Posiadłość Akiry i Jun

[Yukari]

Yukari spodziewała się wyjaśnień, a nie kolejnego wybuchu śmiechu. Tym razem ten, nie należał nawet do niej. Odwróciła się w kierunku dźwięku i zobaczyła Jun, która najwyraźniej świetnie się bawiła. Cyrk. Dalej w nim tkwili, a cała ta sytuacja tylko potwierdziła jej teorię. Nie ustawiała Akiry po kątach, wyrażała jedynie swoje zdanie, nie zważając na to jak zareaguje, a przecież reagował różnie.

Po chwili jednak pojawiła się kolejna osoba, była na kolanach. I jak za dotykiem magicznej różdżki śmiech ustał, a to było jeszcze dziwniejsze. Czyżby kolejny trup wypływał na powierzchnię tych ziem? Jeżeli wiadomość znowu będzie dotyczyła ich dwójki, to wróci do pokoju, zamknie się w nim i przeczeka ten sztorm.

Gdy kobieta zniknęła z pola widzenia, Akira wziął się w garść i skupił swoją uwagę na niej. Nie ruszyła się czekając na to co miał jej do powiedzenia.-Którym ślubie?- zapytała z błyskiem w oczach, skoro on sobie żartował, czemu nie miałaby zrobić tego samego? Jednak jego dotyk... Nie był już tak przyjemny jak zeszłej nocy, w pierwszej chwili chciała wyrwać się z tego uścisku, jednak poczekała. Wolała by dokończył, to co chciał jej przekazać.

Słuchała uważnie, już miała odpowiedzieć, lecz wyprzedziła ją kobieta składając jej inną propozycję. Westchnęła cicho, po czym skupiła całą swoją uwagę na Akirze.-Posłuchaj, nie wyślemy żadnej wiadomości.-zrobiła pauzę zastanawiając się nad dalszą częścią swojej wypowiedzi.-A obietnica, zawsze pozostaje obietnicą. Dla Ciebie mogła ona nie być ważna, ale dla niej już tak. Zobacz ile lat żyła czekając na Ciebie. Należą jej się wyjaśnienia, a pojawienie się innej kobiety, to... utrudniłoby całą sytuację. - Czy powinna dodać, że skoro się zadeklarował powinien wywiązać się z umowy? Być może, ale wtedy nie byłoby to zgodne z nią. Ona wierzyła w miłość, a nie w układy. Bała się też, że jej obecność spowoduje, że Akira wybuchnie, a ona nie zdoła go powstrzymać-Poczekam tu na Ciebie. Tylko obiecaj, że wrócisz..-powiedziała patrząc mu w oczy -A wtedy opowiesz mi wszystko, dobrze?

Zrobiła kilka kroków w stronę jego cioci, po czym stanęła. Wahała się. W ostatnim momencie zawróciła, by ostatni raz przytulić się do mężczyzny i poczuć jego zapach. Jedną dłoń położyła mu na serce.- Będę przy Tobie - była to obietnica i wsparcie na jakie mogła sobie pozwolić, liczyła, że zrozumie.

Odsunęła się patrząc mu w oczy, a później pośpiesznie poszła w kierunku Jun.-Chodźmy...-nim zmienię zdanie.

[Kaito Ishikawa]

Post Fabularny - Kampania

Wiosna 396 roku Yukari

W ramach rewanżu rzuciłaś swój dowcip, Akira uśmiechnął się lekko, patrzył na ten błysk w twoim oku, przysunął się delikatnie do ciebie, usłyszałaś jego szept:
- Myślałem, że to oczywiste... Nasz...

Wyraziłaś swoją opinię dotyczącą wiadomości
- Ja bym spróbował, ale dobrze niech ci będzie, nie wyślemy. - odpowiedział zamyślony mężczyzna
Wszedł ci słowo i choć zgodził się z tobą to mogłaś słyszeć jego lekkie niezadowolenie w głosie. Później oświadczyłaś wszystkim zebranym, że nie jedziesz z Akirą.
- Choć ona myśli, dobry wybór, jedziemy, nie ma czasu- skomentowała Jun
Akira dalej patrzył ci w oczy, ale, ale coś się zmieniło. Spojrzenie stało się niczym jak stal, przez chwilę nawet delikatnie otworzył usta, które jednak zaraz po chwili zamknął. Zagryzł znacząco swoje szczęki, cofnął się od ciebie.
- Wybierasz Jun... W porządku... Zobaczymy się później... - brzmiał chłodno, niechętnie jakby poczuł się... Zdradzony.
Nie zdążyłaś zareagować, a po Akirze ujrzałaś jedynie kłębek dymu

Zostałaś sama
- Nie przejmuj się, jak wróci to dasz mu buziaka, chwilę się pomigdalicie i mu przejdzie. Nie było lepszej decyzji w tej sytuacji. Chodź jedziemy - zauważyła kobieta po czym opuściła taras licząc, że pójdziesz za nią, stawić czoła Senrankai

Wiatr mocniej zawiał, czując przenikliwy chłód, mogłaś zwrócić uwagę, że nieboskłonie pojawiły się chmury, które zdążyły przykryć Słońce. Cień padł na twoją osobę, na taras, gdzie jeszcze przed chwilą obydwoje staliście

GRATULACJE ! WĄTEK FABULARNY ZAKOŃCZONY !

Kōseki Akira - KLIK
Kōseki Jun - KLIK

[Yukari]

Nasz. Jedno słowo, które dla niej było obietnicą tego, co przyniesie przyszłość. I chociaż dalej się wahała, to miała dziwne wrażenie, że kiedyś znaleźli by się w podobnym punkcie. Jej dalsze słowa nie spodobały się mężczyźnie. Może narzuciła mu swoje zdanie na temat wiadomości, może powiedziała to zbyt stanowczo, ale wolała, by Akira nie miał przez jakiś czas kontaktu z liderem. Przynajmniej do czasu, gdy oni sami nie będą wiedzieli czego tak naprawdę chcą, a sądząc po tym jak szybko działał Kazuo i tak by to nic nie dało. No może oprócz kolejnego pretekstu.

Yukari zerknęła w stronę Jun, która starała się ją pośpieszyć, a gdy ponownie spojrzała w oczy Akiry zobaczyła zmianę. Nie podobało jej się to, co widziała. Odcinał się od niej. Serce dziewczyny przyśpieszyło. Czemu przez te wszystkie miesiące nie potrafili ze sobą swobodnie rozmawiać? Czemu nie poznali się na tyle by wiedzieć, że takie słowa mogą skrzywdzić? Czarnowłosa chciała złapać go za rękę, zatrzymać by wszystko wyjaśnić. Wczoraj potrzebował jej obecności, powiedział jej o tym i była przy nim. Gdyby teraz zrobił to samo, pojechałaby z nim. Wysłuchała w drodze i poczekała, aż rozwiąże to wszystko. Nie potrafiłaby jednak spojrzeć w oczy tej kobiety.-Akira...- Po raz kolejny między nimi było zbyt wiele niewypowiedzianych słów.

-Nie sądzę, by to wystarczyło.-powiedziała bardziej do siebie. Nawet pogoda się zmieniła, jakby podkreślając wagę tego co się wydarzyło. Odwrotu już nie było. Yukari z cichym westchnieniem ruszyła za Jun.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 1/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Jun obróciła się, aby na ciebie spojrzeć, gdy jasno wyraziłaś swoje po wątpienie, że całus wystarczy, aby wszystkiemu załagodzić. Kobieta patrzyła na ciebie surowym spojrzeniem, po czym dodała twardym głosem:
- Podnieś głowę do góry. Nie każdy potrafi odejść, kiedy serce każe zostać. Ty potrafiłaś. Znam rodzinę Arakawa, gdyby pojawiła się tam obca kobieta, uznaliby to za zniewagę. A Akirze... daj czas, dla niego to wszystko jest... Nowe.

Stałyście przez chwilę na zewnątrz, dopóki słudzy należący do seininów nie przygotowali dla was koni oraz prowiantu na podróż.
- W sumie to cię nie pytałam, potrafisz jeździć konno ? Bo jak nie, to będę musiała poprowadzić też twojego konia. - zapytała Jun

Jeszcze zanim wyruszyłyście, seinin rodu Kōseki, wdrożył cię w zadanie, które otrzymałyście
- Według raportu nieopodal wioski Sonoyama dochodziło do licznych drobnych napaści. Jednak ostatnio był duży napad na naszą karawanę na szlaku. Miejscowym shinobi udało się powiązać te działania z Senrankai. Napady wskazują, że muszą mieć w pobliżu jakiś swój punkt. Bardzo możliwe, że samo śledztwo wymusi na nas rozłączenie się... - po chwili namysłu dopowiedziała - ... Mam podejrzenia, że w samej Sonoyamie, nasi wrogowie muszą mieć swojego człowieka. - zakończyła Jun



Kōseki Jun - KLIK

[Yukari]

Gdyby Yukari nie wiedziała, że ta dwójka jest spokrewniona, to teraz nie miałaby wątpliwości. Zmiana postawy i tonu przychodziła im z taką lekkością, że było to wręcz przerażające. Patrząc na kobietę, skinęła głową. Zrozumiała. Dla każdego z nich była to nowa sytuacja.- Powiedz mi jeszcze, jak powinnam się do Ciebie zwracać, bo na pewno nie ciociu...- zapytała nieco się wahając. Była ciotką Akiry i może w normalnych okolicznościach nie zawracałaby sobie tym głowy i wyszłoby to naturalnie, ale one nie poznały się w normalnych okolicznościach. Kobieta raz była miła, a innym razem zimna jak lód. I to zmieniało się z chwili na chwilę.

-Tym akurat nie musisz się martwić. Potrafię jeździć - odpowiedziała zgodnie z prawdą. Gdy kobieta zaczęła mówić o zadaniu, Yukari spojrzała na nią z zaangażowaniem. -Nikt wcześniej nie zainteresował się licznymi napaściami? -zapytała zdziwiona. Dopiero jak ginie coś większego, zaczynają się poszukiwania, a czy ludzie nie działają w taki właśnie sposób? Zabierają po trochu, niezauważenie, a gdy poczują się pewniej zabiorą wszystko, myśląc że są bezkarni. Udało im się, a czy to nie daje złudnej nadziei, że mogą zabrać jeszcze więcej? Skoro raz się udało, to czemu nie spróbować ponownie?

-Posiadamy jakiś punkt zaczepienia, czy nie mamy nic? - w tym momencie czarnowłosa wolała mieć pełen obraz sytuacji. Później może nie być czasu na pytania, więc teraz chciała wyczerpać temat do końca. Jeżeli będą musiały się rozdzielić, to tak też zrobią. Przynajmniej wiedziała, że taka sytuacja może się zdarzyć.

-Pytanie, czy to nasz człowiek, który zdradził? A może wprowadzili kogoś od siebie? -nie było pewności, że ktoś taki w ogóle istniał, ale gdyby był?

[Kaito Ishikawa]

Kampania 2/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

W momencie gdy zapytałaś jak masz zwracać się do kobiety, tej choć wciąż pozostały surowe rysy twarzy, delikatnie uśmiechnęła się
- Ciociu to trochę za szybko... Umówmy się, że możesz mi mówić Jun-san albo Onee-san, wybór zostawiam tobie. Nie musisz się przejmować innymi. - podobieństwo do Akiry rzeczywiście, momentami było uderzające.

--------------------

Gdy odpowiedziałaś kobiecie ta skinęła głową
- To dobrze, dzięki temu zaoszczędzimy czas oraz nie będziesz uciążliwa na czas podróży. Zainteresował ? Małe kradzieże przez grupy, które nie pozostawiają szczególnych znaków, przypisywane są małym bandyckim szajką. Dopóki nie jest to uciążliwe, handlarzom bardziej opłaca się wynająć z dwóch, trzech silnorękich i podwyższyć ceny swoich produktów. Nikt nie będzie biegał za kilkoma chłopkami co się po lasach skrywa bo ukradli kilogram ryżu. Dodatkowo tutaj była kwestia, że handlarze byli ogłuszani i nikogo nie widzieli. Jednak kradzieże stały się coraz bardziej zuchwalsze, a i co bogatszym handlarzom udało się odeprzeć ataki. Dzięki temu nabyliśmy świadków, którzy zaświadczając, że widzieli Senrankai. Dlatego właśnie jedziemy. - wyjaśniła Seinin

--------------------

Już w drodze dowiedziałaś się kolejnych informacji
- Wiemy mniej więcej, gdzie dochodziło do napaści oraz znamy handlarzy, którzy za darmo podzielą się z nami wszelkimi informacjami, komu jak komu, ale im to bardzo zależy na tym, żeby zaoszczędzić trochę ryō... - zachichotała kobieta na swoje spostrzeżenie, po czym już poważniejszym tonem dodała - ... Nie mamy bladego pojęcia czy to ktoś od nich, czy ktoś z naszych przeszedł na ich stronę. Jedno jest pewne, na ten moment nie możemy wykluczyć żadnej z możliwości. - stwierdziła Jun

--------------------

Podczas jazdy seinin zadał ci pytanie:
- Jak to się stało, że poznaliście się z Akirą ? Opowiedz mi waszą historię to pomoże mi zrozumieć co spowodowało, że staliście się sobie tacy bliscy
Droga do pokonania była jeszcze bardzo długa. Cień wciąż za wami podążał, jednak wiatr jakby tak ucichł...


Kōseki Jun - KLIK

[Yukari]

Yukari odetchnęła z ulgą słysząc, że może zwracać się do kobiety po imieniu. To wiele ułatwi w komunikacji między nimi, tym bardziej po tym, jak Jun przedstawiła się jej za pierwszym razem. Od tamtej chwili czarnowłosa nie wiedziała czego tak naprawdę powinna się spodziewać, a każde słowo, które opuszczało jej usta było bardziej przemyślane, niemalże jak wtedy gdy opowiadała o swoich kłopotach matce. Wtedy też była ostrożna.

W końcu nie będzie obciążeniem, przynajmniej podczas podróży, a później? Cóż wszystko może się wydarzyć. Yukari miała jednak nadzieję, że wiedza, którą przyswoiła w ostatnim czasie wystarczy, by przebrnąć przez to wszystko i wrócić. Jun dzieliła się z nią coraz to nowszymi informacjami, które czarnowłosa skrupulatnie układała sobie w głowie. Ogłuszyć. Zabrać. Uciec. Za każdym razem to samo, za każdym razem coraz więcej, aż ktoś się zainteresował, jednak w tej chwili Ci ludzie posiadali wystarczającą wiedzę, by uderzyć bardziej. -Dobrze, że są świadkowie, to ułatwi nieco sprawę...- powiedziała bardziej do siebie. Nie komentowała całej wypowiedzi, dla niej kradzież była kradzieżą i dziwiło ją, że takie coś zdarza się na tyle często, że stało się swojego rodzaju normą.

Gdy w końcu wyruszyły rozmowa dalej trwała.-Czyli najpierw przesłuchujemy kupców, a później rozglądamy się w miejscu, które wskażą? -zapytała podsumowując wszystkie informacje, które przekazała jej seinin.

Kolejne pytanie nieco zaskoczyło czarnowłosą, nie spodziewała się tak nagłej zmiany tematu. Patrząc przed siebie wróciła wspomnieniami do wydarzeń sprzed kilku miesięcy. Właściwie, w którym momencie coś między nimi zaczęło się zmieniać?- Poznaliśmy się zimą, ja wtedy skończyłam ćwiczyć i siedziałam przy ognisku, a on szedł z chłopakami po lektykę. Zaczepił mnie...-uśmiechnęła się na chwilę przypominając sobie tą sytuacje-... a ja pierwsze co zrobiłam to wytknęłam mu brak przywitania, po krótkiej i jakże niecodziennej rozmowie zabrał mnie ze sobą. Chyba zaszłam mu za skórę, bo gdy tylko napatoczyła się okazja kazał mi walczyć, by sprawdzić moje umiejętności. Myślałam, że na tym się skończy, ale zaproponował żebym bardziej przysłużyła się osadzie i przyszła ponownie. Od tamtej pory podróżowałam już z nimi. On dużo mnie nauczył, stawiał wyzwania...- zrobiła przerwę, przypominając sobie kolejne sytuacje, a na jej twarzy pojawił się smutek-Na jednej z misji ochronił mnie, przyjął cios, który był przeznaczony dla mnie. Byłam wtedy zła, wiesz? Poprosiłam nawet by więcej nie był moją tarczą. Wściekł się na mnie podkreślając, że przecież to on jest seininem, a ja... bardzo często o tym zapominałam.-Yukari jakby sama uświadamiała sobie kiedy przyszedł moment zmiany, kiedy zaczęły się niewinne spojrzenia, pomieszane ze złością czy uszczypliwościami. Nie wspomniała jednak o momencie w gorących źródłach, to było wspomnienie ich czwórki i tak miało zostać.-Na początku nawet nie zwracał się do mnie po imieniu, zmieniło się to po czasie, nie wiem czemu, nie było żadnych znaków, które sugerowałyby zmianę jego nastawienia, powoli zyskałam imię, a on moje zaufanie. Gdy go potrzebowałam, to był... Nawet na zlocie, po imprezie zaopiekował się wszystkimi. Zorganizował nocleg, miał spać z chłopakami, ale nie było miejsca. Wahał się, ale zrobił już tak dużo, ze nie potrafiłam go zbyć, a później... wydarzyło się to wszystko. - był to ogólnikowy zarys ich znajomości. Chociaż Jun była rodziną Akiry, to nie chciała wspominać o tym, jak czasami na nią patrzył, jak ona sama przekraczała granice nie zważając na jego rangę. To chyba ta swoboda między nimi doprowadziła ich do tego miejsca. A może było coś więcej, co w tym momencie jej umykało ?

[Kaito Ishikawa]

Kampania 3/...

Wiosna 396 roku Yukari Zlecenie Specjalne C - Cienie pod maskami

Z/T

[Yukari]

-Więcej raportów? A nie miałyśmy po prostu dokończyć tego, co teraz zaczęłyśmy?-zapytała patrząc na kobietę, nie planowała długo terminowej współpracy z ni. Do tej pory chodziła na misje z chłopakami i miała szczerą nadzieję, że w niedalekim czasie do tego wróci. -Plany często ulegają zmianom. Daj mi uzyskać jeden awans, później będę myśleć o kolejnym, a u Ciebie naprawdę wszystko jest takie zero jedynkowe? To, że chce się rozwijać, nie oznacza, że zaniedbam dom. Wszystko można pogodzić.- i na tym zakończyła, a jak to zrobi? Tego sama do końca nie wiedziała.

Gdyby tą historię opowiedział jej ktoś inny niż Jun, pomyślałaby że jest ona przerysowana. Tutaj nie miała powodów by w nią nie uwierzyć. Akira nawet przy niej tracił kontrolę, ale nigdy w takim stopniu. Ile razy podkładał się by uratować swoich bliskich? Ile razy przyjmował baty, które nie powinny należeć do niego? Te wszystkie momenty podczas których rozmawiały o nim dawały Yukari całkowicie inny obraz mężczyzny. Był dobrym człowiekiem i choć ciężko było jej się do tego przyznać, coraz częściej pojawiał się w jej myślach. -Dziękuję...za to, że go wtedy powstrzymałaś.-była wdzięczna. Teraz gdy miała więcej informacji bardziej zdawała sobie sprawę z tego, jak to wszystko mogłoby się potoczyć.

Podróż dobiegła końca, ale to nie oznaczało zwolnienia tempa, które narzuciła Jun. Przed nimi zapowiadał się długi wieczór, a kto wie czy nawet nie noc. Z tą kobietą wszystko było możliwe, dlatego bez zbędnego gadania poszła za nią do biblioteki.