Sztab Generalny Ryuzaku

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 2/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Po chwili czasu i upewnieniu się co do miejsca podążając właściwie za wszystkimi znalazłeś się w jednym z większych namiotów. Był to namiot pośredniczący ze sztabem dowodzenia, przy takim podziale powstawało mniejsze zamieszanie, a co za tym szło, rozkazy docierały ze stuprocentową precyzją do właściwych adresatów, co oczywiście przy wojennych warunkach mogło wzbudzać podziw.

W samym środku, gdy wybiła właściwa godzina, przemówiła kobieta, nie przeliczała was, nie musiała tego robić bo zjawili się wszyscy zebrani, lecz nie przeliczała wierząc w wasz rozsądek, gdyż ewentualny brak obecności byłby surowo karany. Była wojna i prędzej czy później każdy orientował się, że tu nie ma dochodzenia swoich praw, jest tylko sąd polowy... Głos kobiety był wyraźny, donośny, żywiołowy idealny dla osób przekazującej wytyczne.
- Uformujemy dwadzieścia oddziałów po trzy osoby każdy, waszym zadaniem będzie zbliżenie się do przeciwnika najbliżej jak to tylko możliwe, zapisanie szacunkowej ilości armii oraz kierunek podążania. Roześlemy was w różnych kierunkach aby zwiększyć naszą wiedzę o ruchach na mapie. Zadanie jest bardzo ważne, zakazuje się bezpośrednich walk, zwłaszcza z przeważającymi siłami wroga... Sztab prosił o przypomnienie ponieważ jeszcze wczoraj słyszano jak jakiś... - kobieta ugryzła się w język -... Wojownik śpiewał "za tydzień w Atarashi". Poza tym przypominam o rzetelności w szacunkach, lepsza żadna informacja niż błędna. Za wprowadzenie w błąd: "było ich stu", a okaże się, że tak naprawdę będzie ich dziesięć tysięcy, winnych uznaje się za zdrajców i czeka ich będzie egzekucja. Jakieś pytania do powyższego ? - zakończyła bezemocjonalnie kobieta
Rozglądała się po całym namiocie starając się wychwycić spojrzeniem podniesioną rękę. To był dobry moment na pytania organizacyjne


Kobieta ze sztabu

[Nobuo]

A więc wojna
Misja wojenna B - Sosuke

---

Posty
Nobuo 3
Sosuke 2

---

Szli w stronę innego namiotu, tam gdzie mogli spotkać kogoś kto by ich zdecydowanie bardziej naprowadził od strony technicznej jak przeprowadzić całą akcję. W tym momencie Sosukę zaczął węszyć. Uchiha doskonale zdawał sobie sprawę, że jest to bardzo brudna i niehumanitarna zagrywka na jaką jeszcze chwilę temu dyskutowali. - Nie mogę ci tego zdradzić, ale pewnie możesz mieć swoje obiekcje, dodatkowo ci od razu zaznaczę, o tej operacji wiem, ja... ty, Hizuro i jeszcze kilku innych, którzy z nami polecą i na to przyzwolili. - Zbliżył się do jego ucha szepcząc mu jak szli między namiotami. Oznaczało to wszystko jedno, akcja musiała zostać zrobiona po cichu. Już nawet nie ze względu na dzikich, a nawet samą politykę wewnątrz obozu.

- Jeżeli nas wydasz, słono tego pożałujesz. - Spojrzał na niego spod łba, pokazując, że nie boi się podjąć drastycznych kroków i będzie bronił swoich przekonań, a przede wszystkim pomysłu tej operacji...

Jeżeli Sosuke nie odmówił uczestniczenia w przedsięwzięciu to w końcu doszli do namiotu.

Weszli a raczej wparowali do namiotu alchemika. - Boruboshi, potrzebujemy twojej pomocy. - Sosuke spodziewał się wielu alchemików, ale skoro sama operacja miała jednak cichy charakter, to spotkali tylko i wyłącznie jednego alchemika w namiocie, ten jak tylko usłyszał słowa Kise to się zatrząsł i rozlał trochę substancji nad jaką pracował. - Kurwaaa, musisz mi znowu przeszkadzać, już tutaj prawie zrobiłem wywar ze stokłosa... Wiesz jak bardzo przydatna byłaby ta fiołka dla wojska... - Obrócił się wziął krzesło i usiadł patrząc w ich stronę krzyżując na obróconym krześle ręce na oparciu. - To czego chcesz, jak już mi dupę zawracasz. - Zapytał zdenerwowany.

Przedstawiciel Gazo oparł się wzmocnienie namiotu. - To o czym wcześniej dyskutowaliśmy, mam nadzieję, że pomożesz. - Zaczął gadać. - Znowu mnie wciągacie w te wasze gry ja to pierdole, mam tutaj robotę, nie będę wam do takich obrzydliwych zagrań tworzył specyfiki. - Kise podszedł do niego i złapał go za ramię. - Na chuj mi trucizna, potrzebuje rady. - Boruboshi odwrócił głowę w jego kierunku. - Jakiej rady. - Pojawił się uśmiech na twarzy Kise. - Jak działa dokładnie pleśń...

---

Kise Tori
Hizuro
Boruboshi

---

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi musiała cofnąć się o krok od brata i Azumy, kiedy obaj do niej dopadli. Zrobiła to niemal automatycznie, roztrzęsiona, ale nie mogła się rozkleić w tym momencie. Musiała mówić tak, żeby ją zrozumieli. Dlatego też podniosła rękę, żeby na chwilę zatrzymać mężczyzn, chociaż nie chciałaby niczego innego, jak wpaść w ich ramiona i płakać.

- Mam bardzo ważne wieści z pola - powiedziała po zaczerpnięciu powietrza. - Pełen raport złożę pisemnie zanim udam się na spoczynek. Ale musicie to wiedzieć, Masahiro-dono, Azuma-san, dowodzący, generałowie. - Jeszcze raz zaczerpnęła powietrze i powoli je wypuściła. Wstęp był za długi, pewnie się niecierpliwili już.

Przesunęła się tak, żeby wszyscy ją widzieli.

- Takeshi-dono wysłał mnie oraz Uchiha Yoshirę w celu zbadania dziwnych mogił, które wywołują chorobę i śmierć po siedmiu dniach u ludzi bez umiejętności mieszania chakry. Przybyłyśmy na miejsce i zbadałyśmy jedną z mogił, potwierdzam dziwną, fioletową maź na nich. Pobrałam próbki. Następnie razem z wyznawczynią Jashina, Amayą, odwiedziłyśmy większą mogiłę, w wiosce. Ponownie była tam Maź, a ona sama była ogromna. Amaya-san tylko ją obejrzała i odjechała do Sztabu. Później zaatakowali nas bandyci, z którymi sobie poradziłyśmy z Yoshirą. Była noc i ciemno, dlatego nie zauważyłyśmy, że jeden z nich z ostatnim tchnieniem cisnął notkę w naszą stronę. Yoshira-senpai mnie odepchnęła, a sama została odrzucona w tył i wpadła w Maź.

Hiromi zaczerpnęła drżąco powietrze, przypominając sobie szczegóły.

- Reakcja była natychmiastowa. Wymioty krwią, organy wewnętrzne natychmiastowo przestały działać. Nie miałam jednak szansy na próbę ratunku lub nawet sprawdzenia jej, bo ponownie zostałyśmy zaatakowane. Zakładam, że sprowadziły je ogień - jednym z przeciwników wcześniej był członek naszego klanu, który wstąpił do bandytów - i hałas notki wybuchowej. Mogiła już płonęła. Wtedy przyleciały one.

Hiromi zaczęła rozsznurowywać pas, który trzymał jej kimono, żeby poluzować górną część. Odwróciła się plecami do wszystkich i pokazała na plecach ogromne ślady po ptasich pazurach. Odgarnęła włosy, żeby było lepiej widać.

- Tengu. Samice. Chyba. Yoshira… była na skraju śmierci i odważnie poszła w ich stronę, aby kupić mi trochę czasu na ucieczkę. Została złapana w genjutsu i rozszarpana na kawałki. Tak samo jak reszta świeżych zwłok - wyjaśniła dziewczyna. - Duże, pół ludzkie, pół ptasie istoty. Mówiły, ale jakby dopiero się uczyły. Prymitywnie. Jadły ludzkie mięso. W-wyczuwały chakrę. Powiedziały, że jak zjedzą Yoshirę-senpai, to będą silniejsze. - Głos Hiromi się łamał, kiedy kontynuowała, pozwalając wszystkim obejrzeć swoje plecy i ranę na nich. - Musiałam uciec, odwróciłam ich uwagę, ale mnie wyczuły. I mnie goniły. P-prawie mnie złapały, ale w lesie nagle przestały. Ja… nie do końca wiem, co się stało w lesie. Uciekł mi koń i… ja sama uciekłam…

Odetchnęła i zamknęła na chwilę oczy.

- Są dwa zagrożenia. Tengu, które zaatakowały nas w nocy, zwabione prawdopodobnie głośnym dźwiękiem. Są… silne. Potrafiły rozerwać ludzkie ciało po prostu je ciągnąć. Drugie to mogiły i Maź. Mam ze sobą chłopca, chorego po kontakcie z Mazią. Leczenie chakrą pomogło na objawy i żyje, ale zakładam, że jego stan znów się pogorszy. Kiedy go leczyłam… tam nie ma trucizny. To atakuje układ chakry i… coś robi. Ci, którzy potrafią mieszać chakrę są w jeszcze większym niebezpieczeństwie, bo reakcja jest natychmiastowa, a nie po tygodniu. Wydałam rozkaz, żeby wszystkie mogiły palić. I są nad nimi często znaki z patyków. Symbole. Mam naszkicowane. Nie wiem, co to znaczy, ale za pozwoleniem będę kontynuować badania.

Hiromi okryła się i odwróciła do wszystkich, czekając na pytania. I na wyśmianie. Szukała jednak zrozumienia w spojrzeniu Azumy. To on pierwszy opowiadał o Tengu. Przez niego ta nazwa przyszła jej do głowy.

[Sosuke]

Mruknięcie wydobyło się z jego ust, gdy usłyszał o tajności całej operacji. Należało się spodziewać, że nie był to plan, który znajdzie szerokie poparcie. Zniszczenie spichlerza, a właściwie znajdujących się tam zapasów ma również wiele skutków, która dotyczyć będą Uchiha. Po pierwsze, ucierpią niewinni ludzie, którzy na tych terenach jeszcze żyją i nie uciekli. Sami zostaną bez jedzenia, choć tutaj Sosuke widział taki kontrargument, że w ten sposób szybciej będzie można tych ludzi wyzwolić spod okupacji ludów zza muru. Druga sprawa to oddanie inicjatywy na tym froncie siłom tak zwanego "Atarashi". Uchiha dawali im okazję do przeprowadzenia pełnej ofensywy, bez kontestowania ich możliwości na otwartym polu czy walki o tak ważny i strategiczny punkt. No i była jeszcze kwestia tego czy tak powinna wyglądać wojna. Czy takie działania wpisują się w honorowe postępowanie? Tutaj wielu by się zgodziło co do faktu, że takie zagrania były poniżej pasa. W takiej sytuacji to nie miało dla Sosuke znaczenia. Chodziło o obronę własnej pozycji, a następnie wypchnięcie najeźdźców. Każda metoda do tego była dobra, nawet jeśli taką operacją będą ryzykować zarówno pod kątem taktycznym, strategicznym, jak i swoimi życiami w trakcie przeprowadzania działań. Odwrócić się mogą od nich wszyscy, a dowódcy skazać za niesubordynację. I co do tego ostatniego Sosuke miał nie o tyle wątpliwości, że bał się o własne życie. Chodziło o działanie bez porozumienia z Emi, bo nie był pewien czy powinien z nią o tym porozmawiać. Nie miał nawet pełnych informacji od Kise, który zleceniodawcy nie chciał ujawnić.

-Nie musisz kwestionować mojej lojalności dla Uchiha, Gazo. Życie wielu ludzi jest na szali i jeśli ktoś wam mnie polecił, to doskonale musi zdawać sobie sprawę z tego co poświęciłem i jestem gotów poświęcić dla naszego klanu- Początek wymsknął mu się szybciej niż sądził. Burknął niezadowolony w stronę człowieka, który chwilę wcześniej mu groził. Zrobił przy tym małą aluzję do tego kto, który z nich jaki klan reprezentuje i jakie z tego powodu mogą być różnice w lojalności. Nawet jeśli spora część umiejętności Gazo była przekazana członkom rodów Uchiha, to wciąż ich główne pochodzenie było zza muru. To ich lojalność powinna być poddana sprawdzeniu, a nie rodowitych Uchiha z przebudzonym Sharinganem. Trochę się jednak Sosuke zreflektował w końcówce, wspominając, że walczą o wspólny klan. Gazo i Uchiha byli przecież pod jednym sztandarem. Nie pomagało to jednak w pełni, aby zlikwidować napięcie wiszące w powietrzu. Wojna nie była tylko majakiem na horyzoncie, byli w samym jej środku. Każdy się stresował i szukał wrogów. Nawet wśród swoich ludzi.

Widok w namiocie zdecydowanie nie był tym, czego Sosuke się spodziewał. Określenie "alchemicy" brzmiało bardzo poważnie, a przede wszystkim sugerowało liczbę mnogą. Teraz, to co widział na własne oczy oraz informacje, które uzyskał po drodze zaczynały mu budować wyobrażenie tego wszystkiego w co został wciągnięty. Wątpliwości się pojawiły, ale Sosuke nie planował się wycofywać. Póki dowództwo nie zarekomenduje go do poważnych walk na froncie, czekało go kiszenie się w obozie, więc każda akcja, która miała pokrzyżować część planów dzikich była bardziej niż dobra.

-Twoja pomoc może okazać się kluczowa w zatrzymaniu natarcia wroga. Każda informacja może być na wagę złota i decydować o powodzeniu operacji- Sosuke, chcąc nie chcąc, też był uczestnikiem tej rozmowy, więc czuł się w obowiązku zaznaczyć o jaką stawkę walczyli. To nie była tylko kwestia tworzenia specyfików pod obrzydliwe zagrywki. To była walka o życia tysięcy ludzi, o wolność całego regionu, a być może także o kwestie przetrwania Uchiha jako klanu. Ich własne odczucia moralne co do przedsięwziętych kroków były bez znaczenia. Nawet jeśli im się to nie podobało, byli na wojnie i na podjęcie będą czekać decyzję, które mogą stać w sprzeczności z ich światopoglądem oraz honorem. Walka była ważniejsza niż pojedyncze jednostki i Sentoki chciał właśnie ten aspekt uświadomić Alchemikowi.

[Nobuo]

A więc wojna
Misja wojenna B - Sosuke

---

Posty
Nobuo 4
Sosuke 3

---

- Nie kwestionuje twojej lojalności do Uchiha, chce mieć tylko pewność czy jak poszło na ciebie polecenie to nas nie sypniesz przy pierwszej okazji. Klan... klanem ale doskonale sobie zdajesz sprawę jaka jest wojna. - Między panami pojawiła się chwila większego napięcia, tutaj nie chodziło o nić niezgody tylko o zasady i pewność co do tego czy kompan jest odpowiednim działaczem w tej akcji. Jednak tak szybko jak atmosfera zaczęła się między nimi zaogniać tak szybko też mogli wyczuć, że mają w tym ten sam cel... Dodatkowo, że mają się kierować też tymi samymi celami.

Wyobrażenie Sosuke sprawiało, że się mógł mocno zaskoczyć kiedy to spotkali w namiocie jednego alchemika... Jednak sam sobie zdawał sprawę, że to nie będzie operacja typu wszyscy o tym wiedzą. Bardziej to będzie, że nikt o tym nie wiem, a efekty zadowolą wszystkich...

- Każda informacja jest kluczowa? Szkoda, że jak od razu sugerowałem co ma zrobić Kise to miał mnie w przysłowiowej piździe! - Boruboshi uniósł się lekko dumą i podniósł głos w kierunku towarzysza Sosuke. - No posłuchaj się czego chciałeś. - Przewrócił oczami alchemik. - No ziół z Atarashi. - Momentalnie wtrącił Gazo. - No właśnie kurwa, ziół z Atarashi... Czyli chciałeś byśmy przelecieli za front, na tereny wroga pozbierali kurwa kwiatuszki i ci przynieśli? - Kise aż przywalił pięścią w stół.

- Odkąd utraciliśmy nasz dom, nie jestem w stanie produkować lekarstwa, dla mojej siostry. - Spokojniejszym tonem odpowiedział już w zasadzie to lekarz a nie alchemik. - Dobra... Chuj załatwimy ci to później najpierw jak działa pleśń.- Zaczął przeglądać to jakieś probówki z miksturami jakie stały na stole w namiocie. - Pojawia się na starym jedzeniu i sprawia, że jest niezdatne do spożycia... Pochorować się można. - Zdzwiony trochę pytanie Boruboshi odpowiedział. - A teraz mi powiedz, jak zrobić by się cały spichlerz zajął pleśnią. - Z uśmiechem na ustach dopytał. - No jak to jak, musi tam jedzenie zostać długo i się samo pojawi. - Rozmowa pomiędzy nimi zaczynała być dosyć dziwna, jeden miał pomysł a drugi odpowiadał zdawkowo na pytanie. - A jak zrobić by było szybciej? - Wziął jedną z mikstur do dłoni. - Kurwa dorosły chłop a nie wie jak się jedzenie psuje... Jeżeli chcecie szybko stworzyć ognisko pleśni to potrzeba wam jest już jej źródło... Chleb z pleśnią albo coś takiego, jakieś warzywo, owoc... Następnie wystarczy je podrzucić w różnych miejscach w spichlerzu... - Przejął od Kise flakon z substacją. - Następnie dla efektu, musicie zrobić wilgotne środowisko... Czyli zlać to wodą i zablokować przepływ powietrza, zrobi się ogromne ognisko. - Kise spojrzał na Sosuke z uśmiechem. - Gotowy dokonać zbrodnie wojenną?

---

Kise Tori
Hizuro
Boruboshi

---

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma (+ gościnnie Hiromi)

---

Posty
Kolejka 3/X

---

Początkowa atmosfera w namiocie głównodowodzących została momentalnie zmieniona po tym, jak Azuma wszedł w dyskusję z Chinatsu - strategiem ze szkoły taktyków Takane Chieko, Radnej Ryuzaku. Co najważniejsze w tym wszystkim, ich dyskusja w odróżnieniu od rozmowy Emi z Takeru była zdecydowanie bardziej merytoryczna. Chociaż Azuma jedynie potwierdział słowa taktyczki, wystarczyło tak naprawdę dać jej mówić, by wypełniła swoją rolę. To tez nie uszło uwadze wszystkich w namiocie.

Azuma zapytał wprost. Dlaczego on? To było pytanie, po którym wszyscy zamilkli. Chinatsu spojrzała po twarzach zgromadzonych wokół was ludzi i zamknęła oczy, wzdychając. Ewidentnie nie chciała mówić tego, co musiało zostać powiedziane.
- Mamy czterech generałów. - zaczęła. - Emi Uchiha. Doświadczona kunoichi powracająca z emerytury, która specjalizuje się w logistyce i zarządzaniu. Wystarczy porozmawiać z nią chwilę, by wiedzieć, że rozumie jak toczy się wojny. Jednak jej minusem jest wiek i brak siły, który często determinuje starcia jeden na jednego z innymi generałami. By zmaksymalizować jej umiejętności, Emi Uchiha musi zostać w Sztabie ze swoją armią i rozpocząć pracę nad przygotowaniem łańcuchów logistycznych pod kolejne ruchy. Logistyka, zaopatrzenie to najważniejsze rzeczy na wojnie. Jeżeli Twoja armia jest głodna, niewyspana czy zmęczona, to ilu byś nie miał ludzi, albo zdezerterują, albo zginą. Za to wypoczęci ludzie, dobrze zmotywowani działają trzy, cztery razy silniej. - powiedziała. - Przykładem jest Hoshi Yuki, generał w obozie Yuki Mikoto. Jej styl zarządzania sprawił, że obóz rozrósł się do rangi miasta i niedługo będzie mógł nawet upomnieć się o autonomię. W ten czy inny sposób. Do tego samego potrzebujemy Emi tutaj. By mogła zrobić to samo... albo nawet lepiej. Wysłanie jej do oblężenia byłoby bez sensu, bo nie jest typem generała, który walczy bezpośrednio.
- Bardzo skutecznie wypunktowałaś moje wady, Chinatsu. - powiedziała Emi skrzywiając się, ale z drugiej strony przełamując to uśmiechem. - Na bankiecie, zapewne bym mogła się obrazić, ale... jesteśmy na wojnie, a to co powiedziałaś, zrobiłaś i tak bardzo dyplomatycznie. Prawda jest taka, że masz słuszność. I dobrze, że zaczęliśmy mówić o tym, o czym wszyscy milczeliśmy. O wadach.

Chinatsu skinęła głową, po czym spojrzała na Takeru.
- Takeru jest osobą, która bardzo dobrze sprawdza się w szturmach. Jest shinobi, który jest silny, ambitny i gotowy do działania w każdym momencie. Jeżeli Emi-sama jest kimś odpowiedzialnym, za organizację, tak Takeru-sama jest idealnym przykładem miecza, który wbija się w środek ciała wroga i przecina go na pół.
- Wreszcie ktoś, kto zna się na rzeczy. Nie to co moja kuzynka z klanu, która... - spojrzał na Emi spode łba dumny, że jego siła została zauważona przez Chinatsu, lecz strateg mu przerwała.
- JEDNAKŻE, brakuje mu chłodnej głowy i intuicji w dowodzeniu takimi wojskami. Takeru-sama był reprezentantem w grupie, która udała się na negocjacje z Dzikimi i karty historii zapisały co nie co o zajściu w tamtym miejscu. Takeru jest mieczem, ale niekontrolowanym mieczem. Jest osobą, która najlepiej ze wszystkich poprowadzi atak, ale atak nie może być skomplikowany. Musi być prosty, płynny. Dlatego, miejsce Takeru-sama w naszej strażnicy. On i jego dziesięć tysięcy wojsk musi być gotowe w każdej chwili do trzech opcji. Pierwsza. - Chinatsu wskazała na spichlerz. - Atak na spichlerz. Druga. - wskazała palcem na strażnicę Dzikich. - Atak na Dzikich. Trzecia. - Chinatsu postawiła piony Takeru na strażnicy. - Do obrony naszego sztabu.
- Sugerujesz, że jestem głupi? - zapytał Uchiha, unosząc pytająco brew.
- To akurat i tak łagodne określenie. - mruknął znudzony Noritsune, popijając wino ryżowe. Takeru rzucił mu wymowne spojrzenie, a Emi zachichotała.

- Jestem ciekaw więc, co powiesz o mnie, dziewczyno. - powiedział Rintaro, ewidentnie czekając na swoją ocenę.
- Kapłan Rintaro. Jego zdolności bojowe są na najwyższym poziomie. Jego ocena sytuacji i doświadczenie plasują go jako zrównoważonego dowódcę. Twoja słabość Panie jest w czymś innym. - zamknęła oczy, jakby szykowała się do recytowania. - Twoją słabością są ludzie. A raczej morale ludzi, którzy za Tobą nie pójdą. - westchnęła. - Możesz być najlepszym dowódcą, możesz mieć najlepszą armię, ale co z tego, jeżeli nie będziesz umiał podnieść ich morali w kluczowym momencie? Tu nie ma winy w Tobie, Rintaro-sama. Tu jest raczej konflikt... obyczajowy. - odchyliła się. - Wierzysz w bóstwo, które dla większości ludzi jest zagadką. Które jest tajemnicze. Reprezentujesz inne wartości, niż 99,99% Twoich ludzi. To jest Twoja słabość... - zmrużyła oczy. - ... którą wykorzystamy na naszą stronę. Przerodzimy to w siłę. Jak?

Chinatsu złapała piony i rozsypała na planszy. Piony reprezentujące armię Rintaro.
- W Twoich wojskach wyhodujemy nowe pokolenie podoficerów i oficerów. Nawet, jeżeli nie jest dobrym pomysłem, byś stoczył walkę dziesięć tysięcy kontra dziesięc tysięcy, Twoje wojsko stanie się akademią szkoleniową dla osób, które będą chciały się wybić. Może jesteś innej wiary, ale nadal jesteś szanowanym człowiekiem z aurą i autorytetem, który będzie inspiracją dla tych, którzy będą chcieli się wybić. Inaczej mówiąc... - zmrużyła oczy. - Pod Twoim okiem wyrośnie nowa kadra oficerska Ryuzaku. Zdecentralizujemy Twoje wojska i stworzymy pododdziały, które będą raportować tylko do Ciebie. Twoje oddziały posłużą jako główne wsparcie do wszystkich innych wojsk. To Twoje wojska... zaczną zajmować poszczególne osady i punkty na mapie, albo - jeżeli je już zdobędziemy w inny sposób - będą odpowiedzialne za kontrolę.

Rintaro patrzył na dziewczynę... która wydawała się naprawdę starać przekuwać wady wszystkich, w coś... co mogło potencjalnie zadziałać.
- Jak chcesz. - powiedział w pierwszej chwili, lecz po chwili kącik jego ust drgnął. - Jeżeli ludzie mają pytać się o moją mądrość, to zamierzam im tej pomocy udzielić. Nie ma lepszej drogi, niż nauczanie poprzez drogę Pana Jashina, a więc i kolejni dowódcy będą mieć przynajmniej zalążek dobrych praktyk.

Chinatsu odetchnęła z ulga. MIała trzech generałów za sobą. Teraz dopiero przeniosła wzrok na Azumę.
- Mamy miecz, mamy wsparcie, mamy logistykę. Co nam pozostało zrobić? - zapytała, unosząc brew. - Wykonać pierwszy krok. Inaczej mówiąc, dywersja. Jesteś największą niewiadomą, Azuma-san. Możesz zarówno ewoluować do poziomu bohatera wojennego jak Masahiro-sama, albo możesz okazać się zupełnym beztalenciem, jeżeli chodzi o dowodzenie taką ilością ludzi. - tutaj prawda mogła zakłóć i nawet Takeru skrzywił się na te słowa. - Jednak Twoją siłą jest to, że do wszystkiego doszedłeś sam. Umiesz się starać, rozumiesz potrzeby prostych ludzi, bo sam nie należysz do znanego rodu. Jesteś osobą, która brała udział w wielu różnych walkach, na różnych frontach, a przede wszystkim, jako jedyny jesteś przedstawicielem młodego pokolenia. Twoje teoretyczne słabości są jednocześnie Twoimi mocnymi cechami, ale najważniejsze jest, że nawet, jeżeli gdzieś zabraknie Ci praktyki... - Chinatsu wystawiła palec i wskazała... na jego mentora. - Masz kogoś, kto Ci podpowie. Nie ma lepszego zestawu potrzebnych cech, niż te, które masz Ty, do tego, by raz - być naszym zwiadem, dwa - jako pierwszy zaatakować cel, a trzy - z czysto praktycznego punktu widzenia, jeżeli umrzesz, to ta strata najmniej zaboli cały sztab. W praktyce więc, jeżeli musimy poświęcić jakąś armię, to musisz być to Ty. Jednak... - Chinatsu diabolicznie się uśmiechnęła.

- ... tak by pomyśleli wszyscy. - im więcej dziewczyna mówiła, im dłużej ludzie jej słuchali, tym... tym stawała się pewniejsza. - Kluczem do Twojego sukcesu jest coś o wiele bardziej, bardziej przyziemnego. Coś, o czym się nie powie głośno.

Teraz Azuma mógł dostrzec, że Chinatsu... jest przebiegła. A jeżeli tego nie wyczuł, to zaraz usłyszy.
- Takamori rządzone było przez ród, który miał wielopokoleniową tradycję. Miasto zostało przejęte przez bandytów i można powiedzieć, że na ten moment pozostaje poza jurysdykcją wszystkich klanów. Jednak... bandyci nie są z osady. Bandyci są z zewnątrz. Kto więc ostał się w Takamori z zarządców?

Uśmiechnęła się.
- Manaka Sakuyama. Najstarsza córka zarządcy, którego stracili bandyci na placu głównym. Los chciał, że ta dziewczyna w tym roku kończy osiemnaście lat. - spojrzała na Ciebie. - A kto po odbiciu Takamori z rąk złych bandytów lepiej dogada się z ocalałą księżniczką, niż wybawiciel i generał wojsk w jej wieku? Ludzie, którzy tam żyją, momentalnie będą plasować sobie Ciebie jako przywódcę tego miasta u boku ICH królowej, która - jak los chciał - nie jest zamężna i nawet nie była w narzeczeństwie. Przez zwykłe plotki, utwierdzisz swoją władzę.

Nastała cisza.
- Macie ich więcej? - zapytała Emi, spoglądając na Noritsune, który wydawał się być dumny z tego, że dziewczyna pochodzi z Ryuzaku i jest podopieczną jego córki.
- Tak, to dopiero pierwsza absolwentka. Mówiłem Wam odrazu, że ta wojna nie ma sensu, bo w kilka chwil odzyskamy Kotei.
- To może warto ich zawołać więcej...

Jednak wtedy Hiromi wpadła do środka i zaczęła się prawdziwa opowieść. Uchiha opowiedziała momentalnie o tym, co się działo. O Takeshim, o Yoshirze, o jakiejś mazi. O tym, że pobrała próbki, o tym, że Amaya-san gdzieś była, o tym, że zaatakowali ich bandyci. O tym, że wpadła w maź i reakcja jej ciała była natychmiastowa.

Nawet, jeżeli Hiromi opowiadała to wszystko spokojnie, jej ciało naturalnie buntowało się i w niektórych momentach jej głos zaczął drżeć, tym bardziej, jak musiała sobie to wszystko przypomnieć. Szczególnie, gdy przeszła do wyjaśnienia, że... Tengu? W każdym razie yokai zaatakowali ludzi i ich rozszarpali. Potem, że ledwo uciekła, a na końcu pokazała ślady po pazurach.

Nastała cisza, w której pierwszy zareagował Masahiro, bo był najbliżej dziewczyny. Podszedł do niej i objął ją ramieniem.
- Już wszystko dobrze. - powiedział, pomagając zakryć jej plecy.

Wtedy też, dopadł do niej Azuma, który również objął swoją wybrankę serca. Nastała konsternacja w obozie, bo ilość informacji, które zrzuciła Hiromi, sprawiły, że... nie tylko Chinatsu, ale większość osób stała z otwartymi ustami.

Ciszę przerwał jednak głównodowodzacy.
- Wpadasz tutaj, przerywasz arcy ważne spotkanie, tylko po to, by powiedzieć nam o jakichś... mogiłach, o jakichś tengu, o innych ptaszorach i duchach? - zapytał teatralnie rozszerzając ręce na boki. - Przepraszam, ale czy to jakiś cyrk?! Kto Cię tu wpuścił? Przecież ja powinienem Cię wsadzić do więzienia, za szerzenie jakichś bujd! - krzyknął.

Masahiro spojrzał na Hiromi. Najważniejsze było to, że dziewczynie nic nie było. Potarł dłonią po jej głowie, po czym posłał jej delikatny uśmiech, a następnie wiedząc, że może ją zostawić w rękach Azumy, skinął głową do swojego przybocznego i zaufanej prawej ręki.

Wtedy też Masahiro dosłownie zniknął z pola widzenia. Mężczyzna rozpłynął się w powietrzu, a Azuma i Hiromi mogli poczuć dosłownie powiew wiatru, który pozostawił po sobie dowódca Uchiha.

Masahiro stanął przed Noritsune. Chyba sam głównodowodzący był w szoku tego, że oczy Masahiro zrobiły się szkarłatnoczerwone z trzema łezkami w środku.
- Posłuchaj mnie, byłem w stanie wiele znieść w imię dobrej współpracy i sojuszu... ale obraź moją siostrę jeszcze raz w mojej obecności, a i ja powiem kilka słów prawdy.

Wszyscy dosłownie zamilkli widząc, że Masahiro pierwszy raz pokazał pazura. Nawet Takeru tak jak wcześniej stał zszokowany opowieścią Hiromi, tak teraz dosłownie otworzył szeroko gębę.
- No. - powiedział Noritsune, powoli się uśmiechając. - Jak chcesz, to potrafisz. Myślałem, że całe życie będziesz taki ciapkowaty. - po czym wystawił rękę i poklepał go po poliku. Noritsune wyjrzał zza Masahiro i westchnął. - Ale nadal wydaje mi się, że... to wszystko bujdy.
- To źle Ci się wydaje.

Kolejna postać, za Hiromi, postawiła stopę w środku namiotu. Kobieta, którą Hiromi doskonale znała. Jej spokojna twarz spojrzała na medyczkę, a następnie odgarnęła swoje bardzo długie blond włosy.
- Co, tamta druga umarła? - zapytała Amaya. - Mówiłam Wam, to się nie słuchacie. Swoją drogą, naprawdę trudno się tutaj dostać.
- Co to, jakiś zlot przypadkowych ludzi!? - zagrzmiał Noritsune, który ominął Masahiro. - Co, Ty też jesteś jakąś siostrą, albo kochanką?
- Ja? - zapytała unosząc brew. - Jestem tą, która będzie tańczyć na Twoim grobie, jeżeli potrzeba.
- Amayo, ale proszę Cię, zachowuj się. - przeciął wymianę między Amayą, a Noritsune - kapłan Rintaro. - To nadal nasi sojusznicy. Nie musisz pokazywać im różnicy w... doświadczeniu życiowym.

Amaya prychnęła.
- Gówniara ma rację. Mogiły bezwzględnie palić. I to nie sa żadne tengu. - powiedziała, unosząc brew. - Tylko Harpie Wiedźmy. Prastare yokai, które w jakiś sposób powróciły. Unikajcie ich za wszelką cenę. Tyle mogę powiedzieć. - następnie podeszła do stołu, wzięla czarkę i nalała sobie wina.

Jak gdyby nigdy nic, podeszła do Emi.
- Ale się starzejesz. Ma kto Cię jeszcze puknąć w tym wieku? - zapytała się unosząc brew.
- A Ty jesteś nadal tym starym starszydłem, tylko pod postacią młodej dziewczyny. - powiedziała...

... po czym obie się zaśmiały i objęły w uścisku.
- Ależ wyrosłaś!
- A Ty nic a nic!

Noritsune machnął zdenerwowany rękoma.
- Dobra, kurwa! Starczy! - krzyknął. - Ty... nie wiem jak się nazywasz, ale chodź tu do mapy. Pokaż te... Twoje mogiły i te srengu, gdzie to lata i w ogóle. Ty też tu chodź i notuj. - wskazał palcem na Chinatsu, po czym zerknął jeszcze na Azumę. - A Ty zaraz powiesz mi jaki masz plan na zdobycie Takamori, także lepiej byś jakiś miał.

I po chwili... wszyscy mieli znaleźć się przy jednym stole.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Sosuke]

-Dla dobra klanu jestem gotowy oddać życie. Udowodnijcie, że zależy wam na tym samym, a z mojej strony nie będziecie się musieli o nic martwić- Każdy z nich miał do tego nieco inne podejście i dało się wyczuć, że w pełni raczej się nigdy nie polubią. W innych okolicznościach pewnie by nawet już ze sobą słowa nie zamienili. Ale tutaj stawką było coś więcej i Sosuke nie bał się pobrudzić swoich rączek. Były dla niego na tym świecie rzeczy, o które warto było walczyć wszystkimi środkami. Podkreślił też jasno i wyraźnie, że jeśli zależy im na jego lojalności oraz dozgonnym milczeniu, sami również muszą wykazać się inicjatywą w kwestii zaufania i oferowania mu wystarczających informacji. Sprawa mogła być tajna i pozostanie tajna, jeśli Sosuke dowie się wszystkiego czego potrzebuje w tej sprawie. Nie będzie narażał swojego tyłka dla dwóch Gazo, którzy niczego więcej nie mają zamiaru mu powiedzieć. Jeśli jednak zasłużą sobie swoimi słowami oraz działaniem, zyskają prawdziwego sojusznika.

-Z Sogen- Wtrącił się w połowie rozmowy, całkowicie nieproszony. Nie był biernym obserwatorem i mimo tego, że Kise z alchemikiem znali się bardzo dobrze, rozmawiając o sprawach, o których Sosuke niewiele jeszcze mógł wiedzieć, to Sentoki nie miał zamiaru tylko stać z boku.
-Mieliście na myśli Sogen. Atarashi to nazwa używana przez dzikich i Kaminarich, na ziemie, które nam zagrabiono- Wyjaśnił chwilę później, jeśli tamci spojrzeli na niego. Był trochę zdegustowany tym, że dali się omotać propagandzie dzikusów i nawet jeśli nowa nazwa zaczynała panoszyć się po Ryuzaku oraz innych regionach, to słyszeć to z ust ludzi podległych klanu Uchiha było małą potwarzą dla ich rodów.

-Zbrodnią było pozwolić im zajść tak daleko. Teraz trzeba pozbyć się ich jak najszybciej- Plan zaczynał się formować. Kwestia zepsutego jedzenie była intrygującą taktyką, która nie przyszłaby Sentokiemu do głowy. O truciznach wiele słyszał, choć sam nie miał okazji ich używać. Były jednak dość powszechne w niektórych regionach, więc nie stanowiły jakiejś zagadki. Pleśń była jednak niezwykle popularna. Popsute jedzenie stanowiło problem, z którym wszyscy musieli sobie radzić. Zwykle jednak dotyczyło to zwykłej ludności, karczm, może rolników. Tutaj jednak chodziło o sprawy wojenne i zastosowanie czegoś takiego z całą pewnością było pewną nowinką. Sosuke spojrzał na alchemika, a potem na Kise, zastanawiając się, który z nich pierwszy mógłby podsunąć taki pomysł, a także próbował wywnioskować czy to właśnie któryś z nich przemyślał całą tą taktykę.

[Azuma]

Musiał zadać to pytanie, aby potwierdzić swoje podejrzenia. Tego, jak inni na niego patrzą, ale również po to by zrozumieć jak Ryuzaku no Taki patrzy na innych dowódców jego klanu. Chinatsu westchnęła cicho, dając delikatny wyraz niechęci temu zadaniu. Każdy się domyślał powodu tego. Każdy najchętniej ukryoby swoje słabe strony, a w ten sposób… Każdy musiał się z tym skonfrontować.

– Śmiało Chinatsu-san. Jesteśmy na wojnie, musimy znać nasze słabe i mocne strony – zachecił strateżkę wojenną do podjęcia tego niewygodne wysiłku. Kobieta to uczyniła. Zaczęła od Emi-san, dojrzałem kobiety która została z emerytury ściągnięta ponownie na zaplecze frontu. Chinatsu powiedziała to, czego każdy się domyslał. Kunoichi nie była genialnym wojownikom, ale miała inne błyskotliwe cechy. Gdy zostały przytoczone, młody Seinin zrozumiał jak jest cenna. Była dosłownie jak serce pompujące krew w krwiobiegu organizmu. W przypadku ich armii – była to cała logistyka, zaopatrzenie, wszystko to bez czego armia nie mogła funkcjonować.

Następny był Uchiha Takeru. Tutaj nie było zaskoczenia. Był doskonałym wojownikiem, wprost stworzonym do ofensywy działań. Seinin spodziewał się, że Chinatsu powie, że ten typ generała powinien nie szczędzić sił na ataku szturmowe, ale okazało się inaczej. Miał oczekiwać na działania wroga w naszej strażnicy – stamtąd miał dogodne pole do działania, bo wiedząc co zrobi przeciwnik, jego plan działania robił się nagle klarowny.

Kolejny był arcykapłan Rintaro. Tu każdy był zainteresowany, bo domena człowieka, który się nie starzał, była ciężka do odgadnięcia. Chinatsu-san niemal recytowała fakty dotyczące wyznawcy Jashina. Mężczyzna miał doświadczenie, miał zdolności, ale z uwagi na jego aurę tajemniczości i plotki jakie się rodziły za jego plecami a z którymi niewiele robił, niewielka była szansa na to aby pociągnął za sobą ludzi. Strateg wojenną widziała go w innej roli – jako poligon doświadczalny dla nowej kadry oficerskiej. W jego otoczeniu mieli wyrastać ponad przeciętność ludzie, którzy mieli niedługo potem objąć pieczę nad zdobytymi terenami.

Azuma słysząc to ściągnął brwi. Pomysł wydał się intrygujący, ale zasiało to w nim pewne wątpliwości. Bowiem czy nowi dowódcy, będą lojaln całym i Zjednoczonym Siłom, czy tylko Ryuzaku? Jego rozważania przerwała Chinatsu, która skupiła się właśnie na nim. Słysząc jej kolejne słowa – o tym, że nie wywodził się z rodu szlacheckiego, do wszystkiego doszedł sam, a jednocześnie jego strata będzie najmniejszym obciążeniem dla ich sił, spowodowała że na jego obliczu wypełzł kwaśny uśmiech.

– No to mam za swoją ciekawość – teatralnie zamaskował przykrą prawdę, że w istocie wśród nich był najmniej byłby najmniejszą z strat wojennych. Chinatsu-san jednak na tym nie poprzestała, kreśląc w sztabie wizję w której właśnie dzięki młodemu Seininowi można było dość gładko zyskać lojalność Manaki Sukiyamy, lokalnej księżniczki której ojciec przed przybyciem bandytów, był zarzadcą mieściny. Azuma miał wątpliwości co do tego pomysłu. – Najpierw odzyskajmy miasto. Być może wdzięczność za pozbycie się ludzi stojących za śmiercią ojca „księżniczki Manaki”, wystarczy do odzyskania przychylności tamtejszej ludności.

Wtem ich rozważania zostały przerwane. Nagłe pojawienie się Hiromi-san i do tego w takim stanie, odłożyło na bok dywagacje nad strategią. W chwili gdy Masahiro-dono i Azuma doskoczyli do niej, aby się nią zająć, zaopiekować i dowiedzieć co się stało, odezwał się Noritsune, czy może właściwsze było rozkrzyczał. Azuma aż zagryzł żeby, niemal błyskając szkarłatem w gniewie. Ubiegł go jednak Masahiro. Krótki wybuch Masahiro i demonstracja siły wobec Noritsune były potrzebne – w tym sztabie szacunek najwyraźniej trzeba było sobie wyszarpać. Azuma nie komentował zajścia, ale czuł satysfakcję, widząc lidera klanu stawiającego twarde granice. Gdy tylko dziewczyna skończyła mówić, Seinin upewnił się, że jej rany nie zagrażają życiu, choć ślady po pazurach na plecach wyglądały groźnie.

– Usiądź Hiromi-san, możesz już odpocząć – Seinin wziął dzbanek ze stołu i nalał wina do pustego kubka, wręczając je następnie dziewczynie. Nie żałował trunku uznając – prawdopodobnie słusznie – że ukochana teraz bardziej tego potrzebuje niż którekolwiek z nich. – Czy wezwać medyka, aby się Tobą teraz zajął? – spytał jeszcze, pamiętając jak przed chwilą kobieta gestem odsunęła i go i Masahiro, dając do zrozumienia że raport jest ważniejszy.

Hiromi nie była jedynym niespodziewanym gościem narady. Pojawienie się Amayi również wywołało niezadowolenie Noritsune, ale tak jak wcześniej Masahiro, tak i kapłanka Jashina twardo zarysowała granicę, której przekroczyć głównodowodzącemu nie pozwoliła. Azuma z trudem zachował kamienną twarz, bo w istocie z zadowoleniem przyjął to, że kolejna osoba miała odwagę utrzeć nosa jaśnie Panu z Ryuzaku no Taki. Seinin jednak za wezwaniem podszedł do mapy, skupiając się na zadaniu, które jeszcze chwilę wcześniej, było główną osią ich rozmowy.

– Hiromi-san wykonała kawał dobrej roboty, przynosząc te wieści teraz, a nie po fakcie. Jeśli w Takamori lub na szlakach prowadzących do stolicy znajdziemy te mogiły, spalimy je bez wahania. Nie pozwolę, by moje wojska zostały przetrzebione przez plagę, zanim w ogóle dotrzemy pod mury – zaczął Azuma, odpowiadając Noritsune prosto w oczy. Następnie przeniósł wzrok na Chinatsu, zatrzymując się na pionku oznaczającym miasto.

– Wiemy jakie siły mogą mieć Ci watażkowie? Mówimy o dziesiątkach, czy setkach, zwykłych bandytach czy też władających chakrą? Słyszałem, że w Shigashi to gangi władają miastem… – zaczął zastanawiając się czy i tu przestępczość mogła być równie zorganizowana i w sile. – ...w każdym razie nie zamierzam tracić czasu na powolne oblężenie, które dałoby Dzikim czas na reakcję. Chciałbym uderzyć nocą, wykorzystując element zaskoczenia. Wyślemy przodem zwiad, który wyeliminuje straże na murach, zanim podniosą alarm. Gdy brama zostanie otwarta, główne siły wejdą do środka i zaczną zajmować kluczowe obiekty. Siedzibę, szpital, strażnicę, koszary, więzienie… Odetniemy bandytów od centrum dowodzenia.

Azuma wskazał na mapie kluczowe punkty Takamori. – Jeśli chodzi o Manakę Sakuyamę i nastroje w mieście – wykorzystamy to. Nie wejdziemy tam jako najeźdźcy, ale jako porządek, który zastępuje chaos. Pierwszą rzeczą, jaką zrobię po zabezpieczeniu placu, będzie publiczne ogłoszenie opieki klanu Uchiha nad ocalałymi zarządcami. Jeśli ludzie zobaczą, że chronimy ich przed bandytami i Harpiami, o których wspomniała Hiromi, sami się do nas przyłącza. Takamori będzie nasze.

Spojrzał jeszcze raz na mapę, a potem na pozostałych, szczególnie dłużej uwagę zatrzymując na Emi-san i Chinatsu, które jako specjaliści od logistyki i strategii, mogli widzieć mankamenty planu albo pomysł na jego ulepszenie.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Zachowanie Głównodowodzącego - bądź "jakiegoś faceta, którego po raz pierwszy widziała na oczy" - strasznie ją zirytowało. Do tego stopnia, że już otwarła usta, żeby coś powiedzieć, ale ochłodził ją podmuch wiatru, kiedy Masahiro postanowił pokazać, na co go było stać. Szybko i stanowczo pokazał, że Noritsune był u nich gościem, ale skoro był gościem, to musiał się zachowywać jak gość.

Poczuła się "pomszczona", ale gniew ciągle w niej buzował, bo sama nie mogła siebie wyrazić. A powiedziałaby kilka słów. Azuma, jakby to wiedział, usadził ją na krześle i podał jej wina, które do tej pory było pite przez Noritsune.

- Jeszcze nie mogę odpocząć. Muszę spisać raport, zanim zacznę zapominać szczegółów - odpowiedziała cicho Azumie, ale kubek wina wypiła duszkiem. Trunek natychmiast ją rozgrzał, ale tez przypomniał, że od wielu godzin nic nie jadła, a żołądek bolał. - Mam dzieciaka u medyków, więc sama pójdę. Zostawiłam ranę tak, jak jest, bo w potwory ciężko uwierzyć, a to jednak jakiś dowód jest.

Spojrzała na Azumę, próbowała nawet się do niego uśmiechnąć, ale nie do końca potrafiła. Dotknęła jednak jego ramienia, zaciskając palce, żeby mu podziękować.

Przybyła jednak Amaya i to chyba było dla Hiromi za dużo. Szczególnie, że tak lekceważąco podeszła do śmierci Yoshiry. Czy miała siłę na jakieś zerwanie się z krzesła i rzucenie na kobietę? Nie. Czy miała siłę, żeby jej odpowiedzieć?

- Może jakbyś poczekała pięć minut, a nie udała się na starczą drzemkę, mogłabyś nam pomóc, kiedy zaatakowali nas bandyci - odwarknęła Hiromi. - "Nie zajmujcie się tym", kiedy masz przed sobą górę zwłok pokrytą fioletową Mazią, która wchłania trupy… po kobiecie w twoim wieku spodziewałabym się lepszej rady, a nie zignorowania tematu.

Hiromi była w dalszym ciągu zirytowana Amayą, ale tak naprawdę nie obwiniała ją za to, co się stało. Dla Hiromi jej jedynym grzechem było nie traktowanie wszystkiego wystarczająco poważnie i zapominanie o tym, jak działają ludzie młodzi (o tym ostatnim Hiromi nie pomyślała). W tej chwili chciała po prostu ukłóć trochę Amayę, żeby sama poczuć się lepiej.

Ze wszystkiego, Hiromi była jej wdzięczna, że Amaya potwierdziła jej słowa. Z trudem skinęła do niej głową w podziękowaniu za wsparcie. Później Amaya przywitała się z Emi, ale dla Hiromi nie było to zaskoczeniem, bo wcześniej słyszała, jak Amaya mówi o Emi.

Noritsune w końcu był już prawdziwie zirytowany i wezwał wszystkich do stołu narad. W tym Hiromi. Dziewczyna w tym momencie zamrugała, spojrzała zaskoczona na Azumę, ale po chwili z trudem podniosła się z krzesła i podeszła do stołu. Na mapę musiała patrzeć przez chwilę, żeby zorientować się co i jak. W końcu jednak udało jej się zlokalizować Sztab. Wzięła do rąk kilka figurek, które były jeszcze niezagospodarowane.

- Wysłano nas do obozu, który został założony przy terenach tej najstraszniejszej bitwy sprzed kilku miesięcy, jeszcze przed terenami, o które tutaj walczymy. Ja sama widziałam trzy mogiły, ale Tamachi-san mówił, że pojawiają się one w nocy i nagle, więc jest ich więcej. Tutaj - położyła jedną figurkę w miejscu niedaleko obozu, którą w ciągu dnia odwiedziły z Yoshirą. - Z tej mam próbki. Z tej też - położyła drugą figurę w miejscu gdzie była zniszczona wioska. - Tutaj mogiła jest ogromna, ma jakieś… miała trzy metry. Zalśniła czerwono, kiedy Yoshira-senpai do niej wpadła… - Hiromi potrzebowała chwili, żeby się uspokoić, ale postawiła w tym miejscu również dodatkową figurkę. - Tutaj też zaatakowały nas te… Harpie. Uciekałam konno tędy - wskazała na drogę prowadzącą do lasu - i tutaj jest trzecia mogiła. - Ustawiła ostatnią figurkę. - Nie wiem, gdzie dokładnie. To, co się działo w lesie było… niejasne. Goniły mnie, bo czuły chakrę, przestały, bo przestraszyły się czegoś w lesie. Nie jestem w stanie powiedzieć czego. Po prostu mnie goniły, i przestały, a koń staną jak wryty, zrzucił mnie z siodła i uciekł…

Nikt mnie nigdy nie kochał…

Znów zadrżała, ale nie chciała tego okazywać, więc wyciągnęła zwój, w którym miała zapieczętowane próbki. Odpieczętowała. Dwa bukłaki i dwie fiolki.

- Tutaj mam rozcieńczony płyn z tej rośliny… z Mazi - wyjaśniła Hiromi, wskazując na bukłaki. - A tutaj - pokazała fiolki - kawałki tej rośliny, które z największą ostrożnością pobrałam. Więc tak to wygląda… znaczy, i tak nikt by tego nie minął. Dodatkowo… - wyciągnęła też notesik, gdzie naszkicowała mogiłę oraz znak. - Nie jest to dokładne odwzorowanie, ale to po prostu porośnięte tą dziwną rośliną góra zwłok w zaawansowanym stopniu rozkładu. Roślina rośnie bardzo szybko. Taka też konstrukcja z patyków wisi przy mogiłach. Nie wiem, czy przy wszystkich. W środku jest symbol klanu Uchiha. Nie wiem, co to znaczy. Muszą być spalane, bo są niebezpieczne, ale… chciałabym to zbadać, żeby sprawdzić, czy czegoś nie można zrobić i… bo ludzie będą przez to chorować, jeżeli to się cały czas pojawia. A zwłok będzie dużo.

[Suyunami Yuri]

Poczuł na swoich barkach, że właśnie w tym momencie zaczęły się poruszać sznurki dowództwa. Białowłosy zauważył kobietę, która wyglądała, jakby stworzono ją do prowadzenia takich działań i przekazywania rozkazów z górnej półki. Yuri wysłuchiwał jej słów, przyjmując je do siebie i przypominając sobie w trakcie misję z Twierdzą Katashi. Przełknął ślinę, zobaczyli tam tysiące żołnierzy Dzikich, którzy przejęli teren Uchihów wybijając stacjonujących tam zdolnych shinobich. Teraz mieli wykonywać coś podobnego, ale na o wiele większym terenie ze świadomością, że te wojska tutaj są. Misja wywiadowcza i idące za błędami kary, sprawiły, że chłopak uniósł delikatnie brew patrząc się na kobietę. Uważał, że uznanie kogoś za zdrajcę w momencie pomyłki obliczeniowej jest o wiele za srogie, ale jak już wiedział, jego klan i zatrudniani przez nich ludzie nie byli zbytnio rozważni. Dodatkowo kto miałby pomylić tysiące żołnierzy z setką? Pięciolatek rozumie różnicę w tych cyfrach.

Odchrząknął, kiedy otrzymali szansę na zadanie pytań.

-Suyunami Yuri.- kiwnął delikatnie głową w ramach okazania szacunku -Jeżeli formujemy drużyny trzyosobowe, na jakiej podstawie zostaliśmy do siebie dobrani do współpracy przy misji wywiadowczej, takiego poziomu? Chodzi o same umiejętności, które mogłyby nas od razu przypisać w rolach. Czy w każdej drużynie znajduje się osoba posiadająca umiejętności wywiadowcze?- było to nurtujące go pytanie, wolał, aby w każdej drużynie była taka osoba, bez tych zdolności nie dało się zajść za daleko, kiedy mieli podawać dokładne dane.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma (+ gościnnie Hiromi)

---

Posty
Kolejka 4/X

---

Chociaż zapewnienie Azumy, że to dobry pomysł wszyscy są na wojnie, Chinatsu nie potrzebowała dwa razy zachęty, by wypunktować każdego z generałów. I tak jak można było się spodziewać, plusy każdemu podpasowały, tak minusy trzeba było przełknąć z nutką goryczy... chociaż Chinatsu i tak, mówiąc odrazu o minusach każdego, starała się przekuwać tę wiedzę w wartość dodatnią.

Azumie najmniej spodobał się wątek kapłana Rintaro, który był dość charakterystyczny pod kątem dowodzenia wojskami. I słusznie Azuma miał podejrzenia, a raczej wątpliwości, czy cały ten plan nie będzie skutkował tym, że owszem - kadra oficerska wyrośnie... ale to kadra oficerska Ryuzaku, a nie całych zjednoczonych sił. Tylko, że to już był problem, którym musieli zająć się po tym, jak ten twór powstanie.

Seinin przyznał się, że dostał za swoją ciekawość.
- "Dojrzałością wojenną jest zrozumieć swoje wady i zaakceptować je, a następnie zbudować na nich fundamenty nowych cech, które będą określać nas, jako weteranów". - powiedziała. - Sakuro Uchiha, 220 rok. Wielki generał, którego wiedza i wnioski z wojny przeciwko Senju zostały spisane i do dziś traktowane są jako podstawowa literatura dotycząca prowadzenia oblężeń. - uniosła palec do góry i wskazała siebie. - Moją siłą jest to, że studiowałam połowę swojego życia to, co może zadziać się na wojnie. Znam wszelkie możliwe formacje, kontry na nie, strategie. Umiem korzystać z uwarunkowania terenów, a przede wszystkim nikt z Was nie wygrałby ze mną w shogi, która traktowana jest jako gra strategiczna. - opuściła głowę. - A tak naprawdę jestem tylko dziewczyną, która nigdy nie wysłała kogokolwiek na śmierć. Każda moja decyzja, to już nie jest przesuwanie pustych bierek, tylko handlowanie życiem na wojnie. Nikt z Was we mnie nie wierzy i nie uwierzy, dopóki nie udowodnię, że się nie mylę. A wiesz, Azuma-san, co jest najgorsze? - uniosła wzrok i spojrzała na Azumę.

Teraz Uchiha mógł zobaczyć prawdę. Dziewczyna na chwilę zdjęła maskę.
- Ja naprawdę się boję i nie wiem, czy się nie mylę. Chcę w to wierzyć, ale nie wiem. Więc jedyne co mogę zrobić, to zaufać, że wiem co robię. Muszę wziąć odpowiedzialność za swoje decyzje. Tylko, że u mnie to będzie pierwszy raz. Jeżeli za pierwszym razem popełnię błąd to... to... - dziewczyna zacisnęła pięść, lecz na jej barku spoczęła dłoń Emi.
- Jak na pierwszy raz, to dobrze Ci idzie. Póki co, masz uwagę wszystkich. Oby tak dalej. - posłała jej ciepły uśmiech nie jako generał, ale jako matka, a przynajmniej dużo bardziej doświadczona kobieta.
- D-dziękuję, to miłe.

Następnie Azuma powiedział, że odzyskanie miasta jest punktem numer jeden.
- Zgadza się. Odzyskanie miasta to najważniejszy aspekt... ale musimy zrozumieć też jak działa lud. - uniosła brew. - Załóżmy hipotetyczną sytuację. Masz swój biznes, jesteś kowalem. Wyrabiasz miecze. Czy uważasz, że kowal w Takamori był zamknięty jak w klatce? Oczywiście, że nie. Mógł w każdej chwili handlować z kim chciał, iść do Ryuzaku, do Kotei, gdziekolwiek. - Chinatsu popatrzyła na Azumę. - To nie są niewolnicy, tylko lud w osadzie. I teraz idąc krok dalej... czym się różni dla takiego kowala bandyta, od Ciebie? Myślisz, że robi mu różnicę po... prawie trzech latach wojny, kto jest jego panem? On już sie przyzwyczaił do wojny. Różnica jest tylko w jednym. - popatrzyła na mapę. - U kogo będzie płacił mniejszy podatek i będzie większy dobrobyt. Jasne, że mają ten cały ród "Księżniczki Manaki", ale nadal, to tylko jakaś pozostałość przeszłości. Wiesz, co zrobił klan Kujaku z Kaminari na północno-wschodnim wybrzeżu? - zapytała. - Osada, która stała się podwalinami całego ich sojuszu została zwolniona na pięć lat z podatków, tylko po to by zmienić nazwę... na Kujanari. Pięć lat. Wzięli to z pocałowaniem ręki. - złapała oddech. - Rozumiesz, co próbuję przekazać? Twoim problemem nie jest tylko przejęcie władzy w Takamori... ale przede wszystkim, jej utrzymanie. Co wiesz o ludzie Takamori? Z czego żyją? Z kim handlują? Na czym im zależy? - zasypała pytaniami Azume. - Dlatego potrzebujesz kogoś, kto Ci to powie. A kto będzie lepiej znał ich potrzeby, niż osoba, która żyje tam od zawsze? Dlatego mój plan zakłada wysłanie tam Ciebie. Żebyś dogadał się z nią jak z rówieśniczką.

Dalej miało już miejsce cała akcja związana z Hiromi i tym, co powiedziała. Azuma momentalnie zajął się kobietą, a przede wszystkim rzucił drobne wyzwanie Noritsune mówiąc, ze wykonała kawał dobrej roboty przynosząc te wieści.
- Tylko coś mało konkretów w tych wieściach. - odparł do Azumy, jeszcze przed tym, jak wpadła Amaya... bo jak wpadła Amaya, to Hiromi powiedziała, dwie rzeczy.

Po pierwsze, że miała dzieciaka u medyków. Na te słowa, zareagował nikt inny jak...
- Chcesz nam powiedzieć, że jest jakaś zaraza, której nie znamy i że właśnie przyprowadziłaś chorą osobę... do sztabu generalnego!? Czyś Ty zwariowała?! - zagrzmiał Takeru, który ewidentnie też pogubił się w tym, co się teraz działo.
- Nie panikujmy. Hiromi nie sprowadziłaby zagrożenia, gdyby takie istniało. Zapewnie chce je badać, czy coś. - odparł Masahiro.
- No to skoro chce je badać, to nie jest pewna, co mu jest. - warknął Takeru, lecz wymiana została zatrzymana przez pojawienie się Amayi, która powiedziała co o tym sądzi.

Hiromi postanowiła przypyszczyć, mówiąc o pięciu minutach. Amaya zaśmiała się teatralnie.
- Ehhh, dziecko. Mówiłam Wam, żebyście to zostawili. Mieliście to spalić i tym się nie zajmować. Jakbym Ci została i tłumaczyła dlaczego, to i tak byś mnie nie posłuchała. Jesteś młoda, niedoświadczona i myślisz, że zbawisz świat, więc zostałaś i nie posłuchałaś mojej rady. - wzruszyła ramionami. - Przez Twoją decyzję straciłaś swoją... ochroniarz?... czy kim ona tam była. Poza tym, moim zadaniem było wydanie konsultacji w ramach tego, czy jest to potencjalnie jakiś obrząd religijny i - z tego co pamiętam - to potwierdziłam. Bandyci zaś zaatakowali Was, bo chodziłyście z oświetlonymi pochodniami, na co też zwróciłam Wam uwagę. Jeżeli nie potraficie poradzić sobie z bandą rebeliantów, to klan w życiu nie powinien wysyłać Was samych w te rejony. O Lordzie, czy ja naprawdę muszę Was uczyć teraz podstaw zarządzania klanem i jednostkami? - westchnęła po czym wyszczerzyła się w Twoim kierunku. - Zacznij słuchać, co się do Ciebie mówi, to może kolejna Twoja koleżanka przeżyje. A tej co umarła... cóż, wręczcie jej odznaczenie pośmiertne czy coś. I tak pewnie by nie doszła wyżej w rangach klanu.

Cięte uwagi Amayi przeszły bez echa, bo był to trochę konflikt między Amayą, a Hiromi. Finalnie jednak, Noritsune zwołał wszystkich do stołu i rzeczywiście, pierwsza zaczęła Hiromi. Opowiedziała o wszystkim, ze szczegółami, zaznaczając to, o czym wiedziała. Co więcej, powiedziała o Harpiach, wskazując miejsce podróży. Potem pokazała rozcieńczone płyny.
- Dobra, palić w pizdu te mazie i tyle. Nad czym tu się rozwodzić?
- Hiromi chyba chce przekazać, że bezpieczniej dla nas i potencjalnie lepiej będzie wiedzieć, z czym się mierzymy. - przetłumaczyła Emi słowa Hiromi. - Inaczej mówiąc, jeżeli... Dzicy zaczną używać tego jako broni, to lepiej, byśmy byli przygotowani, prawda?

Tak, Emi mówiła zdecydowanie językiem Noritsune.
- Hmm... tak, masz rację. Użyjemy tego jako broni. - czyli jednak nie do końca Noritsune zrozumiał, bo jeszcze słowa Emi przetłumaczył na swoje. - Ty, medyczko. Badaj to dalej i przyjdź do mnie, jak już ustalisz, co to robi i jak, a także jak to leczyć. Powiedz, czego potrzebujesz, tylko nie chcę, byś to badała tutaj, w obozie. Znajdź sobie jakieś miejsce, a wtedy generał Emi Uchiha zorganizuje Ci tam co potrzebujesz. - machnął ręką, jakby odganiał komara. - Jeden temat załatwiony. Teraz drugi, te całe Harpie. Uwaga, podaję wytyczne. - zmarszczył brwi. - Jak coś krwawi, to znaczy, że można to zajebać. I z tą myślą Was pozostawiam. Świetnie, drugi temat załatwiony. Teraz trzeci.

I tutaj Azuma zaczął dopytywać o Takamori, a także wyjaśniać swój plan. Z pomocą przyszła Chinatsu.
- Mówi się o siłach mniej więcej dwóch, trzech tysięcy zbrojnych sił. W tym są jednak straże miasta, a także oddziały bandyterki, które nie muszą współpracować. Co do ludzi, którzy władają chakrą, to nie mamy takich informacji. - na stwierdzenie o Shigashi, skinęła głową, lecz nic nie powiedziała. Zareagowała dopiero na finalny plan Azumy. - Uderzenie nocą jak najbardziej. Są dwa podejścia. Jeden, to wejście w otwarty sposób, przy użyciu narzędzi tak jak zasugerowałeś. Zwiad, dywersja, otwarcie bramy, wkroczenie do miasta. To jest podstawowa strategia przy takich oblężeniach. Jest jeszcze drugie podejście, bardziej ryzykowne. - westchnęła. - Dotarcie do wrogiego generała pod przykrywką, eliminacja go i jego przybocznych, a następnie przejęcie władzy bez rozlewania krwi. To podejście jest dużo bardziej ryzykowne, bo polega na tym, że wchodzisz sam z drobną obstawą do miasta pełnego wrogów. Tutaj... podejście zależy już od Ciebie.

Azuma powiedział o Manace i nastrojach w mieście.
- Przede wszystkim, musisz postawić się w ich butach. To, że Ty nie czujesz, że jesteś najeźdzcą, to wcale nie jest to dla nich ta sama perspektywa. Dla nich, jesteś właśnie tym, co... burzy ten porządek. Dlatego dobrze byłoby dać coś ludziom, co realnie na nich wpłynie. - Chinatsu spojrzała na Noritsune. - Na przykład zwolnienie z podatku czy... przekazanie ich na budowę szpitali czy dróg. Albo zagwarantować, że Ryuzaku coś wybuduje.
- Wykluczone! Mają się podporządkować, bo jak nie, to wyślemy tam dwa razy więcej sił. - Noritsune spojrzał na Azumę. - Masz zrobić tak, żeby było dobrze... KURWA! Zostawić moje wino!

Amaya właśnie polewała Hiromi i sobie po czarce, a krzyk Noritsune sprawił, że Amaya tylko machnęła w jego kierunku ręką, ze ma go w dupie. Mimo tego, że Hiromi była zła na Amayę, ona raczej nie czuła tego samego względem młodej dziewczyny.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Nobuo]

A więc wojna
Misja wojenna B - Sosuke

---

Posty
Nobuo 5
Sosuke 4

---

Może przyjaciółmi nie zostaną, dwa twarde charaktery. - Już nasza sama obecność w tym miejscu, świadczy o tym, że jesteśmy w stanie wiele poświęcić dla dobra naszego domu i naszych rodzin. - Kise nie wyglądał na takiego co będzie wymiękał, po kulturalnym powitaniu jednak wydawał się coraz bardziej charakterną i ciężką osobą do współpracy.

Kise spojrzał na Sosuke gdy ten wtrącił, że chodzi o Sogen a nie Atarashi. - Masz rację ziół z Sogen... Dzisiaj pod banderą okupanta, a jutro pod banderą prawowitych mieszkańców. - Może jednak we będą w stanie stworzyć zgrany zespół. - Mówisz coraz mądrzej, będą z ciebie ludzie. - Kise lekko wywyższając się pochwalił Sosuke.

- A masz jakiś specyfik potęgujący działanie pleśni? - Zapytał go Kise. - Hmm, mogę wam przygotować dla niej pożywkę. Przyśpieszy to proces, ale tak musicie podłożyć zalążki kolonii w zbiory zboża, zlać to wodą, ograniczyć przewiew powietrza by nie wyschło i dać ciepłe warunki... Tego ostatniego to nie dacie rady spełnić ale mamy lato. - Sprzedał im wiedzę alchemik.

- Czyli teraz tak spotykamy się tu jutro wieczorem... Sosuke, sprowadź trzech zaufanych ludzi... Ale takich kurwa zaufanych, co nie wymiękną... Hizuro ogarnij spleśniałem warzywa, owoce, chleb co znajdziesz to znajdziesz... Ja załatwię wodę, by wytworzyć wilgoć... Ty Boruboshi, przygotuj pożywkę dla naszego zwierzątka... Spotykamy się tu jutro o zachodzie słońca. - I się momentalnie rozeszli.

Jeżeli Sosuke miał jakieś pytania to mógł je jeszcze zadać alchemikowi ale mógł też już ruszyć w poszukiwaniu ludzi.

---

Kise Tori
Hizuro
Boruboshi

---

[Sosuke]

Wywyższanie się jakoś nigdy specjalnie nie dotykało Sosuke. Sam pochodził z rodziny niezbyt szlacheckiej, aczkolwiek z ambicjami, co przekładało się na to, że ważniejsze części ich rodu zwykle traktowały ich z góry. Przywykł do tego. Nie był także nigdy specjalnie wysoko w strukturach dowodzenia, stanowisko oficerskie nie było mu pisane, bo zdecydowanie lepiej odnajdował się na polu walki. Poprawienie się Kisego co do miejsca, z którego mają pochodził zioła, przyjął z lekką dozą niepewności. Ładne słowa nie wymażą pomyłki oraz nie zmienią w jednej sekundzie sposobu myślenia. Zdecydowanie załatwili sobie szczególną uwagę ze strony Sentokiego, który póki co postanowił mieć oko co do ich zamiarów. Może i mówili o sabotażu, który dotknie dzikich, ale ile było w tym ostatecznie prawdy, tego nigdy nie można być pewnym. Szczególnie, że sami byli Gazo. Części ich rodzin mogą wciąż być po drugiej stronie tego pola bitwy.

-Coś jeszcze powinienem wiedzieć?- Wykorzystał moment, aby spytać Alchemika o coś, czym ten może być skłonny się podzielić. Nie wchodził w głębokie dyskusje, bo i nie czuł się na siłach, aby być w stanie to wszystko zapamiętać. Posiadał całkiem rozległą wiedzę na tematy medyczne, ale były to raczej podstawy w porównaniu do kogoś, kto zjadł na tym zęby. Przyjął każdą dodatkową informację z wdzięcznością. Z Kisem pożegnał się kiwnięciem głową, chociaż grymas na jego twarzy sugerował, że posiadanie trzech zaufanych ludzi nie będzie prostym zadaniem. Wszystkich, których miał zaufanych nie wciągnie w tego rodzaju misję, a inny nieszczególnie znał. Pozostawało mieć nadzieję, że znajdzie kilku wojowników w jego wieku, których może odrobinę będzie kojarzyć z walk pod Dokuroyamą. Taki był właśnie plan na następny dzień. Poszukiwania ludzi, którzy mogliby się sprawdzić, ale był przygotowany na to, żeby na miejsce umówionego spotkania udać się samodzielnie jeśli nie znajdzie odpowiedniej osoby. Ludzie pamiętający tamtą, dawną wojnę powinni być lepiej nastawieni do takiej akcji, którą planują przeprowadzić niż nowe pokolenie, które nadal było pełne ideałów, honoru i pięknych wyobrażeń o tym jakie zwycięstwo Uchiha powinni odnieść.

[Azuma]

Słowa Chinatsu o strachu i odpowiedzialności za ludzkie życie sprawiły, że Azuma spojrzał na nią inaczej. Choć dziewczyna odznaczała się niesamowitą inteligencją i zmysłem strategicznym, to też nie ukrywala że nie była nieomylna, a to czego się obawiała wynikało z jej braku doświadczenia. Cytat Sakuro Uchiha był trafny, ale to szczerość Chinatsu było tym, co budowało zaufanie skuteczniej niż literatura. Seinin położył dłoń na krawędzi mapy, przez chwilę milcząc, by nadać swojej odpowiedzi odpowiednią wagę.

– Strach jest naturalny. Jeśli przestaniesz go czuć, zaczniesz popełniać błędy z pychy. Sakuro miał rację – weteranem zostaje się wtedy, gdy wady przekuwa się w fundament. Twoją wadą jest brak praktyki, moją – brak doświadczenia w zarzadzaniu armią. Ale razem możemy to zrównoważyć. Ufam twoim analizom. Nie dlatego, że są bezbłędne, ale dlatego, że rozumiesz ich cenę – odpowiedział, a jego wzrok na moment złagodniał, gdy patrzył na strateżkę.

Choć rozmowa Azumy z Chinatsu była spokojna, to z winy innych, atmosfera w namiocie z każdą minutą szybko gęstniała. Hiromi, mimo zmęczenia, twardo przedstawiła dowody, a Amaya – w swoim stylu – dolewała oliwy do ognia. Azuma zacisnął szczękę, słysząc cyniczne uwagi kapłanki o martwej towarzyszce Hiromi i jednocześnie członkini ich klanu. Chciał odpowiedzieć, ostro i dosadnie, ale widząc dłoń Hiromi na swoim ramieniu, powstrzymał się. To nie był czas na kłótnie. Musieli podjąć decyzję, a według tego co ustalili wcześniej, im nastąpi to szybciej tym będzie to z korzyścią dla ich wojsk.

Azuma wrócił uwagą do mapy Takamori, analizując dwa scenariusze przedstawione przez Chinatsu. Odrzucił brutalną wizję Noritsune o podporządkowaniu miasta siłą. Młody Seinin rozumiał, że miasto które nienawidzi swoich wybawicieli, staje się ciężarem, a nie atutem.

– Druga opcja jest ryzykowna, ale przynosi nam największe korzyści. Dekapitacja głowy pozbawi reszty członków woli, a wojsko które dotrze chwilę później, dość gładko zapanuje nad tym bałaganem. Unikniemy tysiąca trupów, zgliszczy, a jeżeli to rozegrany tak sprytnie jak sądzi Chinatsu-san, to również partyzantki w całej tej okolicy. – Uchiha dłonią nakreślił obszar wokół miasta, które wchlonęłoby całą masę tałatajstwa, które wypełzło by z miasta. – Wykorzystując Manakę Sakuyamę i pokazując ludzkie oblicze, moglibyśmy tym którzy się już zdążyli dorobić i oswoić z nową-starą sytuacją w mieście, dać nadzieję, że choć doszło do zmiany na gorzej, to zachowają swoje przywileje – dodał, nie dopowiadając już głośno tego, co pewnie i u wszystkich w głowie zaświtało. Ciche przejęcie władzy w mieście, mogło pozwolić im zaskoczyć szpiegów Atarashi. Gdy pozostała część armii dotrze, wejdzie do miasta jak do siebie, nie tracąc czasu na oblężenie, walki i uspakajanie sytuacji w mieście. Dzicy pojmą dopiero po chwili, że wcale nie mają czasu na reakcję.

Azuma wyprostował się, dając znak, że podjął decyzję. Zgadzał się z głównymi założeniami planu. Czuł na sobie wzrok Sugiyamy i czuł, że mentor – mimo milczenia – akceptuje ten wybór. Była to droga nie prosta, nie jasna, tylko skryta w cieniu i półprawd. Była to ścieżka ninja, nie rzeźnika.

– Lordzie Sugiyama, będę musiał skompletować drużynę, odpowiednio silną aby nadrobiła braki w liczebności. Będę im przewodzil. Dobrze, gdyby wśród tych ludzi byli Ci znający Takamori. Nie możemy trafić czasu na błądzenie. Liczę na Pańskie doświadczenie. Ponadto chciałbym prosić, abyś to Ty Panie dowodził resztą armii w drodze do miasta. Ty Panie tak jak ja znasz sygnały dymne Shinsengumi. Będziesz wiedział kiedy wejść do miasta i przejąć gładko kontrolę nad kluczowymi obszarami Takamori. Gdy dam znać, księżniczka Sukuyami będzie bezpieczna, pod moją pieczą.

Seinin przeniósł spojrzenie na Hiromi. Uśmiechnął się delikatnie do niej, starając się przekazać aby się nie martwiła tym co mogła usłyszeć. Choć misja była ryzykowna, to przecież nie była to pierwsza dla niego misja pod przykrywką. Takie metody mu odpowiadały i tym słabym uśmiechem, starał się ją wlaśnie uspokoić.