Sztab Generalny Ryuzaku

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 2/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Po chwili czasu i upewnieniu się co do miejsca podążając właściwie za wszystkimi znalazłeś się w jednym z większych namiotów. Był to namiot pośredniczący ze sztabem dowodzenia, przy takim podziale powstawało mniejsze zamieszanie, a co za tym szło, rozkazy docierały ze stuprocentową precyzją do właściwych adresatów, co oczywiście przy wojennych warunkach mogło wzbudzać podziw.

W samym środku, gdy wybiła właściwa godzina, przemówiła kobieta, nie przeliczała was, nie musiała tego robić bo zjawili się wszyscy zebrani, lecz nie przeliczała wierząc w wasz rozsądek, gdyż ewentualny brak obecności byłby surowo karany. Była wojna i prędzej czy później każdy orientował się, że tu nie ma dochodzenia swoich praw, jest tylko sąd polowy... Głos kobiety był wyraźny, donośny, żywiołowy idealny dla osób przekazującej wytyczne.
- Uformujemy dwadzieścia oddziałów po trzy osoby każdy, waszym zadaniem będzie zbliżenie się do przeciwnika najbliżej jak to tylko możliwe, zapisanie szacunkowej ilości armii oraz kierunek podążania. Roześlemy was w różnych kierunkach aby zwiększyć naszą wiedzę o ruchach na mapie. Zadanie jest bardzo ważne, zakazuje się bezpośrednich walk, zwłaszcza z przeważającymi siłami wroga... Sztab prosił o przypomnienie ponieważ jeszcze wczoraj słyszano jak jakiś... - kobieta ugryzła się w język -... Wojownik śpiewał "za tydzień w Atarashi". Poza tym przypominam o rzetelności w szacunkach, lepsza żadna informacja niż błędna. Za wprowadzenie w błąd: "było ich stu", a okaże się, że tak naprawdę będzie ich dziesięć tysięcy, winnych uznaje się za zdrajców i czeka ich będzie egzekucja. Jakieś pytania do powyższego ? - zakończyła bezemocjonalnie kobieta
Rozglądała się po całym namiocie starając się wychwycić spojrzeniem podniesioną rękę. To był dobry moment na pytania organizacyjne


Kobieta ze sztabu

[Nobuo]

A więc wojna
Misja wojenna B - Sosuke

---

Posty
Nobuo 3
Sosuke 2

---

Szli w stronę innego namiotu, tam gdzie mogli spotkać kogoś kto by ich zdecydowanie bardziej naprowadził od strony technicznej jak przeprowadzić całą akcję. W tym momencie Sosukę zaczął węszyć. Uchiha doskonale zdawał sobie sprawę, że jest to bardzo brudna i niehumanitarna zagrywka na jaką jeszcze chwilę temu dyskutowali. - Nie mogę ci tego zdradzić, ale pewnie możesz mieć swoje obiekcje, dodatkowo ci od razu zaznaczę, o tej operacji wiem, ja... ty, Hizuro i jeszcze kilku innych, którzy z nami polecą i na to przyzwolili. - Zbliżył się do jego ucha szepcząc mu jak szli między namiotami. Oznaczało to wszystko jedno, akcja musiała zostać zrobiona po cichu. Już nawet nie ze względu na dzikich, a nawet samą politykę wewnątrz obozu.

- Jeżeli nas wydasz, słono tego pożałujesz. - Spojrzał na niego spod łba, pokazując, że nie boi się podjąć drastycznych kroków i będzie bronił swoich przekonań, a przede wszystkim pomysłu tej operacji...

Jeżeli Sosuke nie odmówił uczestniczenia w przedsięwzięciu to w końcu doszli do namiotu.

Weszli a raczej wparowali do namiotu alchemika. - Boruboshi, potrzebujemy twojej pomocy. - Sosuke spodziewał się wielu alchemików, ale skoro sama operacja miała jednak cichy charakter, to spotkali tylko i wyłącznie jednego alchemika w namiocie, ten jak tylko usłyszał słowa Kise to się zatrząsł i rozlał trochę substancji nad jaką pracował. - Kurwaaa, musisz mi znowu przeszkadzać, już tutaj prawie zrobiłem wywar ze stokłosa... Wiesz jak bardzo przydatna byłaby ta fiołka dla wojska... - Obrócił się wziął krzesło i usiadł patrząc w ich stronę krzyżując na obróconym krześle ręce na oparciu. - To czego chcesz, jak już mi dupę zawracasz. - Zapytał zdenerwowany.

Przedstawiciel Gazo oparł się wzmocnienie namiotu. - To o czym wcześniej dyskutowaliśmy, mam nadzieję, że pomożesz. - Zaczął gadać. - Znowu mnie wciągacie w te wasze gry ja to pierdole, mam tutaj robotę, nie będę wam do takich obrzydliwych zagrań tworzył specyfiki. - Kise podszedł do niego i złapał go za ramię. - Na chuj mi trucizna, potrzebuje rady. - Boruboshi odwrócił głowę w jego kierunku. - Jakiej rady. - Pojawił się uśmiech na twarzy Kise. - Jak działa dokładnie pleśń...

---

Kise Tori
Hizuro
Boruboshi

---

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi musiała cofnąć się o krok od brata i Azumy, kiedy obaj do niej dopadli. Zrobiła to niemal automatycznie, roztrzęsiona, ale nie mogła się rozkleić w tym momencie. Musiała mówić tak, żeby ją zrozumieli. Dlatego też podniosła rękę, żeby na chwilę zatrzymać mężczyzn, chociaż nie chciałaby niczego innego, jak wpaść w ich ramiona i płakać.

- Mam bardzo ważne wieści z pola - powiedziała po zaczerpnięciu powietrza. - Pełen raport złożę pisemnie zanim udam się na spoczynek. Ale musicie to wiedzieć, Masahiro-dono, Azuma-san, dowodzący, generałowie. - Jeszcze raz zaczerpnęła powietrze i powoli je wypuściła. Wstęp był za długi, pewnie się niecierpliwili już.

Przesunęła się tak, żeby wszyscy ją widzieli.

- Takeshi-dono wysłał mnie oraz Uchiha Yoshirę w celu zbadania dziwnych mogił, które wywołują chorobę i śmierć po siedmiu dniach u ludzi bez umiejętności mieszania chakry. Przybyłyśmy na miejsce i zbadałyśmy jedną z mogił, potwierdzam dziwną, fioletową maź na nich. Pobrałam próbki. Następnie razem z wyznawczynią Jashina, Amayą, odwiedziłyśmy większą mogiłę, w wiosce. Ponownie była tam Maź, a ona sama była ogromna. Amaya-san tylko ją obejrzała i odjechała do Sztabu. Później zaatakowali nas bandyci, z którymi sobie poradziłyśmy z Yoshirą. Była noc i ciemno, dlatego nie zauważyłyśmy, że jeden z nich z ostatnim tchnieniem cisnął notkę w naszą stronę. Yoshira-senpai mnie odepchnęła, a sama została odrzucona w tył i wpadła w Maź.

Hiromi zaczerpnęła drżąco powietrze, przypominając sobie szczegóły.

- Reakcja była natychmiastowa. Wymioty krwią, organy wewnętrzne natychmiastowo przestały działać. Nie miałam jednak szansy na próbę ratunku lub nawet sprawdzenia jej, bo ponownie zostałyśmy zaatakowane. Zakładam, że sprowadziły je ogień - jednym z przeciwników wcześniej był członek naszego klanu, który wstąpił do bandytów - i hałas notki wybuchowej. Mogiła już płonęła. Wtedy przyleciały one.

Hiromi zaczęła rozsznurowywać pas, który trzymał jej kimono, żeby poluzować górną część. Odwróciła się plecami do wszystkich i pokazała na plecach ogromne ślady po ptasich pazurach. Odgarnęła włosy, żeby było lepiej widać.

- Tengu. Samice. Chyba. Yoshira… była na skraju śmierci i odważnie poszła w ich stronę, aby kupić mi trochę czasu na ucieczkę. Została złapana w genjutsu i rozszarpana na kawałki. Tak samo jak reszta świeżych zwłok - wyjaśniła dziewczyna. - Duże, pół ludzkie, pół ptasie istoty. Mówiły, ale jakby dopiero się uczyły. Prymitywnie. Jadły ludzkie mięso. W-wyczuwały chakrę. Powiedziały, że jak zjedzą Yoshirę-senpai, to będą silniejsze. - Głos Hiromi się łamał, kiedy kontynuowała, pozwalając wszystkim obejrzeć swoje plecy i ranę na nich. - Musiałam uciec, odwróciłam ich uwagę, ale mnie wyczuły. I mnie goniły. P-prawie mnie złapały, ale w lesie nagle przestały. Ja… nie do końca wiem, co się stało w lesie. Uciekł mi koń i… ja sama uciekłam…

Odetchnęła i zamknęła na chwilę oczy.

- Są dwa zagrożenia. Tengu, które zaatakowały nas w nocy, zwabione prawdopodobnie głośnym dźwiękiem. Są… silne. Potrafiły rozerwać ludzkie ciało po prostu je ciągnąć. Drugie to mogiły i Maź. Mam ze sobą chłopca, chorego po kontakcie z Mazią. Leczenie chakrą pomogło na objawy i żyje, ale zakładam, że jego stan znów się pogorszy. Kiedy go leczyłam… tam nie ma trucizny. To atakuje układ chakry i… coś robi. Ci, którzy potrafią mieszać chakrę są w jeszcze większym niebezpieczeństwie, bo reakcja jest natychmiastowa, a nie po tygodniu. Wydałam rozkaz, żeby wszystkie mogiły palić. I są nad nimi często znaki z patyków. Symbole. Mam naszkicowane. Nie wiem, co to znaczy, ale za pozwoleniem będę kontynuować badania.

Hiromi okryła się i odwróciła do wszystkich, czekając na pytania. I na wyśmianie. Szukała jednak zrozumienia w spojrzeniu Azumy. To on pierwszy opowiadał o Tengu. Przez niego ta nazwa przyszła jej do głowy.

[Sosuke]

Mruknięcie wydobyło się z jego ust, gdy usłyszał o tajności całej operacji. Należało się spodziewać, że nie był to plan, który znajdzie szerokie poparcie. Zniszczenie spichlerza, a właściwie znajdujących się tam zapasów ma również wiele skutków, która dotyczyć będą Uchiha. Po pierwsze, ucierpią niewinni ludzie, którzy na tych terenach jeszcze żyją i nie uciekli. Sami zostaną bez jedzenia, choć tutaj Sosuke widział taki kontrargument, że w ten sposób szybciej będzie można tych ludzi wyzwolić spod okupacji ludów zza muru. Druga sprawa to oddanie inicjatywy na tym froncie siłom tak zwanego "Atarashi". Uchiha dawali im okazję do przeprowadzenia pełnej ofensywy, bez kontestowania ich możliwości na otwartym polu czy walki o tak ważny i strategiczny punkt. No i była jeszcze kwestia tego czy tak powinna wyglądać wojna. Czy takie działania wpisują się w honorowe postępowanie? Tutaj wielu by się zgodziło co do faktu, że takie zagrania były poniżej pasa. W takiej sytuacji to nie miało dla Sosuke znaczenia. Chodziło o obronę własnej pozycji, a następnie wypchnięcie najeźdźców. Każda metoda do tego była dobra, nawet jeśli taką operacją będą ryzykować zarówno pod kątem taktycznym, strategicznym, jak i swoimi życiami w trakcie przeprowadzania działań. Odwrócić się mogą od nich wszyscy, a dowódcy skazać za niesubordynację. I co do tego ostatniego Sosuke miał nie o tyle wątpliwości, że bał się o własne życie. Chodziło o działanie bez porozumienia z Emi, bo nie był pewien czy powinien z nią o tym porozmawiać. Nie miał nawet pełnych informacji od Kise, który zleceniodawcy nie chciał ujawnić.

-Nie musisz kwestionować mojej lojalności dla Uchiha, Gazo. Życie wielu ludzi jest na szali i jeśli ktoś wam mnie polecił, to doskonale musi zdawać sobie sprawę z tego co poświęciłem i jestem gotów poświęcić dla naszego klanu- Początek wymsknął mu się szybciej niż sądził. Burknął niezadowolony w stronę człowieka, który chwilę wcześniej mu groził. Zrobił przy tym małą aluzję do tego kto, który z nich jaki klan reprezentuje i jakie z tego powodu mogą być różnice w lojalności. Nawet jeśli spora część umiejętności Gazo była przekazana członkom rodów Uchiha, to wciąż ich główne pochodzenie było zza muru. To ich lojalność powinna być poddana sprawdzeniu, a nie rodowitych Uchiha z przebudzonym Sharinganem. Trochę się jednak Sosuke zreflektował w końcówce, wspominając, że walczą o wspólny klan. Gazo i Uchiha byli przecież pod jednym sztandarem. Nie pomagało to jednak w pełni, aby zlikwidować napięcie wiszące w powietrzu. Wojna nie była tylko majakiem na horyzoncie, byli w samym jej środku. Każdy się stresował i szukał wrogów. Nawet wśród swoich ludzi.

Widok w namiocie zdecydowanie nie był tym, czego Sosuke się spodziewał. Określenie "alchemicy" brzmiało bardzo poważnie, a przede wszystkim sugerowało liczbę mnogą. Teraz, to co widział na własne oczy oraz informacje, które uzyskał po drodze zaczynały mu budować wyobrażenie tego wszystkiego w co został wciągnięty. Wątpliwości się pojawiły, ale Sosuke nie planował się wycofywać. Póki dowództwo nie zarekomenduje go do poważnych walk na froncie, czekało go kiszenie się w obozie, więc każda akcja, która miała pokrzyżować część planów dzikich była bardziej niż dobra.

-Twoja pomoc może okazać się kluczowa w zatrzymaniu natarcia wroga. Każda informacja może być na wagę złota i decydować o powodzeniu operacji- Sosuke, chcąc nie chcąc, też był uczestnikiem tej rozmowy, więc czuł się w obowiązku zaznaczyć o jaką stawkę walczyli. To nie była tylko kwestia tworzenia specyfików pod obrzydliwe zagrywki. To była walka o życia tysięcy ludzi, o wolność całego regionu, a być może także o kwestie przetrwania Uchiha jako klanu. Ich własne odczucia moralne co do przedsięwziętych kroków były bez znaczenia. Nawet jeśli im się to nie podobało, byli na wojnie i na podjęcie będą czekać decyzję, które mogą stać w sprzeczności z ich światopoglądem oraz honorem. Walka była ważniejsza niż pojedyncze jednostki i Sentoki chciał właśnie ten aspekt uświadomić Alchemikowi.

[Nobuo]

A więc wojna
Misja wojenna B - Sosuke

---

Posty
Nobuo 4
Sosuke 3

---

- Nie kwestionuje twojej lojalności do Uchiha, chce mieć tylko pewność czy jak poszło na ciebie polecenie to nas nie sypniesz przy pierwszej okazji. Klan... klanem ale doskonale sobie zdajesz sprawę jaka jest wojna. - Między panami pojawiła się chwila większego napięcia, tutaj nie chodziło o nić niezgody tylko o zasady i pewność co do tego czy kompan jest odpowiednim działaczem w tej akcji. Jednak tak szybko jak atmosfera zaczęła się między nimi zaogniać tak szybko też mogli wyczuć, że mają w tym ten sam cel... Dodatkowo, że mają się kierować też tymi samymi celami.

Wyobrażenie Sosuke sprawiało, że się mógł mocno zaskoczyć kiedy to spotkali w namiocie jednego alchemika... Jednak sam sobie zdawał sprawę, że to nie będzie operacja typu wszyscy o tym wiedzą. Bardziej to będzie, że nikt o tym nie wiem, a efekty zadowolą wszystkich...

- Każda informacja jest kluczowa? Szkoda, że jak od razu sugerowałem co ma zrobić Kise to miał mnie w przysłowiowej piździe! - Boruboshi uniósł się lekko dumą i podniósł głos w kierunku towarzysza Sosuke. - No posłuchaj się czego chciałeś. - Przewrócił oczami alchemik. - No ziół z Atarashi. - Momentalnie wtrącił Gazo. - No właśnie kurwa, ziół z Atarashi... Czyli chciałeś byśmy przelecieli za front, na tereny wroga pozbierali kurwa kwiatuszki i ci przynieśli? - Kise aż przywalił pięścią w stół.

- Odkąd utraciliśmy nasz dom, nie jestem w stanie produkować lekarstwa, dla mojej siostry. - Spokojniejszym tonem odpowiedział już w zasadzie to lekarz a nie alchemik. - Dobra... Chuj załatwimy ci to później najpierw jak działa pleśń.- Zaczął przeglądać to jakieś probówki z miksturami jakie stały na stole w namiocie. - Pojawia się na starym jedzeniu i sprawia, że jest niezdatne do spożycia... Pochorować się można. - Zdzwiony trochę pytanie Boruboshi odpowiedział. - A teraz mi powiedz, jak zrobić by się cały spichlerz zajął pleśnią. - Z uśmiechem na ustach dopytał. - No jak to jak, musi tam jedzenie zostać długo i się samo pojawi. - Rozmowa pomiędzy nimi zaczynała być dosyć dziwna, jeden miał pomysł a drugi odpowiadał zdawkowo na pytanie. - A jak zrobić by było szybciej? - Wziął jedną z mikstur do dłoni. - Kurwa dorosły chłop a nie wie jak się jedzenie psuje... Jeżeli chcecie szybko stworzyć ognisko pleśni to potrzeba wam jest już jej źródło... Chleb z pleśnią albo coś takiego, jakieś warzywo, owoc... Następnie wystarczy je podrzucić w różnych miejscach w spichlerzu... - Przejął od Kise flakon z substacją. - Następnie dla efektu, musicie zrobić wilgotne środowisko... Czyli zlać to wodą i zablokować przepływ powietrza, zrobi się ogromne ognisko. - Kise spojrzał na Sosuke z uśmiechem. - Gotowy dokonać zbrodnie wojenną?

---

Kise Tori
Hizuro
Boruboshi

---

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma (+ gościnnie Hiromi)

---

Posty
Kolejka 3/X

---

Początkowa atmosfera w namiocie głównodowodzących została momentalnie zmieniona po tym, jak Azuma wszedł w dyskusję z Chinatsu - strategiem ze szkoły taktyków Takane Chieko, Radnej Ryuzaku. Co najważniejsze w tym wszystkim, ich dyskusja w odróżnieniu od rozmowy Emi z Takeru była zdecydowanie bardziej merytoryczna. Chociaż Azuma jedynie potwierdział słowa taktyczki, wystarczyło tak naprawdę dać jej mówić, by wypełniła swoją rolę. To tez nie uszło uwadze wszystkich w namiocie.

Azuma zapytał wprost. Dlaczego on? To było pytanie, po którym wszyscy zamilkli. Chinatsu spojrzała po twarzach zgromadzonych wokół was ludzi i zamknęła oczy, wzdychając. Ewidentnie nie chciała mówić tego, co musiało zostać powiedziane.
- Mamy czterech generałów. - zaczęła. - Emi Uchiha. Doświadczona kunoichi powracająca z emerytury, która specjalizuje się w logistyce i zarządzaniu. Wystarczy porozmawiać z nią chwilę, by wiedzieć, że rozumie jak toczy się wojny. Jednak jej minusem jest wiek i brak siły, który często determinuje starcia jeden na jednego z innymi generałami. By zmaksymalizować jej umiejętności, Emi Uchiha musi zostać w Sztabie ze swoją armią i rozpocząć pracę nad przygotowaniem łańcuchów logistycznych pod kolejne ruchy. Logistyka, zaopatrzenie to najważniejsze rzeczy na wojnie. Jeżeli Twoja armia jest głodna, niewyspana czy zmęczona, to ilu byś nie miał ludzi, albo zdezerterują, albo zginą. Za to wypoczęci ludzie, dobrze zmotywowani działają trzy, cztery razy silniej. - powiedziała. - Przykładem jest Hoshi Yuki, generał w obozie Yuki Mikoto. Jej styl zarządzania sprawił, że obóz rozrósł się do rangi miasta i niedługo będzie mógł nawet upomnieć się o autonomię. W ten czy inny sposób. Do tego samego potrzebujemy Emi tutaj. By mogła zrobić to samo... albo nawet lepiej. Wysłanie jej do oblężenia byłoby bez sensu, bo nie jest typem generała, który walczy bezpośrednio.
- Bardzo skutecznie wypunktowałaś moje wady, Chinatsu. - powiedziała Emi skrzywiając się, ale z drugiej strony przełamując to uśmiechem. - Na bankiecie, zapewne bym mogła się obrazić, ale... jesteśmy na wojnie, a to co powiedziałaś, zrobiłaś i tak bardzo dyplomatycznie. Prawda jest taka, że masz słuszność. I dobrze, że zaczęliśmy mówić o tym, o czym wszyscy milczeliśmy. O wadach.

Chinatsu skinęła głową, po czym spojrzała na Takeru.
- Takeru jest osobą, która bardzo dobrze sprawdza się w szturmach. Jest shinobi, który jest silny, ambitny i gotowy do działania w każdym momencie. Jeżeli Emi-sama jest kimś odpowiedzialnym, za organizację, tak Takeru-sama jest idealnym przykładem miecza, który wbija się w środek ciała wroga i przecina go na pół.
- Wreszcie ktoś, kto zna się na rzeczy. Nie to co moja kuzynka z klanu, która... - spojrzał na Emi spode łba dumny, że jego siła została zauważona przez Chinatsu, lecz strateg mu przerwała.
- JEDNAKŻE, brakuje mu chłodnej głowy i intuicji w dowodzeniu takimi wojskami. Takeru-sama był reprezentantem w grupie, która udała się na negocjacje z Dzikimi i karty historii zapisały co nie co o zajściu w tamtym miejscu. Takeru jest mieczem, ale niekontrolowanym mieczem. Jest osobą, która najlepiej ze wszystkich poprowadzi atak, ale atak nie może być skomplikowany. Musi być prosty, płynny. Dlatego, miejsce Takeru-sama w naszej strażnicy. On i jego dziesięć tysięcy wojsk musi być gotowe w każdej chwili do trzech opcji. Pierwsza. - Chinatsu wskazała na spichlerz. - Atak na spichlerz. Druga. - wskazała palcem na strażnicę Dzikich. - Atak na Dzikich. Trzecia. - Chinatsu postawiła piony Takeru na strażnicy. - Do obrony naszego sztabu.
- Sugerujesz, że jestem głupi? - zapytał Uchiha, unosząc pytająco brew.
- To akurat i tak łagodne określenie. - mruknął znudzony Noritsune, popijając wino ryżowe. Takeru rzucił mu wymowne spojrzenie, a Emi zachichotała.

- Jestem ciekaw więc, co powiesz o mnie, dziewczyno. - powiedział Rintaro, ewidentnie czekając na swoją ocenę.
- Kapłan Rintaro. Jego zdolności bojowe są na najwyższym poziomie. Jego ocena sytuacji i doświadczenie plasują go jako zrównoważonego dowódcę. Twoja słabość Panie jest w czymś innym. - zamknęła oczy, jakby szykowała się do recytowania. - Twoją słabością są ludzie. A raczej morale ludzi, którzy za Tobą nie pójdą. - westchnęła. - Możesz być najlepszym dowódcą, możesz mieć najlepszą armię, ale co z tego, jeżeli nie będziesz umiał podnieść ich morali w kluczowym momencie? Tu nie ma winy w Tobie, Rintaro-sama. Tu jest raczej konflikt... obyczajowy. - odchyliła się. - Wierzysz w bóstwo, które dla większości ludzi jest zagadką. Które jest tajemnicze. Reprezentujesz inne wartości, niż 99,99% Twoich ludzi. To jest Twoja słabość... - zmrużyła oczy. - ... którą wykorzystamy na naszą stronę. Przerodzimy to w siłę. Jak?

Chinatsu złapała piony i rozsypała na planszy. Piony reprezentujące armię Rintaro.
- W Twoich wojskach wyhodujemy nowe pokolenie podoficerów i oficerów. Nawet, jeżeli nie jest dobrym pomysłem, byś stoczył walkę dziesięć tysięcy kontra dziesięc tysięcy, Twoje wojsko stanie się akademią szkoleniową dla osób, które będą chciały się wybić. Może jesteś innej wiary, ale nadal jesteś szanowanym człowiekiem z aurą i autorytetem, który będzie inspiracją dla tych, którzy będą chcieli się wybić. Inaczej mówiąc... - zmrużyła oczy. - Pod Twoim okiem wyrośnie nowa kadra oficerska Ryuzaku. Zdecentralizujemy Twoje wojska i stworzymy pododdziały, które będą raportować tylko do Ciebie. Twoje oddziały posłużą jako główne wsparcie do wszystkich innych wojsk. To Twoje wojska... zaczną zajmować poszczególne osady i punkty na mapie, albo - jeżeli je już zdobędziemy w inny sposób - będą odpowiedzialne za kontrolę.

Rintaro patrzył na dziewczynę... która wydawała się naprawdę starać przekuwać wady wszystkich, w coś... co mogło potencjalnie zadziałać.
- Jak chcesz. - powiedział w pierwszej chwili, lecz po chwili kącik jego ust drgnął. - Jeżeli ludzie mają pytać się o moją mądrość, to zamierzam im tej pomocy udzielić. Nie ma lepszej drogi, niż nauczanie poprzez drogę Pana Jashina, a więc i kolejni dowódcy będą mieć przynajmniej zalążek dobrych praktyk.

Chinatsu odetchnęła z ulga. MIała trzech generałów za sobą. Teraz dopiero przeniosła wzrok na Azumę.
- Mamy miecz, mamy wsparcie, mamy logistykę. Co nam pozostało zrobić? - zapytała, unosząc brew. - Wykonać pierwszy krok. Inaczej mówiąc, dywersja. Jesteś największą niewiadomą, Azuma-san. Możesz zarówno ewoluować do poziomu bohatera wojennego jak Masahiro-sama, albo możesz okazać się zupełnym beztalenciem, jeżeli chodzi o dowodzenie taką ilością ludzi. - tutaj prawda mogła zakłóć i nawet Takeru skrzywił się na te słowa. - Jednak Twoją siłą jest to, że do wszystkiego doszedłeś sam. Umiesz się starać, rozumiesz potrzeby prostych ludzi, bo sam nie należysz do znanego rodu. Jesteś osobą, która brała udział w wielu różnych walkach, na różnych frontach, a przede wszystkim, jako jedyny jesteś przedstawicielem młodego pokolenia. Twoje teoretyczne słabości są jednocześnie Twoimi mocnymi cechami, ale najważniejsze jest, że nawet, jeżeli gdzieś zabraknie Ci praktyki... - Chinatsu wystawiła palec i wskazała... na jego mentora. - Masz kogoś, kto Ci podpowie. Nie ma lepszego zestawu potrzebnych cech, niż te, które masz Ty, do tego, by raz - być naszym zwiadem, dwa - jako pierwszy zaatakować cel, a trzy - z czysto praktycznego punktu widzenia, jeżeli umrzesz, to ta strata najmniej zaboli cały sztab. W praktyce więc, jeżeli musimy poświęcić jakąś armię, to musisz być to Ty. Jednak... - Chinatsu diabolicznie się uśmiechnęła.

- ... tak by pomyśleli wszyscy. - im więcej dziewczyna mówiła, im dłużej ludzie jej słuchali, tym... tym stawała się pewniejsza. - Kluczem do Twojego sukcesu jest coś o wiele bardziej, bardziej przyziemnego. Coś, o czym się nie powie głośno.

Teraz Azuma mógł dostrzec, że Chinatsu... jest przebiegła. A jeżeli tego nie wyczuł, to zaraz usłyszy.
- Takamori rządzone było przez ród, który miał wielopokoleniową tradycję. Miasto zostało przejęte przez bandytów i można powiedzieć, że na ten moment pozostaje poza jurysdykcją wszystkich klanów. Jednak... bandyci nie są z osady. Bandyci są z zewnątrz. Kto więc ostał się w Takamori z zarządców?

Uśmiechnęła się.
- Manaka Sakuyama. Najstarsza córka zarządcy, którego stracili bandyci na placu głównym. Los chciał, że ta dziewczyna w tym roku kończy osiemnaście lat. - spojrzała na Ciebie. - A kto po odbiciu Takamori z rąk złych bandytów lepiej dogada się z ocalałą księżniczką, niż wybawiciel i generał wojsk w jej wieku? Ludzie, którzy tam żyją, momentalnie będą plasować sobie Ciebie jako przywódcę tego miasta u boku ICH królowej, która - jak los chciał - nie jest zamężna i nawet nie była w narzeczeństwie. Przez zwykłe plotki, utwierdzisz swoją władzę.

Nastała cisza.
- Macie ich więcej? - zapytała Emi, spoglądając na Noritsune, który wydawał się być dumny z tego, że dziewczyna pochodzi z Ryuzaku i jest podopieczną jego córki.
- Tak, to dopiero pierwsza absolwentka. Mówiłem Wam odrazu, że ta wojna nie ma sensu, bo w kilka chwil odzyskamy Kotei.
- To może warto ich zawołać więcej...

Jednak wtedy Hiromi wpadła do środka i zaczęła się prawdziwa opowieść. Uchiha opowiedziała momentalnie o tym, co się działo. O Takeshim, o Yoshirze, o jakiejś mazi. O tym, że pobrała próbki, o tym, że Amaya-san gdzieś była, o tym, że zaatakowali ich bandyci. O tym, że wpadła w maź i reakcja jej ciała była natychmiastowa.

Nawet, jeżeli Hiromi opowiadała to wszystko spokojnie, jej ciało naturalnie buntowało się i w niektórych momentach jej głos zaczął drżeć, tym bardziej, jak musiała sobie to wszystko przypomnieć. Szczególnie, gdy przeszła do wyjaśnienia, że... Tengu? W każdym razie yokai zaatakowali ludzi i ich rozszarpali. Potem, że ledwo uciekła, a na końcu pokazała ślady po pazurach.

Nastała cisza, w której pierwszy zareagował Masahiro, bo był najbliżej dziewczyny. Podszedł do niej i objął ją ramieniem.
- Już wszystko dobrze. - powiedział, pomagając zakryć jej plecy.

Wtedy też, dopadł do niej Azuma, który również objął swoją wybrankę serca. Nastała konsternacja w obozie, bo ilość informacji, które zrzuciła Hiromi, sprawiły, że... nie tylko Chinatsu, ale większość osób stała z otwartymi ustami.

Ciszę przerwał jednak głównodowodzacy.
- Wpadasz tutaj, przerywasz arcy ważne spotkanie, tylko po to, by powiedzieć nam o jakichś... mogiłach, o jakichś tengu, o innych ptaszorach i duchach? - zapytał teatralnie rozszerzając ręce na boki. - Przepraszam, ale czy to jakiś cyrk?! Kto Cię tu wpuścił? Przecież ja powinienem Cię wsadzić do więzienia, za szerzenie jakichś bujd! - krzyknął.

Masahiro spojrzał na Hiromi. Najważniejsze było to, że dziewczynie nic nie było. Potarł dłonią po jej głowie, po czym posłał jej delikatny uśmiech, a następnie wiedząc, że może ją zostawić w rękach Azumy, skinął głową do swojego przybocznego i zaufanej prawej ręki.

Wtedy też Masahiro dosłownie zniknął z pola widzenia. Mężczyzna rozpłynął się w powietrzu, a Azuma i Hiromi mogli poczuć dosłownie powiew wiatru, który pozostawił po sobie dowódca Uchiha.

Masahiro stanął przed Noritsune. Chyba sam głównodowodzący był w szoku tego, że oczy Masahiro zrobiły się szkarłatnoczerwone z trzema łezkami w środku.
- Posłuchaj mnie, byłem w stanie wiele znieść w imię dobrej współpracy i sojuszu... ale obraź moją siostrę jeszcze raz w mojej obecności, a i ja powiem kilka słów prawdy.

Wszyscy dosłownie zamilkli widząc, że Masahiro pierwszy raz pokazał pazura. Nawet Takeru tak jak wcześniej stał zszokowany opowieścią Hiromi, tak teraz dosłownie otworzył szeroko gębę.
- No. - powiedział Noritsune, powoli się uśmiechając. - Jak chcesz, to potrafisz. Myślałem, że całe życie będziesz taki ciapkowaty. - po czym wystawił rękę i poklepał go po poliku. Noritsune wyjrzał zza Masahiro i westchnął. - Ale nadal wydaje mi się, że... to wszystko bujdy.
- To źle Ci się wydaje.

Kolejna postać, za Hiromi, postawiła stopę w środku namiotu. Kobieta, którą Hiromi doskonale znała. Jej spokojna twarz spojrzała na medyczkę, a następnie odgarnęła swoje bardzo długie blond włosy.
- Co, tamta druga umarła? - zapytała Amaya. - Mówiłam Wam, to się nie słuchacie. Swoją drogą, naprawdę trudno się tutaj dostać.
- Co to, jakiś zlot przypadkowych ludzi!? - zagrzmiał Noritsune, który ominął Masahiro. - Co, Ty też jesteś jakąś siostrą, albo kochanką?
- Ja? - zapytała unosząc brew. - Jestem tą, która będzie tańczyć na Twoim grobie, jeżeli potrzeba.
- Amayo, ale proszę Cię, zachowuj się. - przeciął wymianę między Amayą, a Noritsune - kapłan Rintaro. - To nadal nasi sojusznicy. Nie musisz pokazywać im różnicy w... doświadczeniu życiowym.

Amaya prychnęła.
- Gówniara ma rację. Mogiły bezwzględnie palić. I to nie sa żadne tengu. - powiedziała, unosząc brew. - Tylko Harpie Wiedźmy. Prastare yokai, które w jakiś sposób powróciły. Unikajcie ich za wszelką cenę. Tyle mogę powiedzieć. - następnie podeszła do stołu, wzięla czarkę i nalała sobie wina.

Jak gdyby nigdy nic, podeszła do Emi.
- Ale się starzejesz. Ma kto Cię jeszcze puknąć w tym wieku? - zapytała się unosząc brew.
- A Ty jesteś nadal tym starym starszydłem, tylko pod postacią młodej dziewczyny. - powiedziała...

... po czym obie się zaśmiały i objęły w uścisku.
- Ależ wyrosłaś!
- A Ty nic a nic!

Noritsune machnął zdenerwowany rękoma.
- Dobra, kurwa! Starczy! - krzyknął. - Ty... nie wiem jak się nazywasz, ale chodź tu do mapy. Pokaż te... Twoje mogiły i te srengu, gdzie to lata i w ogóle. Ty też tu chodź i notuj. - wskazał palcem na Chinatsu, po czym zerknął jeszcze na Azumę. - A Ty zaraz powiesz mi jaki masz plan na zdobycie Takamori, także lepiej byś jakiś miał.

I po chwili... wszyscy mieli znaleźć się przy jednym stole.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Sosuke]

-Dla dobra klanu jestem gotowy oddać życie. Udowodnijcie, że zależy wam na tym samym, a z mojej strony nie będziecie się musieli o nic martwić- Każdy z nich miał do tego nieco inne podejście i dało się wyczuć, że w pełni raczej się nigdy nie polubią. W innych okolicznościach pewnie by nawet już ze sobą słowa nie zamienili. Ale tutaj stawką było coś więcej i Sosuke nie bał się pobrudzić swoich rączek. Były dla niego na tym świecie rzeczy, o które warto było walczyć wszystkimi środkami. Podkreślił też jasno i wyraźnie, że jeśli zależy im na jego lojalności oraz dozgonnym milczeniu, sami również muszą wykazać się inicjatywą w kwestii zaufania i oferowania mu wystarczających informacji. Sprawa mogła być tajna i pozostanie tajna, jeśli Sosuke dowie się wszystkiego czego potrzebuje w tej sprawie. Nie będzie narażał swojego tyłka dla dwóch Gazo, którzy niczego więcej nie mają zamiaru mu powiedzieć. Jeśli jednak zasłużą sobie swoimi słowami oraz działaniem, zyskają prawdziwego sojusznika.

-Z Sogen- Wtrącił się w połowie rozmowy, całkowicie nieproszony. Nie był biernym obserwatorem i mimo tego, że Kise z alchemikiem znali się bardzo dobrze, rozmawiając o sprawach, o których Sosuke niewiele jeszcze mógł wiedzieć, to Sentoki nie miał zamiaru tylko stać z boku.
-Mieliście na myśli Sogen. Atarashi to nazwa używana przez dzikich i Kaminarich, na ziemie, które nam zagrabiono- Wyjaśnił chwilę później, jeśli tamci spojrzeli na niego. Był trochę zdegustowany tym, że dali się omotać propagandzie dzikusów i nawet jeśli nowa nazwa zaczynała panoszyć się po Ryuzaku oraz innych regionach, to słyszeć to z ust ludzi podległych klanu Uchiha było małą potwarzą dla ich rodów.

-Zbrodnią było pozwolić im zajść tak daleko. Teraz trzeba pozbyć się ich jak najszybciej- Plan zaczynał się formować. Kwestia zepsutego jedzenie była intrygującą taktyką, która nie przyszłaby Sentokiemu do głowy. O truciznach wiele słyszał, choć sam nie miał okazji ich używać. Były jednak dość powszechne w niektórych regionach, więc nie stanowiły jakiejś zagadki. Pleśń była jednak niezwykle popularna. Popsute jedzenie stanowiło problem, z którym wszyscy musieli sobie radzić. Zwykle jednak dotyczyło to zwykłej ludności, karczm, może rolników. Tutaj jednak chodziło o sprawy wojenne i zastosowanie czegoś takiego z całą pewnością było pewną nowinką. Sosuke spojrzał na alchemika, a potem na Kise, zastanawiając się, który z nich pierwszy mógłby podsunąć taki pomysł, a także próbował wywnioskować czy to właśnie któryś z nich przemyślał całą tą taktykę.

[Azuma]

Musiał zadać to pytanie, aby potwierdzić swoje podejrzenia. Tego, jak inni na niego patrzą, ale również po to by zrozumieć jak Ryuzaku no Taki patrzy na innych dowódców jego klanu. Chinatsu westchnęła cicho, dając delikatny wyraz niechęci temu zadaniu. Każdy się domyślał powodu tego. Każdy najchętniej ukryoby swoje słabe strony, a w ten sposób… Każdy musiał się z tym skonfrontować.

– Śmiało Chinatsu-san. Jesteśmy na wojnie, musimy znać nasze słabe i mocne strony – zachecił strateżkę wojenną do podjęcia tego niewygodne wysiłku. Kobieta to uczyniła. Zaczęła od Emi-san, dojrzałem kobiety która została z emerytury ściągnięta ponownie na zaplecze frontu. Chinatsu powiedziała to, czego każdy się domyslał. Kunoichi nie była genialnym wojownikom, ale miała inne błyskotliwe cechy. Gdy zostały przytoczone, młody Seinin zrozumiał jak jest cenna. Była dosłownie jak serce pompujące krew w krwiobiegu organizmu. W przypadku ich armii – była to cała logistyka, zaopatrzenie, wszystko to bez czego armia nie mogła funkcjonować.

Następny był Uchiha Takeru. Tutaj nie było zaskoczenia. Był doskonałym wojownikiem, wprost stworzonym do ofensywy działań. Seinin spodziewał się, że Chinatsu powie, że ten typ generała powinien nie szczędzić sił na ataku szturmowe, ale okazało się inaczej. Miał oczekiwać na działania wroga w naszej strażnicy – stamtąd miał dogodne pole do działania, bo wiedząc co zrobi przeciwnik, jego plan działania robił się nagle klarowny.

Kolejny był arcykapłan Rintaro. Tu każdy był zainteresowany, bo domena człowieka, który się nie starzał, była ciężka do odgadnięcia. Chinatsu-san niemal recytowała fakty dotyczące wyznawcy Jashina. Mężczyzna miał doświadczenie, miał zdolności, ale z uwagi na jego aurę tajemniczości i plotki jakie się rodziły za jego plecami a z którymi niewiele robił, niewielka była szansa na to aby pociągnął za sobą ludzi. Strateg wojenną widziała go w innej roli – jako poligon doświadczalny dla nowej kadry oficerskiej. W jego otoczeniu mieli wyrastać ponad przeciętność ludzie, którzy mieli niedługo potem objąć pieczę nad zdobytymi terenami.

Azuma słysząc to ściągnął brwi. Pomysł wydał się intrygujący, ale zasiało to w nim pewne wątpliwości. Bowiem czy nowi dowódcy, będą lojaln całym i Zjednoczonym Siłom, czy tylko Ryuzaku? Jego rozważania przerwała Chinatsu, która skupiła się właśnie na nim. Słysząc jej kolejne słowa – o tym, że nie wywodził się z rodu szlacheckiego, do wszystkiego doszedł sam, a jednocześnie jego strata będzie najmniejszym obciążeniem dla ich sił, spowodowała że na jego obliczu wypełzł kwaśny uśmiech.

– No to mam za swoją ciekawość – teatralnie zamaskował przykrą prawdę, że w istocie wśród nich był najmniej byłby najmniejszą z strat wojennych. Chinatsu-san jednak na tym nie poprzestała, kreśląc w sztabie wizję w której właśnie dzięki młodemu Seininowi można było dość gładko zyskać lojalność Manaki Sukiyamy, lokalnej księżniczki której ojciec przed przybyciem bandytów, był zarzadcą mieściny. Azuma miał wątpliwości co do tego pomysłu. – Najpierw odzyskajmy miasto. Być może wdzięczność za pozbycie się ludzi stojących za śmiercią ojca „księżniczki Manaki”, wystarczy do odzyskania przychylności tamtejszej ludności.

Wtem ich rozważania zostały przerwane. Nagłe pojawienie się Hiromi-san i do tego w takim stanie, odłożyło na bok dywagacje nad strategią. W chwili gdy Masahiro-dono i Azuma doskoczyli do niej, aby się nią zająć, zaopiekować i dowiedzieć co się stało, odezwał się Noritsune, czy może właściwsze było rozkrzyczał. Azuma aż zagryzł żeby, niemal błyskając szkarłatem w gniewie. Ubiegł go jednak Masahiro. Krótki wybuch Masahiro i demonstracja siły wobec Noritsune były potrzebne – w tym sztabie szacunek najwyraźniej trzeba było sobie wyszarpać. Azuma nie komentował zajścia, ale czuł satysfakcję, widząc lidera klanu stawiającego twarde granice. Gdy tylko dziewczyna skończyła mówić, Seinin upewnił się, że jej rany nie zagrażają życiu, choć ślady po pazurach na plecach wyglądały groźnie.

– Usiądź Hiromi-san, możesz już odpocząć – Seinin wziął dzbanek ze stołu i nalał wina do pustego kubka, wręczając je następnie dziewczynie. Nie żałował trunku uznając – prawdopodobnie słusznie – że ukochana teraz bardziej tego potrzebuje niż którekolwiek z nich. – Czy wezwać medyka, aby się Tobą teraz zajął? – spytał jeszcze, pamiętając jak przed chwilą kobieta gestem odsunęła i go i Masahiro, dając do zrozumienia że raport jest ważniejszy.

Hiromi nie była jedynym niespodziewanym gościem narady. Pojawienie się Amayi również wywołało niezadowolenie Noritsune, ale tak jak wcześniej Masahiro, tak i kapłanka Jashina twardo zarysowała granicę, której przekroczyć głównodowodzącemu nie pozwoliła. Azuma z trudem zachował kamienną twarz, bo w istocie z zadowoleniem przyjął to, że kolejna osoba miała odwagę utrzeć nosa jaśnie Panu z Ryuzaku no Taki. Seinin jednak za wezwaniem podszedł do mapy, skupiając się na zadaniu, które jeszcze chwilę wcześniej, było główną osią ich rozmowy.

– Hiromi-san wykonała kawał dobrej roboty, przynosząc te wieści teraz, a nie po fakcie. Jeśli w Takamori lub na szlakach prowadzących do stolicy znajdziemy te mogiły, spalimy je bez wahania. Nie pozwolę, by moje wojska zostały przetrzebione przez plagę, zanim w ogóle dotrzemy pod mury – zaczął Azuma, odpowiadając Noritsune prosto w oczy. Następnie przeniósł wzrok na Chinatsu, zatrzymując się na pionku oznaczającym miasto.

– Wiemy jakie siły mogą mieć Ci watażkowie? Mówimy o dziesiątkach, czy setkach, zwykłych bandytach czy też władających chakrą? Słyszałem, że w Shigashi to gangi władają miastem… – zaczął zastanawiając się czy i tu przestępczość mogła być równie zorganizowana i w sile. – ...w każdym razie nie zamierzam tracić czasu na powolne oblężenie, które dałoby Dzikim czas na reakcję. Chciałbym uderzyć nocą, wykorzystując element zaskoczenia. Wyślemy przodem zwiad, który wyeliminuje straże na murach, zanim podniosą alarm. Gdy brama zostanie otwarta, główne siły wejdą do środka i zaczną zajmować kluczowe obiekty. Siedzibę, szpital, strażnicę, koszary, więzienie… Odetniemy bandytów od centrum dowodzenia.

Azuma wskazał na mapie kluczowe punkty Takamori. – Jeśli chodzi o Manakę Sakuyamę i nastroje w mieście – wykorzystamy to. Nie wejdziemy tam jako najeźdźcy, ale jako porządek, który zastępuje chaos. Pierwszą rzeczą, jaką zrobię po zabezpieczeniu placu, będzie publiczne ogłoszenie opieki klanu Uchiha nad ocalałymi zarządcami. Jeśli ludzie zobaczą, że chronimy ich przed bandytami i Harpiami, o których wspomniała Hiromi, sami się do nas przyłącza. Takamori będzie nasze.

Spojrzał jeszcze raz na mapę, a potem na pozostałych, szczególnie dłużej uwagę zatrzymując na Emi-san i Chinatsu, które jako specjaliści od logistyki i strategii, mogli widzieć mankamenty planu albo pomysł na jego ulepszenie.