Szlak transportowy

[Shins Hyo]

Poprzedni post: viewtopic.php?p=223476#p223476

Podróż do Yusetsu posuwała się naprzód. Powoli, acz systematycznie Shins Hyo pokonywał kolejne kilometry przybliżające go ku tej prowincji. W samym Yusetsu nie zamierzał przebywać zbyt długo, jednak nie dało się tej prowincji przeskoczyć (a przynajmniej on nie umiał skakać aż tak daleko). Jego niedawne doświadczenia przekonały go, że powinien rozbudować swój wachlarz możliwości bojowych, tak więc w trakcie tej podróży skutecznie poszerzał zakres swoim możliwości. Do tej pory udało mu się już nauczyć dwóch nowych technik, ale stanowczo nie zamierzał na tym poprzestać. Choć treningi łączone z podróżowanie męczyły go znacznie na razie nie planował nigdzie się zatrzymywać na dłużej.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Shins Hyo]

Minęło kilka dni od ostatniego treningu, podczas których Shins Hyo szukał odpowiedniego miejsca na dłuższy postój. Zmęczyło go już podróżowanie, w trakcie którego uskuteczniał również treningi i postanowił odpocząć kilka dni w nadziei, że może znajdzie tutaj coś ciekawego, a w najgorszym razie po prostu odzyska energię potrzebną do dalszej podróży. Oczywiście nie zamierzał siedzieć z założonymi rękami, ani leżeć do góry brzuchem. Wziął się za poważny trening, miał w końcu zaplanowane przed sobą jeszcze przynajmniej dwie techniki, trzeba więc było się wziąć w garść i mimo chwili odpoczynku od marszu dalej konsekwentnie rozwijać swoje umiejętności bojowe.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Shins Hyo]

Kolejne dni mijały, a Shins czuł się coraz bardziej wypoczęty. Choć trening nie był wcale łatwy, gdyż Hyo nie zwykł się oszczędzać gdy chodziło o poznawanie nowych technik, czuł, jak wracają mu siły potrzebne do wznowienia podróży. Postanowił jednak, że spędzi tutaj trochę więcej czasu skupiając się na treningu, by potem już bez zwłoki i przeszkód, za to z satysfakcją po dobrze wykonanej robocie, udać się dalej. Pogoda stawała się coraz mniej przyjemna, siąpił niewielki deszcz, jednak przy treningu wodnych technik dało się zmoczyć i w środku gorącego lata, tak więc Shins postanowił zignorować tę niedogodność licząc na to, że jednak się nie przeziębi.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Shins Hyo]

Shins Hyo zabalował w niewielkiej wiosce gdzieś niedaleko głównego traktu w Yusetsu tak długo, że mógł obserwować jak zmienia się okolica pod wpływem mijających tygodni. W planach miał zostać tydzień, może dwa, ale tak jakoś wyszło, że zaczęło się to wszystko trochę przeciągać. W ferworze treningów upływ czasu przestawał mieć znaczenie, a przed Hyo nie stało żądne zadanie, do którego musiałby się spieszyć, bardzo łatwo było mu w takim razie usprawiedliwić przed sobą wszelką zwłokę w dalszej podróży. Szczególnie biorąc pod uwagę to, jak różnorodne to były treningi. Bohater miał szeroką gamę umiejętności, dzięki czemu nie nudził się treningiem tylko 1 dziedziny.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 1/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Mała wioska w której ostatnimi czasy rezydował Shins okazała się być dla niego oazą spokoju w której bez problemu mógł spędzić nieco więcej czasu na szlifowaniu swoich umiejętności. Tym czego jednak mężczyzna nie brał pod uwagę był fakt że jego plac zabaw do ćwiczenia technik może zostać zauważony przez kogoś, kto mógłby zainteresować się tym co tutaj się działo. Po jednej z sesji treningów, którym oddawał się Shins, zauważył on nieopodal grupkę ludzi z których każdy był ubrany w identyczny sposób. Kiedy zostali oni zauważeni przez Shinsa, jeden z nich wysunął się przed resztę i powolnym oraz spokojnym krokiem zbliżył się do shinobiego, unosząc otwarte dłonie aby pokazać że nie ma wrogich zamiarów.
- Witaj przybyszu! Jestem Ichiji i wraz z moimi braćmi poszukujemy potężnego wojownika. Jesteśmy w stanie zapłacić ci dużo pieniędzy jeżeli zgodzisz się nam pomóc. - powiedział mężczyzna i ukłonił się lekko na koniec. Teraz jak stał w pobliżu to Shins mógł lepiej przyjrzeć się jego ubraniu i samemu mężczyźnie również. Miał on na sobie mnisie szaty w kolorze białym i ciemno szarym a także przepaskę z symbolem, którego Shins nie kojarzył znikąd. Głowa mężczyzny była ogolona na gładko i Shins mógł widzieć że tak samo ubrani i tą samą "fryzurę" mieli również jego bracia.

[Shins Hyo]

Dni przemijały jeden po drugim, zamieniając się z kolei w tygodnie. Nim Shins się obejrzał minął dobry miesiąc, a on dalej siedział w jednym miejscu kontynuując swoje treningi. Ostatnio zaczęło mu już to siedzenie w jednym miejscu doskwierać, no bo ile można tkwić na skraju cywilizacji? I tak oto po jednej z kolejnych sesji treningowych Hyo zauważył w oddali zbliżającą się grupę ludzi. Grupę bardzo niezwykłych ludzi, jak się miał za chwilę okazać. Gdy bohater zbliżył się do mężczyzn zauważył, że wszyscy są ubrani tak samo, a ich głowy pokryte są równie "bujnymi" czuprynami. Na bank jacyś mnisi czy inni tacy. A tak przynajmniej wyglądali na pierwszy rzut oka.

Chłopak postanowił podejść do grupy i dowiedzieć się czego tu szukają (albo kogo?). Gdy zbliżył się do dziwacznej grupy, jako jej reprezentant na czoło wysunął się mężczyzna o imieniu Ichiji. Jak sam stwierdził szukał on potężnego wojownika. Hyo nie bardzo wiedział, czy może tak o sobie powiedzieć, ale być może będzie chociaż wystarczająco "potężny", by pomóc strudzonym wędrowcom. Do tego te "dużo pieniędzy" brzmiało bardzo zachęcająco - "Hmm, nie wiem, czy mogę się takim nazwać, ale być może będę mógł pomóc. Jaki jest Wasz problem? Mówiąc szczerze z chęcią spróbuję, stanowczo za długo już tutaj siedzę".

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 3/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Mężczyzna w napięciu czekał na odpowiedź Shinsa, jednak kiedy ta nadeszła, jego twarz momentalnie się rozpromieniła i szybko zerknął na swoich braci i skinął im głową.
- Ah, wspaniałe wieści, zaiste wspaniałe wieści. Już w takim razie wszystko tłumaczę. Jesteśmy mnichami z klasztoru ognia, który znajdował się na terenie dawnego Sogen, gdzie teraz są toczone walki. Zostaliśmy niestety wypędzeni z naszego klasztoru na samym początku, jednak wierzymy że teraz może być już odpowiedni czas aby do niego powrócić, skoro już sytuacja jest nieco stabilniejsza a główne wojska Dzikich zatrzymały się aby powstało Atarashi. - opowiedział Ichiji a w międzyczasie podszedł do niego jeszcze jeden mnich, niosąc w rękach... Takie same szaty jakie nosili pozostali mnisi. Ichiji przejął szaty od brata i odwrócił się ponownie do Shinsa. - Mam nadzieję że to nie będzie problemem dla ciebie, jednak będzie potrzebne abyś również nosił te szaty na czas naszej podróży. Możesz oczywiście zostawić założony kaptur aby skrywać swoją tożsamość, jeżeli tego potrzebujesz. - powiedział Ichiji wyciągając w kierunku Shinsa złożone w kostkę mnisie szaty.

[Shins Hyo]

Ostatnimi czasy sytuacja na granicy z terenami znajdującymi się za Murem (którego nomen omen już ponoć nie było) była wyjątkowa paskudna. Inwazja, zdruzgotanie stolicy klanu Uchiha i rozpad tamtego regionu, próby przejęcia terenów Antai przez siły inwazyjne. Nie było niczym dziwnym, że po świecie krążyli uchodźcy z tamtych terenów. Z całą pewnością muszą ich być setki, jeśli nie tysiące. Każda wojna generuje migracje ludności cywilnej, a tak olbrzymia skala konfliktu musiała powodować, że mnóstwo osób straciło dach nad głową albo uciekła przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.

Shins rzadko miał do czynienia z mnichami, w zasadzie nie był specjalnie religijnym człowiekiem. Jego rodzice, gdy jeszcze żyli, nie poświęcali za dużo uwagi jego duchowemu wzrostowi. Niemniej nie miał też nic przeciwko nim, w swoim życiu miał okazję widzieć i takie sytuacje, gdy mnisi nadużywali swoich wpływów ale i takie, w których wsie wokół klasztorów były tymi najlepiej utrzymanymi.

Hyo pokiwał głową słysząc tłumaczenia mnicha - "W porządku, nie mam nic przeciwko ubraniu waszej szaty. Ale głowy wolałbym nie golić, więc skorzystam z opcji z kapturem" - odpowiedział zabierając podane ubranie - "Jesteście pewni, że już jest spokojniej, czy po prostu dopiero zamierzacie to sprawdzić? Pytam, żeby wiedzieć, czego się spodziewać. Preferowałbym wyruszyć jutro z rana, jestem po treningu, chciałbym się umyć, coś zjeść i przespać, dziś za daleko już i tak nie zajdę, a mam rzeczy do odebrania od osób, u których się zatrzymałem".

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 5/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Ichiji pokiwał energicznie głową i wcisnął Shinsowi szaty po czym odsunął się na kilka kroków.
- Mamy przypuszczenia że ta część terenu nie jest już tak mocno wplątana w potyczki wojenne, jednak z pewnością jest wciąż szansa że natrafimy na jakichś dzikusów, ale mamy szczerą nadzieję że nie będzie to nad wyraz trudna walka dla pana. - powiedział mnich i polecił swojemu bratu, który stał obok aby przekazał dobre nowiny reszcie braterstwa. - Oczywiście, Shinobi-san. Proszę przygotować się do podróży i jutro o poranku będziemy mogli wyruszyć. Przyjdziemy tutaj kiedy słońce całkowicie ukaże się zza ziemi i będziemy mogli wyruszać. - dodał na koniec Ichiji i żwawo udał się do swoich braci, którzy cicho wiwatowali po usłyszeniu wieści że udało się namówić kogoś aby pomógł im dostać się do klasztoru. Shins miał teraz chwilę aby pozałatwiać do końca sprawy w pobliskiej wiosce, przed wyruszeniem w podróż, która mogła zająć mu sporo czasu.

[Shins Hyo]

Shins Hyo - ninja znikąd, oraz Ichiji - mnich ognia... właściwie skąd? Z Sogen? Z Antai? A może z tego nowego bytu, jakim jest Atarashi? Będzie się trzeba tego dopytać. Póki co chłopak pożegnał się ze swoimi pracodawcami i udał się do wioski przygotować do następnego dnia. Zjadł kolację, rozmówił się z gospodarzami, którzy udzielali mu gościny, po czym spakował wszystko, czego do snu potrzebował nie będzie. Następnego dnia wczesnym rankiem spakował resztę, ubrał szaty mnicha i opuścił wioskę, w której spędził stanowczo za wiele czasu na swoich treningach.

Na miejsce spotkania chłopak przyszedł trochę przed czasem. Nie było to planowane, tak jakoś wyszło. Na samych mnichów jednak nie musiał czekać specjalnie dużo czasu, może lubili przychodzić wcześniej? Na pewno lepiej być chwilę za wcześnie, niż za późno. "No, to ja już jestem gotowy. Gdzie w zasadzie idziemy?" - może dziwne przywitanie, ale krótkie "cześć" wydało się chłopakowi znacznie mniej zachęcające do rozmowy, a dobrze byłoby wyciągnąć od mnicha gdzie idą i czy cokolwiek wiedzą, czego można się spodziewać? On sam o dzikich ludach nic nie wiedział, a zawsze jednak lepiej mieć wiedzę o tym, z kim się człowiek może zmierzyć.

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 7/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Shins zgodnie z ustaleniami pozałatwiał do końca sprawy w wiosce i nieco przed czasem stawił się już na miejscu umówionego spotkania. Kilku mnichów również już było na miejscu, jednak żadnym z nich nie był Ichiji, mimo tego kiedy zobaczyli oni shinobiego już w ich szatach, podeszli do niego uśmiechnięci.
- Ah, witaj, Shinobi-san. Jestem Niji, drugi pod względem stażu w naszym klasztorze. Ichiji niebawem powinien również się tutaj zjawić. - Niji
- A ja jestem Sanji. Będziemy ruszać na ziemię gdzie kiedyś było Sogen a teraz są to tereny sporne pomiędzy Północnym Ryuzaku no Taki, Antai i Atarashi. Znajduje się on trochę na północ od granicy z Shinrin. - odpowiedział na pytanie Sanji, podając jak do tej pory najdokładniejszą lokalizację klasztoru na jaką pewnie mógł liczyć Shins. Chwilę później wszyscy zauważyli również Ichijiego, który już żwawo truchtał w kierunku zebranych
- Witajcie Bracia, witaj Shinobi-san! Widzę że wszyscy już są przygotowani do drogi, więc nie ma na co czekać, ruszajmy. - powiedział Ichiji kiedy już dobiegł do wszystkich a kiedy nie spotkał się ze słowami sprzeciwu cała kompania mogła wyruszyć.

Ichiji
Niji
Sanji

[z/t]

[Sayuri]

Nie było co ukrywać, że raczej Sayuri nie była biegła w porównywaniu ludzi do roślin. Czy czegokolwiek innego. W sumie to starała się nie porównywać, aczkolwiek przypisywanie danej rośliny względem danej osoby wydawało się dość bezpiecznie, nie noszące ze sobą krzywdy. Przynajmniej tak się czerwonowłosej wydawało. Ciekawa jednak było, co na jej pomysły powie seinin, bo to on wydawał się być biegły w tym temacie. I w sumie można powiedzieć, że w większości się z nią zgadzał, chociaż rozwinięcie niektórych roślinnych dopasowań było... wręcz dobitne. Młoda kunoichi spoglądała to raz na Takayamę, raz na samego Sorę, a to później na Daikiego. W końcu seinin zdecydowanie bardziej rozwinął swoje wypowiedzi niż ona. I nie szczędził słów, nawet tych gorzkich. Jego szczerość była bezprecedensowa, ale inna niż u osób, u których też widziała te cechę. Chociażby Shirako, u którego szczerość była rozbrajająca, niewinna i dziecinna. Nigdy nie wyczuła, by chociażby jednym słowem próbował sprawić komuś przykrość. Z Sorą było inaczej. Jego szczerość mogła zaboleć, aczkolwiek nie był w tym jeszcze brutalny. Wszystko, co mogło mieć negatywny wydźwięk, ubierał w dość ładne, przystępne słowa. Młoda Hyūga była ciekawa, czy ten stan utrzyma się do końca. Czy ten spokój, jaki reprezentował seinin, to nie jest jedynie jedna z jego warstw. Tak czy siak, wciąż wewnętrznie nie posiadała się z radości, że mogła w tym uczestniczyć.

Oczywiście nie umknęło jej to, że Takayama jak i Sato popatrzyli na nią, kręcąc głowami, ewidentnie dać jej do zrozumienia, by nie ciągnęła tego tematu dalej. W sumie to się z tym zgadzała i nawet miała taki zamiar to odpuścić, dlatego skinęła głową w ich stronę i uśmiechnęła się rozbrająco, jakby chciała rozładować jakiekolwiek napięcie, które tu powstało. Szybko też wróciła do oglądania tego, co migało im przed oczyma. Na wzmianę o Ryuunosukę zachihotała cicho. Rzeczywiście, zawsze coś miał ze sobą, chociaż widziała go ledwie dwa razy. Tak z bliska, rzecz jasna. Jednak tu śmiało wierzyła w to, co powiedział mężczyzna. Dla Ryuunosuke zawsze nie było niemożliwym znależć owoce gdziekolwiek, gdzie tylko był.

Czas mijał i w sumie nawet ciężko było określić czy jej się dłużyło czy też leciało wręcz za szybko. Owszem, w momentach ciszy czas nieubłagalnie zwalniał, ale jak tylko zaczynały się jakieś pogawędki, zwykle z inicjatywy Sory, to potrafiły wywiązać się ciekawe pogawędki. Chociaż często były niczym tykająca bomba, kiedy świń wyrzucał z siebie niewielkie uszczypliwości. Nie było łatwo się w tym odnaleźć, ale czerwonowłosa starała się nie odstawać. Wypowiadała się, zdażyło się, że czasami sama o coś zagaiła. I przy tym wszystkim starała się zachować siebie i nie hamować się aż nad to, gdyby tylko jakieś niepokojące spojrzenie zwróciło się w jej stronę. Nie było to wcale trudne, bo mimo, iż Sayuri była pogodna i nieco naiwna, to nadal pamiętała jak należy się w danych sytuacjach zachować.

Chwilowy rozmowny zastój przerwał ptak. Nie byle jaki ptak. Gołąb z listem. Sayuri z zaciekawieniem dziecka patrzyła, jak to Sora chce zaopiekować się ptakiem i listem, ale inicjatywę przejmuję Sato. No tak, w końcu został w trakcie mianowany przywódcą ich drużyny. Zaraz jednak seinin zabrał ptaka, najwidoczniej bardziej interesując się mała istotką, niż samą treścią listu. Czy to zdziwiło dziewczynę? Absolutnie nie! W sumie tego się właśnie po nim spodziewała. Włącznie w troskę, jaką okazywał ptaszkowi. To było rozczulające! Jednakże tego, co zawierał list, to się nie spodziewała. Dlatego jej spojrzenie szybko przeniosło się na jednookiego mężczyznę.
Oddział Yamanaka? Niemal krzyknęła w myślach, chcąc zrozumieć, skąd to posunięcie. Nic Reiko-dono im o tym wcześniej nie wspominał, a teraz taka zmiana. Czyżby było aż tak niebezpiecznie, że mimo tak potężnych osób obok niej, potrzebowali dodatkowego wsparcia? Owszem, czerwonowłosa słyszała, że Yamanaka i Uchiha raczej się wspierali, aczkolwiek sam klan Yamanaka raczej nie uczestniczył w tych wojennych działaniach. Może chociaż w ten sposób chcą ich jakoś wesprzeć? Sayuri spoglądała na każdego, jakby chciała wyczytać z ich twarzy jakikolwiek niepokój, obawę, cokolwiek, co informacja z listu mogłaby w nich wywołać. Czy to tylko jej jakieś wątpliwości przyszły niepotrzebne?

Nie było co ukrywać, że młoda kunoichi nie posiadała zbyt obszernej wiedzy na temat innych klanów, niż tego, które z nimi sąsiadywały. Dlatego zaciekawiło ją wspomnienie o klanie Inuzuka. Ożywiła się jeszcze bardziej, jej spojrzenie niemal błysnęło, w nadziei, że zaraz może dowie się czegoś szczególnego.
- Klan Inuzuka? - zapytała, spoglądając na Daikiego. W końcu to on o nich wspomniał, co prawda ze względu na list, ale jednak. - Co to za klan? - zadała kolejne pytanie, wyraźnie zaciekawiona. Nie wstydziła się tego, że nie wie. Miała do tego prawo, skoro do tego czasu tak naprawdę siedziała tylko w Kyuzo i była świeżym Akoraito. Nie można jednak było jej odmówić tego, że chce się uczyć. Chce wiedzieć więcej, a uważała, że to było bardzo istotne, by zdobywać wiedzę. A kto powie jej więcej, niż tak doświadczeni ninja? Poza tym, dzięki temu dalsza droga do karczmy Yamato na pewno upłynie im jeszcze szybciej!
- W sumie może i dobrze, że ten postój. Zjadłabym coś na ciepło. - dorzuciła z rozbrajającym uśmiechem, ale chyba takie stwierdzenie po tak długiej podrózy nie powinno nikogo dziwić. Jeszcze trochę i kiszki by jej marsza grały, naprawdę.