Szlak transportowy

[Rokudo Gaika]

Nie było już sensu tutaj zostawać. Narobił sobie przyjaciół i wrogów. Poznał miejscową florę i faunę. Zlecenie, jakie otrzymał, zostało dopięte na ostatni guzik. Szczegóły z ostatniej misji dla lokalnej władzy były właściwie wisienką na torcie. Trzeba było być perfekcjonistą w takich kwestiach, bo tam na końcu tęczy czekał na niego przysłowiowy garniec złota. Co prawda nie garniec, ale inny dzban – typek, co mu to wszystko zlecił. Nie ze złota, a z kryształu. Niechciany dziedzic rodu Rokudo od dziecka był uczony, by tych wyższych stopniem należy słuchać, dlatego też tak pięknie merdał ogonem, gdy przełożeni zlecali mu kolejne zadania. Niespecjalnie mu ich dużo spadało, ale kto by tam chciał ZWYKŁEMU DOKO dawać poważniejsze rzeczy? Niby był też ten Shimoya, ale i on gdzieś się zmył. Był to straszny nudziarz, więc żółtooki specjalnie nie tęsknił.

Z nadzieją, że kijem uderzył w wystarczającą liczbę gniazd os, by te chciały go dziabnąć w dupsko, odebrał dokumenty, elegancko zapieczętowane w zwoju od aptekarza Amatori, który był jego kontaktem w stolicy pacynkowa. Czy tam wtyczką, zawsze mu się myliły te dwie definicje. Istotne było, że nad głową pojawiał mu się wykrzyknik i leciał snop światła za każdym razem, jak miał zadanie dla przyszłego bohatera pieśni ludowych. Lub coś w tym stylu. Zanim jednak opuścił osadę, to zrobił sobie krótką przerwę w zagrodzie dla wielbłądów, gdzie zagłaskał je za wszystkie czasy, aby następnie ruszyć z minimalną ilością wody w największe gorąco na szlak, który prowadził go do zbiorowiska złodupców, z którego pochodził. Niech się lepiej wszyscy przygotują, bo szeryf wraca do miasta i to w samo południe.

Dokąd:Shigashi no Kibu
Przez:Bezpośrednio
Środek transportu: Syry

z/t do -> KLIK

[Daisuke]

Będąc gdzieś na krańcu świata dobrze było wreszcie skierować się ku cywilizacji albo przynajmniej ku temu co się ważniejszego dzieje. Piaski pustyni miały swoje lokalne dramaty, ale Daisuke najwyraźniej słabo się w tym odnajdował, preferując zapijanie smutków w wódce i piwie, zamiast analizować skomplikowane dworsko-chłopskie intrygi. Z Sabishi wychodziły tylko dwa większe szlaki. W pierwszej chwili Nakasada nawet rozważał podróż do Shigashi, będąc ciekawy tamtejszych awantur mafijnych. Może w tamtejszych porachunkach znajdzie dla siebie niszę na której da radę zarobić? Możliwe, ale zamiast tak kombinować postawił na inne rozwiązanie.

Dokąd: Atsui
Przez: Bezpośredni
Środek transportu: Piechtą

[z/t]

[Ren]

Od liderki dostała tydzień. Tydzień na to, by przygotować się do przymusowej przeprowadzki do Atsui, i tydzień na to, by nacieszyć się tym, że może chodzić gdzie chce i kiedy chce.
Po wizycie w gabinecie najpierw swoje kroki skierowała do mieszkania na piętrze sklepu z żywnością, które wynajmowała za lwią część swoich zarobków za różnorakie zlecenia dla swojej matki i siostry. Tutaj objaśniła im, gdzie będzie, i przekazała, że urzędnicy Noriko przekaże im informacje, gdyby wystąpiły jakieś problemy z kontaktem. Zostawiła tu też część swoich pieniędzy - tyle, by żyjąc skromnie były w stanie się utrzymać przez parę miesięcy. Nie była jeszcze pewna, w jaki sposób będzie w stanie zapewnić im byt, jeśli jej służba u Jou się przedłuży, ale zdecydowała, że najwyżej wspomni o tym w którymś z listów do Noriko. O ile będzie w stanie nauczyć się tego pieprzonego szyfru. Przynajmniej na razie to było załatwione.
Spędziła w Ningyo-shi jeden dzień i jedną noc, a następnie wyruszyła tam, gdzie czuła się najbardziej sobą, czyli na zupełne odludzie. Na pustynię. Pozostały swój czas przed wyrokiem - przymusową relokacją na ziemię należącą do Maji i Sabaku - spędziła w samotności, trochę wędrując, trochę ćwicząć swoje ciało, a trochę ślęcząc nad przekazanym jej kodem. Nie było to łatwe, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę to, że choć była w stanie czytać i pisać, to w dalszym ciągu robiła to z dużym wysiłkiem. Mozolnie starała się więc opanować szyfr od Noriko w stopniu, który wystarczyłby do wyskrobania chociażby paru zwięzłych, prostych zdań. By być w stanie zasygnalizować górze choćby to, że jeszcze żyje i nie ma na razie potrzeby szykować misji ratunkowej. By nie spieprzyć koncertowo sprawy.
Kiedy nadszedł sądny dzień, gdy miała wreszcie skierować się do prowincji, gdzie miała rozpocząć służbę, Ren niemiłosiernie ociągała się z wyruszeniem w drogę. Powoli pakowała torbę, w której mieściło się jej całe życie, nieśpiesznie zbierała obozowisko, leniwie zacierała po sobie ślady. Wreszcie, gdy już naprawdę musiała, z wyraźną niechęcią skierowała się w stronę najczęściej uczęszczanego szlaku, którym kupcy z najdalszych krańców prowincji podróżowali do Kinkotsu. Nie tak wyobrażała sobie powrót w do miejsca, w którym się urodziła.

Dokąd: Atsui
Przez: Góry doliny
Środek transportu: St00pki

z/t -> ???

[Osamu]

Osamu wskoczył na szlak transportowy bez wielkiego pośpiechu. Musiał dostać się do wioski Hachimantai. Przynajmniej tyle udało mu się ustalić, że tam ma zacząć swoje zadanie. Zależało mu żeby pokazać się z jak najlepszej strony przed sojusznikami, których miał wesprzeć oraz miał nadzieje żeby Nariko była zadowolona z raportów, które jej prześlę.

  Ukryty tekst

Podróż zajęła mu trochę czasu ale w końcu dotarł do surowej krainy, która była właśnie świadkiem wielkich wojen i bitew.


Dokąd: Las wokół Hachimantai
Przez: Sabishi->Atsui->Sakai->Midori->Północne Ryuzaku
Środek transportu: Stópki

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Mijikuma]

Dokąd: Shigashi
Przez: -
Środek transportu: -

Kolejnym moim punktem podróży ma być Shigashi. Pożegnawszy Sore, ruszam traktem dalej, cały we krwi pająka i śmierdzący. Niemniej, nie po drodze jest mi się cofać do wioski. Mam ze sobą wszystko co potrzebne, jestem samowystarczalny i nie potrzebuję za wiele. Wszystko pochowane w plecaku, zwojach i innych. Cała podróż mija mi przyjemnie, przy okazji przy pierwszej lepszej oazie zmywam z siebie krew, a przynajmniej tyle ile mogę i idę dalej. W jednej z pobliskich wiosek udaje mi się wynegocjować wypranie ubioru za frajer, wystarczyło ponapinać trochę muskułów i reszta zadziała się sama. Cieszę się, że w końcu opuszczam tą cholerną pustynie i zbliżam się do o zgrozo, miasta kupieckiego. Tyle co słyszałem to podziały się tam nie lada zmiany wewnątrz polityczne. Nie mam o nich jednak żadnego pojęcia. Wyjdzie w, hehe, praniu.

zt

[Nizan]

Podróż z Aratą i Shimą przerodziła się w pełnoprawną opowieść rodziny, która przemierzając cały kontynent wskroś, spędzała czas razem i pogłębiała relacje. Głównym czynnikiem w większości czasu była Arata, która zajmowała mnóstwo uwagi i wręcz domagała się jej zarówno od Nizana jak i Shimy. Od Shimy, były to czynności raczej dookoła codzienne, w tym odpowiedzi na pytania typu "a co to", albo po prostu pomaganie przy jedzeniu czy tłumaczeniu oczywistości. Nizan zaś był specjalistą od ciekawostek, historii czy informacji o klanach.

Oprócz tego, że rodzina przejechała przez mnóstwo miast i osad, Nizan starał się załatwiać możliwość Aracie obejrzenia zdolności klanowych różnych shinobi. Oni, jako kupcy z Ryuzaku, byli odbierani w większości jako ciekawostkę i nikt nie traktował ich w ramach jakiegoś strachu czy siły. Kto by zresztą obawiał się kupca z żoną ciemnej karnacji i młodą córką... ze zwierzyńcem, który powstawał. Arata miała oczywiście swojego kota - Chmurkę (gdzie kot był rudy) i nowego towarzysza zabaw - Tuptusia - dużego dzikiego zająca (który nie tupta, tylko wręcz spierdalał na ich widok). Nie mniej, Nizan przy okazji przebywania w karczmach czy to innych osadach pytał, czy któryś z shinobich z klanu jest w stanie pokazać zdolności jego córce za przysłowiową kolejkę, lub po prostu kilka monet.

Gdyby nie fakt, że rzeczywiście - wyglądali jak kupcy, pewnie mało kto by się zgodził, ale... no nie wzbudzali podejrzeń. Jeżeli Nizan miał być szpiegiem, to w aktorstwie osiągnąłby mistrzostwo. Jednak od dłuższego czasu, Nizan zaczął nie tyle przygladać się Aracie, co Shimie. Czuł pod skórą, że kobieta jest wyrwana ze swojej strefy komfortu w Ryuzaku i podróżowała teraz z nimi, trochę na własne życzenie, a trochę przez potrzebę. Oczywiście, Nizan dziękował w duchu, że nie pojechał sam z Aratą, bo by chyba oszlał przed dojechaniem do Shinrin, ale przyglądając się Shimie zrozumiał ponownie kilka rzeczy. Nawet w prostocie dnia codziennego, bez zbędnego przykładania uwagi do strojenia się i tak dalej, Shima pozostawała piękną dziewczyną. Po drugie, zaczynał rozumieć czemu tak bardzo chciałą zostać Radną. Widziała, że Nizan potrafił to i tamto, a Arata szła w jego ślady. Naturalnym dla niej był więc strach pozostania w tyle, za całą rodziną. Nawet, jeżeli mówiła, że robiła to dla wszystkich, to Nizan wiedział, że robiła to też przede wszystkim dla siebie. Jej ambicja, jej chęć wsparcia, jej potrzeba do posiadania pewnego rodzaju władzy miała być odpowiedzią na kontrolę, którą miał nad nią Nizan. Kontrolę w sile, bycia osobą mieszającą chakrę... i to dość dobrze.

Kluczowy w tym wszystkim okazał się wieczór, w którym Nizan z Shimą mogli usiedli wspólnie przy trunku i mogli ze sobą poprzebywać. Bez chmurki, tuptusia i Araty. Co więcej, mieli nad sobą księżyc, który rozświetlał teraz ich stolik, a Shima przeszła odrazu do konkretów, opowiadając o tym, co mówią ludzie.
- Cóż... teraz wizja bycia oblana krwią nie wydaje się taka zła w perspektywie tego, co dzieje się w Unii. - westchnął, patrząc na Shimę trochę na zasadzie - Hold up - this whole operation was your idea - jednak, następnie uśmiechnął się, machając ręką, jakby to wszystko było nieistotne, lub po prostu nie groźne. - Spokojnie, nawet jeżeli jest tutaj wojna, przy mnie jesteście bezpieczne. Jesteśmy z Ryuzaku, które jest w oficjalnym sojuszu z Unią. Nawet, jeżeli mają wojnę domową, to pełnimy rolę sojusznika obu frakcji. Poza tym, nie jesteśmy by tu walczyć. Ba, nawet mogą się ucieszyć na nasz widok, ze względu na to, że może brakować im zapasów. Tutaj, marionetki czy zabawki nie są aż tak prestiżowymi przedmiotami, ale możemy wyprzedać trochę towarów i zaopatrzyć się w to, czego najbardziej brakuje w takich miejscach. - upił łyk i odchrząknął, gdy zalążek ognistego posmaku przeszedł mu po podniebieniu. - Kupimy mnóstwo jedzenia i tam, gdzie dojedziemy, otworzymy przewoźną kuchnię. Ludzie wydadzą krocie, by zjeść, a co więcej, zjeść dobrze. Ty potrafisz świetnie gotować i kuchnia z Antai może być czymś, co tutaj bardzo zaskoczy. Poza tym, to będzie chwilowe. - westchnął i popatrzył w niebo. - To, że są jakieś ruchy wojsk to już ustaliłem, teraz jedyne co mi zostało do ustalenia, to jak wznowić dostawy prototypów z Ningyo-shi od Sayuri, a jak... a jak nie będzie miała jak, to najwyżej wycofamy się z tej umowy i zaczniemy sami robić... te prototypy czy coś. Opatentuję coś nowego dla wojsk Ryuzaku, a następnie zatrudnimy wykonawcę, który będzie tego robił na pęczki. Kupimy w ten sposób czas, a może przez ten okres tutaj się wszystko uspokoi.

Nizan patrzył na Shimę.
- Jesteśmy tu dla Ciebie, Shimo. Nie dla mnie, nie dla Araty. Jeżeli chcesz zostać Radną, Takane musi mnie traktować jak swojego człowieka. Co prawda, nie jestem przekonany, że uda Ci się zostać Radną, ale przynajmniej asystentką, która wpływa na decyzję. To jest zdecydowanie realna opcja. Dlatego, musiałem zająć się tym wszystkim osobiście. By Takane mi uwierzyła. - polał jeszcze po czarce. - A powiedzmy, że... Ci się udało. Że jesteś już Radną. Co byś zrobiła jako pierwsze? Jakim obszarem chciałabyś się zajmować? Prawdą jest, że Ryuzaku obecnie ma dwie wojny naraz, a Ty wojskowa raczej nie jesteś, ale... jest dużo innych obszarów wymagających zaopiekowania. Gdzie byś się widziała? - Kunisaku był naprawdę zaciekawiony tym, jaką Shima miała na siebie wizję. Radny od lumpenproletariatu chyba nie istniał... jeszcze, ale to może była właśnie szansa dziewczyny?

Zgodnie z przewidywaniami, gdy podróży nastąpił kres, Arata powiedziała wprost, że tęskni za domem, co sprawiło, ze Nizan popatrzył na nią. W sumie, była w wieku Ario, gdy Nizan odchodził z ojcem w podróż, która miała się nie skończyć powrotem.
- Gdy byłem w Twoim wieku, opuściłem to miejsce wraz z Konisaku. - powiedział nagle, patrząc przed siebie. - Tego dnia nie rozumiałem, dlaczego mam zostawić brata, dom i wszystko to, co znałem. Zabierał mnie w podróż, w której przestałem być dzieckiem, a zacząłem być realnym pracownikiem.

Na chwilę zamilkł.
- Bałem się. Poważnie się bałem. Powóz, w którym jedziemy... jest daleki od tego, jaki był nasz powóz. Oj, żebyś widziała Arato w czym mieszkaliśmy przez kolejne lata. Owszem, Konisaku miał trochę odłożonych ryo, a Arata, moja matka, była bardzo dobrą inżynierką, ale były inne czasy i inna jakość wszystkiego. We dwójkę robili napewno wszystko, by zarobić i zainwestować we mnie i Ario, mojego brata. Jednak poprzez zbiór wydarzeń, splot losów, których wtedy nie rozumiałem, musiałem przeciąć więzi z osobą, która na tamten czas była mi najbliższa.

Przez głowę Nizana przeszło mnóstwo klatkowanych wspomnień. Ale czy napewno było ich mnóstwo?
- Nie zliczę dni, czy miesięcy, w których przez dziurawy dach padało mi na głowę i nie mogłem zasnąć. Albo gdy każdy szmer poza naszym powozem budził mnie ze snu w nocy, bo istniała realna szansa bycia zaatakowanym przez bandytów. Jeszcze kiedy indziej, była sytuacja, w której nasze konie zostały zaatakowane przez wilki. Wtedy, Konisaku musiał iść pieszo do najbliższego miasta, a ja sam przez dwa tygodnie miałem chronić naszej karawany. Sam, pośród lasów.

Nizan przeżył... mnóstwo. Jako dzieciak, przeżył bardzo, ale to bardzo wiele. Miał ojca, który o niego dbał, ale nadal, było to ciężkie życie. Kunisaku nie czuł, jak się rozgadał, ale po prostu słowa same przychodziły mu na język.
- Jednak im byłem starszy, tym widziałem więcej. I wiesz co Ci powiem? - spytał, spoglądając na Aratę, ale... ta opowieść chyba nie była adresowana dla niej. Nawet nie wiedział, czy do Shimy. Chyba, ta opowieść, była zaadresowana do niego samego. - Widziałem mnóstwo dzieci, którzy mieli dużo gorzej. Widziałem sieroty wojenne, które żebrząc w kanałach pełnych mułu miały skórę na kościach bez krzty mięśni. Widziałem osady, w których zbiory się nie powiodły i z głodu ludzie potrafili zagryzać skórzane paski, by tylko na chwilę zabić uczucie głodu. Widziałem rodzeństwa rozdzielane przez handlarzy niewolników, którzy byli sprzedawani do oddzielnych ludzi. Widziałem bezpańskie psy łączące się w watahy, które potrafiły zagryźć człowieka, tylko dlatego, bo były głodne. - przełknął. - Gdy żyje się w państwie prawa i ryo, takim jak Ryuzaku, bardzo łatwo... a raczej na rękę jest zapomnieć, jak wygląda prawdziwy świat. Świat, który prędzej czy później musiałaś ujrzeć, Arato.

Zamknął na chwilę oczy.
- W życiu popełniłem mnóstwo błędów. Na wiele rzeczy machnąłem ręką, na wiele rzeczy podszedłem lekceważąco, tłumacząc sobie to tym, że tak będzie lepiej. Jednak, to było tylko czcze tłumaczenie własnej wygody. Poświęciłem coś, by zyskać coś innego.

Otworzył oczy, po czym odwrócił się do kobiet, by się uśmiechnąć.
- Ale najważniejsze jest to, że gdybym mógł cofnąć się i zmienić którąś decyzję, to... nie cofnąłbym żadnej. Dlatego, bo jeżeli zmieniłbym chociaż jedną rzecz, teraz byśmy tutaj nie siedzieli jako rodzina. Ty jak i mama jesteście dla mnie największym szczęściem, które mi się trafiło. Jednak są rzeczy, z którymi muszę się zmierzyć i muszę zrobić to sam, dlatego... to co Ci teraz powiem, jest bardzo, ale to bardzo ważne i musisz mnie wysłuchać.

Nizan zatrzymał powóz na boku. Musiał się skupić, ale i Arata.
- Wjedziemy do regionu, gdzie jest wojna. Zobaczysz biedotę, zobaczysz dzieci, które będą na Ciebie patrzyły z zazdrością. W ich oczach będziesz bogaczką, która ma pieniądze. Która ma jedzenie. Jeżeli jesteś głodny, robisz różne rzeczy, by tylko zdobyć pokarm. Mogą do Ciebie podchodzić ludzie, zaczepiać Cię, mogą nawet próbować Cię uprowadzić, albo odciągnąć gdzieś. Dlatego, pod żadnym pozorem nie możesz oddalać się od mamy. To jest najważniejsza zasada. Druga najważniejsza zasada jest taka, byś nie żywiła urazy dla tych ludzi. Żyją w bardzo ciężkich czasach, a to, jak Ty wyglądasz, będzie dla nich powodem do zazdrości. Będą patrzyć na Ciebie i zastanawiać się, dlaczego taka mała dziewczynka ma taki ładny strój, dlaczego jest bogata, dlaczego ma jedzenie. Dlaczego ona, a nie ja. Jednak to nie jest natura ludzka. To jest po prostu instynkt, do którego sprowadziła ich sytuacja. - podniósł jej podbródek do góry. - Mówię Ci to, bo chcę Cię wychować na dobrego człowieka. Chcę, byś miała przekazane dobre wartości. Jesteś młoda i nie powinnaś tutaj być, ale też już wchodzisz w wiek, w którym musisz zacząć rozumieć niektóre rzeczy. Dlatego uczyłem Cię technik ognia przez całą podróż i podstaw Shinobi. Żebyś w razie czego, była w stanie też obronić i mamę. - spojrzał na Shimę. - Nie zamierzamy spędzać tutaj więcej niż kilka dni.

Kunisaku ponownie ruszył powozem.
- Witam na Ningyo-shi. - westchnął. - Miejsce, z którego pochodzę.

[Uchiha Hiromi]

~ 4/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Księżyc w pełni rozświetlał ich niewielki stolik, gdy Shima słuchała słów męża w głębokim skupieniu. Jego plan otwarcia przewoźnej kuchni i wykorzystania jej kulinarnych talentów z Antai wyraźnie ją zaskoczył, ale po chwili skinęła głową. Rozumiała, że w strefie objętej wojną takie nieszablonowe podejście mogło okazać się najlepszą przykrywką, dając im czas na odnowienie kontaktu z Sayuri i zdobycie jej prototypów.

Gdy jednak zapytał o jej wizję bycia Radną i obszar, którym chciałaby się zająć , kobieta westchnęła cicho, spoglądając w kieliszek z aromatycznym likierem.

- Jeśli mam być szczera, kochanie... jeszcze wczoraj powiedziałabym, że pragnę zająć się rzemiosłem i handlem - odpowiedziała cicho. - Ale po tym, co widzieliśmy w drodze... po tych wszystkich uchodźcach koczujących pod murami miast... Ryuzaku również ma swoje mroczne zaułki, których zza bezpiecznych drzwi naszego warsztatu po prostu nie dostrzegamy. Chciałabym zająć się logistyką i pomocą dla najbiedniejszych. Ktoś musi dbać o to, by system nie miażdżył tych, którzy nie mają głosu. Dziękuję, że we mnie wierzysz.

Kolejnego dnia, gdy Nizan zatrzymał powóz na poboczu i wygłosił swoją bolesną, przepełnioną echem przeszłości przemowę, zapadła ciężka cisza. Shima patrzyła na niego, milcząca. Nigdy wcześniej nie słyszała, by mówił o tym tak otwarcie. Ona nie wiedziała, co odpowiedzieć, dlatego po prostu przy nim była, kładąc dłoń na jego dłoni.

Arata, która zaledwie poprzedniego wieczoru tęskniła za domem, krusząc chleb dla Tuptusia, teraz siedziała wyprostowana i nienaturalnie poważna. Opowieść ojca o sierotach żebrzących w kanałach i rodzeństwach brutalnie rozdzielanych przez handlarzy niewolników wywarła na niej ogromne wrażenie. Dziewczynka przełknęła ślinę, wpatrując się w oczy ojca. Skinęła głową z pełnym zrozumieniem, które zdawało się wykraczać daleko poza jej młody wiek.

- Będę się trzymać blisko mamy, obiecuję, tata - powiedziała twardo, zaciskając małe piąstki na materiale sukienki. - Nie będę się na nich złościć. I... jeśli będzie trzeba, użyję ognia tak, jak mnie uczyłeś, żeby obronić mamę. Nie pozwolę, żeby komukolwiek z was stała się krzywda.

Shima objęła córkę mocno, posyłając Nizanowi pełne wdzięczności, choć wciąż przepełnione matczynym niepokojem spojrzenie. Byli gotowi.

Gdy wóz ponownie ruszył, krajobraz zaczął przybierać barwy prawdziwego okrucieństwa wojny.

Tereny wokół Ningyo-shi było rozległą, surowa pustynią, która ciągnęła się aż po horyzont. Spękana ziemia, niskie wydmy i kamieniste połacie tworzy trudny krajobraz, w którym każdy ruch widać z dużej odległości. Wiatr nieustannie niósł drobny piasek, który osiadał absolutnie wszędzie. Trakt handlowy był niemal pusty i rodzina Nizana jechała po nim sama, a pojedyncze opuszczone zabudowania lub wyschnięte studnie przypominały, że kiedyś tętniło tu życie.

Kiedy wreszcie pokonali ostatnie wzniesienie, ich oczom ukazał się monumentalny cel podróży. Ningyo-shi - miasto o wysokich murach oraz obóz oblężniczy, który rozciągał się szerokim pierścieniem wokół miasta, wbity w pustynny krajobraz jak obca struktura złożona z setek namiotów, sztandarów i palenisk. Twardy, spękany piasek nosił ślady nieustannego ruchu żołnierzy, koni i wozów z zaopatrzeniem. W dzień bezlitosne pustynne słońce prażyło obóz, a powietrze drżało od gorąca i kurzu unoszonego przez wiatr.

Rodzina Kunisaku wjechała w samo serce wojny.

Zbliżając się do zewnętrznego pierścienia obozu, zgiełk, rżenie koni i metaliczny chrzęst oręża stawały się z każdą chwilą wyraźniejsze, niemal ogłuszające. Droga wiodła przez prowizoryczną bramę zbudowaną z ciężkich ostrokołów, worków z piaskiem i wozów taborowych, tworzących wąski, łatwy do obrony korytarz. Zanim koła ich wozu zdążyły przetoczyć się przez tę umowną granicę, drogę zastąpiło im czterech zbrojnych.

Mieli na sobie pancerze pokryte grubą warstwą jasnego, pustynnego pyłu. Ich twarze, w połowie zasłonięte chustami chroniącymi przed wszechobecnym piaskiem, wyrażały jedynie chłodny profesjonalizm i zmęczenie ciągłym napięciem. Dowódca warty, potężnie zbudowany mężczyzna o ostrym spojrzeniu, uniósł dłoń obleczoną w skórzaną rękawicę, dając wyraźny znak do zatrzymania.

- Stać! - warknął, a jego szorstki głos przebił się przez obozowy hałas. Dwaj pozostali strażnicy odruchowo położyli dłonie na rękojeściach broni, taktycznie rozchodząc się na boki, by ubezpieczać wóz z obu stron. Czwarty żołnierz stanął przy łbach koni. - Kto jedzie i w jakim celu zbliża się do strefy oblężenia? To nie jest jarmark.

Zanim Nizan zdążył wyciągnąć dokumenty czy wypowiedzieć wyuczoną formułkę, wzrok strażnika spoczął na Shimie i małej Aracie, która zgodnie z obietnicą siedziała blisko matki, wpatrując się w uzbrojonych mężczyzn szeroko otwartymi, poważnymi oczami. Mężczyzna zmarszczył brwi, wyraźnie zbity z tropu obecnością tak małego dziecka w sercu wojny, ale szybko odzyskał surowy wyraz twarzy. Podszedł bliżej wozu, zaglądając na tyły.

- Co tam wieziecie? - zapytałł twardo. - Odkryć plandekę i pokazać ładunek. Nie wpuszczamy nikogo bez pełnej inspekcji.

Jeden z podwładnych dowódcy odchylił gruby materiał osłaniający tył wozu. Spodziewał się zapewne broni, kontrabandy albo kolejnych uchodźców, lecz zamiast tego w jego nozdrza uderzył intensywny aromat suszonych ziół, wędzonek i przypraw, które Shima starannie spakowała w ostatnim mieście, kiedy Nizan zaproponował, że może gotować, aby być bezpieczną. Żołnierz zamrugał, a jego wzrok prześlizgnął się po lśniących czystością kotłach, patelniach i solidnych skrzyniach z żywnością. Przez moment w jego oczach mignęła czysta, żołnierska tęsknota za domowym, ciepłym posiłkiem, zupełnie innym od obozowej papki.

Szybko jednak potrząsnął głową i kiwnął do swojego dowódcy, potwierdzając, że ładunek jest bezpieczny i wygląda dokładnie na to, czym ma być - przewoźną kuchnią. Znaleźli jeszcze trochę lalek, Chmurkę, Tuptusia i resztę ich rzeczy. Nic szczególnie niepokojącego.

Dowódca warty przeniósł wzrok z powrotem na Nizana. Oparł dłoń o drewnianą burtę wozu, wpatrując się w niego przenikliwie.

- Zaopatrzeniowcy i kucharze zawsze są tu mile widziani, ale cywile kręcący się wokół strefy wojennej to zawsze dodatkowy kłopot. Zwłaszcza z rodziną - powiedział, zniżając nieco głos. - Jeśli przyjechaliście tu karmić wojsko i zarobić, musicie wiedzieć, że obowiązuje tu rygorystyczne prawo wojskowe. Żadnego kręcenia się po sektorach dowodzenia, żadnego podchodzenia pod same mury bez rozkazu. Za kradzież, sianie paniki lub szpiegostwo grozi tu stryczek, bez względu na to, jak dobre gotujecie zupy. Zrozumiano?- Wyciągnął dłoń w kierunku Nizana. - Papiery, przepustki handlowe. Ktoś was tu wzywał, czy przyjechaliście szukać szczęścia na własną rękę?

- Wpuście ich - powiedziała nagle kobieta, która podeszła do grupy. Miała długie, brązowe włosy, zielone oczy i ubrana była w prosty strój, dobry do walki oraz była obwieszona zwojami. Ayatsuri. Ayatsuri Saori. - Mój siostrzeniec jest tu zawsze mile widziany.

Z/T

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori