Siedziba władzy

[Kori]

Kori zdał wreszcie swój raport, oddając mężczyznę w ręce strażników, którzy pojawili się w mgnieniu oka. Nie było sensu rozwlekać dalej tematu dziadeczka, który postanowił na stare lata zostać paskudnym bandytą. Bohater jedynie westchnął głośno, po czym, odprowadzając go wzrokiem zdał resztę raportu. Kobieta siedząca w okienku nie pytała o nic więcej, wręczając Akoraito nagrodę za wypełnioną misję.

– Dziękuję bardzo, zgłoszę się w najbliższym czasie po kolejne zadanie – Powiedział na koniec, po czym odszedł w swoją stronę, nie marnując więcej czasu, gdy wciąż miał przed sobą tyle do zrobienia. Jego dziadek z pewnością będzie znał odpowiedzi na pytania, które dręczyły młodzieńca, co powodowało, że jeszcze mocniej chciał po prostu znaleźć się już w domu. Kori czuł, że to, co odkrył było tylko wierzchołkiem góry lodowej, prowadzącym do większej tajemnicy, której nawet się nie spodziewał. Po kilku kolejnych chwilach wydostał się z siedziby władzy, zmierzając prosto do miejsca, które od jakiegoś czasu nazywał domem. Hamura z pewnością czekał z niecierpliwością na swego ucznia, który udał się by odbyć swoje pierwsze zadanie przeznaczone dla shinobi wyższej rangi… Pewnie on też nie spodziewał się z czym chłopak do niego wróci.

z/t

[Arii]

1/x

Kampania - Wielki Szczyt Rodów Lasu
Zlecenie Kampanii X - Kori

---

Mężczyzna siedział niewzruszony niczym przed swoim biurkiem. Zapisywał pięknymi znakami kanji, postawionymi prosto, równo i bez żadnych skaz na pergaminie. Co zapisywał? Promo... I następne zdanie. Robił to sprawnie, z delikatnym uśmiechem na twarzy. Miał jedną z niewielu okazji przebywania sam na sam ze swoimi myślami[. Kiedy skończył zapisywać swoją wiadomość, zostawił ją na chwilę, aby atrament wchłonął się, żeby móc pięknie opieczętować list. Lubił, jak wszystko jest idealnie. Podszedł do okna. Odetchnął głęboko. Kochał ten widok. Widział całe centrum Yokukage, jak ludzie cieszyli się z zakupionych towarów, jak witali owych kupców przybywających z różnych części Prastarego Lasu lub nawet spoza niego... Bardzo długo pracowali na to, aby tak to wyglądało. Aby ludzie tej prowincji czuli bezpieczeństwo i że są zaopiekowani.

-Tsuki-san.- za jego plecami pojawiła się niska, zamaskowana postać ubrana na czarno. Klęczała na jednym kolanie z opartą dłonią o drewnianą podłogę z delikatnie pochyloną głową ku niej. Jego własna, wybrana i wyszkolona Sakki.

-Wdowo. Zanieść ten list do tej osoby. Wszystko jest w nim opisane. Zrób to w trybie natychmiastowy.- odwrócił się i podszedł do swojego biurka. Zawinął pergamin, złożył go w ładny, idealnie prosty prostokąt. jedną z krawędzi przytrzymał i wylał na nią wosk, po czym zgniótł ją złotym sygnetem z herbem rodu Nara, tworząc pieczęć. Kiedy odwrócił się ponownie do okna, kobieta zniknęła z listem, rozpływając się w tym gabinecie.

---

Był to naprawdę piękny dzień. Powoli witała wiosna i za oknem białowłosy chłopak dostrzec mógł, jak wszyscy już są pobudzeni i pracowali ciężko na swoje życie. Usłyszał dziwne szurnięcie pod drzwiami i kiedy się tam spojrzał zobaczył najpiękniejszy i najrówniejszy pergamin w swoim życiu. Opieczętowany czerwoną pieczęcią klanu Nara. Kiedy otworzył list podpisany jego imieniem tak pięknie podpisany jego imieniem. Każda litera, słowo w liście były napisane przepięknie, równo i jakby specjalnie dla niego.

Drogi Kori,
jest mi niezmiernie miło, jako członkowi Rady Siedmiu poinformować Ciebie o chęci promocji Twojej osoby w szeregach klanu.
Przyjdź do mojego gabinetu w trybie natychmiastowym. Wszystko wyjaśnię i będziesz w stanie zadać również pytania, które ciebie nurtują.
Mój gabinet znajduje się na najwyższym drzewie obok Siedziby Władz. Będę Ciebie oczekiwał.
Z wyrazami najszczerszego szacunku,
Randy Klanu Nara
Nara Tsuki

Dialogi:
Nara Tsuki - klik!

[Kori]

Kori wrócił do wioski dwa dni temu. Jego wyprawa do krainy jaszczurek zakończyła się powodzeniem, a on stał się dumnym powiernikiem żabiego zwoju. Yuki ukrył przedmiot w dojo pana Hamury, który zdziwił się, gdy jego syn oznajmił, że udało mu się zdobyć taką moc. Od dwóch dni dzieciak nie zajmował się zupełnie niczym, odpoczywając przed próbą wzięcia kolejnego zadania. W swych planach miał dalsze awanse oraz doskonalenie swej pozycji w hierarchi osady. Dzisiejszego poranka jak codziennie po przebudzeniu siedział w małym ogrodzie na tyłach domu, kontrolując swój oddech, który był bardzo ważny w ferworze walki. Minuty mijały spokojnie, a młody bohater nie miał pewności, kiedy przyjdzie dzień, w którym będzie potrzebował całego swego doświadczenia. Po porannej medytacji wrócił do domu, by przygotować się do kolejnych wyzwań. Po kilku chwilach usłyszał ktoś podchodzi do drzwi ich domu, jednak po otwarciu ich znalazł jedynie piękny zwój czekający na adresata. Kori zastanawiał się o co mogło chodzić, w pierwszej chwili, stwierdzając, że tak zdobiony pergamin musiał być skierowany do Hamury… Yuki zatrzymał się niepewnie, gdy pieczęć pękła o on znalazł na zwoju wypisane własne imię. A więc chodziło o coś zupełnie innego… Gdy doczytał wiadomość do końca, jego dłonie trzęsły się delikatnie, a na twarzy zagościła zdziwiona mina…

– Ja mam zostać Sentokim? – Kori przypomniał sobie Yushiro, z którym ostatnio wykonywał misje. Chłopak posiadał właśnie taką rangę, opowiadając Yukiemu, jak dużo pracy wymagało od niego by uzyskać podobny tytuł. Przybrane dziecko klanu Nara w ciągu ostatnich dwóch miesięcy awansował dwa razy… Zaskakująco szybkie promocje, których nie był do końca pewny. Czy właściwie zasłużył na podobne zaszczyty?

– Szkoda, że Hamura-san wyjechał, mógłbym go zapytać co o tym myśli – Nie marnując więcej czasu Yuki zebrał swoje rzeczy, po czym pędem ruszył w stronę miejsca podanego na pergaminie. Najwyższe piętro zaraz przy biurze władzy… Kori nigdy nie był w tym miejscu, bo i nie miał tam przecież nic do załatwienia. Pierwszą promocję otrzymał od jakiegoś urzędnika w dolnych partiach budynku. Teraz, stojąc przed siedzibą rady poczuł delikatne ukłucie w żołądku. Kori stał przed wielkim drzewem, unosząc teraz głowę w górę. To właśnie tam gdzieś w koronie wiekowego dębu miał dowiedzieć się co planuje dla niego przyszłość. Chłopak złapał kilka głębokich wdechów, po czym ruszył schodami, nie zatrzymując się nawet na chwilę. Mijając strażników wyjaśnił cel swojej wizyty, podając zwój, który otrzymał dzisiejszego ranka. Gdy znalazł się już przed właściwymi drzwiami zapukał kilka razy, po czym wszedł do środka, jeśli otrzymał zaproszenie.

– Dzień dobry, jestem Kori miałem się zgłosić – Mimo że czuł się trochę głupio, to jednak duma z tego, że znalazł się w takim miejscu była czymś nie do opisania. On chłopak bez przeszłości, który ledwo kilka lat temu trafił pod opiekę rodziny Katsu Hamury. Kori obiecał sobie, że to nie koniec, a kiedyś cała wioska będzie dumna z tego, że dzieciak nosi nazwisko rodu Nara.

[Arii]

2/x

Kampania - Wielki Szczyt Rodów Lasu
Zlecenie Kampanii X - Kori

---

Chłopak mógł czuć każdą mieszankę emocji. Otrzymać awans na Sentokiego to już poważa decyzja. Może to jakiś żart? Jedyny sposób, żeby się o tym przekonać to przekonanie się w wyznaczonym miejscu. Oby nie zrobił z siebie tylko głupka, prawda? Droga była dla niego szybka, mimo że też nie musiał nigdzie biegnąć. Nie otrzymał żadnej konkretnej godziny, dodatkowo... Gabinet na drzewie? Brzmiało dość abstrakcyjnie, ale rzeczywiście, kiedy chciał się przyglądnąć to na jednym z dębów znajdowały się okrążające całą długość drzewa schody zamocowane o jego korę. Czyli, gdzieś musiały prowadzić!

Zwój musiał wystarczyć strażnikom, ponieważ od razu się przesunęli i pozwolili mu wbiec na wyższe kondygnację. Stanął przed pięknie wyciosaną drewnianą ścianą, prawdziwego budynku postawionego na specjalnych umocnieniach. Kiedy poprosił o wejście, usłyszał krótkie: Wejść!. Zobaczył siedzącego za biurkiem z pięknymi ozdobami, mężczyznę w czarnej szacie i cienkich okularach. Zauważyć mógł kilka sporych okien, przez które było widać centrum Yokukagę. Przed biurkiem stało jedno krzesło.

-Kori! Miło ciebie widzieć! Czekałem na ciebie, proszę siadaj śmiało. Jakiś napar? Wody?- zapytał i wstał do barku po prawej. Co by nie odpowiedział Kori było tam już przygotowane, i postawione tuż przed jego twarzą. -Cieszę się, że chciałeś przybyć tutaj tak szybko. Wracając do początku...- uśmiechnął się wracając na swoje miejsce po drugiej stronie i siadając przed Korim, układając ręce nad jakimś zwojem, które uzupełniał podobnie pięknymi literami i znakami.

-Nazywam się Nara Tuski. Jestem członkiem Rady Siedmiu. Czytałem raporty z twoich ostatnich misji i nie mogłem wyjść z podziwu, jak tak młoda osoba, jak ty, która dopiero co rozpoczęła swoją ścieżkę jako shinobiego weszła tak szybko na wysoki poziom. Stąd też moje myśli... Że nie jesteś żadnym Akoraito. Ewidentnie poziomem swoich umiejętności i prawdopodobnie doświadczenia, spokoju ducha mianować Ciebie chciałem Sentokim naszego klanu. Dla większej ochrony Midori, dla wsparcia Narów w przyszłych planach.- z szufladki wyciągnął nowy medalion, srebrny. Z grawerunkiem klanu i danymi Koriego. Obok tego wszystkiego był znak oznaczający Sentoki. -To twój nowy medalion. Medalion Sentokiego. Kori-san, gratuluję i mam nadzieję, że jesteś dumny ze swoich osiągnięć, ponieważ jest z czego. Nie każdy tak szybko wspina się po hierarchii naszego klanu, więc uznać siebie możesz za wybitną jednostkę.- mówiąc to wszystko patrzył mu się prosto w oczy, wypowiadając każde słowo, bardzo dokładnie.

-Przechodząc również od razu do interesów Sentokiego. Jako jeden z Radnych chciałbym wykorzystać ten moment do przekazania ci nowych poleceń.- wyjął z tej samej szufladki co medalion mała mapkę i ustawił ją przed oczy białowłosego. -Jak zapewne już się rozniosło w Yokukagę. Od kilku miesięcy planowane jest spotkanie z pozostałymi głowami rodów Prastarego Lasu. Ustalona w końcu została data naszego spotkania. Zadań jest kilka, dlatego dwa najważniejsze, chciałbym przekazać ci do własnego wyboru.- wskazał palcem wskazującym u lewej dłoni drogę kierującą się do Shinrin. Tym samym palcem, ale w prawej dłoni wskazał wąwóz.

-Zabezpieczenie drogi do Shinrin, którą kierować się będę z pozostałymi dwoma Radnymi. Jest to bardzo ważna droga, którą odbijać będziemy do głównego miejsca spotkania. Lub usunięcie wszelkich zagrożeń w Wąwozie, obok naszej osady. Grasuje tam jeszcze pewna istota... której nie pozbyliśmy się jeszcze do tej pory, ponieważ nie była aktywna i nie chcieliśmy jej rozjuszyć dla bezpieczeństwa. Tym Wąwozem poruszać się będzie głowa rodu Aburame ze swoją świtą. Obydwa zadanie są wysokiej rangi zagrożenia. Zabezpieczenie drogi Ranga A. Wąwóz Ranga S. Dostajesz pełną dowolność do wyboru zadania. Do każdego mamy również przygotowaną odpowiednią drużynę, jako wsparcie.

Dialogi:
Nara Tsuki - klik!

[Kori]

Kori wszedł do gabinetu, gdy ze środka usłyszał męski głos. Niepewnie zamknął za sobą drzwi, po czym ukłonił się z szacunkiem do osoby, która przedstawiła się jako Nara Tsuki. Kori znał to imię, zwłaszcza że przybrany ojciec dał mu lekcję, jak wyglądała hierarchia w leśnej osadzie. Yuki, nie wiedząc, jak powinien się zachować usiadł na wskazanym miejscu, odpowiadając grzecznie na zadane pytanie.

– Bardzo dziękuję Tsuki-san, jestem świeżo po śniadaniu – Kori uśmiechnął się szeroko, po czym, nie przerywając słuchał dalej słów jednego z członków rady klanu Nara. Bohater czuł, jak jego ręce pocą się, gdy starszy stopniem zaczął swą przemowę o ostatnich dokonaniach adoptowanego chłopca.

– Ja… Ja chciałem tylko odwdzięczyć się za to, co wioska dla mnie zrobiła. Jestem obcy, a mimo to pozwoliliście mi walczyć w swoim imieniu – Kori ponownie skłonił się z wdzięcznością, po czym kontynuował, odwracając wzrok od srebrnego medalionu.

– Nie wiem, czy ten zaszczyt, który mnie spotkał jest zasłużony, jednak przysięgam na własne życie, że nigdy nie zhańbię nazwiska, które otrzymałem – Kori uniósł wzrok, przełykając ślinę. Jego usta stały się suche, a gardło przypominało dawno wyschniętą studnie. Kolejne sekundy mijały w ciszy, gdy bohater zastanawiał się jak wiele drogi musiał przejść by wreszcie znaleźć swoje miejsce na świecie… Czy był gotowy? Zanim na dobre dopadły go wątpliwości, złapał za wisiorek, przekładając go przez głowę. Zimny metal ciążył bardziej niż powinien, a chłopak zdawał sobie sprawę, że to powinność, którą wziął na swoje barki. W pewnej chwili Tsuki zaczął mówić coś o rychłym zjeździe najważniejszych przedstawicieli leśnych klanów. Było to z pewnością jedno z najistotniejszych wydarzeń, które miały się odbyć. Kori wiedział, jak ważne dla wioski było by zapewnić sąsiadom bezpieczeństwo, tak by nie nadszarpywać wzajemnych relacji.

– Tsuki-san, jestem gotowy spełnić każdy rozkaz – Powiedział, gdy mężczyzna wspomniał o nowych obowiązkach chłopca. Gdy wszystko było jasne Kori przez chwilę wpatrywał się w swego rozmówcę, starając się poukładać w głowie najważniejsze informacje. Musiał wybrać, które zadanie było dla niego bardziej odpowiednie oraz od czego właściwie powinien zacząć… W pewnej chwili uśmiechnął się szeroko, odzywając się pewnym głosem, w którym trudno było znaleźć, chociaż nutę niepewności.

– Zajmę się wąwozem, jeśli bestia, o której mówisz przebudzi się w złym momencie… Nasza siła względem innych nacji może zostać podważona. Udam się tam natychmiast, jeśli drużyna, o której mówisz jest gotowa – Kori jednak nie miał zamiaru przerywać, a jedynie potrzebował chwili by złapać oddech… Wszystko, co się tutaj działo, przerastało jego wszelkie wyobrażenia.

– Gdy wrócę zajmę się innymi zadaniami, które muszą być wykonane przed przybyciem naszych gości… Przysięgam, że zrobię wszystko, co w mojej mocy by nasz klan dalej był dumnym sojusznikiem w światowych zmaganiach politycznych… Mimo że się na tym zupełnie nie znam, wiem, że do tego potrzebni są silni shinobi – Kori skończył wreszcie, czekając na to, co do powiedzenia miał jego rozmówca. Młodzieniec dawno nie czuł takiej ekscytacji, jednak był gotowy… Był z pewnością gotowy, by nie przerwać swej opowieści jak głupi Maji, który postanowił walczyć z całym światem, nie mając nawet dobrego powodu… To była jego opowieść.

[Arii]

3/21

Kampania - Wielki Szczyt Rodów Lasu
Zlecenie Kampanii S - Kori

---

Mężczyzna cały czas obserwował białowłosego, już Sentokiego, z zaciekawieniem. Pokazywał mu właśnie dwie ważne dla klanu misje związane z bezpieczeństwem na szczycie Rodów. Widać było, jak młody chłopak główkuje, co będzie bardziej wartościowe na zrobienie z pierwszej ręki. -Kori-san, to niezwykłe, jak chcesz pomóc klanowi. Przygotowania będą jeszcze trochę trwały, dlatego nie martw się, na pewno znajdzie się jeszcze trochę zadań po tym. Szczyt odbywać się będzie na granicy z Shinrin, dlatego będzie dużo pracy na zabezpieczenie terenów i podobne zadania. Zapewne inni radni wyruszający ze mną na to spotkanie również będą mieli coś do zaoferowania.- mężczyzna uśmiechnął się do chłopaka.

Zabrał dłoń z palcem ustawionym na ścieżce kierującej się ku Shinrin. Zostawił tylko palca na Wąwozie. Nagle ktoś zapukał do drzwi, Tsuki uniósł prawa brew do góry. -Wejść!- powiedział a drzwi od razu się otworzyły. Kori usłyszał od razu skrzypnięcie metalu i kiedy się odwrócił zobaczył zgrabną, blond kobietę ubraną w srebrną zbroję z krótkim dołem, odkrywającym trochę jej nogi, wysokie obudowane srebrem buty, przepasany przez lewe biodro topór i zamocowaną do pleców tarczę. Wyglądała, jak z jakiś dziwnych baśni dla dziewczynek.

-Wybrałeś już ostatniego członka? Chciałabym wyruszać już teraz.- jej głos był delikatny, znudzony, co pasowałoby do większości Klanowiczów. Ale już jej śniada cera wyróżniała się wraz z blond włosami w Yokukage.Tsuki delikatnie obruszył się na swoim siedzeniu.

-Idealne wyczucie czasu! Kori, to jest Druga Kapitan Straży, Shinoyu. Shinoyu, to jest Kori. Nasz nowy Sentoki i ostatni puzzel w układance na bestię.- uśmiechnął się do niej delikatnie, zabierając drugą dłoń z mapy. -Kori powiedział, że jest już gotowy wyruszać, więc chyba nie pozostaje nam nic innego, jak rozpocząć misję. Teraz, jak jest już tutaj Shinoyu to ona ci przekażę wszelkie informacje dotyczące misji. Chyba, że masz jeszcze jakieś pytania do mnie?- zwrócił się ponownie do chłopaka, który mógł być przytłoczony ilością wydarzeń, jak na jeden dzień.

-Jak jesteś gotowy to ruszajmy, szkoda tak ładnej pogody. Lepiej nadrobić trochę drogi zanim się zacznie ściemniać.- kobieta stanowczym tonem przekazała mu swoją myśl i wyszła z budyneczku na drzewie, bez pożegnania do Tsukiego, który pokręcił tylko głową. Jak tylko Kori ruszył za kobietą po schodach ta zwolniła tempo i kątem oka mu się przyjrzała. -Gratuluję awansu. Musiałeś się napracować na ten tytuł.- zagadała do niego i poklepała go po ramieniu. -Co dokładnie Ci powiedział o misji Tsuki? Żebym ci wszystko dobrze nakreśliła.- przez promienie słońca zauważył, że miała piękne, jasnoniebieskie oczy. Na odsłoniętych ramionach widział również blizny po jakiś głębokich ranach. Musiała być naprawdę twardą kobietą albo taki starała się stworzyć wizerunek wokół siebie.

Dialogi:
Nara Tsuki - klik!
Shinoyu - klik!

[Kori]

Kori siedział dalej na swym miejscu, słuchając dokładnie wszystko, co miał do powiedzenia przedstawiciel rodu. Yuki poczuł się trochę głupio, gdy nagle zdał sobie sprawę, że jego oświadczenie było nieco dziecinne, a zadań związanych z przygotowaniami do szczytu jest znacznie więcej niż jeden człowiek jest w stanie udźwignąć. W pewnej chwili ktoś zapukał do drzwi, przed którymi chwilę wcześniej stał bohater tej opowieści, a gdy Tsuki zaprosił gościa do środka w progu stanęła najprawdziwsza wojowniczka, jaką można było sobie wyobrazić, myśląc o mitycznych bohaterach. Odziana w zbroję, uzbrojona w morderczy topór. Kori pierwszy raz widział kogoś takiego, zwłaszcza że sama kobieta była prześliczna. Młody speszył się w pierwszej chwili, nie mając pojęcia, czy czasem, czasem nie powinien się oddalić z tego miejsca, jednak już po chwili okazało się, że była ona częścią ekspedycji. Gdy zostali sobie przedstawieni przez członka rady Kori uśmiechnął się tylko niepewnie, po czym przeniósł wzrok na mężczyznę, który zadał mu ostatnie pytanie.

– Dziękuję Tsuki-san, jestem pewien, że im szybciej zaczniemy, tym lepiej dla całego klanu. Obiecuje, że ta bestia już jest martwa – Powiedział głośno, zanim zdał sobie sprawę, że wyszło to odrobinę pyszałkowato. Po swych ostatnich słowach wstał od stołu, po czym ukłonił się z wdzięcznością, odwracając się w stronę drzwi. Zanim, jednak wyszedł zatrzymał się jeszcze na moment, jednak tym razem już nie odwracał się w stronę swego rozmówcy.

– Jeszcze raz dziękuje za ten zaszczyt Tsuki-san… Obiecuje, że nie zawiodę – Po czym wyszedł z pomieszczenia, idąc za swą przewodniczką. Gdy na schodach zostali wreszcie sami, Kori przełknął głośno ślinę, gdy kobieta nagle zatrzymała, znajdując się teraz zbyt bliso niego… Miała piękne oczy.

– Taak… Ja, sam nie wiem, co mam powiedzieć. Myślałem, że mój ostatni awans na Akoraito to był aktualnie szczyt możliwości, jaki mogę osiągnąć. Nie sądziłem, że klan tak szybko postanowi to zmienić – Zaśmiał się cynicznie, mimo że w środku niemal kipiał z radości.

– Tsuki-san powiedział, że mamy zabezpieczyć wąwóz, w którym pojawiła się jakaś bestia. O niej samej nie mam jednak żadnych informacji. Podobno to jedno z kluczowych zadań, jeśli chodzi o szczyt, który ma się odbyć w niedługim czasie. – Kori odpowiedział na pytanie Shinoyu zgodnie z prawdą, licząc, że kobieta posiadała więcej wiedzy na temat tajemniczej bestii. Od czasu, gdy demony przedostały się przez zniszczony mur, świat zalewały coraz dziwniejsze abominacje. Kori był jednak gotów pokonać każdą przeszkodą na swej drodze.

[Arii]

4/21

Kampania - Wielki Szczyt Rodów Lasu
Zlecenie Kampanii S - Kori

---

Tsuki uśmiechnął się na słowa wychodzącego chłopaka. Wiedział, że ie popełnił błędu z promocją tego młodzika na Sentokiego. Doświadczenie dało się zdobyć a umiejętnościami według raportów już potrafił prześcignąć co słabszych z ich szeregu o tym samym tytule. -Wdowo.- przed jego obliczem, jak z cienia pojawiła się drobna, kobieca postura. Zamaskowana jak poprzednim razem. -Powiadom Tadaokiego i Ayumi. Czas, żebyśmy zaczęli szykować się do wyruszenia w najbliższych dniach. Z takim Sentokim nie będziemy musieli raczej się martwić o bezpieczeństwo na naszych drogach.- ta kiwnęła głową i tak samo jak szybko się tutaj pojawiła. Tak samo zniknęła, pozostawiając za sobą tym razem biały dym.

---

Kobieta udawała, że nie widzi rumieńca na twarzy Koriego, który pierwszy raz mógł zobaczyć taką postać. Piękną i zarazem przypominającą wojowniczkę z jakiś mitycznych historii, gdzie kobieta mogła być zesłana przez bogów z ogromną potęgą. Dodatkowo jego zawstydzenie nadal delikatnie krążyło wokół awansu na Sentokiego, na co ona się uśmiechnęła. -Tsuki ma dobry nos do takich rzeczy. Jeżeli podjął taką decyzję to oznacza, że bardzo dobrze przeanalizował każde za i przeciw. Więc naprawdę powinieneś po tej misji poświętować z najbliższymi.- uśmiechnęła się do niego i ruszyła dalej drewnianymi schodami w dół.

-Tak. Pozbycie się tej bestii jest bardzo ważne, ponieważ klan Aburame postanowił poruszać się szlakami wąwozu do Szczytu. Trochę dziwna decyzja patrząc, że mogli przejść tą samą drogą, co nasza delegacja. Ale ich wybór...- zabrzmiała, jakby coś podejrzewała i zmarszczyła trochę nos, jakby poczuła coś obrzydliwego. -Jeżeli chodzi o samą bestię. Już od roku mierzyliśmy się z nią i jej dwoma... pobratymcami. Ponieważ sama bestia nie jest taką bestią w naszym rozumieniu. Nie jest to zwierze, ale człowiek. Człowiek, który oszalał.- zeszli na sam dół, stając na normalnym gruncie. Kobieta skierowała się w centrum Yokukagę. -Istnieje taki klan, jak Jugo. Posiadają dość sporą empatię do zwierząt i można by powiedzieć, że są nader spokojni w towarzystwie. Ale to wszystko spowodowane jest ich prawdziwą naturą... Posiadają specjalne umiejętności, które mogą ich zamienić w prawdziwe maszyny do zabijania. Jeżeli przekroczą jednak swoje limity... Stają się prawdziwymi bestiami bez grama myśli. Efektem może być to, co nas spotkało... brak cofnięcia się do swojej ludzkiej formy. Przynajmniej tak wnioskujemy.- zakręciła w kierunku głównej bramy.

-Dwie bestie już zostały zabite. Dokonał tego młody Takashi, niespełna pół roku temu. Ale trzecia bestia... Trzecia była cały czas ukryta w głębi wąwozu. Jest o wiele bardziej niebezpieczna od tamtych. Więc jeżeli klan Aburame chce przejść przez Wąwóz powinniśmy zająć się tym raz na zawsze.- odpowiedziała, unosząc dłoń do góry. Zaczęła machać do trzech postaci znajdujących się przy bramie. Ubrani byli w ciemne płaszcze, każdy był brunetem. Przypominali wręcz braci bliźniaków, nie różnili się od siebie niczym. Każdy miał kasztanowe włosy, delikatnie postrzępione i roztrzepane, do ucha. Nosili rękawice na dłoniach. Jeden z nich miał na plecach zarzucony łuk i kołczan. Pozostała dwójka nie miała nic na swoich plecach. -Kori, poznaj kolejno... Hiroshiego, Miroshiego i Uiroshiego. Moich trzech oficerów Straży, którzy są wprost pode mną. Chłopaki to jest Kori. Nowy Sentoki klanu Nara.- z szerokim uśmiechem pozwoliła mu przejść na przód, klepiąc go po plecach dla zachęty. Chłopaki od razu się wyszczerzyli i wystrzelili w tym samym momencie z dłońmi na przywitanie.

-Sentoki?! W tak młodym wieku?! Łooo geniusz!

-Wyglądasz tak uroczo! Na pewno jesteś shinobim? Nie no żartuję oczywiście, żartuję!

-Wyglądasz na dobry przykład łowcy. Zgrabny, szczupły i wydajesz się dobrze kroczyć. Oceniłem z daleka.

-Dobra, dobra chłopaki. Bo go sami wykończycie.- przerwała ich wybuch energii, śmiejąc się z ich ekscytacji na współpracę z nim. -Czy jesteś gotowy Kori? Chciałbyś jeszcze coś przygotować sobie na tą wyprawę? Prowiant posiadamy i rzeczy do noclegów. Ale może jakiś rynsztunek?

Dialogi:
Nara Tsuki - klik!
Shinoyu - klik!
Hiroshi- klik!
Miroshi - klik!
Uiroshi - klik!

[Kori]

Kori ruszył w ślad za swoją przewodniczką, słuchając dokładnie co miała mu do przekazania. Gdy wreszcie znaleźli się na powietrzu, chłopak odetchnął z ulgą, mogąc luźniej oddalić się na kilka kroków. Aura, którą wojowniczka roztaczała wokół siebie, była niemal dławiąca. Chłopak starał się nie zostawać w tyle, jednocześnie dochodząc do wniosku, że musiał się jeszcze sporo nauczyć o polityce, która obecnie funkcjonowała między leśnymi klanami. Gdy Shinoyu zaczęła mówić o bestii, Kori zdziwił się, gdy okazało się, że był to właściwie człowiek. Klan, o którym opowiadała był mu całkowicie obcy, jednak, skoro zagrożenie ustawiono na rangę s, to nie mogły to być przelewki.

– Na ostatniej misji takiej rangi walczyłem z kimś, kto nie wydawał się aż tak wielkim zagrożeniem… Jeśli zostajemy do tego zadania wysłani wszyscy razem, to znaczy że ten przeciwnik to zupełnie inna skala – Chłopak przełknął głośno ślinę, spoglądając teraz na ludzi, którzy pracowali przy swych stoiskach. Idąc główną ulicą większość spojrzeń skierowana była w stronę kobiety, która zapewne miała w osadzie swoją wyrobioną renomę. Kori był jedynie obcym dzieciakiem, na którego nawet jaszczurki pluły z daleka. Czy będzie w stanie wspiąć się na tyle wysoko by to na niego ci wszyscy ludzie mogli liczyć. Gdy wreszcie dotarli do bramy, ku zdziwieniu chłopca czekała na niego niespodzianka w postaci trzech bliźniaków. Gdyby nie etyka młody pewnie rzuciłby jakimś głupim tekstem, jednak powstrzymał się od komentarza, kłaniając się każdemu z grzecznością. Gdy każdy z nich zaczął zarzucać go na swój unikalny sposób komplementami, Kori zaczerwienił się jak dziecko nie mając pojęcia co odpowiedzieć…

– Ja… Ja w sumie to sam nie wiem, jak to się stało. – Z zakłopotaniem zaczął mierzwić włosy na swojej głowie, skacząc panicznym wzrokiem między zebraną grupą.

– To dla mnie wielki zaszczyt, że mogę z wami pracować, mam nadzieję, że przydam się w zadaniu które na nas czeka – Chłopak ostatni raz zasalutował z nadmiaru powinności, po czym zwrócił się prosto do Shinoyu.

– Jestem w zupełności gotowy, wszystko, czego potrzebuje to wreszcie zacząć działać – Uśmiechnął się szeroko do wojowniczki, dając jasny znak, że dla niego to wszystko znaczyło znacznie więcej, niż z pozoru wyglądało. Kori właśnie budował legendę, którą ona już posiadała… Młody chłopak, który w poprzednim życiu stracił wszystko by zaczynać od zera.

[Arii]

5/21

Kampania - Wielki Szczyt Rodów Lasu
Zlecenie Kampanii S - Kori

---

Z/T

Dialogi:
Nara Tsuki - klik!
Shinoyu - klik!
Hiroshi- klik!
Miroshi - klik!
Uiroshi - klik!