Szlak transportowy

[Shins Hyo]

Poprzedni post: viewtopic.php?p=223476#p223476

Podróż do Yusetsu posuwała się naprzód. Powoli, acz systematycznie Shins Hyo pokonywał kolejne kilometry przybliżające go ku tej prowincji. W samym Yusetsu nie zamierzał przebywać zbyt długo, jednak nie dało się tej prowincji przeskoczyć (a przynajmniej on nie umiał skakać aż tak daleko). Jego niedawne doświadczenia przekonały go, że powinien rozbudować swój wachlarz możliwości bojowych, tak więc w trakcie tej podróży skutecznie poszerzał zakres swoim możliwości. Do tej pory udało mu się już nauczyć dwóch nowych technik, ale stanowczo nie zamierzał na tym poprzestać. Choć treningi łączone z podróżowanie męczyły go znacznie na razie nie planował nigdzie się zatrzymywać na dłużej.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Shins Hyo]

Minęło kilka dni od ostatniego treningu, podczas których Shins Hyo szukał odpowiedniego miejsca na dłuższy postój. Zmęczyło go już podróżowanie, w trakcie którego uskuteczniał również treningi i postanowił odpocząć kilka dni w nadziei, że może znajdzie tutaj coś ciekawego, a w najgorszym razie po prostu odzyska energię potrzebną do dalszej podróży. Oczywiście nie zamierzał siedzieć z założonymi rękami, ani leżeć do góry brzuchem. Wziął się za poważny trening, miał w końcu zaplanowane przed sobą jeszcze przynajmniej dwie techniki, trzeba więc było się wziąć w garść i mimo chwili odpoczynku od marszu dalej konsekwentnie rozwijać swoje umiejętności bojowe.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Shins Hyo]

Kolejne dni mijały, a Shins czuł się coraz bardziej wypoczęty. Choć trening nie był wcale łatwy, gdyż Hyo nie zwykł się oszczędzać gdy chodziło o poznawanie nowych technik, czuł, jak wracają mu siły potrzebne do wznowienia podróży. Postanowił jednak, że spędzi tutaj trochę więcej czasu skupiając się na treningu, by potem już bez zwłoki i przeszkód, za to z satysfakcją po dobrze wykonanej robocie, udać się dalej. Pogoda stawała się coraz mniej przyjemna, siąpił niewielki deszcz, jednak przy treningu wodnych technik dało się zmoczyć i w środku gorącego lata, tak więc Shins postanowił zignorować tę niedogodność licząc na to, że jednak się nie przeziębi.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Shins Hyo]

Shins Hyo zabalował w niewielkiej wiosce gdzieś niedaleko głównego traktu w Yusetsu tak długo, że mógł obserwować jak zmienia się okolica pod wpływem mijających tygodni. W planach miał zostać tydzień, może dwa, ale tak jakoś wyszło, że zaczęło się to wszystko trochę przeciągać. W ferworze treningów upływ czasu przestawał mieć znaczenie, a przed Hyo nie stało żądne zadanie, do którego musiałby się spieszyć, bardzo łatwo było mu w takim razie usprawiedliwić przed sobą wszelką zwłokę w dalszej podróży. Szczególnie biorąc pod uwagę to, jak różnorodne to były treningi. Bohater miał szeroką gamę umiejętności, dzięki czemu nie nudził się treningiem tylko 1 dziedziny.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 1/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Mała wioska w której ostatnimi czasy rezydował Shins okazała się być dla niego oazą spokoju w której bez problemu mógł spędzić nieco więcej czasu na szlifowaniu swoich umiejętności. Tym czego jednak mężczyzna nie brał pod uwagę był fakt że jego plac zabaw do ćwiczenia technik może zostać zauważony przez kogoś, kto mógłby zainteresować się tym co tutaj się działo. Po jednej z sesji treningów, którym oddawał się Shins, zauważył on nieopodal grupkę ludzi z których każdy był ubrany w identyczny sposób. Kiedy zostali oni zauważeni przez Shinsa, jeden z nich wysunął się przed resztę i powolnym oraz spokojnym krokiem zbliżył się do shinobiego, unosząc otwarte dłonie aby pokazać że nie ma wrogich zamiarów.
- Witaj przybyszu! Jestem Ichiji i wraz z moimi braćmi poszukujemy potężnego wojownika. Jesteśmy w stanie zapłacić ci dużo pieniędzy jeżeli zgodzisz się nam pomóc. - powiedział mężczyzna i ukłonił się lekko na koniec. Teraz jak stał w pobliżu to Shins mógł lepiej przyjrzeć się jego ubraniu i samemu mężczyźnie również. Miał on na sobie mnisie szaty w kolorze białym i ciemno szarym a także przepaskę z symbolem, którego Shins nie kojarzył znikąd. Głowa mężczyzny była ogolona na gładko i Shins mógł widzieć że tak samo ubrani i tą samą "fryzurę" mieli również jego bracia.

[Shins Hyo]

Dni przemijały jeden po drugim, zamieniając się z kolei w tygodnie. Nim Shins się obejrzał minął dobry miesiąc, a on dalej siedział w jednym miejscu kontynuując swoje treningi. Ostatnio zaczęło mu już to siedzenie w jednym miejscu doskwierać, no bo ile można tkwić na skraju cywilizacji? I tak oto po jednej z kolejnych sesji treningowych Hyo zauważył w oddali zbliżającą się grupę ludzi. Grupę bardzo niezwykłych ludzi, jak się miał za chwilę okazać. Gdy bohater zbliżył się do mężczyzn zauważył, że wszyscy są ubrani tak samo, a ich głowy pokryte są równie "bujnymi" czuprynami. Na bank jacyś mnisi czy inni tacy. A tak przynajmniej wyglądali na pierwszy rzut oka.

Chłopak postanowił podejść do grupy i dowiedzieć się czego tu szukają (albo kogo?). Gdy zbliżył się do dziwacznej grupy, jako jej reprezentant na czoło wysunął się mężczyzna o imieniu Ichiji. Jak sam stwierdził szukał on potężnego wojownika. Hyo nie bardzo wiedział, czy może tak o sobie powiedzieć, ale być może będzie chociaż wystarczająco "potężny", by pomóc strudzonym wędrowcom. Do tego te "dużo pieniędzy" brzmiało bardzo zachęcająco - "Hmm, nie wiem, czy mogę się takim nazwać, ale być może będę mógł pomóc. Jaki jest Wasz problem? Mówiąc szczerze z chęcią spróbuję, stanowczo za długo już tutaj siedzę".

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 3/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Mężczyzna w napięciu czekał na odpowiedź Shinsa, jednak kiedy ta nadeszła, jego twarz momentalnie się rozpromieniła i szybko zerknął na swoich braci i skinął im głową.
- Ah, wspaniałe wieści, zaiste wspaniałe wieści. Już w takim razie wszystko tłumaczę. Jesteśmy mnichami z klasztoru ognia, który znajdował się na terenie dawnego Sogen, gdzie teraz są toczone walki. Zostaliśmy niestety wypędzeni z naszego klasztoru na samym początku, jednak wierzymy że teraz może być już odpowiedni czas aby do niego powrócić, skoro już sytuacja jest nieco stabilniejsza a główne wojska Dzikich zatrzymały się aby powstało Atarashi. - opowiedział Ichiji a w międzyczasie podszedł do niego jeszcze jeden mnich, niosąc w rękach... Takie same szaty jakie nosili pozostali mnisi. Ichiji przejął szaty od brata i odwrócił się ponownie do Shinsa. - Mam nadzieję że to nie będzie problemem dla ciebie, jednak będzie potrzebne abyś również nosił te szaty na czas naszej podróży. Możesz oczywiście zostawić założony kaptur aby skrywać swoją tożsamość, jeżeli tego potrzebujesz. - powiedział Ichiji wyciągając w kierunku Shinsa złożone w kostkę mnisie szaty.

[Shins Hyo]

Ostatnimi czasy sytuacja na granicy z terenami znajdującymi się za Murem (którego nomen omen już ponoć nie było) była wyjątkowa paskudna. Inwazja, zdruzgotanie stolicy klanu Uchiha i rozpad tamtego regionu, próby przejęcia terenów Antai przez siły inwazyjne. Nie było niczym dziwnym, że po świecie krążyli uchodźcy z tamtych terenów. Z całą pewnością muszą ich być setki, jeśli nie tysiące. Każda wojna generuje migracje ludności cywilnej, a tak olbrzymia skala konfliktu musiała powodować, że mnóstwo osób straciło dach nad głową albo uciekła przed nadchodzącym niebezpieczeństwem.

Shins rzadko miał do czynienia z mnichami, w zasadzie nie był specjalnie religijnym człowiekiem. Jego rodzice, gdy jeszcze żyli, nie poświęcali za dużo uwagi jego duchowemu wzrostowi. Niemniej nie miał też nic przeciwko nim, w swoim życiu miał okazję widzieć i takie sytuacje, gdy mnisi nadużywali swoich wpływów ale i takie, w których wsie wokół klasztorów były tymi najlepiej utrzymanymi.

Hyo pokiwał głową słysząc tłumaczenia mnicha - "W porządku, nie mam nic przeciwko ubraniu waszej szaty. Ale głowy wolałbym nie golić, więc skorzystam z opcji z kapturem" - odpowiedział zabierając podane ubranie - "Jesteście pewni, że już jest spokojniej, czy po prostu dopiero zamierzacie to sprawdzić? Pytam, żeby wiedzieć, czego się spodziewać. Preferowałbym wyruszyć jutro z rana, jestem po treningu, chciałbym się umyć, coś zjeść i przespać, dziś za daleko już i tak nie zajdę, a mam rzeczy do odebrania od osób, u których się zatrzymałem".

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 5/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Ichiji pokiwał energicznie głową i wcisnął Shinsowi szaty po czym odsunął się na kilka kroków.
- Mamy przypuszczenia że ta część terenu nie jest już tak mocno wplątana w potyczki wojenne, jednak z pewnością jest wciąż szansa że natrafimy na jakichś dzikusów, ale mamy szczerą nadzieję że nie będzie to nad wyraz trudna walka dla pana. - powiedział mnich i polecił swojemu bratu, który stał obok aby przekazał dobre nowiny reszcie braterstwa. - Oczywiście, Shinobi-san. Proszę przygotować się do podróży i jutro o poranku będziemy mogli wyruszyć. Przyjdziemy tutaj kiedy słońce całkowicie ukaże się zza ziemi i będziemy mogli wyruszać. - dodał na koniec Ichiji i żwawo udał się do swoich braci, którzy cicho wiwatowali po usłyszeniu wieści że udało się namówić kogoś aby pomógł im dostać się do klasztoru. Shins miał teraz chwilę aby pozałatwiać do końca sprawy w pobliskiej wiosce, przed wyruszeniem w podróż, która mogła zająć mu sporo czasu.

[Shins Hyo]

Shins Hyo - ninja znikąd, oraz Ichiji - mnich ognia... właściwie skąd? Z Sogen? Z Antai? A może z tego nowego bytu, jakim jest Atarashi? Będzie się trzeba tego dopytać. Póki co chłopak pożegnał się ze swoimi pracodawcami i udał się do wioski przygotować do następnego dnia. Zjadł kolację, rozmówił się z gospodarzami, którzy udzielali mu gościny, po czym spakował wszystko, czego do snu potrzebował nie będzie. Następnego dnia wczesnym rankiem spakował resztę, ubrał szaty mnicha i opuścił wioskę, w której spędził stanowczo za wiele czasu na swoich treningach.

Na miejsce spotkania chłopak przyszedł trochę przed czasem. Nie było to planowane, tak jakoś wyszło. Na samych mnichów jednak nie musiał czekać specjalnie dużo czasu, może lubili przychodzić wcześniej? Na pewno lepiej być chwilę za wcześnie, niż za późno. "No, to ja już jestem gotowy. Gdzie w zasadzie idziemy?" - może dziwne przywitanie, ale krótkie "cześć" wydało się chłopakowi znacznie mniej zachęcające do rozmowy, a dobrze byłoby wyciągnąć od mnicha gdzie idą i czy cokolwiek wiedzą, czego można się spodziewać? On sam o dzikich ludach nic nie wiedział, a zawsze jednak lepiej mieć wiedzę o tym, z kim się człowiek może zmierzyć.

---

  Ukryty tekst

[Sumi]

~ 7/38 ~

~ Shins Hyo ~

~ Misja Rangi A ~

~ Droga donikąd ~

Shins zgodnie z ustaleniami pozałatwiał do końca sprawy w wiosce i nieco przed czasem stawił się już na miejscu umówionego spotkania. Kilku mnichów również już było na miejscu, jednak żadnym z nich nie był Ichiji, mimo tego kiedy zobaczyli oni shinobiego już w ich szatach, podeszli do niego uśmiechnięci.
- Ah, witaj, Shinobi-san. Jestem Niji, drugi pod względem stażu w naszym klasztorze. Ichiji niebawem powinien również się tutaj zjawić. - Niji
- A ja jestem Sanji. Będziemy ruszać na ziemię gdzie kiedyś było Sogen a teraz są to tereny sporne pomiędzy Północnym Ryuzaku no Taki, Antai i Atarashi. Znajduje się on trochę na północ od granicy z Shinrin. - odpowiedział na pytanie Sanji, podając jak do tej pory najdokładniejszą lokalizację klasztoru na jaką pewnie mógł liczyć Shins. Chwilę później wszyscy zauważyli również Ichijiego, który już żwawo truchtał w kierunku zebranych
- Witajcie Bracia, witaj Shinobi-san! Widzę że wszyscy już są przygotowani do drogi, więc nie ma na co czekać, ruszajmy. - powiedział Ichiji kiedy już dobiegł do wszystkich a kiedy nie spotkał się ze słowami sprzeciwu cała kompania mogła wyruszyć.

Ichiji
Niji
Sanji

[z/t]

[Sayuri]

Nie było co ukrywać, że raczej Sayuri nie była biegła w porównywaniu ludzi do roślin. Czy czegokolwiek innego. W sumie to starała się nie porównywać, aczkolwiek przypisywanie danej rośliny względem danej osoby wydawało się dość bezpiecznie, nie noszące ze sobą krzywdy. Przynajmniej tak się czerwonowłosej wydawało. Ciekawa jednak było, co na jej pomysły powie seinin, bo to on wydawał się być biegły w tym temacie. I w sumie można powiedzieć, że w większości się z nią zgadzał, chociaż rozwinięcie niektórych roślinnych dopasowań było... wręcz dobitne. Młoda kunoichi spoglądała to raz na Takayamę, raz na samego Sorę, a to później na Daikiego. W końcu seinin zdecydowanie bardziej rozwinął swoje wypowiedzi niż ona. I nie szczędził słów, nawet tych gorzkich. Jego szczerość była bezprecedensowa, ale inna niż u osób, u których też widziała te cechę. Chociażby Shirako, u którego szczerość była rozbrajająca, niewinna i dziecinna. Nigdy nie wyczuła, by chociażby jednym słowem próbował sprawić komuś przykrość. Z Sorą było inaczej. Jego szczerość mogła zaboleć, aczkolwiek nie był w tym jeszcze brutalny. Wszystko, co mogło mieć negatywny wydźwięk, ubierał w dość ładne, przystępne słowa. Młoda Hyūga była ciekawa, czy ten stan utrzyma się do końca. Czy ten spokój, jaki reprezentował seinin, to nie jest jedynie jedna z jego warstw. Tak czy siak, wciąż wewnętrznie nie posiadała się z radości, że mogła w tym uczestniczyć.

Oczywiście nie umknęło jej to, że Takayama jak i Sato popatrzyli na nią, kręcąc głowami, ewidentnie dać jej do zrozumienia, by nie ciągnęła tego tematu dalej. W sumie to się z tym zgadzała i nawet miała taki zamiar to odpuścić, dlatego skinęła głową w ich stronę i uśmiechnęła się rozbrająco, jakby chciała rozładować jakiekolwiek napięcie, które tu powstało. Szybko też wróciła do oglądania tego, co migało im przed oczyma. Na wzmianę o Ryuunosukę zachihotała cicho. Rzeczywiście, zawsze coś miał ze sobą, chociaż widziała go ledwie dwa razy. Tak z bliska, rzecz jasna. Jednak tu śmiało wierzyła w to, co powiedział mężczyzna. Dla Ryuunosuke zawsze nie było niemożliwym znależć owoce gdziekolwiek, gdzie tylko był.

Czas mijał i w sumie nawet ciężko było określić czy jej się dłużyło czy też leciało wręcz za szybko. Owszem, w momentach ciszy czas nieubłagalnie zwalniał, ale jak tylko zaczynały się jakieś pogawędki, zwykle z inicjatywy Sory, to potrafiły wywiązać się ciekawe pogawędki. Chociaż często były niczym tykająca bomba, kiedy świń wyrzucał z siebie niewielkie uszczypliwości. Nie było łatwo się w tym odnaleźć, ale czerwonowłosa starała się nie odstawać. Wypowiadała się, zdażyło się, że czasami sama o coś zagaiła. I przy tym wszystkim starała się zachować siebie i nie hamować się aż nad to, gdyby tylko jakieś niepokojące spojrzenie zwróciło się w jej stronę. Nie było to wcale trudne, bo mimo, iż Sayuri była pogodna i nieco naiwna, to nadal pamiętała jak należy się w danych sytuacjach zachować.

Chwilowy rozmowny zastój przerwał ptak. Nie byle jaki ptak. Gołąb z listem. Sayuri z zaciekawieniem dziecka patrzyła, jak to Sora chce zaopiekować się ptakiem i listem, ale inicjatywę przejmuję Sato. No tak, w końcu został w trakcie mianowany przywódcą ich drużyny. Zaraz jednak seinin zabrał ptaka, najwidoczniej bardziej interesując się mała istotką, niż samą treścią listu. Czy to zdziwiło dziewczynę? Absolutnie nie! W sumie tego się właśnie po nim spodziewała. Włącznie w troskę, jaką okazywał ptaszkowi. To było rozczulające! Jednakże tego, co zawierał list, to się nie spodziewała. Dlatego jej spojrzenie szybko przeniosło się na jednookiego mężczyznę.
Oddział Yamanaka? Niemal krzyknęła w myślach, chcąc zrozumieć, skąd to posunięcie. Nic Reiko-dono im o tym wcześniej nie wspominał, a teraz taka zmiana. Czyżby było aż tak niebezpiecznie, że mimo tak potężnych osób obok niej, potrzebowali dodatkowego wsparcia? Owszem, czerwonowłosa słyszała, że Yamanaka i Uchiha raczej się wspierali, aczkolwiek sam klan Yamanaka raczej nie uczestniczył w tych wojennych działaniach. Może chociaż w ten sposób chcą ich jakoś wesprzeć? Sayuri spoglądała na każdego, jakby chciała wyczytać z ich twarzy jakikolwiek niepokój, obawę, cokolwiek, co informacja z listu mogłaby w nich wywołać. Czy to tylko jej jakieś wątpliwości przyszły niepotrzebne?

Nie było co ukrywać, że młoda kunoichi nie posiadała zbyt obszernej wiedzy na temat innych klanów, niż tego, które z nimi sąsiadywały. Dlatego zaciekawiło ją wspomnienie o klanie Inuzuka. Ożywiła się jeszcze bardziej, jej spojrzenie niemal błysnęło, w nadziei, że zaraz może dowie się czegoś szczególnego.
- Klan Inuzuka? - zapytała, spoglądając na Daikiego. W końcu to on o nich wspomniał, co prawda ze względu na list, ale jednak. - Co to za klan? - zadała kolejne pytanie, wyraźnie zaciekawiona. Nie wstydziła się tego, że nie wie. Miała do tego prawo, skoro do tego czasu tak naprawdę siedziała tylko w Kyuzo i była świeżym Akoraito. Nie można jednak było jej odmówić tego, że chce się uczyć. Chce wiedzieć więcej, a uważała, że to było bardzo istotne, by zdobywać wiedzę. A kto powie jej więcej, niż tak doświadczeni ninja? Poza tym, dzięki temu dalsza droga do karczmy Yamato na pewno upłynie im jeszcze szybciej!
- W sumie może i dobrze, że ten postój. Zjadłabym coś na ciepło. - dorzuciła z rozbrajającym uśmiechem, ale chyba takie stwierdzenie po tak długiej podrózy nie powinno nikogo dziwić. Jeszcze trochę i kiszki by jej marsza grały, naprawdę.

[Kaito Ishikawa]

6/...

Lato 396 roku Sayuri Misja Klanowa C - Białooki gołąb

Sora dalej niewzruszenie pielęgnował zwierzę, Takayama lekko zmarszczyła brwi spojrzała w raz z Daikim sobie w oczy, choć nie wymienili słowa, poznałaś, że właśnie odbyła się pomiędzy nimi długa rozmowa.
- Inuzuka walczą mając psów za towarzyszy, tyle na ten moment wystarczy - rzekła krótko kobieta, nie spuszczając wzroku z starszego mężczyzny
Atmosfera widocznie zgęstniała, Sato jako pierwszy odwrócił spojrzenie, złapał coś do pisania, skrobnął wiadomość, chciał złapać ptaszka, ale seinin, z dziecinną łatwością zbił ręce mężczyzny. Daiki zazgrzytał zębami.
- Sora muszę odesłać wiadomość do Reiko-sama - rzucił gniewnie w stronę mężczyzny
Pływająca chmura kazał jeszcze poczekać dowódcy na ptaka kilka minut, a gdy ten chciał nalegać mężczyzna wystawiał wyprostowaną rękę, żeby mógł sobie do niej pogadać.
- Te ptaki są wytrenowane ! Mogą przemierzyć cały świat, nie musisz się o nie martwić. - kipiał z wściekłości jednooki
Jednak dopiero kiedy ptaszek napił się wody, seinin odebrał wiadomość do lidera, delikatnie przywiązując list do jego nóżki. Zwierzę w końcu odleciało, Sora spojrzał po was z miną jakby nic się nie wydarzyło, kompletnie ignorując gniew Daikiego.
- To co ? Gospoda Yamato ? Uwielbiam to miejsce haha... mają tam takie zabawne grzyby Kinugasatake, ich kształt jest uroczy. - wyznał seinin
W między czasie Takayama poinstruowała woźnicę o zmianę planów.

Docierając do gospody odezwała się kobieta w twoim kierunku, Sato był wyprowadzony z równowagi, najwidoczniej obecność Sory coraz bardziej mu dokuczała.
- Trzymaj się nas, choć nasze relacje poprawiły się i rozkaz naszego pana nakazuje współpracę, jednak to nie zmienia faktu, że musimy być ostrożni w relacjach z klanem Yamanaka. Rozmawiaj o przyziemnych rzeczach, nie wdawaj się w dyskusje na temat osady, nawet jeżeli coś wyda ci się błahe bądź nieistotne zatrzymaj to dla siebie. Oczywiście musimy przejawiać życzliwość oraz uprzejmość, ale nie wolno nam zapominać o wskazanej podejrzliwości. - wyłożyła ci sprawę Takayama
- Dokładnie trzeba mieć się na baczności, trzeba spodziewać się najgorszego, jak w każdej sytuacji - dopowiedział Daiki, który w końcu zabrał głos.
Mogłaś dojrzeć, że dosyć nizedrowo jednooki reagował na dźwięk Yamanaka.
- A skąd to wzięliście ? Reiko-dono coś takiego mówił ? Ryuuno tak cię uczy ? Niechęć do blondynów jest aż nadto widoczna, macie się zachowywać, aby nie zniszczyć pokoju, o który tyle się walczyło. Jeżeli to dla was za dużo możecie wracać do osady, życie niewinnych istot, życie przyrody jest o wiele ważniejsze niż kaprys dwójki tumanów...- aura chłopca z głową w chmurach prysła jak bańka mydlana, teraz siedział tam wojownik gotowy na wszystko, byle tylko nie dopuścić to zniwelowania tego o co tak walczono. Pozostałą dwójka chętnie czy niechętnie kiwnęła głowami na znak, że rozumie co zostało im przekazane. Tak jak nagle gniewny nastrój pojawił się na obliczu seinina, tak szybko z nikł. -... Chodź Sayuri pokaże ci 1Kinugasatake, o jej co to za zabawne grzybki hahaha...

Zostawiając tamtą dwójkę w powozie, pociągnął cię za rękę w i wyprowadził z powozu, jak już znaleźliście przy gospodzie. Ledwo co nadążyłaś jednak już po chwili w raz z Sorą klęczałaś przy "zabawnych" grzybach

grzyb

Po oględzinach przyrody weszliście do środka gospody. Mogłaś zamówić jedzenie, a nawet pójść do pokoju z pozostałymi. Po Yamanakach nie było śladu, musieliście czekać.



Hyūga Sora aka Ukigumo - KLIK
Sato Daiki - KLIK
Takayama Yumi - KLIK

Słowniczek

1Kinugasatake (衣笠岳) - nazwa grzyba można tłumaczyć jako Góra Kapelusza z Szaty


Kikyo (桔梗) - dzwonkowiec chiński lub balonowy kwiat
Yuri (百合) - lilia
Higanbana (彼岸花) - czerwona lilia pajęcza
Ukigumo (浮雲) - pływająca chmura

Archiwum Głosów

Hyūga Reiko - KLIK

Z/T

[Sayuri]

Prawdę mówiąc nie spodziewała się ani po Daikim, ani po Takayamie, że będą ją chwalić czy motywować. To nie był ten typ człowieka. W sumie Sayuri nigdy też tego od nikogo nie oczekiwała, chociaż wiadomo, były to miłe sytuacje. Ta, w której teraz znalazła się z jednookim, też nie należała do złych. Mimo jego niejakiej oschłości, nie był zgryźliwy. Po prostu stwierdzał fakty. Dlatego nie była zła czy urażona. Czerwonowłosa akceptowała mężczyznę takim, jakim był, bo i tak zapewne ich wspólna przygoda podczas tej misji nie będzie trwała długo. A to, że kolejny raz zostaną przydzieleni do tej samej drużyny – no jakie były szanse? Do tej poru zdarzało się to niesamowicie rzadko. Odpowiedziała więc szczerym uśmiechem na jego stwierdzenie, przyjmując te ukryte głęboko miłe słówka.

Nie uszło uwadze nikomu to, że jak tylko ruszyli, to ich dotychczasowy powóz po prostu… sobie odjechał. Wiadomo, że eskorta czy wsparcie to jedno, ale potem chyba pasowałoby jakoś wrócić? Jej pytający wzrok szybko przeniósł się na Seinina, ale ten zdawał się jak zwykle niczym nie przejmować, bo skoro nie dowodził, to nie był jego problem. W duchu białooka westchnęła ciężko, bo mimo, iż te przekomażanki bywały zabawne, to jednak w jakiś sposób na tej zagrywce mogli ucierpieć wszyscy. Wracanie z buta taki kawał wcale nie byłoby już takie śmieszne, ale jeśli trzeba będzie… to cóż, to trzeba! Więc po co sobie tym teraz zwracać głowę? Wystarczy, że jednooki już tu zgrzyta zębami i gdyby miał moc zabijania wzorkiem, zdecydowanie by z tego skorzystał. Albo chociaż unieruchomienia, zatkania buzi czy coś w tym rodzaju.

Ta dwójka, to niczym zwaśnione rodzeństwo. Niby nic sobie nie zrobią, ale jak tylko mogą, będą sobie dokuczać po całości. W sumie Sayuri zastanawiała się, skąd to się wzięło. Czy ta sztywność Daikiego tak przeszkadza Sorze? Czy mają za sobą jakiś mocniejszy zatarg, który wbił igiełkę tak głęboko i mocno, że nie da się jej wyciągnąć po dziś dzień? Nie miałaby śmiałości o to pytać, ale każdy gołym okiem widział, że sytuacja między tą dwójką nie jest ciekawa. Czerwonowłosa ani myślała wtrącać się w tę wymianę zdań, tak samo Takayama. A przynajmniej tak się dziewczynie zdawało. Zamiast tego, mogła przysłuchiwać się dyplomatycznej wymianie zdań i zaczerpnąć trochę informacji. A tych chyba nie prędko szło się spodziewać. Przez ten moment, który chyba wręcz niemiłosiernie się dłużył, Sayuri miała wrażenie, że atmosfera jest znacznie gorsza, niż jak podróżowali w czwórkę. Trochę to zaburzyło wyobrażenia młodej Hyuuga o stosunkach międzyklanowych. Gdzieś podświadomie liczyła na większą otwartość, chęć poznania, albo zwykłą ciekawość. Tymczasem rysowało się to niczym przymus, który został im narzucony. Jakby każdy chciał być zamknięty w swojej bańce. A że czerwonowłosa rzadko kiedy skrywała swe emocje, to jej spojrzenie nieco posmutniało. Nawet Tayakama zdawała się nie być zadowolona z obecnego obrotu spraw, co już na pewno było rzadkością, by coś takiego okazała. Poszła jednak w jej ślady i również odwróciła wzrok za okno, jakby szukając tam czegoś, co uwolni ją od tej niezręcznej, nieco przytłaczającej atmosfery. Może znajdzie też tę szarą wiewiórkę, o której wspomniał Sora? A może coś o tym jeżu, o którym zaczął mówić Masato, ale został skutecznie uciszony przez ich dowódczynie? A szkoda, bo mogłaby się z tego wywiązać ciekawa rozmowa. Albo chociaż ciekawostka. A tak to skończyło się jedynie na tym, że Sayuri na ułamek sekundy rzuciła przelotne spojrzenie na chłopaka, tuż po zwróceniu uwagi przez Rei.

W końcu, już sama nie wiedziała po jakim czasie, ale ta wszechobecna cisza ustała. Dowódczyni drużyny Yamanaka zabrała głos, wyjaśniając nieco więcej. Cóż, klan Hyuuga również nie zamierzał oficjalnie wtrącać się w losy tej walki. Sam Lider o tym wspomniał i czerwonowłosa wolałaby nie myśleć, co by się stało, gdyby jednak któreś z nich nie posłuchało. I mimowolnie od razu przyszedł jej do głowy seinin, który kochał chodzić swoimi ścieżkami. Co jak uzna, że się jednak wtrąci?! Jak go od tego odwiodą? A może jej myśli błądzą już za daleko? Całe szczęście, że sam Sora zmienił temat i nieświadomie odwrócił jej uwagę od tej zagadki. Niezbyt grzecznie to zrobił, ale chyba właśnie chciał uzyskać odpowiedź na pytanie, które pewnie wszystkich męczyło. No, może nie tyle co męczyło, a ciekawiło. No i może nie wszystkich, ale samego seinina i ją. I tu na szczęście sam Shin się odezwał. Co prawda w pierwszym momencie czerwonowłosa nie skojarzyła tego powiązania, ale podsumowanie tego przez seinina dało jej oczywistą odpowiedź.

Można to by było uznać za coś dziwnego, bo Sayuri jakby na stwierdzenie, że jest on z klanu Uchiha, ożywiła się. Jej spojrzenie szybko przeniosło się na czarnowłosego chłopaka. W końcu znała kogoś z jego klanu. Dawno temu, ale jednak. Nie mogła oczywiście liczyć na to, że on i Azuma się znają. Przez krótką chwilę biła się z myślami, czy może nie wspomnieć o chłopcu, a zapewne teraz już mężczyźnie, które poznała niegdyś na trybunach w Yinzin. Nim jednak zdecydowała co zrobić, do jej uszu dobiegł kolejny głos. Tym razem był to Ayaka, blondwłosa piękność, która chyba też nie lubiła gryźć się w język. Nie rozkręciła się jednak na dobre, bo tutaj ponownie do akcji wkroczyła ich dowódczyni. Wystarczyło jedno spojrzenie, by dziewczyna zamilkła. Czy to dobrze? W sumie Sayuri pozwoliłaby jej dokończyć. Niezależnie co by powiedziała, była dla niej obcą osobą, więc dlaczego miałaby się jej słowami przejmować?

Wzrok czerwonowłosęj powędrował na członkinię klanu Yamanka. Była spokojna, wręcz pogodna. Nie można było dojrzeć ani nuty zirytowania, bo tego po prostu nie było.

- Matka natura bywa kapryśna. – zaczęła, szczerząc się od ucha do ucha. Owszem, nie wyglądała jak typowa Hyuuga, ale czy to czyniło ją inną gorszą? – Najwidoczniej bogowie chcieli, żeby nie wszystko było tak oczywiste, jakie mogłoby się wydawać. – dopowiedziała łagodnie, nie spuszczając wzroku z dziewczyny. Jej włosy mogły być wyróżnieniem, atutem, ale także i przekleństwem. Wyróżniając się w tłumie innych, mogła być jednocześnie bardziej rozpoznawalna, narażona na niebezpieczeństwo. Może łatwiej byłoby ją znaleźć. – Osobiście to lubię. Być inna, niż większość. – dodała lekko i poruszyła ramionami do góry, przechylając nieco głowę w bok. Nie zamierzała atakować, odpowiadała tylko za siebie, chociaż na usta mogłyby nasuwać się przeróżne, ryzykowne stwierdzenia. Jednakże nie są tutaj, by wzmacniać napięcie. A to, że jej się coś podoba, że coś lubi, nie znaczy, że ktoś inny ma tak samo. I w pełni to rozumiała!

- Czyli wszyscy, którzy osiedlili się w Soso z klanu Uchiha, nie biorą udziału w walkach? – zapytała zaciekawiona, w sumie kierując to pytanie do Rei, jak i do Shina. Może stąd jego naburmuszenie? Może chciał brać w tym udział, a nie może? Sama Rei wspomniała, że klan Yamanaka się w to nie miesza, więc Sayuri była po prostu ciekawa jak to jest z osobami z klanu Uchiha