? Szykujecie się do ataku czy... raczej negocjacji?

Kunisaku dostrzegł, że ludzie traktują Saori z trochę... zbyt wielkim szacunkiem? A może jednak z dobrym szacunkiem? Może właśnie tak powinni ją traktować?
- Dziękuję. To dla nas nazbyt hojny gest. - powiedział. - Podróż... no cóż... wyobraź sobie, że naprawdę musiałem się sporo naopowiadać o świecie. Podróżowanie z dzieckiem nie jest proste. Przemierzaliśmy każdą krainę po kolei, próbowaliśmy lokalnej kuchni, rozmawialiśmy z ludźmi i tak dalej. Chyba najciekawsza była osada Akimichi. W każdym razie, złapałem jej królika, by miała dodatkowego kompana do podróży. - nachylił się do Saori. - Napojenie i danie jedzenia królikowi, to zawsze dziesięć minut spokoju rano i dziesięć minut wieczorem. A jak pochowasz jedzenie i nim znajdzie, to nawet idzie wydłużyć do trzydziestu minut. - skrzywił się delikatnie.

Gdy Saori zaczęła ich gościć, Nizan mógł wkońcu na chwilę się rozluźnić.
- Nie tyle niezadowolona, co bardziej zaniepokojona tym, że nie wiemy co się dzieje. Takane lubi wiedzieć pierwsza. Od tego jest Radną. - uśmiechnął się krzywo. - Teraz jednak widzę o co chodzi i... no rozumiem, że nie masz jak nam pomagać. Przynajmniej narazie.

Cicho westchnął.
- A właśnie, gdzie jest Sayuri? Ciekaw jestem, czy wszystkie listy, które wysłałem, do niej dotarły.

[Uchiha Hiromi]

~ 6/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Rozmowę odbyli już w namiocie Saori. Kobieta, tak jak powiedziała, podała wodę i wino, nie miała jednak niczego do jedzenia. Na razie musiało wystarczyć. Następnie zaprosiła ich, aby usiedli i kontynuowała rozmowę z Nizanem. Arata, oczywiście, kiedy Nizan powiedział o króliku, przerwała mu, aż ten jej posłuchał "Tata, tata, tata, ale Tuptuś to jest zając:".

- Wszystko przez Oroborosa i przejęciu całkowitej władzy przez Jou. Oroboros zamordował dwie liderki - Maji i Douhito, a poza tym ładnie sobie przeciąga na swoją stronę ludzi, bo pomagają biednym w czasie klęski, jaką od kilku lat jest ogromna susza na pustyni. Oczywiście, kradną wszystko, co moglibyśmy użyć oficjalnie i wychodzą na bohaterów. Jou za to jest tak samo winny, bo zamiast albo przejść na emeryturę albo wziąć się za ważne sprawy, to ru… - Saori spojrzała na Aratę, która dokładnie w tym momencie wbiła w nią swoje oczy, jakby bardzo uważnie słuchała. - To spotyka się z jakąś małolatą, będzie miał dziecko, a wszystko wykorzystał jako zręczną intrygę, aby zostać wiecznym władcą czy coś równie głupiego. Ani nam ani Kaguya się to nie podobało. Może nawet chcieliśmy się trochę uniezależnić, stąd nasz interes, Nizan. Niestety, Nariko miała inny pomysł i sprzymierzyła się z Szakalami, a kiedy Jou wezwał mnie na naradę, przejęła miasto i wprowadziła tych terrorystów do środka.

Saori pozwoliła, aż informacja wsiąknie w głowę Nizana, po czym kontynuowała.

- Dla Takane nic nie mam. Ja budowałam i testowałam, ale to Sayuri projektowała. A Sauyri, obecnie jest za murami miasta. I przez to, że jest zakładniczką, nic nie mogę zrobić. Nariko chce, żebym się poddała, ale ja nie poddam się terrorystom. Ukradli dom, w którym są gośćmi.

Saori wetchnęła głęboko, niemal teatralnie.

- Dlatego obecnie nie jestem w stanie ci pomóc. Nawet twój brat tam wszedł, żeby wyciągnąć Sayuri, ale nie wrócił. Obawiam się najgorszego, że starł się z Nariko i… - jej głos zadrżał. - Wszystkie plany prototypów też są tam, w Siedzibie Władzy. U Nariko. I to pewnie kwestia czasu, aż je rozszyfruje. Ma trochę naszych ludzi. Nie wiem, czy będziemy mieli szansę, jeżeli je przejmą. Oblężenie trwa, znajdujemy ich szlaki, ale za każdym razem, kiedy coś znajdziemy, Szakale prześlizgują się innym miejscem… Przykro mi, Nizan.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan słuchał tego, co opowiadała mu Saori i był w szoku, ile tak naprawdę się działo.
- Czyli jest jakaś organizacja, która JUŻ zabiła dwóch liderów? - zapytał, lekko nie dowierzając. - To musisz na siebie bardzo uważać, bo to oznacza, że nie są amatorami. - stwierdził.

Dalej dowiedział się o tym, jak działała ta organizacja w praktyce. Rzeczywiście, był to schemat, który miał poddać wątpliwości całą władze. Co więcej, Jou, miał kręcić polityką od samego początku, a dodatkowo spędzać czas na stosunku z jakąś kobietą. To akurat interesowało go najmniej, chociaż na imię Jou lekko wzdrgnął.
- Aha... no to rzeczywiście, sprawy się mocno pokomplikowały. - powiedział, zastanawiając się nad tym, co opowiadała. - Czyli Nariko knuła od samego początku przeciwko Tobie? Ale... jaki miała w tym cel? Przecież zwróciła na siebie strasznie uwagę teraz. - powiedział drapiąc się po brodzie. - No bo w Unii jest sześć klanów, a Ayatsuri i Kaguya będąc w jednym mieście mają przewagę nad resztą. To Wy chyba powinnyście być najsilniejsza... frakcją we frakcji, czy coś w ten deseń. To teraz skoro Cię wyrzuciła z osady i przejęła władzę, to nic nie stoi na przeszkodzie pozostałym czterem klanom, by zaatakować ją, która jest osamotniona. Jakby... wiesz, totalnie nie widzę, po co to zrobiła, bo owszem, mogła chcieć autonomii, ale w takim razie sposób w jaki to zrobiła jest pozbawiony logiki. - skinął w stronę osady. - No i jeszcze Ci terroryści. To tym bardziej średni współpracownicy.

Jednak to co dalej powiedziała mu Saori sprawiło, że Nizan zaniemówił. W środku osady miała pozostawać Sayuri wraz z Ario.
- Ario... - powtórzył cicho. - ... co z nim? Radził sobie? Z tego co się orientowałem, to był weteranem kilku ostatnich wojen. Wysłałaś go tam samego? - zapytał unosząc brew. - To on już jakimś seininem został?

To jednak co było dla Nizana najważniejsze, to to, że CEL jego podróży znajdywał się w środku miasta. Spojrzał na Aratę, a potem przeniósł wzrok na Shimę, która mogła momentalnie wyczytać, co to oznacza dla nich.
- Wiesz, gdzie są te plany prototypów? Możesz mi narysować mapę? Do siedziby trafię, ale gdzie leżą w środku?

[Uchiha Hiromi]

~ 7/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Saori wysłuchała potoku słów Nizana i westchnęła ciężko, opierając dłonie o krawędź stołu, na którym spoczywała potężna mapa Ningyo-shi. Jej zielone oczy wbiły się w twarz mężczyzny z powagą i troską.

- Zdecydowanie nie są amatorami, cokolwiek inni mówią - zaczęła cicho, niemal konspiracyjnie. - Staram się na siebie uważać, ale uwierz mi, Nizan, jeszcze bardziej chcę uważać na ludzi z Sabishi. To moje główne zmartwienie. To ważne, żeby zapewnić im bezpieczeństwo, wodę i jedzenie w tych trudnych czasach.

Podeszła o krok bliżej, odrywając na moment wzrok od mapy.

- Mają też doskonale zorganizowaną machinę propagandową. Skupiają się głównie na Ichirou, ale co się dziwić... ten człowiek stawia po Atsui swoje własne złote posągi, jakby był bóstwem. A wy? - zawiesiła głos, spoglądając badawczo na rzemieślnika. - Może widzieliście po drodze Strażników Pustyni? To już zależy, z której strony dokładnie tu przyjechaliście, ale dwa wielkie posągi przedstawiające miłościwie nam panujących to już, moim zdaniem, jest problem.

Kobieta odwróciła się w stronę stosu zapieczętowanych raportów. Wyglądała jak przytłoczona liderka, rozczarowana przez najbliższych sojuszników, przepełniona frustracją i złością.

- Sama nie potrafię pojąć tej logiki - przyznała, odnosząc się do zdrady Nariko. - Przyznaję, chciałyśmy się trochę uniezależnić od Unii po tym, co wyprawia Jou. Chciałyśmy po prostu zmniejszyć władzę komisarzy w mieście, wziąć sprawy we własne ręce. Ale nie miałam najmniejszego pojęcia, że Nariko knuje za moimi plecami z Szakalami. Nigdy bym nie pomyślała, że posunie się do terroryzmu.

Kiedy temat zszedł na jego brata, Saori wyprostowała się, a w jej głosie zabrzmiała duma zmieszana ze stratą.

- Tak. Ario jest Seininem - potwierdziła. - Jest silny i zaradny. Nauczył się wielu sekretów naszego klanu. Poszedł tam sam, chcąc jak najmniej zaszkodzić miastu i ludziom. Taki był. Zawsze chciał pomagać ludziom, nawet miał taką małą organizację, Kroplę. Niestety... coś się stało i nie wrócił z misji w Ningyo-shi.

Nizan nawet słyszał coś o Kropli. Nie do końca znał szczegóły, ale dla niego była to grupa najemników, którzy chcieli pracować dla Rady Ryuzaku. Siedzieli w dzielnicy biedoty. Rozpadli się po jakimś morderstwie i kradzieży, rozchodząc do własnych domów.

Zapadła ciężka cisza. Arata, wpatrzona w dorosłych swoimi poważnymi oczami, instynktownie zacisnęła rączki na materiale swojej sukienki, przysuwając się do matki. Shima rzuciła Nizanowi szybkie, pełne niepokoju spojrzenie. Doskonale znała męża i widziała, jak tryby w jego głowie zaczynają pracować na najwyższych obrotach. Perspektywa planów prototypów i utraconego brata w jednym, zamkniętym budynku była aż nadto motywująca.

Kiedy Nizan zapytał wprost o lokalizację planów i mapę, Saori pokręciła powoli głową, a na jej wargach zagościł łagodny, niemal pobłażliwy uśmiech.

- Gabinety liderek znajdują się na pierwszym piętrze Siedziby Władzy... Ale Nizan, posłuchaj samego siebie - powiedziała miękko. - Przecież absolutnie nie mogę cię prosić, żebyś po nie poszedł. Jesteś tylko kupcem, który przyjechał z Ryuzaku. Masz tu u boku żonę i małą córkę. Musisz o nich myśleć, nie o wojnie.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Sytuacja wydawała się robić coraz bardziej skomplikowana. Oroboros, walki wewnętrze, a nawet wojna czy zdrady. Tak wyglądała sytuacja na pustyni, gdzie władzę zwierzchnią miał sprawować Jou... Jou, który zamiast jednym ruchem załagodzić sytuacje lub wręcz ją rozwiązać, to jedyne co według opowieści Saori miał rozwiązywać moralność swojej młodszej kobiety. Typowe, dla starszych rządzących, którzy etap młodzieńczej ambicji i narwaności mają już dawno za sobą.
- To prawda, na wojnach najczęściej tracą właśnie Ci, których wojny nie dotyczą. Wojna to walka między kilkoma osobami. Reszta się nie zmienia na plus, a jedynie traci. - powiedział, kiwając głową.

Na temat propagandy podrapał się po brodzie.
- Ichirou to chyba teraz świeżo mianowany Shirei-kan, prawda? - upewnił się, marszcząc brwi. Jakby, w Ryuzaku nie o wszystkim mówiło się wprost, a Nizan sam nie interesował się aż tyle, by znać dokładną geopolitykę Unii. Akurat imię Ichirou padło raz czy dwa w jakiejś z karczm, gdzie Nizan akurat odpoczywał. - Jeżeli jako pierwsze, zaczął stawiać posągi, to jego pewność siebie musi być mocno... zachwiana. - westchnął. - Ale nie oceniam, każdy władca pisze swoje własne dziedzictwo. Ja sam nie wiem co bym zrobił pierwsze, ale raczej mi by na posągach nie zależało. Chyba bym... - zamyślił się. - Zbudował pas szybkiego ruchu. Takie coś mi chodzi po głowie. Prosta droga między dwoma stolicami. Dobra droga. Ze strażą rozstawioną tak, by nikt nie mógł zaatakować kupców. Taki pas sprawiłby, że dostawy byłyby dużo szybsze, wymiana towarów i tak dalej, a co za tym idzie - polepszyłoby się bezpieczeństwo i kupcy nie musieliby wydawać kroci na ochronę. Dzięki temu, towary by staniały, a kupcy nadwyżkę zarobku mogliby przekazywać na przykład... w mycie za korzystanie z drogi. - spojrzał do Shimy dając jej znak głową, by zapamiętała ten pomysł. Może kiedyś jej się przydać. - Ale to duże przedsięwzięcie. W każdym razie, o czymś takim bym myślał. - delikatnie się uśmiechnął. - Strażników Pustyni? Chyba... nie. Jechaliśmy od wschodu, przez Atsui, a wcześniej Sakai. Co to Ci... Strażnicy Pustyni? Jakiś oddział?

Na słowa o tym, że chcieli się uzależnić od Unii, Nizan jedynie pokiwał głową.
- Napewno wiesz co robisz, jesteś już długo liderką. Jednak w Waszym przypadku, chyba już jesteście za daleko, by dążyć do autonomii. W sensie, w tych... nazwijmy to strukturach. Chyba zostało Ci politykowanie wewnątrz Unii, by stać się następczynią Jou czy coś... ale rzeczywiście, obecna sytuacja nie pomaga.

Na słowa o Ario, Nizan rozszerzył oczy, po czym delikatnie się uśmiechnął, zamknął oczy i odetchnął z ulgą.
- A więc Ario doszedł do szczytu możliwości jako shinobi. Kto by pomyślał... - Nizan pokiwał głową z uznaniem. - Czuję się trochę winny sytuacji między nami, lecz... naprawdę, nie wiesz jak bardzo się cieszę, że pod Twoimi skrzydłami tak bardzo urósł. Pewnie jest dumny, że może być Twoją prawą ręką.

Nizan położył rękę na barku Saori, uśmiechając się do niej.
- Konisaku mi mówił, że zatrzymałaś go, by wychować go do na silnego shinobi. Nie mógł mieć lepszej mentorki od Ciebie. Dziękuję Ci za to. - powiedział, po czym cofnął rękę. - Ale na tej misji to co on tam robi? W sensie, sam szturmuje miasto? To chyba za dużo nawet... na niego, tak myślę? Klan Ayatsuri posiada więcej seininów? Może warto by go jakoś... wesprzeć? - zapytał. - Kropla... Kropla... a coś słyszałem, ale nie wnikałem. Poważnie tam był? A to Ci historia, to się naprawdę minęliśmy. - powiedział, patrząc porozumiewawczo do Shimy.

Dalej już Arata i Shima czuły co się święci. Nizan popatrzył bardziej na Shimę, niż na Aratę. Następnie przeniósł wzrok na Saori.
- Saori, to trochę nie tak. - powiedział, uśmiechając się delikatnie. - Jestem posłem Ryuzaku, z którym cała Unia ma sojusz. Nie mogę ingerować w Wasze wojny, więc... nie myślę o wojnie w ogóle. Poza tym, ja nawet nie jestem shinobim. W sensie, no emerytowanym - powiedzmy. - podrapał się za uchem. - Jednak jeżeli spojrzeć na to w ten sposób, że jako shirei-kan Ayatsuri przekazałaś mi właśnie wszystkie prototypy, tylko wystarczy je zabrać z Twojego pokoju, to chyba nie brzmi to tak źle, prawda? - uśmiechnął się. - No i nie chciałbym, by Arata była tutaj dłużej, niż musi. Więc... umówmy się tak, że wezmę te prototypy, a następnie zawiozę je do Ryuzaku - z Twoim namaszczeniem. To chyba brzmi dobrze, prawda?

Na co uniósł brew.
- A właśnie, co z moją matką? Też gdzieś tu jest?

[Uchiha Hiromi]

~ 8/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Saori słuchała Nizana z uwagą, ale wyglądała na nieco zmęczoną. Kiedy wspomniał o swoim pomyśle na pas szybkiego ruchu, jej usta drgnęły w delikatnym, nieco nostalgicznym uśmiechu. Przechwyciła też spojrzenie, jakie posłał Shimie.

- To wizja godna prawdziwego męża stanu, Nizan. Kto wie, może gdyby tacy ludzie jak ty doradzali Jou, nie bylibyśmy w tym miejscu - powiedziała miękko. - Zamiast budować drogi, które łączą, on wolał stawiać mury, a tacy jak Ichirou - posągi. Co do Strażników Pustyni… - westchnęła ciężko, przecierając czoło. - To właśnie dwa ogromne posągi na granicy Atsui i Shigashi. Przedstawiające Ichirou i Jou. Strażników pustyni.

Kiedy dłoń Nizana spoczęła na jej barku, a z jego ust padły słowa podziękowania za wychowanie Ario, Saori zamknęła na moment oczy. Kiedy je otworzyła, niemal szkliły się w nich łzy.

- Był... jest dla mnie jak syn, którego nigdy nie miałam - wyszeptała, kładąc swoją chłodną dłoń na dłoni Nizana, zanim ten zdążył ją cofnąć. Delikatnie ścisnęła jego palce. - Był moim wybitnym uczniem, nauczył się wszystkiego, co ja potrafiłam, a nawet więcej. Pytasz, dlaczego poszedł sam? Bo miasto jest odcięte. Pełny oddział szturmowy Ayatsuri wywołałby rzeź na ulicach, a przecież są tam nasi ludzie, cywile. Ario miał wejść niezauważony, odnaleźć Sayuri, zabezpieczyć prototypy i wyjść. Nariko nie spodziewałaby się jednego człowieka. Ufałam jego umiejętnościom bardziej niż komukolwiek innemu w tym obozie. Nie wiem, co się stało. A reszta Seininów czeka na moje rozkazy, których nie mogę wydać.

Następnie Nizan płynnie przeszedł do tematu prototypów. Saori wpatrywała się w niego przez dłuższą chwilę.

- Zawsze miałeś bystry umysł, Nizan - powiedziała w końcu, pozwalając sobie na cień uśmiechu, ulegając jego niezaprzeczalnej logice. - Formalnie... masz rację. Jesteś posłem. Jeśli wejdziesz tam jako dyplomata z Ryuzaku, żądając wydania towaru, który oficjalnie należy do was... Nariko będzie musiała dwa razy pomyśleć, zanim cię zaatakuje. Ryuzaku to potężny sojusznik. Jeśli jednak to zrobisz... błagam cię, bądź ostrożny. Nie chcę stracić was obu. Byłoby najlepiej wejść tam po cichu, bo Nariko nawet nie rozumie co ma u siebie. A jeżeli ktoś cię tam zobaczy…

Kiedy jednak padło ostatnie pytanie - o jego matkę - w namiocie zapadła grobowa cisza. Saori przeniosła wzrok z Nizana na małą Aratę, która zaciekawiona wpatrywała się w mapę na stole.

- Twoja matka, Arata... - Saori przełknęła ciężko ślinę, a jej głos drżał, gdy ponownie spojrzała Nizanowi prosto w oczy. - Nie ma jej w mieście, niestety. Ario swego czasu ją zabrał, bo chciał spróbować wyleczyć to, co jej było. Wątpię, żeby się mu udało, ale chyba wziął ją do jakiś medyków od głowy.

Saori odsunęła się na krok.

- Dam ci plan Siedziby - dodała cicho, podchodząc do sterty zwojów. - Jeśli naprawdę chcesz tam wejść... przygotuję wszystko, czego potrzebujesz.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Saori pochwaliła wizję Nizana, na co on jedynie skinął głową.
- To... miłe co mówisz, ale raczej nie tyle męża stanu, co przedsiębiorcy. Chyba. - zrobiłz amyśloną minę. - Jeżeli skupić się na tym, by osada zarabiała, to okazuje się, że jednocześnie wyczerpuje to potrzeby ich mieszkańców. W ten czy inny sposób. Wystarczy tylko dobrać odpowiednie narzędzia... tak myślę.

Na stwierdzenie o dwóch posągach westchnął.
- Cóż... tak jak mówię, historia ich sama rozliczy. Nie oceniam.

Gdy zaś Saori przeszła do opowieści jakim dla niej ważnym człowiekiem był Ario, Nizanowi zrobiło się aż ciepło na sercu. Cieszył się, że Ario skończył tak jak skończył.
- Moja matka byłaby z Ciebie dumna. Pamiętam, że byłyście najlepszymi przyjaciółkami i siostrami, więc nie mogła prosić o nic więcej, niż wychowanie jej dzieci. Naprawdę, jesteś świetną liderką. - powiedział, po czym zamyślił się. - Nie wiem czy dam radę go odbić... raczej nie mogę tego zrobić, chyba, że przypadkiem się uda na niego trafić. A co do Sayuri... to w sumie jest to trochę ta sama sytuacja. Nie chciałbym wkraczać w Wasz konflikt, Saori. Chyba, że taki rozkaz dałaby Takane-sama, to wtedy owszem, ale na ten moment muszę być bardzo ostrożny w swoich decyzjach.

Saori potwierdziła, że plan Nizana nie jest zły. Byłby jako poseł, który chce wydania rzeczy oficjalnie należących do Ryuzaku. Zaś jeżeli chodziło o matkę, to dowiedział się, że jest gdzieś u medyków od głowy.
- A właśnie, co jej w sumie było? W sensie, ja to średnio zapamiętałem, ale Ty pewnie wiesz dlaczego ona się tak zmieniła? - zapytał.

Na koniec Saori powiedziała, że da mu wszystko, czego potrzebuje. Nizan się zamyślił.
- Potrzebuję stroju pustynnego, takiego w jakich poruszają się w mieście. Plan siedziby z oznaczeniem gdzie są zwoje. Przygotuj też list, w którym dajesz mi oficjalnie wszystkie prototypy. To będzie moja karta przetargowa. - powiedział.

Potem cóż... miał się przebrać, wszystko spakować i skierować do Shimy, by wyszła z nim na chwilę na osobność. Gdy mieli możliwość porozmawiania sami, Nizan ujął jej dłonie.
- Jeżeli nie wrócę przez trzy dni, spakuj Aratę i jedź do Ryuzaku. Konno, bez karawany. Jedźcie tylko w dzień głównymi szlakami. Nie zatrzymujcie się ani na chwilę. Nie rozmawiajcie z ludźmi. Do Ryuzaku i powiedźcie Takane-sama co tutaj zaszło. - powiedział poważnie, po czym nachylił się do niej. - Nie wiem czemu, ale coś mi nie gra w tej historii. W każdym razie, wchodzę tylko po zwoje i wracam. Powinienem być w ciągu kilku godzin z powrotem. - wyjaśnił.

Następnie wrócił do Araty i pogłaskał ją po głowie.
- Chcesz coś z miasta? Przynieść Ci jakiś prezent? - zapytał, traktując to trochę jak zabawę.

[Uchiha Hiromi]

~ 9/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Cienie w namiocie dowodzenia tańczyły leniwie, wprawiane w ruch przez rzadkie podmuchy gorącego wiatru, które przedzierały się przez szczeliny grubego płótna. Zapach smarów maszynowych i starego pergaminu w dalszym ciągu unosił się w powietrzu, przypominając im, gdzie byli. Gdy Nizan zapytał o powody, dla których umysł jego matki uległ zmianie, Saori spuściła wzrok na wyświechtaną mapę Ningyo-shi. Jej palce, zazwyczaj pewne i silne, drgnęły lekko na krawędzi stołu.

- Jej umysł... - zaczęła cicho, niemal szeptem, jakby wyjawiała największą tajemnicę. - Pustynia potrafi być okrutna, Nizan. Misje i wyprawy kunoichi potrafią być okrutne. Próbowałyśmy odkryć największe tajemnice, największe zagadki Ayatsuri. Najpierw nie wróciła z tej misji, na którą poszłyśmy. Przecież przyszłam z wiadomością, że nie żyje. A później, jak już odeszliście - wróciła. Tylko to nie była ona. Jej umysł… nie wiem co to było, rozpadł się. Ario myślał, że coś się uda zrobić. Zabrał ją do uzdrowicieli, by spróbowali poskładać te fragmenty w całość.

Kobieta odetchnęła głęboko, po czym podeszła do jednej z ciężkich, rzeźbionych skrzyń. Zgodnie z życzeniem rzemieślnika, dowódczyni przygotowała niezbędne przedmioty. Wyciągnęła gruby, piaskowy płaszcz z kapturem, noszony przez tutejszych mieszkańców, oraz odręcznie naszkicowany plan Siedziby Władzy, na który naniosła miejsce, gdzie były zwoje z projektami. Następnie szybkim, wprawnym ruchem pędzla nakreśliła oficjalne pismo, odciskając na nim znak klanu Ayatsuri, przekazując mu formalnie prawa do prototypów z obowiązkiem zapłaty przez Takane.

- Gabinet Nariko jest pilnie strzeżony - powiedziała, wręczając mu ekwipunek. - Bądź ostrożny. Jeśli cię złapią, zginiesz, a my nie będziemy w stanie ci pomóc.

Nizan opuścił na moment towarzystwo Saori, prosząc swoją żonę na bok, w spokojniejsze, osłonięte od wścibskich oczu miejsce. Będąc z żoną na osobności, Nizan ujął jej dłonie. Ciepło jego palców kontrastowało z narastającym chłodem wieczoru. Poinstruował ją, by w razie jego nieobecności dłuższej niż trzy dni, spakowała córkę i ruszyła prosto do Ryuzaku, jadąc konno tylko za dnia i unikając kontaktów z obcymi. Jej celem miało być przekazanie wieści Radnej Takane. Nizan próbował uspokoić żonę, twierdząc, że idzie tylko po zwoje i wróci w ciągu kilku godzin.

Złote oczy Shimy zaszkliły, ale powstrzymała łzy. Jej klatka piersiowa uniosła się w drżącym westchnieniu, a usta zacisnęły się w wąską, gniewną linię. Strach walczył w niej z poczuciem obowiązku.

- Nie zgrywaj bohatera, kochanie - jej głos był cichy, ale stanowczy, wibrujący od ukrywanego napięcia. - Zrób to, co musisz i wracaj. Jeżeli... jeżeli naprawdę coś pójdzie nie tak, obiecuję, że wykonam twoje polecenie. Ale masz do nas wrócić. Słyszysz? - spróbowała się uśmiechnąć, choć jej spocone z nerwów dłonie wciąż mocno ściskały jego ręce.

Na koniec podszedł do Araty, głaszcząc ją po głowie i pytając, czy chciałaby otrzymać z miasta jakiś prezent. Dziewczynka wpatrywała się w niego szeroko otwartymi, bystrymi oczami, trzymając w objęciach mruczącą Chmurkę. Zmarszczyła uroczo nosek, intensywnie myśląc, po czym pokręciła powoli głową.

- Tata... - zaczęła niepewnie, opuszczając na chwilę wzrok na rude futro kota. - Ja nie chcę żadnych zabawek. Ani słodyczy. Chcę tylko... żebyś przyniósł mi stamtąd ciebie. Całego i zdrowego.

Przez chwilę milczała, a w jej niebieskich oczach błysnęła ta sama iskra, którą Nizan widział czasem u Shimy.

- Ale jeśli byś tam spotkał wujka Ario... to powiedz mu, że bardzo chciałabym go poznać. - dodała z powagą.

To, co Nizan wiedział było następujące:

Główne wrota nie były po prostu zamknięte - były zaryglowane grubymi, żelaznymi sztabami i wzmocnioną od wewnątrz potężnymi wałami z drewna oraz kamienia. Ayatsuri zrobili wszystko, by odciąć miasto od świata zewnętrznego. Zgromadzili siły wokół głównych szlaków, patrolując okolicę dniami i nocami. Na szczytach murów, w regularnych odstępach, migotały pomarańczowe płomienie pochodni. Straże Szakali i Kaguya krążyły nieprzerwanie, ich sylwetki odcinały się ostro na tle nocnego nieba. Nerwowe ruchy dłoni spoczywających na rękojeściach mieczy i kunai zdradzały ciągłą gotowość na szturm.

Wiadomo było, że frontalny atak, czy próba sforsowania głównych bram równała się samobójstwu. Jednak zwiadowcy oblegających Ayatsuri nie potrafili pojąć jednego - mimo pełnej, rygorystycznej blokady lądowej, w mieście nie brakowało zapasów. Prawda, o której dowództwo klanu marionetkarzy nie miało pojęcia, kryła się pod piaskami i w ukrytych, zdradliwych szczelinach skalnych. Szakale korzystali z gęstej sieci prastarych, zapomnianych tuneli szmuglerskich i zasypanych sztolni, przez które nieustannie płynęło zaopatrzenie, świeża broń i pożywienie. Był to krwiobieg oblężonego miasta, pulsujący cicho w głębokich ciemnościach. Oczywiście, Ayatsuri co jakiś czas okrywali szlak i go zamykali bądź próbowali wykorzystać - jednak Szakale pozbywali się starego szlaku i natychmiast mieli nowy.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan uzbrojony w oficjalne pismo od Saori, a następnie przebrany w strój ludzi z pustyni i z planami Siedziby Władzy, wyszedł na zewnątrz porozmawiać z Shimą. O tyle, o ile Saori nie powiedziała mu nic odkrywczego, tak Nizan jeszcze trochę obrudził, a raczej obkurzył płaszcz, by nie wygladał jak nowy, tylko rzeczywiście, wtapiał się dużo bardziej w trudy wojny.
- Nikogo nie zgrywam, biorę prototypy i wracamy. Jutro z rana chcę być już w trasie. - powiedział dość spokojnie, ale i poważnie. - To nie nasza wojna, my musimy zadbać o pracę u Takane. Te prototypy to przepustka do lepszego życia. Dla mnie, Ciebie i Araty. - skinął głową, gdy był przygotowany.

Nie chciał czekać do wieczora. Chciał ruszać odrazu, bo póki było widno, liczył, że więcej ludzi kręci się po mieście. Musiał wtopić się w tłum.
- Czemu wszyscy myślą, że idę się tam bić? - zapytał delikatnie zaskoczony, kątem oka patrząc na namiot z Saori w środku. - Nic się nie bójcie. To szybka akcja. - powiedział.

Arata powtórzyła, że chce by ten wrócił, no i że chce poznać wujka Ario.
- Zobaczę, co da się zrobić. Jednak to nie jest wyprawa w celu odbijania czy ratowania kogokolwiek. Jesteśmy z Ryuzaku, a to sprawy Pustynne. Tym bardziej, że oficjalnie jestem posłem. Sprawa jest skomplikowana. Wyjaśnię Ci to w drodze powrotnej. - powiedział, po czym potargał Aratę.

Następnie cicho westchnął i stanął przed namiotem Saori. Wziął kawałek patyka, po czym... zaczął sobie kreślić na piachu plan podróży. Narysował sobie osadę z pamięci, by nie korzystając z map być w stanie odzwierciedlić jej strukturę. Szczególnie interesowało go jedno miejsce, na które też zwracał uwagę.

Gdy narysował wszystko, otworzył mapę i porównał, czy dobrze naszkicował. Następnie wszystko starł i zrobił tak jeszcze dwa razy, aż dosłownie jego pamięć potrafiła mięśniowo odwzorować trasę podróży.
- Dobra, wyśpijcie się dziś, bo jutro wracamy do Ryuzaku. - powiedział, po czym pomachał.

Miał do przebycia kawałek trasy w linii prostej, ale... nie było tak źle.

Następnie Nizan zapadł się pod ziemię i schował na poziom +/- 50 metrów pod ziemię, po czym ruszył w kierunku... swojego rodzinnego domu w Ningyo-shi. Tam zamierzał się dopiero wynurzyć.

  Ukryty tekst