Obóz oblężniczy [Wydarzenie]

[Nobuo]

Obóz oblężniczy rozciąga się szerokim pierścieniem wokół Ningyō-shi, wbity w pustynny krajobraz jak obca, ciężka struktura złożona z setek namiotów, sztandarów i palenisk. Twardy, spękany piasek nosi ślady nieustannego ruchu żołnierzy, koni i wozów z zaopatrzeniem. W dzień pustynne słońce bezlitośnie praży obóz, a powietrze drży od gorąca i kurzu unoszonego przez wiatr. W oddali zawsze widać mury miasta, które górują nad horyzontem niczym milczące wyzwanie rzucone armii stojącej na pustyni.

W centrum obozu znajduje się największy namiot będący miejscem dowodzenia, gdzie zbierają się dowódcy, najczęściej przebywa tam sama Saori Ayatsuri i gdzie trafiają raporty zwiadowców obserwujących miasto. Wokół niego rozlokowane są kolejne sektory namiotów, magazyny zapasów, stajnie oraz prowizoryczne warsztaty, w których przygotowuje się sprzęt potrzebny do oblężenia. Nocą obóz rozświetlają ogniska i lampiony, a między namiotami krążą patrole pilnujące porządku i czujnie obserwujące mury Ningyō-shi. Mimo pozornego spokoju wszyscy wiedzą, że jest to tylko cisza przed momentem, w którym oblężenie przerodzi się w otwartą bitwę.

[Nizan]

Powóz wjechał do miejsca, w którym zostali zatrzymani przez straż. To, w jaki sposób mężczyzna warknął w ich kierunku sprawił, że Nizan aż chciał się najeżyć, lecz musiał odgrywać swoją rolę. Owszem, w przeszłości miał kilka przykładów i napadów agresji, gdy... ktoś zaczepił Shimę, albo kilka bójek, jednak gdy był już starszy skutecznie walczył z tym, by być zdecydowanie dojrzalszy i bardziej stonowany pod kątem swoich emocji.

Tak ile by nie ćwiczył, ile by się nie starał, jak tylko coś działo się Shimie lub Aracie, to miał chęć rozpierdolić cały wszechświat dookoła, tylko po to by zagwarantować im bezpieczeństwo.

Kątem oka zobaczył, że Arata zachowała spokój i zgodnie z całą opowieścią od Nizana, dziewczynka siedziała blisko Shimy.
- Nizan Kunisaku. Nie jestem tylko kupcem, ale też poselstwem ze strony Radnej Takane Chieko, z miasta Kupieckiego Ryuzaku. - powiedział spokojnie.

Nim jednak zdążył na dobre rozkręcić się w rozmowie, strażnicy zażądali przeszukania wozu. Zgodnie z tym, Nizan zeskoczył z powozu i zgodnie z poleceniem zaczął pokazywać towary.
- Jedzenie, głównie zapasy. Przywieźliśmy produkty, z których moja żona będzie potrafiła ugotować najlepsze dania z Antai. Byłeś kiedyś w Antai? - zapytał unosząc brew. - Wietrzne równiny? - podpowiedział. - Jeżeli nie, to na tym powozie znajduje się kucharka, która robi najlepsze tradycyjne dania z tamtego regionu. I polecam Ci się tym zbytnio nie chwalić wśród kolegów, bo jutro już będzie taka kolejka, że będziesz musiał w niej stać pół dnia by skosztować tego, co przygotuje. - powiedział i położył rękę na barku żołnierza, starając się trochę rozluźnić atmosferę.

Nizan przez pół życia naoglądał się, jak Konisaku podchodził do ludzi. Wiedział, że sprawienie dobrego wrażenia, a także obietnica zysku zawsze działała dobrze na start. W jego przypadku zyskiem był... było jedzenie.
- Tak jak mówiłem, nie przyjechałem tutaj by w czymś przeszkadzać. Ryuzaku pozostaje w sojuszu z Unią, ale nie jestem shinobim, dlatego nie mam zamiaru brać w niczym udziału. - była to półprawda. Shinobim był, ale emerytowanym.

Wtedy jednak pojawiła się ona... i kurwa, Hachiman mi świadkiem, że jest to najtrudniejszy moment w graniu tą postacią, bo wykurwiłbym jej takiego jintona w tym momencie, że ja jebie.

W każdym razie, królowa oszustwa, o której Nizan nie mógł wiedzieć. Jednak... jej widok sprawił, że Nizan odetchnął.
- Cześć... Saori? Sayuri? - zapytał unosząc brew. - Ciociu? - poprawił się. - Chyba, teraz nie byłbym w stanie Was odróżnić. Zawsze byłyście podobne, ale teraz... to nie wiem. - powiedział, cicho wzdychając. - Ale Ty nie miałaś problemów by rozpoznać mnie. Ile to minęło? Ponad piętnaście lat?

Nizan podszedł do niej i spojrzał w jej oczy. Za nic nie potrafił powiedzieć z kim ma do czynienia. Jednak starość dla niej była łągodna, tak sądził.

Nie wiedział, czy... cieszy się na jej widok. Trochę zbyt dużo minęło, by czuł do kobiety jakiś większy sentyment... dlatego też nie przytulał się, ani nie całował z nią na przywitanie. To, co zrobił, to odwrócił i wskazał ręką na powóz.
- To moja żona, Shima i córka, Arata. - powiedział, wskazując, po czym ponownie odwrócił się do kobiety. - Przyjechałem z drobnym poselstwem od Takane Chieko. Musimy porozmawiać o interesach. W sumie, nie sądziłem, że tak szybko Cię odszukam. W sumie to... jak załatwimy dziś wszystko, to nawet jutro możemy zaczął wracać do Ryuzaku, by tu Wam się nie plątać. - delikatnie się uśmiechnął. - Możemy porozmawiać na osobności? Lepiej, by tego nie słyszały uszy postronne.

[Uchiha Hiromi]

~ 5/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

- Saori, Saori - odpowiedziała kobieta i rozłożyła ręce, żeby zaprosić go do uścisku. Objęła go krótki, położyła ręce na ramionach i skinęła głową. - Wyrosłeś. Pięknie wyrosłeś. Zachodnie Morze ci służy.

Wtedy Nizan przedstawił swoją żonę i dziecko. Shima zapobiegawczo nie schodziła z powodu, ale Arata delikatnie zamachała rączką, żeby się przywitać z Saori. Saori pomachała do niej z powrotem.

- Piękne kobiety - przyznała. - I piękne imiona. Założę się, że Arata też odziedziczyła talent po babci. Na razie nie będę zmuszać nikogo do uścisków, ale może jak się poznamy. Jesteście przecież dla mnie, jak rodzina. Nazywam się Ayatsuri Saori. Dowodzę tym oblężeniem. Jestem Shirei-kan klanu Ayatsuri. Odzyskamy, co nasze.

Ludzie dookoła stanęli na baczność i potwierdzili to okrzykiem.

Kiedy napięcie przy bramie wreszcie opadło, a formalności i pierwsze słowa powitania miały już miejsce, Saori Ayatsuri osobiście przejęła eskortę nad wozem rodziny Kunisaku. Kobieta odwróciła się na pięcie, dając znak dłonią, by ruszyli za nią w głąb wojskowego mrowiska.

- Takane-san cię przysyła, co? Daleka droga. Ale wiem, o co chodzi. Mogłam się spodziewać, że prędzej czy później przyjdzie dość ostro pisany list. Oczywiście, w życiu by tutaj ten list nie dotarł, tylko do zdrajców w mieście. Dlatego może lepiej, że przyjechaliście osobiście.

Wkroczenie w serce obozu oblężniczego przypominało wejście do wnętrza wielkiego, dusznego i niebezpiecznego ula. Przestrzeń za bramą uderzała kakofonią dźwięków: rytmicznym uderzaniem młotów o kowadła w prowizorycznych kuźniach, nawoływaniem oficerów musztrujących oddziały, rżeniem koni i chrzęstem uzbrojenia. Wszędzie unosił się gryzący w oczy pył, wymieszany z zapachem potu, dymu z dziesiątek ognisk i pieczonego, twardego mięsa. Jeszcze w innych miejscach były naprawiane marionetki.

Dla żołnierzy widok ich głównej dowódczyni prowadzącej kupiecki wóz był nie lada sensacją. Żołnierze o twarzach ogorzałych od pustynnego słońca rozstępowali się przed Saori z niemal nabożnym szacunkiem, salutując lub kłaniając się w milczeniu, lecz ich wzrok natychmiast uciekał ku przybyszom. Patrzyli na rzemieślnika z Ryuzaku, na piękną Shimę, a przede wszystkim na małą Aratę. Zgodnie z tym, przed czym ostrzegał ojciec, w oczach wielu z nich malowało się zdumienie, a czasem głęboka tęsknota za normalnością, którą ta mała rodzina ze swoim zwierzyńcem reprezentowała. Arata, choć wyraźnie onieśmielona, trzymała się dzielnie. Szła tuż przy matce, zerkając na wielkich wojowników, podczas gdy Chmurka bezpiecznie obserwowała wszystko z wysokości wozu, a Tuptuś zamarł w swojej klatce.

- Dam wam miejsce w swoich kwaterach, oczywiście. Nie musicie się niczego obawiać. Karawany handlowe są tu mile widziane, potrzebujemy wszystkiego, co mają do zaoferowania, a domyślacie się, że o to trudno. Dlatego krążący po niebie Douhito obserwują i dają znać, jak coś jedzie. Z przyjemnością przekonałam się, że to jesteś ty. Opowiedzcie mi o swojej podróży.

Im bliżej centrum obozu się znajdowali, tym bardziej chaotyczna zabudowa ustępowała miejsca wojskowemu rygorowi. Namioty były tu większe, ustawione w równych, geometrycznych rzędach, a patrole składały się z elitarnych, doskonale wyposażonych jednostek.

W samym sercu tego militarnego miasteczka stał namiot dowodzenia. Był potężny, uszyty z grubego, wielowarstwowego płótna w kolorze wyblakłego piasku, co miało zapewniać mu kamuflaż na tle pustyni. Przed szerokim wejściem łopotały na wietrze dwa wysokie sztandary, a dostępu broniło dwóch milczących strażników, którzy na widok Saori natychmiast unieśli ciężkie poły materiału, przepuszczając dowódczynię i jej gości do środka.

Wnętrze namiotu uderzało natychmiastową zmianą atmosfery. Przede wszystkim panował tu przyjemny, głęboki półmrok i chłód, dający wytchnienie od bezlitosnego słońca Atsui. Zamiast zapachu potu i dymu, w powietrzu unosiła się woń starego pergaminu, wosku oraz charakterystyczny, ostry zapach smarów i olejów maszynowych - nieodłączny atrybut klanu Ayatsuri.

Centralną część namiotu zajmował masywny stół, na którym rozpostarto ogromną, szczegółową mapę Ningyo-shi i okolicznych ziem. Była usiana dziesiątkami rzeźbionych pionków, oznaczających pozycje wojsk, punkty zaopatrzeniowe i słabe punkty w murach miasta. Dookoła stołu porozstawiano kilka prostych, ale solidnych krzeseł.

Pod ścianami namiotu piętrzyły się stosy zwojów, zapieczętowanych raportów i tub z wiadomościami. W jednym z kątów, na drewnianych stojakach, spoczywały części zaawansowanych mechanizmów i na wpół zdemontowane kończyny bojowych marionetek, świadczące o tym, że dowódczyni nie tylko dowodzi, ale w wolnych chwilach wciąż zajmuje się sztuką swojego klanu. Namiot był surowy, pozbawiony zbędnych luksusów, urządzony z chłodnym pragmatyzmem, który odzwierciedlał charakter trwającej wojny i samej gospodyni.

Saori zatrzymała się przy stole, odwracając się przodem do rodziny Kunisaku, podczas gdy ciężkie poły namiotu opadły za nimi, odcinając ich od zgiełku obozu.

- No to co? Takane Chieko-san niezadowolona z powodu braku wysyłania jej małych maszyn wojennych? Absolutnie rozumiem. Jednak sytuacja tutaj nie sprzyja. Ale cóż. Zacznij od twojej sprawy. W międzyczasie ja podam wam wino i wodę. Przyda się po tak długiej podróży.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori