Posiadłość Akiry i Jun

[Yukari]

Yukari spodziewała się wyjaśnień, a nie kolejnego wybuchu śmiechu. Tym razem ten, nie należał nawet do niej. Odwróciła się w kierunku dźwięku i zobaczyła Jun, która najwyraźniej świetnie się bawiła. Cyrk. Dalej w nim tkwili, a cała ta sytuacja tylko potwierdziła jej teorię. Nie ustawiała Akiry po kątach, wyrażała jedynie swoje zdanie, nie zważając na to jak zareaguje, a przecież reagował różnie.

Po chwili jednak pojawiła się kolejna osoba, była na kolanach. I jak za dotykiem magicznej różdżki śmiech ustał, a to było jeszcze dziwniejsze. Czyżby kolejny trup wypływał na powierzchnię tych ziem? Jeżeli wiadomość znowu będzie dotyczyła ich dwójki, to wróci do pokoju, zamknie się w nim i przeczeka ten sztorm.

Gdy kobieta zniknęła z pola widzenia, Akira wziął się w garść i skupił swoją uwagę na niej. Nie ruszyła się czekając na to co miał jej do powiedzenia.-Którym ślubie?- zapytała z błyskiem w oczach, skoro on sobie żartował, czemu nie miałaby zrobić tego samego? Jednak jego dotyk... Nie był już tak przyjemny jak zeszłej nocy, w pierwszej chwili chciała wyrwać się z tego uścisku, jednak poczekała. Wolała by dokończył, to co chciał jej przekazać.

Słuchała uważnie, już miała odpowiedzieć, lecz wyprzedziła ją kobieta składając jej inną propozycję. Westchnęła cicho, po czym skupiła całą swoją uwagę na Akirze.-Posłuchaj, nie wyślemy żadnej wiadomości.-zrobiła pauzę zastanawiając się nad dalszą częścią swojej wypowiedzi.-A obietnica, zawsze pozostaje obietnicą. Dla Ciebie mogła ona nie być ważna, ale dla niej już tak. Zobacz ile lat żyła czekając na Ciebie. Należą jej się wyjaśnienia, a pojawienie się innej kobiety, to... utrudniłoby całą sytuację. - Czy powinna dodać, że skoro się zadeklarował powinien wywiązać się z umowy? Być może, ale wtedy nie byłoby to zgodne z nią. Ona wierzyła w miłość, a nie w układy. Bała się też, że jej obecność spowoduje, że Akira wybuchnie, a ona nie zdoła go powstrzymać-Poczekam tu na Ciebie. Tylko obiecaj, że wrócisz..-powiedziała patrząc mu w oczy -A wtedy opowiesz mi wszystko, dobrze?

Zrobiła kilka kroków w stronę jego cioci, po czym stanęła. Wahała się. W ostatnim momencie zawróciła, by ostatni raz przytulić się do mężczyzny i poczuć jego zapach. Jedną dłoń położyła mu na serce.- Będę przy Tobie - była to obietnica i wsparcie na jakie mogła sobie pozwolić, liczyła, że zrozumie.

Odsunęła się patrząc mu w oczy, a później pośpiesznie poszła w kierunku Jun.-Chodźmy...-nim zmienię zdanie.

[Kaito Ishikawa]

Post Fabularny - Kampania

Wiosna 396 roku Yukari

W ramach rewanżu rzuciłaś swój dowcip, Akira uśmiechnął się lekko, patrzył na ten błysk w twoim oku, przysunął się delikatnie do ciebie, usłyszałaś jego szept:
- Myślałem, że to oczywiste... Nasz...

Wyraziłaś swoją opinię dotyczącą wiadomości
- Ja bym spróbował, ale dobrze niech ci będzie, nie wyślemy. - odpowiedział zamyślony mężczyzna
Wszedł ci słowo i choć zgodził się z tobą to mogłaś słyszeć jego lekkie niezadowolenie w głosie. Później oświadczyłaś wszystkim zebranym, że nie jedziesz z Akirą.
- Choć ona myśli, dobry wybór, jedziemy, nie ma czasu- skomentowała Jun
Akira dalej patrzył ci w oczy, ale, ale coś się zmieniło. Spojrzenie stało się niczym jak stal, przez chwilę nawet delikatnie otworzył usta, które jednak zaraz po chwili zamknął. Zagryzł znacząco swoje szczęki, cofnął się od ciebie.
- Wybierasz Jun... W porządku... Zobaczymy się później... - brzmiał chłodno, niechętnie jakby poczuł się... Zdradzony.
Nie zdążyłaś zareagować, a po Akirze ujrzałaś jedynie kłębek dymu

Zostałaś sama
- Nie przejmuj się, jak wróci to dasz mu buziaka, chwilę się pomigdalicie i mu przejdzie. Nie było lepszej decyzji w tej sytuacji. Chodź jedziemy - zauważyła kobieta po czym opuściła taras licząc, że pójdziesz za nią, stawić czoła Senrankai

Wiatr mocniej zawiał, czując przenikliwy chłód, mogłaś zwrócić uwagę, że nieboskłonie pojawiły się chmury, które zdążyły przykryć Słońce. Cień padł na twoją osobę, na taras, gdzie jeszcze przed chwilą obydwoje staliście

GRATULACJE ! WĄTEK FABULARNY ZAKOŃCZONY !

Kōseki Akira - KLIK
Kōseki Jun - KLIK

[Yukari]

Nasz. Jedno słowo, które dla niej było obietnicą tego, co przyniesie przyszłość. I chociaż dalej się wahała, to miała dziwne wrażenie, że kiedyś znaleźli by się w podobnym punkcie. Jej dalsze słowa nie spodobały się mężczyźnie. Może narzuciła mu swoje zdanie na temat wiadomości, może powiedziała to zbyt stanowczo, ale wolała, by Akira nie miał przez jakiś czas kontaktu z liderem. Przynajmniej do czasu, gdy oni sami nie będą wiedzieli czego tak naprawdę chcą, a sądząc po tym jak szybko działał Kazuo i tak by to nic nie dało. No może oprócz kolejnego pretekstu.

Yukari zerknęła w stronę Jun, która starała się ją pośpieszyć, a gdy ponownie spojrzała w oczy Akiry zobaczyła zmianę. Nie podobało jej się to, co widziała. Odcinał się od niej. Serce dziewczyny przyśpieszyło. Czemu przez te wszystkie miesiące nie potrafili ze sobą swobodnie rozmawiać? Czemu nie poznali się na tyle by wiedzieć, że takie słowa mogą skrzywdzić? Czarnowłosa chciała złapać go za rękę, zatrzymać by wszystko wyjaśnić. Wczoraj potrzebował jej obecności, powiedział jej o tym i była przy nim. Gdyby teraz zrobił to samo, pojechałaby z nim. Wysłuchała w drodze i poczekała, aż rozwiąże to wszystko. Nie potrafiłaby jednak spojrzeć w oczy tej kobiety.-Akira...- Po raz kolejny między nimi było zbyt wiele niewypowiedzianych słów.

-Nie sądzę, by to wystarczyło.-powiedziała bardziej do siebie. Nawet pogoda się zmieniła, jakby podkreślając wagę tego co się wydarzyło. Odwrotu już nie było. Yukari z cichym westchnieniem ruszyła za Jun.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 1/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Jun obróciła się, aby na ciebie spojrzeć, gdy jasno wyraziłaś swoje po wątpienie, że całus wystarczy, aby wszystkiemu załagodzić. Kobieta patrzyła na ciebie surowym spojrzeniem, po czym dodała twardym głosem:
- Podnieś głowę do góry. Nie każdy potrafi odejść, kiedy serce każe zostać. Ty potrafiłaś. Znam rodzinę Arakawa, gdyby pojawiła się tam obca kobieta, uznaliby to za zniewagę. A Akirze... daj czas, dla niego to wszystko jest... Nowe.

Stałyście przez chwilę na zewnątrz, dopóki słudzy należący do seininów nie przygotowali dla was koni oraz prowiantu na podróż.
- W sumie to cię nie pytałam, potrafisz jeździć konno ? Bo jak nie, to będę musiała poprowadzić też twojego konia. - zapytała Jun

Jeszcze zanim wyruszyłyście, seinin rodu Kōseki, wdrożył cię w zadanie, które otrzymałyście
- Według raportu nieopodal wioski Sonoyama dochodziło do licznych drobnych napaści. Jednak ostatnio był duży napad na naszą karawanę na szlaku. Miejscowym shinobi udało się powiązać te działania z Senrankai. Napady wskazują, że muszą mieć w pobliżu jakiś swój punkt. Bardzo możliwe, że samo śledztwo wymusi na nas rozłączenie się... - po chwili namysłu dopowiedziała - ... Mam podejrzenia, że w samej Sonoyamie, nasi wrogowie muszą mieć swojego człowieka. - zakończyła Jun



Kōseki Jun - KLIK

[Yukari]

Gdyby Yukari nie wiedziała, że ta dwójka jest spokrewniona, to teraz nie miałaby wątpliwości. Zmiana postawy i tonu przychodziła im z taką lekkością, że było to wręcz przerażające. Patrząc na kobietę, skinęła głową. Zrozumiała. Dla każdego z nich była to nowa sytuacja.- Powiedz mi jeszcze, jak powinnam się do Ciebie zwracać, bo na pewno nie ciociu...- zapytała nieco się wahając. Była ciotką Akiry i może w normalnych okolicznościach nie zawracałaby sobie tym głowy i wyszłoby to naturalnie, ale one nie poznały się w normalnych okolicznościach. Kobieta raz była miła, a innym razem zimna jak lód. I to zmieniało się z chwili na chwilę.

-Tym akurat nie musisz się martwić. Potrafię jeździć - odpowiedziała zgodnie z prawdą. Gdy kobieta zaczęła mówić o zadaniu, Yukari spojrzała na nią z zaangażowaniem. -Nikt wcześniej nie zainteresował się licznymi napaściami? -zapytała zdziwiona. Dopiero jak ginie coś większego, zaczynają się poszukiwania, a czy ludzie nie działają w taki właśnie sposób? Zabierają po trochu, niezauważenie, a gdy poczują się pewniej zabiorą wszystko, myśląc że są bezkarni. Udało im się, a czy to nie daje złudnej nadziei, że mogą zabrać jeszcze więcej? Skoro raz się udało, to czemu nie spróbować ponownie?

-Posiadamy jakiś punkt zaczepienia, czy nie mamy nic? - w tym momencie czarnowłosa wolała mieć pełen obraz sytuacji. Później może nie być czasu na pytania, więc teraz chciała wyczerpać temat do końca. Jeżeli będą musiały się rozdzielić, to tak też zrobią. Przynajmniej wiedziała, że taka sytuacja może się zdarzyć.

-Pytanie, czy to nasz człowiek, który zdradził? A może wprowadzili kogoś od siebie? -nie było pewności, że ktoś taki w ogóle istniał, ale gdyby był?