Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Sosuke]

-Wspaniale usłyszeć, że Zachodnie Sogen nie dość, że się obroniło to jeszcze wypchnęliście stamtąd tą dzicz. Na początku natarcia spędziłem kilka dni w Zachodnim. Mieliśmy wydostać uchodźców przed nacierającymi wojskami. Barbarzyńcy zza Muru dotarli prawie do Fudai przy granicy z południową częścią regionu. Na chwilę ich wtedy zatrzymaliśmy- Z uznaniem pokiwał głową. Sosuke nie miał takiej imponującej listy osiągnięć i poza eskortą uchodźców (oraz incydentem z bliźniakami) nie miał na koncie większych zwycięstw. Dostawał bardziej żmudną i bardziej niewdzięczną robotę. Faktycznie coś mogło być na rzeczy, że nie posłano go na front. Prawda była taka, że samemu też nie do końca się tam pchał. Może dowództwo widziało jego fatalny stan, a może jakoś odkryli co się wtedy wydarzyło w lesie? Obie możliwości były równie prawdopodobne i w gruncie rzeczy Sosuke był chyba za to wdzięczny. Potrzebował wrócić na dobre tory we właściwym tempie, a nie rzucać się w wir najgorszej akcji i ponownie narażać innych.

-Czyli jesteśmy już sobie równi. Gratuluję- Poklepał bratanka po ramieniu nie spodziewając się, że doczeka tego momentu. Dopiero co Tsuyoshi uczył się strzelać swoim pierwszym katonem, a teraz proszę, stali naprzeciwko siebie jak równy z równym. Zdecydowanie w ostatnich latach Młody nie próżnował i wykazywał się sumienną pracą. W odróżnieniu od Sosuke, którego postępy były raczej mniej zauważalne, zwłaszcza dla świata zewnętrznego i zdecydowanie mniej imponujące. No i w dalszym ciągu nie mógł uznać, że ten etap poprawy został już zakończony. Wciąż sporo pracy przed nim.

-Wróciłem ze stolicy, pewnie dostanę kilka dni wolnego od twojego dziadka. A potem? Cóż, raczej nie będą mnie tutaj tak oszczędzać i z całą pewnością zaraz dostanę jakieś nowe zadania. Nie rozmawiałem z nim jeszcze, ani z twoim ojcem. Najpierw muszę rozprostować swoje stare kości- Plany nie były zbyt ambitne, a opowiadając o nich Uchiha nie czuł się z tego specjalnie dumny. Powinien mieć już jakiś plan w zanadrzu, powinien lepiej się zorientować w sytuacji zarówno w stolicy, jak i tutaj w regionie, nie wspominając już o polityce w samej posiadłości. Był jak dziecko we mgle, które dopiero próbowało się odnaleźć. Jakoś próbował przynajmniej wybrnąć z tego parszywego humoru, próbując rozładować napięcie ironicznym żartem. Nie był może specjalnie stary, ale gdy patrzył na młodego Tsuyoshiego to czuł, że aż go łupie w krzyżu ze starości.

-Wybacz, Młody, jestem chyba najmniej poinformowaną osobą w całym domu. Shinjiego widziałem chyba tylko przez moment. Także wybacz. A coś się kroi? Mnie oddelegowano do domu, żeby zrobić wymiankę? Myślałem, że stolica i wspieranie Shirei-kana będzie bardziej w rozkładzie Harumi. Chyba, że...- Z początku machnął ręką, z racji swojej niewiedzy nie był w stanie udzielić odpowiednich informacji, ale gdy zadał pytanie i podzielił się swoimi przypuszczeniami powoli zaczynało do niego docierać, że tego typu sprawy to nie jest zwykła "rotacja personelu". Mogło chodzić o coś znacznie większego, a widząc podejrzliwe rozglądanie się Tsuyoshiego, w porę zaprzestał dalszych teorii tylko spojrzał na bratanka, będąc ciekawy czy ten się podzielił tym czego już mógł się dowiedzieć.

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

- No... nie całkiem się obroniło... bo jednak duża część została zajęta... ale trochę odbiliśmy. Nie straciliśmy wszystkiego - odparł Tsuyoshi już nieco mniej optymistycznie. Nie zmieniało to jednak faktu, że faktycznie Uchiha wykonali w tamtych rejonach kawał dobrej roboty. I to nie bezimienni Uchiha - on sam, Azuma, Hiromi. Nawet Saori i Sumi. Właśnie, gdzie one się podziały? Ostatnio nie widywał ich zbyt często, a szkoda. Miał nadzieję, że były bezpieczne.

- A, no właśnie. To dzięki temu, że Dzicy i Kaminari rozbili się o umocnienia Fudai, możliwe było późniejsze odepchnięcie ich dalej i to, co my zrobiliśmy. Nie wiedziałem, że odbijając most Teppu w gruncie rzeczy po prostu kontynuuję dzieło własnego wujka - odparł i pokiwał głową z uznaniem, tym razem on. Nie wiedział dlaczego do tej pory mu umknął udział wujka w ówczesnych walkach. Lato i jesień 394 roku były jednak niesamowicie szalone, więc pewnie dlatego.

- Wciąż brakuje mi twojego doświadczenia wujku, ale dziękuję. Chcę sprawić, żeby wszyscy byli ze mnie dumni w rodzinie - zadeklarował, choć już bez cienia przechwałek.

- Cóż... powodzenia w rozmowie z dziadkiem - powiedział żartobliwie, chociaż obaj wiedzieli, że w sumie to taka rozmowa nie zawsze była łatwa. Dziadek był wymagający, miał pogląd chyba na każdy temat i bardzo silną wizję dotyczącą wielu rzeczy. Nie był to oczywiście zły człowiek, ale podczas rozmowy z nim trzeba było znać swoje miejsce w szeregu - ale jeśli miałbym strzelać, to pewnie wymyślą jakieś zadania na froncie, bo sytuacja jest taka, że każdy Senotki jest na wagę złota. Okazji do rozprostowania kości powinno być więc całkiem sporo. I żadnych starych, wujku - powiedział i teatralnie się skrzywił. Z pewnością jednak Sosuke nie można było uważać za starego. Tsuyoshi spotkał wielu sprawnych i potężnych shinobi i żołnierzy w jego wieku. Przecież on miał dopiero 30 lat! - no ale racja, lepiej najpierw pogadać na spokojnie z tatą i rozeznać grunt. Chociaż ciocia Emi pewnie już cię trochę wdrożyła. Wspominała o tobie przy okazji rodzinnych spotkań.

Dotychczas rozmawiał dość swobodnie, gdy temat zszedł jednak na to, co miał powiedzieć, wstał i wyjrzał przez jedne oraz przez drugie drzwi. Coś mu nie pasowało i dopiero po chwili powiedział:

- Wujku, a co powiesz na wspólny trening? Jutro, spotkalibyśmy się na obrzeżu lasu? Dzisiaj jest już późno. Pogadalibyśmy o tym... co miałem powiedzieć i pokazałbym ci moją nową technikę, którą sam opracowałem! - tym razem duma rozpierała go aż nadto widocznie.

[Sosuke]

-Po szyję w błocie, po kolana w gównie. A Kaminari jak zawsze tylko czekali na naszą słabość, żeby nam kolejny raz wbić nóż w plecy. Odwaliłeś już kawał dobrej roboty, nie zapominaj o tym- Podzielił się swoimi spostrzeżeniem na temat sytuacji ich klanu w bardzo dosadny sposób. Cmoknął z niezadowolenia, że pomimo tylu prób wciąż czekała ich cała masa problemów. Uchiha zawsze mieli ten problem. Ile razy wstawali z kolan, tylekroć ktoś próbował ich ponownie obalić. Niezliczone ataki dzikich na mur, wojny z Senju czy ataki podjazdowe Kaminarich, a teraz jeszcze Ryuzaku próbujące wykupić sobie resztki Południowego Sogen. Ale nie mogli się poddawać. Ich przodkowie, dziadkowie i ojcowie się nie poddali, więc i oni nie mogą. Pomimo tej fatalnej sytuacji i gorzkich słów, Sosuke chciał podkreślić, żeby Tsuyoshi nie popadł w wątpliwość dotyczącą sensu dalszej wojny. Uchiha przetrwają.

-Taaa... Argh, rozmowa. Samotna misja tygodnie dni drogi za Mur wydaje mi się prostsza. Zdecydowanie będę się musiał przygotować. Dzięki za radę, najpierw ogarnę tematy z rodzeństwem- Schował twarz w dłoniach i wziął głęboki wdech. Na samą myśl o spotkaniu ze swoim rodzicielem miał ochotę zapaść się pod ziemię. Nic się przed nim nie ukryje, a już tym bardziej przed matką. Ona to przynajmniej podeszłaby do wszystkiego bardziej dyplomatycznie. Z podejściem ojca nie spodziewał się usłyszeć ani słowa pociechy, za to całą garść ciężkich do przetrawienia słów. Z całą pewnością prawdziwych, co tylko pogarszało sytuację.

-Nawet nie wiesz jak tego potrzebuję. Las, trening i parę solidnych kul ognia. Nawet nie musisz mnie więcej o to pytać, bo zawsze chętnie będę ci towarzyszył. Czyli jutro? Wcześnie?- Jak tylko usłyszał propozycję wspólnego spędzenia czasu na ćwiczeniach to momentalnie poczuł jakby trochę zeszło z niego ciśnienie. Pomysł ten pod każdym kątem był wręcz perfekcyjny. Tsuyoshi potrzebował chyba poznać opinię kogoś bardziej doświadczonego, a przy okazji pochwalić się swoimi osiągnięciami, zaś Sosuke będzie mógł poznać możliwości swojego bratanka oraz przelać swoje emocje w kolejne techniki katonu. Tym razem w sposób bardziej kontrolowany. Już nad tym panował. Nie dopuści do powtórki z lasu.

Nie czekając na odpowiedź, poczochrał fryzurę Tsu na pożegnanie i ruszył dalej, nieco bardziej skocznym krokiem. Głowa rodu jeszcze go nie wezwała na "audiencję", ale Sosuke spodziewał się, że może to nastąpić w każdej chwili. Lepiej do tego czasu przynajmniej odrobinę się przygotować. Musiał więc spróbować dorwać kogoś ze swojego rodzeństwa albo współmałżonków. Z Emi powinno być w miarę najprościej, aby luźno z nią pogadać. Shinji miał jednak na głowie spore zamieszanie (i Sosuke nie był pewien czy wylatywać już z pytaniem o szczegóły, skoro Tsuyoshi może dopiero chcieć pociągnąć temat). No i pozostawał jeszcze Harida. Na chwilę może by go gdzieś dorwał, ale na poważną rozmowę raczej będą musieli się jakoś dogadać i ustalić konkretny termin oraz sposobność. Jak dokładnie przebiegł jego wieczór nie było jednak tak ważne, bo następnego dnia, zgodnie z ustaleniami stawił się we wskazanym miejscu.

[z/t]

[Sosuke]

-Dobra, dobra, Młody. Nie słodź mi tutaj tyle- Odparł wujek, próbując grzecznie uciąć temat. Nie przeszkadzało mu jak Tsuyoshi się o niego martwił. Bardziej poczuł, że role się odwróciły i teraz bratanek wykorzystuje tą samą metodę co Sosuke wcześniej. Nie bój się rozmawiać, wszyscy jesteśmy rodziną, cieszymy się że jesteś i tak dalej. Oczywiście zamiary były jak najbardziej słuszne i dobre. Starszy Uchiha to rozumiał i nie miał tu tego za złe, nawet jeśli można to było tak odczuć przez niezbyt naturalny ton głosu i przygnębioną aurę, którą wokół siebie roztaczał.

-O tak, Sanae chyba jest ci to winna. Podobnie chyba jak rozmowę- Odwrócił głowę gdzieś na bok i zgodził się ze zdaniem, które padło. Dodał także swoje dwa grosze do tej sytuacji. Przecież nie było niczego niezwykłego w tym, żeby rodzic wyjaśnił swojemu dziecku dlaczego na skutek takiej okoliczności doszło do tego dziwnego zdarzenia, prawda? A właśnie, skoro już o tym Sosuke pomyślał.

-Opowiesz mi coś więcej o tej sytuacji z kotami?- Nie chciał zabrzmieć na wścibskiego, ale dało się usłyszeć w jego głosie, że ewidentnie jest zainteresowany całym tym zdarzeniem z gadającymi kotami i dziwnymi specyfikami matki. Nie naciskał, biorąc pod uwagę jak bardzo Tsuyoshi próbował uciąć ten temat wcześniej, ale skoro teraz ponownie o tym wspomniał, to może coś mu chodziło po głowie i nie dawało spokoju. Przestał się też rozglądać na boki i o dziwo przyglądał się uważnie, próbując przy tym pozostać w miarę naturalny, aby nie wyszło, że aż tak się w niego wgapia.

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Kiedy byli już w domu, a właściwie przed domem, wujek Sosuke zadał pytanie. Z pozoru było to zwykłe pytanie dotyczące wczorajszego nieporozumienia. Kiedy jednak je zadał, zobaczył jak wyraz twarzy Tsuyoshiego się zmienia. Odmalowało się na niej zaskoczenie, które zaraz potem przeszło w niepewność, by skończyć na... skrępowaniu?

Tsuyoshi przystanął na podwórzu przed domem, gdzie jeszcze byli sami.

- Dobra, powiem ci wujku, ale po pierwsze, nie mów o tym nikomu, no chyba że mojej mamie, bo sam nie wiem co o tym myśleć, a po drugie się nie śmiej. Nie zwariowałem jeszcze, serio. Znaczy... chyba. A przynajmniej poza tym co usłyszysz, nic na to nie wskazuje - powiedział, stanowczo stawiając warunki. Jeśli nie zauważył żadnych oznak protestu ze strony Sosuke, to rozpoczął swoją opowieść.

- No więc... wczoraj miałem się zaopiekować Tsumi-chan przez popołudnie i wieczór. Poszliśmy więc na spacer i porzucać shurikenami w tamto miejsce - pokazał dłonią drzewo niedaleko domu, ale już za murem ogradzającym posesję - no i nie działo się nic niezwykłego. Katsumi rzucała drewnianymi shurikenami, ja na to patrzyłem. Ale w pewnym momencie zjawił się on. Czarny kot. O gładkiej i lśniącej sierści i oczami, które świeciły jak księżyc. Z początku nie zwróciłem na niego uwagi, ale on zaczął miauczeć do Katsumi, a ona zaczęła udawać, że z nim rozmawia. Nie do końca udawać, ale... nie uprzedzajmy. Powiedziała mi, że kotek chce, żebyśmy mu pomogli, bo jakieś kotki w lesie potrzebują pomocy. Pomyślałem, że to świetny pomysł na spacer i przygodę dla Katsumi. Że pewnie nie znajdziemy żadnych kotów, ale powiem jej wtedy że kotki same sobie poradziły i możemy wracać. Szliśmy więc coraz głębiej w las, ten sam, z którego wracaliśmy, ale nie wiem czy potrafiłbym tam trafić ponownie. Zacząłem też wyczuwać chakrę, ale to dopiero początek dziwnych rzeczy - powiedział i zrobił przerwę, jakby sam się zastanawiał, co było dalej. Oczywiście doskonale to wszystko pamiętał, ale trzeba było dawkować te informacje, żeby wujek nadążył. Wbrew pozorom, dla osoby postronnej mogło to nie być łatwe.

- Jakież było moje zdziwienie, gdy istotnie - w pewnym momencie kot przystanął, a zza drzew zaczęły wychodzić kolejne koty. Było ich... nie wiem, kilka? Kilkanaście? Co najdziwniejsze... zacząłem rozumieć, co one mówią! A przynajmniej ten jeden. Tak, wiem jak to brzmi, ale... - westchnął - no dobra, idźmy dalej. Czułem, że coś jest bardzo nie tak. Aktywowałem nawet sharingana, ale nic nie wychwyciłem, co mogłoby mi powiedzieć o tym, co się dzieje. Zanim jednak zdążyłem się wycofać, przyszły jakieś inne koty i zaczęły się bić z tymi, które tu już były. I ten kot, który do mnie mówił, zażądał mojej pomocy. Prawdę mówiąc miałem wrażenie że zwariowałem, więc wypuściłem parę ognistych kulek w ich kierunku. Koty się rozbiegły i tyle. Ten, który do mnie mówił, podziękował i obiecał, że się odwdzięczą. Zapytałem go czym jest, ale odpowiedział, że tylko kotem. Jak się domyślasz, nie zabawiłem tam zbyt długo, ale czym prędzej wróciłem z Katsumi do domu. Nie wiedziałem... i nadal nie wiem co się wydarzyło, więc nie mogłem ryzykować jej bezpieczeństwem. Sam zapewne zostałbym dłużej i przycisnął bardziej te stworzenia, ale z nią... wolałem nie prowokować sił mieszkających w lesie - powiedział. Było to dla niego oczywiste. Zupełnie inaczej zachowuje się, gdy ma się kogoś pod opieką, szczególnie tak małego i bezbronnego.

- No i wróciliśmy. Potem wróciła mama i miałem z nią krótką rozmowę na ten temat. Powiedziała, że pomyliła tabletki, bo przed wyjściem miała mi dać coś na wzmocnienie, a dostałem rzekomo jakiś narkotyk. Ale mi tu nadal nic nie gra. Po pierwsze, Katsumi raczej nie faszeruje jakimiś specyfikami, a przecież widziała to, co ja. Po drugie... nie wspominałem jej o imieniu tego kota. Yoru no Hoshi. A jednak, sama wypowiedziała to imię. Albo ja po prostu zwariowałem. Przepraszam, że tak się rozgadałem, ale chyba naprawdę zwariowałem.

[Sosuke]

-Nie oceniam, a twoje sekrety pozostaną u mnie, tak jak karpie koi w oczku- Powiedział, próbując nakreślić atmosferę w jakiej rozmawiają. Historię o karpiach pamięta jak przez mgłę, ale sama jej świadomość napędzała u niego najgorszy wstyd jaki tylko może sobie wyobrazić. Właśnie dlatego postanowił niejako o tym wspomnieć. "Jesteśmy sobie równi, nikt nikogo nie wyśmiewa".

-O tak, Sanae chyba jest ci to winna. Podobnie jak rozmowę- Odwrócił głowę gdzieś na bok i zgodził się ze zdaniem, które padło. Dodał także swoje dwa grosze do tej sytuacji. Przecież nie było niczego niezwykłego w tym, żeby rodzic wyjaśnił swojemu dziecku dlaczego na skutek takiej okoliczności doszło do tego dziwnego zdarzenia, prawda? A właśnie, skoro już o tym Sosuke pomyślał.

-Katsumi? Emi pisała, że mała rośnie w błyskawicznym tempie. I już gada? Cholera- Domyślił się, że rozmowa może być całkiem długa, nie wypadało przerywać, a do tego nie to miało być ich tematem. Wzmianka o najmłodszym członku ich rodziny była jednak zbyt ważna dla Sosuke, aby był w stanie się powstrzymać. Najwyraźniej był świadomy postępów małej w jej pierwszych latach życia, ale jednak uzyskanie informacji w cztery oczy było czymś więcej, nawet niż najlepiej napisany list.

To była tylko mała dygresja, bo Sosuke z każdym kolejnym zdaniem zdawał się zainteresowany. Zdziwienie praktycznie nie schodziło z jego twarzy, a kolejne aspekty tej rozmowy wprawiały go w chwile zadumy. Jakby sam dla siebie próbował ułożyć całość tej historii w głowie. I im bardziej tej historii słuchał tym bardziej kiwał głową, ze zrozumieniem. Lekko zmrużył oczy, gdy Tsuyoshi wspomniał o Sharinganie, ale zaraz potem przewrócił oczami, jakby dotarło do niego coś oczywistego.

-Dobrze zrobiłeś, że wróciłeś. Cokolwiek mogło to być, lepiej nie ryzykować, zwłaszcza, że była z tobą siostra. Zwłaszcza, że nie miałeś pojęcia o co chodziło- Pochwalił go za dobrą ocenę sytuacji, pomimo tego, że ten nie do końca zdawał sobie sprawę z tego co tam mogło zajść. Trzeba było przyznać, historia brzmiało trudną do uwierzenia, a jednak Sosuke ani przez chwilę nie zwątpił w prawdziwość słów. Ton głosu jego bratanka oraz emocje, które mu towarzyszyły były najwyraźniej wystarczającym dowodem, aby nie podważać całej historii.

-Katsumi jest jeszcze mała, dla takich dzieci wszystko wydaje się prawdą. A do tego pewnie jest w ciebie zapatrzona jak w obrazek, więc wszystkie twoje czyny będą dla niej bohaterskie jak z najwspanialszych opowieści. Ciężko wyciągać jakieś wnioski na podstawie tego co ona mówi, że widziała, prawda?- Próbował rozwiać wątpliwości, które chodziły Tsuyoshiemu po głowie. Nie chciał zaprzeczać sensu całej historii, ale z początku skupił się na tym, że najmłodsza z rodziny z całą pewnością sama nie rozumiała co tam zaszło.

-Yoru no Hoshi? Nigdy nie słyszałem tego imienia i twoja matka nie wspominała mi o nim.- Chwilę dumał nad tym imieniem. Nie mógł jednak skojarzyć żadnego wspomnienia ani z Yori, ani z Hoshi, a już tym bardziej z Yoru no Hoshi. Z kotami raczej też się nie zadawał, więc skąd by miał znać jakieś imię. No i dlaczego uznał, że Sanae by mogła mu o tym powiedzieć? Było widać, że cała sytuacja dała mu mocno do myślenia, ale na tyle był pochłonięty myślami, że nie do końca jasno formował swoje odpowiedzi.

-Najlepiej będzie jeśli pogadasz z mamą. Jestem pewien, że przez tą całą kocią sytuację i jej pomyłkę będzie potrafiła to lepiej... dokładniej wyjaśnić. Też pewnie była zaskoczona tą historyjką, a jeszcze Katsumi była w to wciągnięta. Sporo emocji jak na tak krótką chwilę, poczuła się winna. Daj jej ochłonąć, zrozumieć i przemyśleć. Pamiętaj, Uchiha trzymają się razem. Ponad wszystko, jesteśmy rodziną- Rozmowa była kluczem do wszelkich sukcesów. I właśnie z takim nastawieniem Sosuke starał się, na ile był w stanie ubrać to w słowa i na ile czuł się na siłach wyjaśniać, jak Tsuyoshi powinien postąpić. Dalsze rozpamiętywanie sytuacji nigdy nie przynosiło niczego dobrego. Ze wspomnień o walkach gadających kotów niczego nowego się nie nauczy. Z analizowania każdego słowa matki także. Nawet jeśli wszystko by się dla niego stało jasne, bo wymyśliłby o co w tym wszystkim chodzi. Tylko czy to rozwiązałoby problem czy tylko stworzyło kolejny, dużo poważniejszy?

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

Tsuyoshi stał przez chwilę z niepewnością wymalowaną na twarzy, ale się nie odzywał. Gdy wujek Sosuke skończył mówić, westchnął głęboko.

- Tak, chyba jest dokładnie tak jak mówisz, wujku. Nie ma co za dużo o tym rozmyślać. Kiedy nadarzy się okazja, to może pogadam o tym jeszcze z mamą. Chociaż... to pewnie po prostu efekt tego dziwnego czegoś, co dostałem. I nic więcej. Ale chyba za bardzo się na tym skupiam. Sam pewnie jednak przyznasz, że było to niecodziennie i mogło mi zamieszać w głowie, prawda? - zapytał, szukając potwierdzenia. Nadal czuł się bardzo nieswojo, bo niejeden zakwalifikowałby go jako pomyleńca, ale na szczęście w tym przypadku tak nie było. Czuł ulgę, że mógł z kimś o tym porozmawiać, zupełnie jak o sytuacji z Kenjim. W przypadku tych kotów zupełnie nie wiedział co ma o tym myśleć, więc tym bardziej mu to pomogło. Dzięki temu uwolni swoje myśli i będzie mógł skupić się na ważniejszych rzeczach.

- Dzięki za wysłuchanie. I jeszcze raz za trening. Chodźmy, lepiej żeby obiad na nas nie czekał - zaproponował i jeśli nie było już żadnych spraw do omówienia, to udali się do środka domostwa. Po zdjęciu płaszcza i umyciu rąk, Tsuyoshi skierował się do kuchni, gdzie przy sporych rozmiarów stole (jak przystało na tak wielką rodzinę) jedzono wspólne posiłki. Oczywiście nie było tak, że na każdy posiłek gromadziła się cała rodzina bez wyjątku, bo każdy miał swoje sprawy, wiele osób bywało w Sarufutsu (jak często Harumi) albo jeszcze dalej, na misjach (jak często Tsuyoshi). Teraz jednak w kuchni była już Sanae, ciotka Emi i siostry Tsuyoshiego, Yumi i Hana, wszystkie zajęte przygotowywaniem posiłku oraz... opieką nad małą Katsumi, która bawiła się jakimś prostym origami.

Sentoki dołączył do przygotowywania obiadu, rozstawiając zastawę stołową i pomagając w opiece nad Katsumi. Z każdą chwilą pomieszczenie zapełniało się coraz to nowymi domownikami. Jedni przychodzili tu wiedzeni aromatem przyrządzanych posiłków, inni natomiast zwykłą punktualnością.
*** Tsuyoshi zjadł obiad jako pierwszy. Wynikało to z dwóch rzeczy. Po pierwsze, Sanae przygotowała jego ulubione dania, zgodnie z obietnicą daną wczorajszego wieczoru. Po drugie, wczesnym popołudniem zaczynała się jego warta przy kapliczce, zgodnie z rozpiską. Kiedy więc zakończył pałaszowanie, podziękował, skłonił się lekko, pożegnał się ze wszystkimi (w tym z wujkiem Sosuke) i wyszedł do swojego pokoju, żeby się przygotować na zmianę warty. Wkrótce potem był już w drodze do kapliczki, gdzie miał spędzić kolejnych kilka godzin.

[Sosuke]

-Mogło, mogło. Dlatego nie przejmuj się tym za bardzo, aż nie porozmawiasz z matką- Potwierdził słowa bratanka, przy okazji próbując go odwieźć od zamartwiania się tym problemem. W żaden sposób przecież nie stało mu to na drodze do osiągnięcia celów, które sobie założył. Ponad wszystko był przecież Uchihą, dowiódł tego po wielokroć zarówno odziedziczając klanowy symbol - Sharingana, jak i prezentując swoje umiejętności na polu walki. To było ważniejsze, niż jakaś pojedyncza przygoda z kotami, więc po co sobie tym zawracać głowę. Tym bardziej, że najwyraźniej coś bardzo nie dawało mu to spokoju. Prawie tak, jakby jakaś jego część nie chciała tego tematu zostawić w spokoju i oczekiwała, że wszystko wyjdzie na jaw i wyjaśni się w logiczny sposób. Na to jednak trzeba było czasu i odpowiedniego momentu.

-Mhmm- Mruknął i kiwnął głową, kolejny raz przystając na słowa Tsuyoshiego. Sosuke nie czekał, tylko także ruszył w kierunku kuchni. Stawili się tam jednak jeszcze przed samym posiłkiem, więc nie wszystko było gotowe. O ile umiejętności kuchenne Sosuke nie stanowiły jakiejś chluby bo co najwyżej to umiał sobie nożem nie zrobić krzywdy, tak na całe szczęście było wiele innych rzeczy do zrobienia, które nie wymagały praktycznie żadnych zdolności kucharskich. Przygotowanie stołu przebiegło całkiem sprawnie, dlatego trzydziestolatek większość czasu spędził nad "opieką" Katsumi. Nie dosiadł się do niej i nie bawił się z nią, ale było widać, że uważnie ją obserwuje. Każdy jej ruchy, każdy dźwięk, który wychodził z jej ust oraz to w jakie zabawy się bawiła. Gdy Tsuyoshi przechodził mógł kątem oka dostrzec lekką łzę, która uformowała się w kąciku oka jego wuja, ale ten błyskawicznie przetarł twarz dłońmi, jakby zmęczyło go dzisiejsze przedpołudnie, po czym się przeciągnął.

O ile Tsuyoshi najwyraźniej się spieszył, kończąc jako pierwszy, o tyle Sosuke już zdecydowanie wolniej zjadł swoją część. Za dzieciaka pałaszował wszystko jak najszybciej, żeby potem mieć jak najbardziej pełny brzuch i mieć możliwie najwięcej czasu na dalszą zabawę oraz treningi. Niestety, po latach to podejście należało zrewidować, zwłaszcza patrząc na jego odznaczający się brzuch. Brak porządnej aktywności oraz dawne nawyki żywieniowe odbiły się na nim i teraz próbował jakoś to naprawić. Dodatkowo, siedząc w ciszy, mógł skupiać się na obserwowaniu pozostałych, słuchaniu rozmów i jedynie od czasu do czasu dołączając się jedynie jakimś pojedynczym zdaniem. Nigdy nie rozumiał po co tak wszyscy siadali razem do stołu, skoro to tylko posiłek. Ale po latach wreszcie to do niego dotarło. Była to też świetna okazja, aby wyhaczyć odpowiedni moment na rozmowę z kimś po posiłku. Kto się spieszył (jak Tsuyoshi) zapewne skończył wcześniej i wrócił do swoich obowiązków lub zabaw, a kto miał przynajmniej odrobinę czasu wolnego, pozostał, aby pomóc ogarnąć po obiedzie. Dokładnie tak samo planował Sosuke, oferując swoje usługi w sprzątaniu. W ten sposób próbował rozpocząć rozmowę z kimś z rodziny. Lista osób, z którą miał do pogadania była długa, dlatego nie próbował niczego priorytetyzować. Przynajmniej na początku. Emi, Sanae, Harida, Shinji. Każde z nich było dobrą opcją. Nawet Kenji, czy ktokolwiek z jego pokolenia był dobrą opcją, bo przecież z nimi również musiał nieco odbudować swoje relacje.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

Starsza siostra Sosuke, Emi zjadła kolację, ale wydawało się, że bardziej skubała jedzenie, niż naprawdę jadła. Nie była też tak swobodna, jakby się ciągle nad czymś zastanawiała. Co chwilę zerkała na drzwi, jakby spodziewała się, że ktoś zaraz przez nie wejdzie.

Kiedy większość domowników była zajęta rozmową, a Sanae na chwilę odwróciła się, żeby dolać komuś zupy, Emi wreszcie przesunęła się odrobinę bliżej Sosuke.

- Sosuke, patrzysz na Tsumi-chan, jakby miała ci zniknąć sprzed oczu. Coś się stało, czy po tak po prostu? - zaczęła cicho, lekko się uśmiechając, ale też patrząc na niego z lekkim niepokojem. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co brat mógł czuć i myśleć, ale postanowiła sprawdzić, czy wszystko u niego w porządku.

Niezależnie czy odpowiedział, czy ją zbył, nadal z nim rozmawiała.

- Jesteś dość spięty. Jak Takeshi wróci ze szpitala, to poproszę go, żeby nastawił ci bańki i zrobił akupunkturę - powiedziała po chwili. - Mam nadzieję też, że mi nastawi plecy, bo jestem coraz bardziej połamana. A nie zapowiada się, że będę mogła to wyleżeć.

Westchnęła głęboko i przez chwilę popatrzyła na Katsumi, która śmiała się i bawiła dobrze.

- Dostałam wezwanie - powiedziała w końcu, a jej głos zadrżał odrobinę, choć starała się tego nie okazać. - Od Shirei-kana.

Emi na moment zamilkła, jakby liczyła, że Sosuke sam domyśli się reszty. Kiedy to nie nastąpiło, uniosła lekko dłonie w geście bezradności, bardzo małym, bardzo kontrolowanym, takim, którego nie zauważy nikt poza osobą siedzącą obok.

- Ja… nie wiem, czego on chce - dodała ciszej. - A może wiem. Tylko… jestem już na emeryturze. Moje czasy się skończyły. Mam dzieci. I to mnie martwi. Oczywiście, trzymam się sprawna, w każdej chwili mogę wrócić do służby… - urwała, patrząc na Sosuke z pytaniem.

W tle rodzina dalej rozmawiała, Katsumi zachichotała nad swoim papierowym stworkiem, ktoś stuknął miseczką o stół. A jednak w tej małej przestrzeni między Emi a Sosuke nagle zrobiło się jakby ciszej.

Emi nachyliła się minimalnie, żeby jej słowa nie poniosły się dalej.

- Co myślisz? Ty… masz jakieś pojęcie, co to może znaczyć? - zapytała w końcu wprost. - Jak mieszkaliśmy w Kotei znałeś się z nim lepiej.

[Yumi Uchiha]

Yumi była zajęta przygotowywaniem posiłku dla reszty domu, w rodzinie w której były mocne zasady i każdy miał swoją rolę ta też przynajmniej w tym momencie się nie wychylała. Chociaż była w wieku, który mógł zaraz sprawić, że hormony uderzą jej do głowy i będzie wiedziała lepiej od wszystkich. Nie był to to jednak ten moment. Krojenie, gotowanie, przygotowywanie stołu, sterowanie Haną by ta wiedziała co ma robić, to były jej zajęcia w tym momencie.

Następnie jak już wszyscy siedzieli przy stole to zaczęła znosić co powinna do stołu. Szefowa kuchni nie powinna opuszczać swojego okrętu do ostatniego momentu dlatego też, to była rola jeszcze młodej dziewczyny. Musiała tak odbyć kilka kursów, dbając przy tym by nie zaliczyć jakiegoś potknięcia, nie byłby to wymarzony początek kolacji dla nikogo a w szczególności dla niej.

Yumi siedziała z boku stołu, ze względu na swoją pozycję w hierarchi, też ze względu na to, że po prostu wolała to miejsce. Jedzenie nie sprawiało jej przyjemności, jak to chuda nastolatka wolała zachować swoją figurę. Kombinowała ile wlezie by to co miała na talerzu jak najmocniej rozdziać, by wyglądało, że zjadła a faktycznie to zostawiała tylko artystyczny nieład. Co chwilę zerkała na Hanę obserwując jak ta wcina co tam miała u siebie i podobnie kombinowała do Yumi.

Nie słuchała zbytnio co mieli dorośli do powiedzenia tym razem była w swoim świecie, trafił się jej zwyczajnie gorszy dzień była może lekko zmęczona, może nie miała zamiaru się na razie wychylać. Nawet jak już inni zaczęli odchodzić od stołu to jeszcze zamyślona szturchała co miała na talerzu.

Może czekała na zbawienie, może zaraz ktoś ją zaczepi, może zaraz wymyśli coś co zrobią we dwie z Haną?

[Uchiha Tsuyoshi]

Zakupy
Yumi Uchiha: Misja rangi D
1/7 Yumi Uchiha. Szesnastolatka z talentem do Genjutsu o spokojnym i empatycznym usposobieniu, co nie zawsze było widać na pierwszy rzut oka. Aktualnie występowała jednak nie w roli początkującej kunoichi, a w roli pomocnicy w przygotowaniu obiadu. Krzątała się więc, przygotowując zastawę, nosząc naczynia z jedzeniem, instruując Hanę i robiąc to, o co poprosiła ją jej mama, Sanae. Choć tak naprawdę trudno było to nazwać prośbą - były to krótkie i wyraźne polecenia. Taki sposób komunikacji był normalny dla mamy w ferworze walki, bo tak właśnie należałoby określić przygotowywanie obiadu dla tak licznej rodziny.

Jednak po tej pracy przyszedł czas na chwilkę wytchnienia, jakim było właśnie samo spożywanie posiłku. Yumi mogła dostrzec, jak przy długim stole z czasem stworzyły się minigrupki. Każdy jadł w swoim tempie, choć dorośli (w większości) jedli szybciej od dzieci, spiesząc się do swoich obowiązków. Najwcześniej wyszedł Tsuyoshi, który ewidentnie miał coś do zrobienia (prawdopodobnie pilnowanie kapliczki), później zaczęli się rozchodzić inni. Robiło się coraz ciszej, i ciszej. Gdy Yumi tak zamyśliła się, grzebiąc w swoim talerzu, coś przestało jej się zgadzać. Było wczesne popołudnie, a już zaszłoby słońce? Dziewczyna odruchowo odwróciła się w jego kierunku i zauważyła tuż przed sobą obiekt, który po krótkiej inspekcji i podniesieniu wzroku do góry okazał się być jej mamą.

- Paniusia długo jeszcze będzie przeliczać ziarenka ryżu? Wstawaj i pomóż przy naczyniach - powiedziała surowym (choć nie najsurowszym, na jaki było ją stać) głosem Sanae i delikatnie uderzyła ją ścierką w plecy, co należało interpretować jako lekkie ostrzeżenie. Gdy mama naprawdę się zdenerwowała, ścierka oraz klapek potrafiły ciąć powietrze szybciej, niż kunaie Wujka Sosuke. I pewnie były one od nich nawet czasem silniejsze.

- Albo nie, poczekaj. Już i tak większość jest zrobiona - dodała, zanim Yumi wstała od stołu. Wtedy też dziewczyna mogła zauważyć, że przy talerzach pomagała też Hana. Najwyraźniej więc Yumi tak się zamyśliła w swoich rozważaniach, że przeoczyła nawet ten fakt - pójdziecie z Haną na zakupy póki jasno - zakomunikowała już łagodniejszym tonem. Wciąż jednak jasne było, że w chwilach, gdy mama jest w trybie "zadaniowości", nie znosi ona sprzeciwu, ani nawet ociągania.

- Potrzebuję składników na jutrzejszy obiad. Pięć kilo ryżu, pudełeczko miso, pani Tsubaki będzie wiedziała ile, jak jej tak powiecie. Osiem arkuszy nori, sześć bloków tofu, ze trzy kilo marchewek, tyle samo dymek, cztery duże kawałki imbiru - po tych słowach zamyśliła się na chwilę, ale zaraz kontynuowała - i olej sezamowy się kończy, więc weźcie mały słoiczek. A, no i właśnie, kapusta, zapomniałabym - po tych słowach wcisnęła Yumi pieniądze, a Hanie torby zakupowe, które w międzyczasie skądś wyczarowała - mięso i ryby mam, więcej nic nie trzeba. No, możecie ruszać - zakończyła i nie czekając nawet specjalnie na odpowiedź, wróciła do ogarniania naczyń. Siostry wiedziały jednak, że jeśli odwróci się kolejny raz i zobaczy je w tym samym miejscu, to... chyba nie muszę mówić, co się stanie.

Sanae

Hop tutaj

[Sosuke]

-Patrzę tylko jak szybko rośnie nasz kolejny Uchiha- Odpowiedział nieco wytrącony z równowagi. Nie chciał okłamywać swojej siostry już na samym początku, dlatego zdecydował się na tą niewielką półprawdę. Emi zawsze potrafiła go wyczuć i zrozumieć, więc możliwe, że nawet nie musiał się odzywać a został już przeczytany od początku do końca. Na wszelki jednak wypadek nieco zrewidował swoją obserwację i przynajmniej póki co zostawiając to na coś, co będzie musiał przedyskutować później.

-Raczej zmęczony. Tsuyoshi dał mi wycisk, kości się zastały, a stawy już nie te. Trochę się porozciągam i będzie dobrze- Była dla niego nad wyraz wyrozumiała, bo stwierdził, że był spięty to było delikatne określenie. Nie chciał wszystkiego wyciągać na stół w takim momencie i w takim towarzystwie, dlatego ponownie pozostało mu jedynie na zakrycie się inną częścią wydarzeń, które dzisiaj przeżył. Rozruszał sobie też jeden bark, a następnie drugi jako dowód na niedawne ćwiczenia. Znowu się żalił na swoją starość i o ile przy Tsuyoshim jeszcze mogło tak przejść, tak przy swoim rodzeństwie to już bardziej wyglądało na użalanie się nad sobą. Przy braciach bardziej by się pilnował, ale w tej rozmowie czuł się bardziej swobodnie.

-Myślisz, że potrzebują cię w czynnej służbie? Sytuacja nie jest zbyt dobra, ale nie jest też zbyt trudna. Bez obrazy, ale byłoby to marnowaniem możliwości- Przez chwilę siedział cicho, drapiąc się po podbródku. Jej obawy były zrozumiałe. Sam przecież otrzymał bardzo podobne wezwanie i zaraz potem został wysłany na front. Ale on był wojownikiem, od zawsze. W jej przypadku ta rola została już dawno zakończona na rzecz innych obowiązków i wysyłanie jej ponownie w teren nie było raczej sensownym wyborem. Dawno z Masahiro nie rozmawiał, na pewno nie od czasu jego zaszczytnego awansu, ale nie sądził, aby ten tak frywolnie podchodził do takiego wysyłania ważnych osób na pole bitwy. Nie chciał też martwić siostry rozmyślaniami na temat tego do czego mogłaby tam być przydatna, bo z całą pewnością z jej umiejętnościami spokojnie znalazła by sobie zajęcie, ale tutaj raczej chodziło o coś innego.

-Może potrzebuje porządnego doradcy? Taka nominacja z całą pewnością mogłaby mu się okazać bardzo przydatna, dla naszej rodziny również. Masahiro nie jest głupi i potrafił słuchać. Wszyscy tam są w gorącej wodzie kąpani, stanowiłabyś dobrą przeciwwagę i głos rozsądku- Przyłożył palec do ust rozmyślając, czy to propozycja dyplomatyczna, podyktowana sytuacją wojenną, czy też polityczna. W kontekście propozycji zaręczyn z siostrą Shirei kana i wynikających z tego potencjalnych problemów dobrze byłoby mieć wcześniej kogoś kto załagodziłby spór w przypadku odmowy. Nie widział jednak dlaczego taka propozycja miałaby wyjść od samego Masahiro. Musiał mieć inne powody, bo nie mógł przypuszczać, że będzie potrzebował kogoś na taką ewentualność. Coś mu umykało i cmoknął z niezadowolenia, że nie dostrzegał czegoś, co powinien. Nie pierwszy raz od powrotu i nawet nie pierwszy raz dzisiaj. Próbował jakoś to wszystko zrozumieć, ale nadal było to dla niego zbyt dużo, przy braku jakiegokolwiek rozumienia obecnej pozycji ich rodziny w ramach całego klanu.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

- Takeshi i tak się tobą zajmie, gówniaku i się ze mną nie kłóć - odpowiedziała mu jednocześnie ostro i żartobliwie, trącając młodszego brata ramieniem. Była niby luźna, ale zawsze była też uparta i rządziła nim. Potem zaczęła rządzić też swoim mężem, a nawet udawało się jej rządzić Haridą i Shinjim, oczywiście, zanim ci się pożenili i nimi zaczęły rządzić ich żony.

Zanim jednak przyszła kolejna fala złych myśli, Emi mu odpowiedziała na to, co mówił.

- Mam nadzieję, że w czynnej służbie nie. Swoje lata już biegając po drzewach spędziłam i do ganiania na misje już się nie nadaję. Brakuje mi cierpliwości i strzyka czasami w plecach. Jako doradcę… Masahiro ma Sugiyamę. Jednego i drugiego. No i przede wszystkim się słucha Takedy - dodała z lekkim przewróceniem oczu. - Oni mnie nie znają za dobrze, chyba że…

Emi rzuciła okiem na miejsca, które zwykle zajmował Harida oraz Shinji, po czym głęboko westchnęła.

- Chyba, że oni coś zasugerowali, że moje papiery nagle się znalazły. Ale miło, że uważasz, że byłabym dobrym doradcą i, że jestem spokojna. No ale przy Sanae, to chyba każdy tutaj jest oazą spokoju. Jest bardziej Uchiha, niż ktokolwiek z nas. W każdym razie. Czeka nas duże wydarzenie klanowe. Bo nie tylko mnie woła, ale mnie woła z emerytury. Ojca też, ale innym zaproszeniem. Moje miało taką złotą obwódkę. Harida i Shinji też są zaproszeni… a ty, gówniaku, nadal jesteś Sentokim, więc nikt cię nie woła. Może warto, żeby na następne spotkanie klanowe i ciebie zawołano. W kupie siła, wiesz. Cokolwiek będzie się dziać, najważniejsze, żebyśmy mieli siebie, nie?