Obóz oblężniczy [Wydarzenie]

[Nobuo]

Obóz oblężniczy rozciąga się szerokim pierścieniem wokół Ningyō-shi, wbity w pustynny krajobraz jak obca, ciężka struktura złożona z setek namiotów, sztandarów i palenisk. Twardy, spękany piasek nosi ślady nieustannego ruchu żołnierzy, koni i wozów z zaopatrzeniem. W dzień pustynne słońce bezlitośnie praży obóz, a powietrze drży od gorąca i kurzu unoszonego przez wiatr. W oddali zawsze widać mury miasta, które górują nad horyzontem niczym milczące wyzwanie rzucone armii stojącej na pustyni.

W centrum obozu znajduje się największy namiot będący miejscem dowodzenia, gdzie zbierają się dowódcy, najczęściej przebywa tam sama Saori Ayatsuri i gdzie trafiają raporty zwiadowców obserwujących miasto. Wokół niego rozlokowane są kolejne sektory namiotów, magazyny zapasów, stajnie oraz prowizoryczne warsztaty, w których przygotowuje się sprzęt potrzebny do oblężenia. Nocą obóz rozświetlają ogniska i lampiony, a między namiotami krążą patrole pilnujące porządku i czujnie obserwujące mury Ningyō-shi. Mimo pozornego spokoju wszyscy wiedzą, że jest to tylko cisza przed momentem, w którym oblężenie przerodzi się w otwartą bitwę.

[Nizan]

Powóz wjechał do miejsca, w którym zostali zatrzymani przez straż. To, w jaki sposób mężczyzna warknął w ich kierunku sprawił, że Nizan aż chciał się najeżyć, lecz musiał odgrywać swoją rolę. Owszem, w przeszłości miał kilka przykładów i napadów agresji, gdy... ktoś zaczepił Shimę, albo kilka bójek, jednak gdy był już starszy skutecznie walczył z tym, by być zdecydowanie dojrzalszy i bardziej stonowany pod kątem swoich emocji.

Tak ile by nie ćwiczył, ile by się nie starał, jak tylko coś działo się Shimie lub Aracie, to miał chęć rozpierdolić cały wszechświat dookoła, tylko po to by zagwarantować im bezpieczeństwo.

Kątem oka zobaczył, że Arata zachowała spokój i zgodnie z całą opowieścią od Nizana, dziewczynka siedziała blisko Shimy.
- Nizan Kunisaku. Nie jestem tylko kupcem, ale też poselstwem ze strony Radnej Takane Chieko, z miasta Kupieckiego Ryuzaku. - powiedział spokojnie.

Nim jednak zdążył na dobre rozkręcić się w rozmowie, strażnicy zażądali przeszukania wozu. Zgodnie z tym, Nizan zeskoczył z powozu i zgodnie z poleceniem zaczął pokazywać towary.
- Jedzenie, głównie zapasy. Przywieźliśmy produkty, z których moja żona będzie potrafiła ugotować najlepsze dania z Antai. Byłeś kiedyś w Antai? - zapytał unosząc brew. - Wietrzne równiny? - podpowiedział. - Jeżeli nie, to na tym powozie znajduje się kucharka, która robi najlepsze tradycyjne dania z tamtego regionu. I polecam Ci się tym zbytnio nie chwalić wśród kolegów, bo jutro już będzie taka kolejka, że będziesz musiał w niej stać pół dnia by skosztować tego, co przygotuje. - powiedział i położył rękę na barku żołnierza, starając się trochę rozluźnić atmosferę.

Nizan przez pół życia naoglądał się, jak Konisaku podchodził do ludzi. Wiedział, że sprawienie dobrego wrażenia, a także obietnica zysku zawsze działała dobrze na start. W jego przypadku zyskiem był... było jedzenie.
- Tak jak mówiłem, nie przyjechałem tutaj by w czymś przeszkadzać. Ryuzaku pozostaje w sojuszu z Unią, ale nie jestem shinobim, dlatego nie mam zamiaru brać w niczym udziału. - była to półprawda. Shinobim był, ale emerytowanym.

Wtedy jednak pojawiła się ona... i kurwa, Hachiman mi świadkiem, że jest to najtrudniejszy moment w graniu tą postacią, bo wykurwiłbym jej takiego jintona w tym momencie, że ja jebie.

W każdym razie, królowa oszustwa, o której Nizan nie mógł wiedzieć. Jednak... jej widok sprawił, że Nizan odetchnął.
- Cześć... Saori? Sayuri? - zapytał unosząc brew. - Ciociu? - poprawił się. - Chyba, teraz nie byłbym w stanie Was odróżnić. Zawsze byłyście podobne, ale teraz... to nie wiem. - powiedział, cicho wzdychając. - Ale Ty nie miałaś problemów by rozpoznać mnie. Ile to minęło? Ponad piętnaście lat?

Nizan podszedł do niej i spojrzał w jej oczy. Za nic nie potrafił powiedzieć z kim ma do czynienia. Jednak starość dla niej była łągodna, tak sądził.

Nie wiedział, czy... cieszy się na jej widok. Trochę zbyt dużo minęło, by czuł do kobiety jakiś większy sentyment... dlatego też nie przytulał się, ani nie całował z nią na przywitanie. To, co zrobił, to odwrócił i wskazał ręką na powóz.
- To moja żona, Shima i córka, Arata. - powiedział, wskazując, po czym ponownie odwrócił się do kobiety. - Przyjechałem z drobnym poselstwem od Takane Chieko. Musimy porozmawiać o interesach. W sumie, nie sądziłem, że tak szybko Cię odszukam. W sumie to... jak załatwimy dziś wszystko, to nawet jutro możemy zaczął wracać do Ryuzaku, by tu Wam się nie plątać. - delikatnie się uśmiechnął. - Możemy porozmawiać na osobności? Lepiej, by tego nie słyszały uszy postronne.

[Uchiha Hiromi]

~ 5/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

- Saori, Saori - odpowiedziała kobieta i rozłożyła ręce, żeby zaprosić go do uścisku. Objęła go krótki, położyła ręce na ramionach i skinęła głową. - Wyrosłeś. Pięknie wyrosłeś. Zachodnie Morze ci służy.

Wtedy Nizan przedstawił swoją żonę i dziecko. Shima zapobiegawczo nie schodziła z powodu, ale Arata delikatnie zamachała rączką, żeby się przywitać z Saori. Saori pomachała do niej z powrotem.

- Piękne kobiety - przyznała. - I piękne imiona. Założę się, że Arata też odziedziczyła talent po babci. Na razie nie będę zmuszać nikogo do uścisków, ale może jak się poznamy. Jesteście przecież dla mnie, jak rodzina. Nazywam się Ayatsuri Saori. Dowodzę tym oblężeniem. Jestem Shirei-kan klanu Ayatsuri. Odzyskamy, co nasze.

Ludzie dookoła stanęli na baczność i potwierdzili to okrzykiem.

Kiedy napięcie przy bramie wreszcie opadło, a formalności i pierwsze słowa powitania miały już miejsce, Saori Ayatsuri osobiście przejęła eskortę nad wozem rodziny Kunisaku. Kobieta odwróciła się na pięcie, dając znak dłonią, by ruszyli za nią w głąb wojskowego mrowiska.

- Takane-san cię przysyła, co? Daleka droga. Ale wiem, o co chodzi. Mogłam się spodziewać, że prędzej czy później przyjdzie dość ostro pisany list. Oczywiście, w życiu by tutaj ten list nie dotarł, tylko do zdrajców w mieście. Dlatego może lepiej, że przyjechaliście osobiście.

Wkroczenie w serce obozu oblężniczego przypominało wejście do wnętrza wielkiego, dusznego i niebezpiecznego ula. Przestrzeń za bramą uderzała kakofonią dźwięków: rytmicznym uderzaniem młotów o kowadła w prowizorycznych kuźniach, nawoływaniem oficerów musztrujących oddziały, rżeniem koni i chrzęstem uzbrojenia. Wszędzie unosił się gryzący w oczy pył, wymieszany z zapachem potu, dymu z dziesiątek ognisk i pieczonego, twardego mięsa. Jeszcze w innych miejscach były naprawiane marionetki.

Dla żołnierzy widok ich głównej dowódczyni prowadzącej kupiecki wóz był nie lada sensacją. Żołnierze o twarzach ogorzałych od pustynnego słońca rozstępowali się przed Saori z niemal nabożnym szacunkiem, salutując lub kłaniając się w milczeniu, lecz ich wzrok natychmiast uciekał ku przybyszom. Patrzyli na rzemieślnika z Ryuzaku, na piękną Shimę, a przede wszystkim na małą Aratę. Zgodnie z tym, przed czym ostrzegał ojciec, w oczach wielu z nich malowało się zdumienie, a czasem głęboka tęsknota za normalnością, którą ta mała rodzina ze swoim zwierzyńcem reprezentowała. Arata, choć wyraźnie onieśmielona, trzymała się dzielnie. Szła tuż przy matce, zerkając na wielkich wojowników, podczas gdy Chmurka bezpiecznie obserwowała wszystko z wysokości wozu, a Tuptuś zamarł w swojej klatce.

- Dam wam miejsce w swoich kwaterach, oczywiście. Nie musicie się niczego obawiać. Karawany handlowe są tu mile widziane, potrzebujemy wszystkiego, co mają do zaoferowania, a domyślacie się, że o to trudno. Dlatego krążący po niebie Douhito obserwują i dają znać, jak coś jedzie. Z przyjemnością przekonałam się, że to jesteś ty. Opowiedzcie mi o swojej podróży.

Im bliżej centrum obozu się znajdowali, tym bardziej chaotyczna zabudowa ustępowała miejsca wojskowemu rygorowi. Namioty były tu większe, ustawione w równych, geometrycznych rzędach, a patrole składały się z elitarnych, doskonale wyposażonych jednostek.

W samym sercu tego militarnego miasteczka stał namiot dowodzenia. Był potężny, uszyty z grubego, wielowarstwowego płótna w kolorze wyblakłego piasku, co miało zapewniać mu kamuflaż na tle pustyni. Przed szerokim wejściem łopotały na wietrze dwa wysokie sztandary, a dostępu broniło dwóch milczących strażników, którzy na widok Saori natychmiast unieśli ciężkie poły materiału, przepuszczając dowódczynię i jej gości do środka.

Wnętrze namiotu uderzało natychmiastową zmianą atmosfery. Przede wszystkim panował tu przyjemny, głęboki półmrok i chłód, dający wytchnienie od bezlitosnego słońca Atsui. Zamiast zapachu potu i dymu, w powietrzu unosiła się woń starego pergaminu, wosku oraz charakterystyczny, ostry zapach smarów i olejów maszynowych - nieodłączny atrybut klanu Ayatsuri.

Centralną część namiotu zajmował masywny stół, na którym rozpostarto ogromną, szczegółową mapę Ningyo-shi i okolicznych ziem. Była usiana dziesiątkami rzeźbionych pionków, oznaczających pozycje wojsk, punkty zaopatrzeniowe i słabe punkty w murach miasta. Dookoła stołu porozstawiano kilka prostych, ale solidnych krzeseł.

Pod ścianami namiotu piętrzyły się stosy zwojów, zapieczętowanych raportów i tub z wiadomościami. W jednym z kątów, na drewnianych stojakach, spoczywały części zaawansowanych mechanizmów i na wpół zdemontowane kończyny bojowych marionetek, świadczące o tym, że dowódczyni nie tylko dowodzi, ale w wolnych chwilach wciąż zajmuje się sztuką swojego klanu. Namiot był surowy, pozbawiony zbędnych luksusów, urządzony z chłodnym pragmatyzmem, który odzwierciedlał charakter trwającej wojny i samej gospodyni.

Saori zatrzymała się przy stole, odwracając się przodem do rodziny Kunisaku, podczas gdy ciężkie poły namiotu opadły za nimi, odcinając ich od zgiełku obozu.

- No to co? Takane Chieko-san niezadowolona z powodu braku wysyłania jej małych maszyn wojennych? Absolutnie rozumiem. Jednak sytuacja tutaj nie sprzyja. Ale cóż. Zacznij od twojej sprawy. W międzyczasie ja podam wam wino i wodę. Przyda się po tak długiej podróży.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan widząc jak Saori go chwali, posłał jej delikatny uśmiech. Kiedy ktoś ostatnio go pochwalił? W sumie, to chyba Shima gdy ten opanował technikę pyłu, ale... dawno nikt nie komplementował jego wyglądu. Nie przeszkadzało to jednak kowalowi, który odwzajemnił to skinieniem głowy.
- Ty też... wyglądasz nad wyraz dobrze. - powiedział, posyłając jej zlustrowanie od stóp do głów. - Żeby wszystkie kobiety tak się starzały, to by wojen zapewne nie było na świecie.

Gdy z kolei Saori przeszła do rozmowy na temat rodziny Nizana, ten wskazał delikatnie dłonią na Aratę.
- Jest na etapie odkrywania natury chakry. Póki co, potrafi mieszać chakrę ognia, co mnie trochę dziwi, bo ja sam jestem mam naturę ziemi, a z tego co kojarzę Arata władała piorunem. - zastanowił się na chwilę. - No, ale powiedzmy, że los zawsze lubił płatać figle. Może ma ogień po którymś pokoleniu od Shimy w górę. W każdym razie, tak, też chciałem sprawdzić, czy będzie miała naturalny talent do kontroli marionetek, ale ja sam powiedzmy, że... trochę wypadłem z tych umiejętności. Wolałbym, by sprawdził ją pod tym względem ktoś, kto ma dużo praktyki. - mruknął, po czym machnął ręką. - Ale to powiedzmy, że temat poboczny.

Na to, że Saori powiedziała, że są jak rodzina, TO SZKODA ZE NIE PAMIĘTAŁA O ARIO, GDY WALIŁA MU PARTYZANTA NA ŁEB, Nizan skinął głową.
- Trochę zaniedbałem kontakty z Pustynią, przyznaję. - westchnął. - Dajmy młodej czas. Napewno jesteś bardzo zajęta i nie chcę, by zaraz Arata za Tobą chodziła i Ci przeszkadzała... czy coś w ten deseń.

Nizan obejrzał obóz. Przyjrzał się wszystkiemu, gdy ta prowadziła ich przez wojsko na środku placu.
- Nie sądziłem, że sprawa jest aż tak poważna. Z tego, co się orientowałem, Unia pozostawała bardzo silnym... tworem? A tutaj wojna domowa? - zamyślił się. - Nie jestem specjalistą w historii Pustyni, ale chyba kiedyś w Ningyo-shi jeszcze Sabaku żyli przez jakiś czas... to wtedy wojny nie było i klany wydawały się dość dobrze współżyć... co się stało? Bo zakładam, że nie pokłóciłaś się z liderką Kaguya o to, która dostanie większą garderobę w Siedzibie.

Dalej przeszli do tematów, które na ten moment rzeczywiście interesowały Nizana najbardziej.
- Tak, Takane-san mnie wysłała... a trochę przyszedłem na własną prośbę. - powiedział wprost Nizan, przechodząc przy jednym z ognisk i spoglądając na to, co jedzą żołnierze. - Wiesz, powiedzmy, że staram się... staramy się zająć pewne stanowisko i potrzebuję mieć dobre relacje z Takane i innymi. Po prawdzie, to konsultowałem się z Sayuri i Takane, a raczej byłem ich łącznikiem, bo chciałbym, żeby Ryuzaku wygrało obie wojny. Wkońcu to nasz dom, a mechanizmy Ayatsuri zawsze były najbardziej zaawansowaną technologią na kontynencie. W każdym razie, Takane wprost mi przekazała, że brak odzewu od Sayuri i informacji z Pustyni to trochę mój problem. - westchnął. - Dlatego też musiałem przyjechać osobiście, bo... no nie za bardzo wiedziałem, jak ma się sytuacja. Cóż, teraz widzę i jestem, no nie ukrywam - lekko przerażony, do czego doszło. Jak w ogóle idzie oblężenie? Szykujecie się do ataku czy... raczej negocjacji?

Kunisaku dostrzegł, że ludzie traktują Saori z trochę... zbyt wielkim szacunkiem? A może jednak z dobrym szacunkiem? Może właśnie tak powinni ją traktować?
- Dziękuję. To dla nas nazbyt hojny gest. - powiedział. - Podróż... no cóż... wyobraź sobie, że naprawdę musiałem się sporo naopowiadać o świecie. Podróżowanie z dzieckiem nie jest proste. Przemierzaliśmy każdą krainę po kolei, próbowaliśmy lokalnej kuchni, rozmawialiśmy z ludźmi i tak dalej. Chyba najciekawsza była osada Akimichi. W każdym razie, złapałem jej królika, by miała dodatkowego kompana do podróży. - nachylił się do Saori. - Napojenie i danie jedzenia królikowi, to zawsze dziesięć minut spokoju rano i dziesięć minut wieczorem. A jak pochowasz jedzenie i nim znajdzie, to nawet idzie wydłużyć do trzydziestu minut. - skrzywił się delikatnie.

Gdy Saori zaczęła ich gościć, Nizan mógł wkońcu na chwilę się rozluźnić.
- Nie tyle niezadowolona, co bardziej zaniepokojona tym, że nie wiemy co się dzieje. Takane lubi wiedzieć pierwsza. Od tego jest Radną. - uśmiechnął się krzywo. - Teraz jednak widzę o co chodzi i... no rozumiem, że nie masz jak nam pomagać. Przynajmniej narazie.

Cicho westchnął.
- A właśnie, gdzie jest Sayuri? Ciekaw jestem, czy wszystkie listy, które wysłałem, do niej dotarły.

[Uchiha Hiromi]

~ 6/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Rozmowę odbyli już w namiocie Saori. Kobieta, tak jak powiedziała, podała wodę i wino, nie miała jednak niczego do jedzenia. Na razie musiało wystarczyć. Następnie zaprosiła ich, aby usiedli i kontynuowała rozmowę z Nizanem. Arata, oczywiście, kiedy Nizan powiedział o króliku, przerwała mu, aż ten jej posłuchał "Tata, tata, tata, ale Tuptuś to jest zając:".

- Wszystko przez Oroborosa i przejęciu całkowitej władzy przez Jou. Oroboros zamordował dwie liderki - Maji i Douhito, a poza tym ładnie sobie przeciąga na swoją stronę ludzi, bo pomagają biednym w czasie klęski, jaką od kilku lat jest ogromna susza na pustyni. Oczywiście, kradną wszystko, co moglibyśmy użyć oficjalnie i wychodzą na bohaterów. Jou za to jest tak samo winny, bo zamiast albo przejść na emeryturę albo wziąć się za ważne sprawy, to ru… - Saori spojrzała na Aratę, która dokładnie w tym momencie wbiła w nią swoje oczy, jakby bardzo uważnie słuchała. - To spotyka się z jakąś małolatą, będzie miał dziecko, a wszystko wykorzystał jako zręczną intrygę, aby zostać wiecznym władcą czy coś równie głupiego. Ani nam ani Kaguya się to nie podobało. Może nawet chcieliśmy się trochę uniezależnić, stąd nasz interes, Nizan. Niestety, Nariko miała inny pomysł i sprzymierzyła się z Szakalami, a kiedy Jou wezwał mnie na naradę, przejęła miasto i wprowadziła tych terrorystów do środka.

Saori pozwoliła, aż informacja wsiąknie w głowę Nizana, po czym kontynuowała.

- Dla Takane nic nie mam. Ja budowałam i testowałam, ale to Sayuri projektowała. A Sauyri, obecnie jest za murami miasta. I przez to, że jest zakładniczką, nic nie mogę zrobić. Nariko chce, żebym się poddała, ale ja nie poddam się terrorystom. Ukradli dom, w którym są gośćmi.

Saori wetchnęła głęboko, niemal teatralnie.

- Dlatego obecnie nie jestem w stanie ci pomóc. Nawet twój brat tam wszedł, żeby wyciągnąć Sayuri, ale nie wrócił. Obawiam się najgorszego, że starł się z Nariko i… - jej głos zadrżał. - Wszystkie plany prototypów też są tam, w Siedzibie Władzy. U Nariko. I to pewnie kwestia czasu, aż je rozszyfruje. Ma trochę naszych ludzi. Nie wiem, czy będziemy mieli szansę, jeżeli je przejmą. Oblężenie trwa, znajdujemy ich szlaki, ale za każdym razem, kiedy coś znajdziemy, Szakale prześlizgują się innym miejscem… Przykro mi, Nizan.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan słuchał tego, co opowiadała mu Saori i był w szoku, ile tak naprawdę się działo.
- Czyli jest jakaś organizacja, która JUŻ zabiła dwóch liderów? - zapytał, lekko nie dowierzając. - To musisz na siebie bardzo uważać, bo to oznacza, że nie są amatorami. - stwierdził.

Dalej dowiedział się o tym, jak działała ta organizacja w praktyce. Rzeczywiście, był to schemat, który miał poddać wątpliwości całą władze. Co więcej, Jou, miał kręcić polityką od samego początku, a dodatkowo spędzać czas na stosunku z jakąś kobietą. To akurat interesowało go najmniej, chociaż na imię Jou lekko wzdrgnął.
- Aha... no to rzeczywiście, sprawy się mocno pokomplikowały. - powiedział, zastanawiając się nad tym, co opowiadała. - Czyli Nariko knuła od samego początku przeciwko Tobie? Ale... jaki miała w tym cel? Przecież zwróciła na siebie strasznie uwagę teraz. - powiedział drapiąc się po brodzie. - No bo w Unii jest sześć klanów, a Ayatsuri i Kaguya będąc w jednym mieście mają przewagę nad resztą. To Wy chyba powinnyście być najsilniejsza... frakcją we frakcji, czy coś w ten deseń. To teraz skoro Cię wyrzuciła z osady i przejęła władzę, to nic nie stoi na przeszkodzie pozostałym czterem klanom, by zaatakować ją, która jest osamotniona. Jakby... wiesz, totalnie nie widzę, po co to zrobiła, bo owszem, mogła chcieć autonomii, ale w takim razie sposób w jaki to zrobiła jest pozbawiony logiki. - skinął w stronę osady. - No i jeszcze Ci terroryści. To tym bardziej średni współpracownicy.

Jednak to co dalej powiedziała mu Saori sprawiło, że Nizan zaniemówił. W środku osady miała pozostawać Sayuri wraz z Ario.
- Ario... - powtórzył cicho. - ... co z nim? Radził sobie? Z tego co się orientowałem, to był weteranem kilku ostatnich wojen. Wysłałaś go tam samego? - zapytał unosząc brew. - To on już jakimś seininem został?

To jednak co było dla Nizana najważniejsze, to to, że CEL jego podróży znajdywał się w środku miasta. Spojrzał na Aratę, a potem przeniósł wzrok na Shimę, która mogła momentalnie wyczytać, co to oznacza dla nich.
- Wiesz, gdzie są te plany prototypów? Możesz mi narysować mapę? Do siedziby trafię, ale gdzie leżą w środku?

[Uchiha Hiromi]

~ 7/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Saori wysłuchała potoku słów Nizana i westchnęła ciężko, opierając dłonie o krawędź stołu, na którym spoczywała potężna mapa Ningyo-shi. Jej zielone oczy wbiły się w twarz mężczyzny z powagą i troską.

- Zdecydowanie nie są amatorami, cokolwiek inni mówią - zaczęła cicho, niemal konspiracyjnie. - Staram się na siebie uważać, ale uwierz mi, Nizan, jeszcze bardziej chcę uważać na ludzi z Sabishi. To moje główne zmartwienie. To ważne, żeby zapewnić im bezpieczeństwo, wodę i jedzenie w tych trudnych czasach.

Podeszła o krok bliżej, odrywając na moment wzrok od mapy.

- Mają też doskonale zorganizowaną machinę propagandową. Skupiają się głównie na Ichirou, ale co się dziwić... ten człowiek stawia po Atsui swoje własne złote posągi, jakby był bóstwem. A wy? - zawiesiła głos, spoglądając badawczo na rzemieślnika. - Może widzieliście po drodze Strażników Pustyni? To już zależy, z której strony dokładnie tu przyjechaliście, ale dwa wielkie posągi przedstawiające miłościwie nam panujących to już, moim zdaniem, jest problem.

Kobieta odwróciła się w stronę stosu zapieczętowanych raportów. Wyglądała jak przytłoczona liderka, rozczarowana przez najbliższych sojuszników, przepełniona frustracją i złością.

- Sama nie potrafię pojąć tej logiki - przyznała, odnosząc się do zdrady Nariko. - Przyznaję, chciałyśmy się trochę uniezależnić od Unii po tym, co wyprawia Jou. Chciałyśmy po prostu zmniejszyć władzę komisarzy w mieście, wziąć sprawy we własne ręce. Ale nie miałam najmniejszego pojęcia, że Nariko knuje za moimi plecami z Szakalami. Nigdy bym nie pomyślała, że posunie się do terroryzmu.

Kiedy temat zszedł na jego brata, Saori wyprostowała się, a w jej głosie zabrzmiała duma zmieszana ze stratą.

- Tak. Ario jest Seininem - potwierdziła. - Jest silny i zaradny. Nauczył się wielu sekretów naszego klanu. Poszedł tam sam, chcąc jak najmniej zaszkodzić miastu i ludziom. Taki był. Zawsze chciał pomagać ludziom, nawet miał taką małą organizację, Kroplę. Niestety... coś się stało i nie wrócił z misji w Ningyo-shi.

Nizan nawet słyszał coś o Kropli. Nie do końca znał szczegóły, ale dla niego była to grupa najemników, którzy chcieli pracować dla Rady Ryuzaku. Siedzieli w dzielnicy biedoty. Rozpadli się po jakimś morderstwie i kradzieży, rozchodząc do własnych domów.

Zapadła ciężka cisza. Arata, wpatrzona w dorosłych swoimi poważnymi oczami, instynktownie zacisnęła rączki na materiale swojej sukienki, przysuwając się do matki. Shima rzuciła Nizanowi szybkie, pełne niepokoju spojrzenie. Doskonale znała męża i widziała, jak tryby w jego głowie zaczynają pracować na najwyższych obrotach. Perspektywa planów prototypów i utraconego brata w jednym, zamkniętym budynku była aż nadto motywująca.

Kiedy Nizan zapytał wprost o lokalizację planów i mapę, Saori pokręciła powoli głową, a na jej wargach zagościł łagodny, niemal pobłażliwy uśmiech.

- Gabinety liderek znajdują się na pierwszym piętrze Siedziby Władzy... Ale Nizan, posłuchaj samego siebie - powiedziała miękko. - Przecież absolutnie nie mogę cię prosić, żebyś po nie poszedł. Jesteś tylko kupcem, który przyjechał z Ryuzaku. Masz tu u boku żonę i małą córkę. Musisz o nich myśleć, nie o wojnie.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori