Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Sosuke]

-Wspaniale usłyszeć, że Zachodnie Sogen nie dość, że się obroniło to jeszcze wypchnęliście stamtąd tą dzicz. Na początku natarcia spędziłem kilka dni w Zachodnim. Mieliśmy wydostać uchodźców przed nacierającymi wojskami. Barbarzyńcy zza Muru dotarli prawie do Fudai przy granicy z południową częścią regionu. Na chwilę ich wtedy zatrzymaliśmy- Z uznaniem pokiwał głową. Sosuke nie miał takiej imponującej listy osiągnięć i poza eskortą uchodźców (oraz incydentem z bliźniakami) nie miał na koncie większych zwycięstw. Dostawał bardziej żmudną i bardziej niewdzięczną robotę. Faktycznie coś mogło być na rzeczy, że nie posłano go na front. Prawda była taka, że samemu też nie do końca się tam pchał. Może dowództwo widziało jego fatalny stan, a może jakoś odkryli co się wtedy wydarzyło w lesie? Obie możliwości były równie prawdopodobne i w gruncie rzeczy Sosuke był chyba za to wdzięczny. Potrzebował wrócić na dobre tory we właściwym tempie, a nie rzucać się w wir najgorszej akcji i ponownie narażać innych.

-Czyli jesteśmy już sobie równi. Gratuluję- Poklepał bratanka po ramieniu nie spodziewając się, że doczeka tego momentu. Dopiero co Tsuyoshi uczył się strzelać swoim pierwszym katonem, a teraz proszę, stali naprzeciwko siebie jak równy z równym. Zdecydowanie w ostatnich latach Młody nie próżnował i wykazywał się sumienną pracą. W odróżnieniu od Sosuke, którego postępy były raczej mniej zauważalne, zwłaszcza dla świata zewnętrznego i zdecydowanie mniej imponujące. No i w dalszym ciągu nie mógł uznać, że ten etap poprawy został już zakończony. Wciąż sporo pracy przed nim.

-Wróciłem ze stolicy, pewnie dostanę kilka dni wolnego od twojego dziadka. A potem? Cóż, raczej nie będą mnie tutaj tak oszczędzać i z całą pewnością zaraz dostanę jakieś nowe zadania. Nie rozmawiałem z nim jeszcze, ani z twoim ojcem. Najpierw muszę rozprostować swoje stare kości- Plany nie były zbyt ambitne, a opowiadając o nich Uchiha nie czuł się z tego specjalnie dumny. Powinien mieć już jakiś plan w zanadrzu, powinien lepiej się zorientować w sytuacji zarówno w stolicy, jak i tutaj w regionie, nie wspominając już o polityce w samej posiadłości. Był jak dziecko we mgle, które dopiero próbowało się odnaleźć. Jakoś próbował przynajmniej wybrnąć z tego parszywego humoru, próbując rozładować napięcie ironicznym żartem. Nie był może specjalnie stary, ale gdy patrzył na młodego Tsuyoshiego to czuł, że aż go łupie w krzyżu ze starości.

-Wybacz, Młody, jestem chyba najmniej poinformowaną osobą w całym domu. Shinjiego widziałem chyba tylko przez moment. Także wybacz. A coś się kroi? Mnie oddelegowano do domu, żeby zrobić wymiankę? Myślałem, że stolica i wspieranie Shirei-kana będzie bardziej w rozkładzie Harumi. Chyba, że...- Z początku machnął ręką, z racji swojej niewiedzy nie był w stanie udzielić odpowiednich informacji, ale gdy zadał pytanie i podzielił się swoimi przypuszczeniami powoli zaczynało do niego docierać, że tego typu sprawy to nie jest zwykła "rotacja personelu". Mogło chodzić o coś znacznie większego, a widząc podejrzliwe rozglądanie się Tsuyoshiego, w porę zaprzestał dalszych teorii tylko spojrzał na bratanka, będąc ciekawy czy ten się podzielił tym czego już mógł się dowiedzieć.

[Uchiha Tsuyoshi]

Zima 395/396 roku

---

- No... nie całkiem się obroniło... bo jednak duża część została zajęta... ale trochę odbiliśmy. Nie straciliśmy wszystkiego - odparł Tsuyoshi już nieco mniej optymistycznie. Nie zmieniało to jednak faktu, że faktycznie Uchiha wykonali w tamtych rejonach kawał dobrej roboty. I to nie bezimienni Uchiha - on sam, Azuma, Hiromi. Nawet Saori i Sumi. Właśnie, gdzie one się podziały? Ostatnio nie widywał ich zbyt często, a szkoda. Miał nadzieję, że były bezpieczne.

- A, no właśnie. To dzięki temu, że Dzicy i Kaminari rozbili się o umocnienia Fudai, możliwe było późniejsze odepchnięcie ich dalej i to, co my zrobiliśmy. Nie wiedziałem, że odbijając most Teppu w gruncie rzeczy po prostu kontynuuję dzieło własnego wujka - odparł i pokiwał głową z uznaniem, tym razem on. Nie wiedział dlaczego do tej pory mu umknął udział wujka w ówczesnych walkach. Lato i jesień 394 roku były jednak niesamowicie szalone, więc pewnie dlatego.

- Wciąż brakuje mi twojego doświadczenia wujku, ale dziękuję. Chcę sprawić, żeby wszyscy byli ze mnie dumni w rodzinie - zadeklarował, choć już bez cienia przechwałek.

- Cóż... powodzenia w rozmowie z dziadkiem - powiedział żartobliwie, chociaż obaj wiedzieli, że w sumie to taka rozmowa nie zawsze była łatwa. Dziadek był wymagający, miał pogląd chyba na każdy temat i bardzo silną wizję dotyczącą wielu rzeczy. Nie był to oczywiście zły człowiek, ale podczas rozmowy z nim trzeba było znać swoje miejsce w szeregu - ale jeśli miałbym strzelać, to pewnie wymyślą jakieś zadania na froncie, bo sytuacja jest taka, że każdy Senotki jest na wagę złota. Okazji do rozprostowania kości powinno być więc całkiem sporo. I żadnych starych, wujku - powiedział i teatralnie się skrzywił. Z pewnością jednak Sosuke nie można było uważać za starego. Tsuyoshi spotkał wielu sprawnych i potężnych shinobi i żołnierzy w jego wieku. Przecież on miał dopiero 30 lat! - no ale racja, lepiej najpierw pogadać na spokojnie z tatą i rozeznać grunt. Chociaż ciocia Emi pewnie już cię trochę wdrożyła. Wspominała o tobie przy okazji rodzinnych spotkań.

Dotychczas rozmawiał dość swobodnie, gdy temat zszedł jednak na to, co miał powiedzieć, wstał i wyjrzał przez jedne oraz przez drugie drzwi. Coś mu nie pasowało i dopiero po chwili powiedział:

- Wujku, a co powiesz na wspólny trening? Jutro, spotkalibyśmy się na obrzeżu lasu? Dzisiaj jest już późno. Pogadalibyśmy o tym... co miałem powiedzieć i pokazałbym ci moją nową technikę, którą sam opracowałem! - tym razem duma rozpierała go aż nadto widocznie.

[Sosuke]

-Po szyję w błocie, po kolana w gównie. A Kaminari jak zawsze tylko czekali na naszą słabość, żeby nam kolejny raz wbić nóż w plecy. Odwaliłeś już kawał dobrej roboty, nie zapominaj o tym- Podzielił się swoimi spostrzeżeniem na temat sytuacji ich klanu w bardzo dosadny sposób. Cmoknął z niezadowolenia, że pomimo tylu prób wciąż czekała ich cała masa problemów. Uchiha zawsze mieli ten problem. Ile razy wstawali z kolan, tylekroć ktoś próbował ich ponownie obalić. Niezliczone ataki dzikich na mur, wojny z Senju czy ataki podjazdowe Kaminarich, a teraz jeszcze Ryuzaku próbujące wykupić sobie resztki Południowego Sogen. Ale nie mogli się poddawać. Ich przodkowie, dziadkowie i ojcowie się nie poddali, więc i oni nie mogą. Pomimo tej fatalnej sytuacji i gorzkich słów, Sosuke chciał podkreślić, żeby Tsuyoshi nie popadł w wątpliwość dotyczącą sensu dalszej wojny. Uchiha przetrwają.

-Taaa... Argh, rozmowa. Samotna misja tygodnie dni drogi za Mur wydaje mi się prostsza. Zdecydowanie będę się musiał przygotować. Dzięki za radę, najpierw ogarnę tematy z rodzeństwem- Schował twarz w dłoniach i wziął głęboki wdech. Na samą myśl o spotkaniu ze swoim rodzicielem miał ochotę zapaść się pod ziemię. Nic się przed nim nie ukryje, a już tym bardziej przed matką. Ona to przynajmniej podeszłaby do wszystkiego bardziej dyplomatycznie. Z podejściem ojca nie spodziewał się usłyszeć ani słowa pociechy, za to całą garść ciężkich do przetrawienia słów. Z całą pewnością prawdziwych, co tylko pogarszało sytuację.

-Nawet nie wiesz jak tego potrzebuję. Las, trening i parę solidnych kul ognia. Nawet nie musisz mnie więcej o to pytać, bo zawsze chętnie będę ci towarzyszył. Czyli jutro? Wcześnie?- Jak tylko usłyszał propozycję wspólnego spędzenia czasu na ćwiczeniach to momentalnie poczuł jakby trochę zeszło z niego ciśnienie. Pomysł ten pod każdym kątem był wręcz perfekcyjny. Tsuyoshi potrzebował chyba poznać opinię kogoś bardziej doświadczonego, a przy okazji pochwalić się swoimi osiągnięciami, zaś Sosuke będzie mógł poznać możliwości swojego bratanka oraz przelać swoje emocje w kolejne techniki katonu. Tym razem w sposób bardziej kontrolowany. Już nad tym panował. Nie dopuści do powtórki z lasu.

Nie czekając na odpowiedź, poczochrał fryzurę Tsu na pożegnanie i ruszył dalej, nieco bardziej skocznym krokiem. Głowa rodu jeszcze go nie wezwała na "audiencję", ale Sosuke spodziewał się, że może to nastąpić w każdej chwili. Lepiej do tego czasu przynajmniej odrobinę się przygotować. Musiał więc spróbować dorwać kogoś ze swojego rodzeństwa albo współmałżonków. Z Emi powinno być w miarę najprościej, aby luźno z nią pogadać. Shinji miał jednak na głowie spore zamieszanie (i Sosuke nie był pewien czy wylatywać już z pytaniem o szczegóły, skoro Tsuyoshi może dopiero chcieć pociągnąć temat). No i pozostawał jeszcze Harida. Na chwilę może by go gdzieś dorwał, ale na poważną rozmowę raczej będą musieli się jakoś dogadać i ustalić konkretny termin oraz sposobność. Jak dokładnie przebiegł jego wieczór nie było jednak tak ważne, bo następnego dnia, zgodnie z ustaleniami stawił się we wskazanym miejscu.

[z/t]