Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku)

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Hiromi była zajęta cały czas, nawet wtedy, kiedy przybyły główne siły Uchiha. Oczywiście, odetchnęła z ulgą, bo w końcu nadeszła pomoc i ona i jej oddział mogli trochę zluzować. Chociaż ona - niekoniecznie. Od kilku dni naprzemiennie leczyła rannych swoją chakrą, jadła i spała, aby ją regenerować i wracała do pracy. To był ten moment, kiedy nie obchodziło ją czy to był swój czy dziki - tym bardziej, że większość jeńców to były kobiety i dzieci. Kręciła się więc cały czas, z udręczonym, wykończonym wzrokiem i dawała z siebie wszystko, co mogła. Wszystko, co potrafiła.

A potem, po rozkazie powrotu do Sarufutsu, i tak miała pracę. Głównie dlatego, że wszystkie przypadki należało przekazać tym, którzy przybyli i mieli się nimi zająć dalej. Dlatego Hiromi przekazywała. Dzieliła się swoimi notatkami, tłumaczyła, co każdemu się stało, jak został ranny, jak był leczony. Jakie były potencjalne szanse na rekonwalescencję.

Kiedy skończyła, była zupełnie wypompowana i przestawała już myśleć. Marzyła wyłącznie o tym, żeby się jakoś wyłączyć, ale nie wydawało się to możliwe. Przynajmniej nie teraz.

Idąc do miejsca, gdzie było jej posłanie, przechodziła przez główny rynek Rantori. Niemal automatycznie zarejestrowała dwie znajome sylwetki i zwróciła się w ich stronę, żeby do nich dołączyć. Może przywitać się? Wypadałoby się przywitać. Do tego, może należało coś wyjaśnić, w końcu prawie się z nimi nie widziała.

Jednak kiedy podeszła, tylko burknęła coś na przywitanie i - zupełnie jakby nie chciała im przeszkadzać w rozmowie - po prosty osunęła się obok Tsuyoshiego, opierając się o tą samą skrzynkę, podwinęła polana i objęła je ramionami, opierając o nie czoło. Może słuchała tego, o czym mieli mówić. Może po prostu poczuła się tutaj bezpieczna i chciała odpocząć.

[Uchiha Tsuyoshi]

Wiosna 395 roku

---

Rynek Rantori zdecydowanie ożywił się po przybyciu głównych sił. Co rusz jakiś patrol przecinał go w poprzek, poganiany przez oficera. Wozy z zaopatrzeniem i rannymi jeździły we wszystkie strony. Medycy, logistyka, i tak dalej - ten plac stał się centrum tego chłostanego przez bogów miasteczka.

Akoraito kontrastował z tym zabieganiem i zgiełkiem, jedząc sobie na uboczu gulasz z ryżem i warzywami. Być może właśnie ten kontrast sprawił, że Azuma tak szybko go zauważył.

- Hej, Azuma-san! - odpowiedział od razu z werwą. Cieszył się, że go widział. Takie bitwy wytwarzają między ich uczestnikami bardzo silne więzi, nawet jeśli nie walczy się ramię w ramię na tym samym odcinku.

- Dziękuję. Tak, czuć że to było robione na zapleczu najdalej ze dwa dni temu. Mięso i warzywa wciąż świeże. Mógłbym zjeść z pięć takich porcji - powiedział, po czym przypomniał sobie, że faktycznie - miał ich więcej niż jedną, bo aż trzy! Od razu więc sięgnął za siebie i wyciągnął w kierunku Azumy nieotwarte jeszcze, metalowe pudełko z wojenną racją żywnościową - częstuj się, udało mi się tak zachachmęcić, że mam tego więcej.

Na słowa uznania na temat tego co zrobił, uśmiechnął się i kiwnął głową.

- Miałem szczęście trafić z naszym oddziałem tak, że byliśmy pierwsi na rynku. I jestem też pod wrażeniem tego, co Ty zrobiłeś, Azuma-san. Podobno Dzicy mieli jakiegoś bardzo potężnego łucznika, który gdyby nie ty, mógł nawet wybić całe nasze skrzydło - pochwalił go. Tsuyoshi trafił na kogoś władającego Suitonem, ale prawdę mówiąc, ktoś walczący skrycie i na dystans mógł nie być wcale łatwiejszym przeciwnikiem.

Na słowa o sharinganie przez krótką chwilę milczał, jakby się zawiesił. Wbił wzrok gdzieś w ziemię, ale szybko odpowiedział:

- Dziękuję. To ogromna różnica, ten sharingan. Chciałbym... chciałbym być jeszcze skuteczniejszym na froncie dzięki temu - powiedział dość banalnie i bez polotu, ale nie wiedział trochę co powiedzieć. Nie spodziewał się, że to się stanie akurat tu i teraz (o ile ktokolwiek kiedykolwiek przewidział rozwój swojego sharingana) i nadal jakoś nie mógł się do tego przyzwyczaić. Tym bardziej nie wiedział co odpowiedzieć Azumie, który przecież musiał już widzieć znacznie więcej niż Tsuyoshi, skoro był Kogō. Rozwój Tsuyoshiego przebiegał ostatnio w szybkim tempie i czasem nawet on za tym nie nadążał. Miał jednak coraz silniejsze przekonanie, że jego rola dla całego klanu będzie się stawała coraz istotniejsza.

- Jakie plany na teraz? Pewnie trochę odpoczynku i... wracasz na front? Bo ja załatwię trochę spraw u siebie w domu i pewnie wrócę. Nie wiem czy do Rantori, ale gdzieś na pewno - powiedział, po czym popatrzył uważnie na kobiecą sylwetkę, która się do nich zbliżała. Był to nikt inny jak Hiromi, która trochę jak duch przeszła obok nich i zainstalowała się obok Tsuyoshiego. Wszystko wskazywało na to, że jej czas po wyzwoleniu Rantori dał w kość co najmniej tak mocno, jak sama bitwa. Uchiha nie powiedział więc nic, tylko sięgnął po ostatnią z porcji, które posiadał i dźgnął ją pudełkiem delikatnie w bok, sugerując tym samym, żeby coś zjadła.

[Azuma]

Tsuyoshi odpowiedział na powitanie i wydawało się, że mężczyzna podobnie jak Azumy, zapałał sympatią do drugiego Uchiha. Choć w trakcie trwania całej ekspedycji nie mieli wielu okazji do współpracy, każdy z nich starał się jak najpełniej wykonać swoje powinności. Tsuyoshiemu, wyszło to doskonale. Azumie, niestety nie do końca. Oboje zdawali sobie z tego sprawę, a mimo tego…

– To miłe, ale wiemy jak skończył mój oddział, przeżyła zaledwie garstka - odpowiedział nie wchodząc w większe szczegóły. Miał już swoje przemyślenia na ten temat. Całość tej sytuacji już wielokrotnie analizował, nie mogło być zresztą inaczej po takiej farsie. Na wszystkie podejmowane przez Azumę decyzję, rzutowały informacje jakie dowództwo ekspedycji uzyskało od szpiegów i zwiadowców. To, że wróg stawiał dużo większy opór, posiadał znacznie większe siły, a wśród tych sił byli również shinobi o niepokojąco wysokich umiejętnościach, rzutowało na poniesione w jego oddziale straty.

Niestety, gdyby Azuma nie podjął takich decyzji jakie podjął, a które ostatecznie poświęciły jego oddział, z dużym prawdopodobieństwem straciliby nie tylko ludzi z sekcji medycznej, ale również i kunoichi ich własnego rodu. Śmierć najemników, choć była przykrym doświadczeniem, sprowadzała się ostatecznie tylko do kalkulacji i moralności. Śmierć jednostek była smutnym doświadczenie, a powetowanie tego koniecznością wypłaty mniejszej nagrody dla tych co przeżyli, wcale nie pogłębiała tej żałoby.

W przypadku śmierci Hiromi, byłoby inaczej. Nie tylko tracili członka klanu stanowiącego przedłużenie rodu, ale również… osobę w której wielu pokładało najsilniejsze uczucia, wspólne nadzieje i marzenia.

– Dziękuję Tsuyoshi-kun, ale niedawno jadłem. Zachowaj to dla… – zaczął gdy właśnie do ich grona dołączył nie kto inny, a wspomniana kunoichi. Hiromi nie wyglądała dobrze. Burkliwie się przywitała, a następnie bez słowa osunęła się koło Tsuyoshiego. – Tak. To były ciężkie trzy dni. Wszystkim dały w kość - zgodził się, wcale o to nie pytany, po czym odebrał tackę z jedzeniem od Tsuyoshiego i wręczył właśnie dla Hiromi. Podobnie uczynił sam Tsuyoshi, odstępując kolejną porcję.

– Dobra wiadomość jest taka, że właśnie wróciłem z punktu obrad. Otrzymaliśmy zgodę na powrót do Surufutsu. Siły które przybyły do Rantori, są przez generalicję oceniane jako wystarczające do utrzymania miasta w dłuższym czasie. Mam nadzieję, że tym razem zwiadowcy nieprze szacowali sił przeciwnika.

Azuma spojrzał na Hiromi, Tsuyoshiego. Patrzył, jakby chciał ocenić ich stan i kondycję. – Chciałbym wyruszyć jutro o poranku. Pasuje Wam? Jest wystarczająco czasu, żeby zebrać najpotrzebniejsze rzeczy. Otrzymamy wierzchowce i prowiant, a w drodze powrotnej nie powinniśmy napotkać problemów. Linia frontu rozciąga się obecnie na północ od Rantori.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Trochę nie rejestrowała, o czym mówią jej towarzysze, ale absolutnie zarejestrowała jedzenie, które zostało podane w jej stronę. Podniosła głowę i ze słowem podziękowania, ale bez wahania przyjęła i jedną i drugą porcję jedzenia. Może jeszcze przez ułamek sekundy patrzyła na Azumę, żeby upewnić się, że naprawdę nie chce jeść, ale burczenie w brzuchu oraz ogólne rozstrojenie emocjonalne spowodowały, że nie mogła się zbyt długo powstrzymywać.

Po prawdzie jadła niedawno, ale…

- Dziękuję i smacznego - powiedziała i zaczęła jeść. Była w tym zaskakująco sprawna, tak, że pierwszą porcję pochłonęła zanim jeszcze Tsuyoshi skończył swoją. Dopiero zwolniła przy drugiej, a na jakiekolwiek spojrzenie Azumy czy Tsuyoshiego odpowiedziała. - Jedzenie regeneruje chakrę, a ja jestem całkowicie wypluta z niej. Wiem, że panna na wydaniu nie powinna tak jeść przy kawalerach, ale teraz to ja jestem kunoichi.

Teraz trochę słuchała już tego, co mówili, ale nie była pewna, czy się odezwać i czy cokolwiek im wytłumaczyć, co wiedziała. Czy wspominała im? Teraz już nie była pewna. W tym wszystkim dni poprzedzające atak, sam atak i teraz te dni po nim, stapiały się u niej w głowie w jedno. Nie wiedziała czy powiedziała coś na głos czy nie.

- Droga powrotna powinna być w porządku. Ale… ja nie jestem pewna, czy zwiadowcy niedoszacowali sił tutaj… ja… - rozejrzała się dookoła i westchnęła głęboko. - Może porozmawiamy później. Czy któryś z was walczył z tymi Gazo, którzy mieli ptaki-szpiegów na drzewach? Ja widziałam tylko tego wężowatego.

Na wieści o wyruszeniu o poranku, zastanowiła się przez chwilę.

- Nie… nie jestem pewna, czy wytrzymam długą jazdę konną. Ledwo trzymam się na nogach i w każdej chwili mogę zasnąć, dopóki nie odpocznę porządnie i nie zregeneruję odpowiednio chakry. Mogę wrócić później sama, chociaż wątpię, że Takeru puściłby mnie samą. Albo weźmiemy konia dla mnie, ale jak będzie trzeba, to któryś z was mnie przewiezie przez jakiś odcinek, żebym mogła odpocząć - wyjaśniła Hiromi, będąc już w połowie drugiej swojej porcji. - Wiem, o wiele lepiej byłoby powiedzieć, że dam radę i wszystko będzie pięknie, ale… w tej chwili nie ma to sensu.

[Uchiha Tsuyoshi]

Wiosna 395 roku

---

Tsuyoshi zarejestrował słowa Azumy o niedoszacowaniu sił przeciwnika przez szpiegów. Nie mogło mu to umknąć w żadnym wypadku - sam miał bardzo podobne przemyślenia, ale nie sądził, że przyjdzie mu się nimi z kimś podzielić. Teraz jednak stwierdził, że być może warto byłoby pociągnąć temat choć odrobinę, żeby poznać zdanie pozostałych Uchiha, na których barkach w dużej mierze spoczął ciężar tej bitwy.

- No właśnie... Nie ukrywam, że byłem zaskoczony tym, co zastaliśmy w mieście. Na nasz oddział czekał bardzo silny Dziki mieszający chakrę oraz wielka gromada pomniejszych Dzikich. Rantori miało być raczej łatwym łupem, jeśli już zdołaliśmy się przebić przez front. Ale było inaczej... - powiedział i zanurzył łyżkę w gulaszu, ale popatrzył gdzieś w bok. Delikatnie zmarszczył brwi, zastanawiają się nad czymś intensywnie - i skoro już rozmawiamy szczerze, to... bardzo podejrzana wydaje mi się być jeszcze jedna rzecz. Osobiście wykonałem zwiad tuż przed naszym uderzeniem, gdy mieliśmy rozkładać obóz. Wiecie, tam gdzie zaskoczyły nas te ptaki. I przysięgam, nic a nic nie można było dostrzec. Domy publiczne są czasami lepiej strzeżone niż ta prowizoryczna brama i mury w Rantori. A jednak, w środku były znaczne siły. Nie wiem co takiego zrobili nasi zwiadowcy, ale... sądzę, że w tym wszystkim było mniej przypadku, niż byśmy sobie tego życzyli - powiedział. Mówił trochę ogródkami, a może nawet enigmatycznie, ale sądził, że kompani zrozumieją, co chciał im przekazać. Nie mógł walnąć od razu wszystkiego prosto z mostu, bo chciał jeszcze trochę wyczuć ich nastroje, ale mimo wszystko miał nadzieję, że komunikat był dość klarowny.

Na kolejną wiadomość Azumy wyraźnie się ożywił.
- Serio? Mamy już oficjalną zgodę żeby opuścić Rantori? To całkiem szybko. Fantastycznie! - powiedział. W domu czekało go zadanie pilnowania kapliczki. Co prawda nie było go w domu zaledwie kilka dni, podczas których harmonogram wart był dokładnie rozpisany (przez niego oczywiście), ale wolał unikać dłuższej obecności, jeśli nie było to koniecznie potrzebne. Stąd też jego odpowiedź mogła brzmieć tylko w jeden sposób:

- Ja mogę wyruszać o każdej porze dnia i nocy - zadeklarował - i tak, walki przeniosły się gdzie indziej, ale pewnie najbezpieczniej byłoby nie podróżować w pojedynkę - dodał, spoglądając na Hiromi.

No właśnie, Hiromi.

- Smacznego i nie krępuj się. Zasłużyliśmy na wszystko co najlepsze mogą przygotować nam tyły - powiedział, po czym zastanowił się nad tym, o co go zapytała. Szybko jednak odparł - nie, nie walczyłem z nikim takim ani nawet nikogo takiego nie spotkałem. Dlaczego pytasz?

Dziewczyna wyglądała na naprawdę zmęczoną i Tsuyoshi absolutnie się temu nie dziwił. Kiedy bitwa się kończy, praca Iryoninów dopiero się rozpoczyna. I nie mogło budzić wątpliwości, że tej pracy mieli oni całkiem sporo po tak zaciętych walkach, jakie miały tu miejsce. Wszystko to sprawiło, że Hiromi była na tyle zmęczona, że wprost zadeklarowała, że będzie potrzebowała pomocy podczas drogi. Tsuyoshi popatrzył pytająco na Azumę.

- Umm... na pewno coś wymyślimy. Ja jedynie proponowałbym, żebyś nie wracała sama - powiedział.

[Azuma]

Hiromi nie oponowała i przyjęła zarówno porcje jedzenia od Azumy jak i Tsuyoshiego. Ten pierwszy przez chwilę przyglądał się kobiecie, a gdy dostrzegł jej pytające spojrzę je, kiwnął w aprobujący sposób. Azuma nie zamierzał teraz jeść. Na prawdę.

– Uważam podobnie, nie powinnaś wracać sama. W takim razie nie będziemy narzucać forsownego tempa. W razie problemu, możemy przez jakiś czas podróżować na jednym wierzchowcu, potem zmienimy konia na drugiego, wcześniej odciążonego - powiedział, a następnie zwrócił uwagę na jeszcze jeden aspekt. – Tym razem nie goni nas czas, nie musimy narzucać forsownego tempa. Mam w ekwipunku zestaw do gotowania, rozbijemy obóz, możemy na zmianę pełnić straż.

W trakcie pożywienia, rozmawiali również - a jakże - o dopiero co przeżytej kampanii. Tsuyoshi-kun, szybko podchwycił uwagę Azumy co do kiepskiego rozpoznania. Co więcej, zdaje się że miał dość poważne podejrzenia do których doszedł i sam jego bardziej doświadczony towarzysz. Jakby tego było mało, również i Hiromi zauważyła coś niepokojącego.

– Poza naszym wsparciem z tego szczepu, nie zetknąłem się z innymi przedstawicielami, ale… - zaczął, ale po chwili zamilkł, nad czym się intensywnie zastanawiając. – Jun i ten drugi Gazo, byli wśród martwych? Zidentyfikowaliście ich Hiromi?

Jun znajdował się w oddziale Azumy, ale z uwagi na pojawienie się wrogiego shinobi-łucznika, szybko stracił go z radaru, skupiając się w pełni na niebezpieczeństwie. Gdy go zażegnał, oba oddziały walczyły już w zwarciu, a z uwagi na race dymną, Azuma opuścił pozycję. Gdy wrócił, rannymi i martwymi zajęła się sekcja medyczna.

Azuma być może naiwnie założył, że wszyscy byli martwi, zza wyjątkiem tych ciężko rannych. A wśród tych, Azuma nie widział Juna…

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Nie wtrącała się, kiedy młodzieńcy rozmawiali o wojnie i swoich podejrzeniach. Mogłaby im powiedzieć, że Masahiro nie był za atakiem. Mogła powiedzieć, że ona się właściwie czegoś takiego spodziewała, że jej brat się tego spodziewał. Że będzie bardzo trudno, że wiele osób straci swoje życie. A przecież cywile byli dobrze traktowani.

Za to odpowiedziała na pytanie o chłopaków z Gazo.

- Jeden przeżył - Jun, drugiemu, niestety, się nie udało. Musi dużo spać i miał ranę na twarzy - odpowiedziała krótko. Nie chciała wspominać za bardzo zmarłych. Nauczono ją, żeby przy tej pracy trochę się odcinać i znieczulić. - W każdym razie, nie słyszałam, żeby jakikolwiek Gazo ze strony Dzikich był wśród ofiar czy w ogóle walczył. A wiemy, że te ptaki były od nich. Ja… - spojrzała na Tsuyoshiego i lekko westchnęła. Kolejna rzecz, o której nie mogła za bardzo mówić. Skręcało ją od tego w środku. - Po prostu prawdopodobnie zbiegli. Niemniej, zanim spalą zwłoki, to pewnie jeszcze raz na nie spojrzą. Nieważne… po prostu myślę, że tam było nawet więcej niebezpieczeństwa…

Wróciła na chwilkę do jedzenia, chociaż była jeszcze kwestia transportu.

- Rozumiem, Azuma-san, jeżeli tak będzie trzeba, możecie podróżować z Tsuyoshi-kunem na jednym koniu. Na pewno będzie mu lżej niż ze mną - uśmiechnęła się, próbując trochę rozładować atmosferę, jednocześnie maskując fakt, że z Azumą łączyło ją coś więcej. - W każdym razie, jeżeli jazda nie będzie forsowna i będziecie konia pilnować, to można mnie nawet do niego przywiązać. Znaczy w siodle, nie za koniem. Po prostu nie chciałabym wam zrobić niespodzianki nagle spadając z konia.

[Uchiha Tsuyoshi]

Wiosna 395 roku

---

Tsuyoshi pokiwał głową na słowa Azumy o tym, że nie goni ich czas i nie powinni się w związku z tym spieszyć. Było to faktycznie dziwne uczucie, bo od paru dni byli w ciągłym biegu i napięciu. Dlatego takie słowa - choć przecież niosły ze sobą oczywistą treść - dawały spokój.

Uchiha przysłuchiwał się wymianie zdań pomiędzy Azumą, a Hiromi co do Gazo. Nie do końca rozumiał, w którym kierunku ta konwersacja zmierza i co takiego jedno chciało przekazać drugiemu. A przynajmniej do pewnego momentu, bo w jednej chwili dosłownie go oświeciło. Rozszerzył on oczy i popatrzył na Hiromi spojrzeniem, w którym malowało się tłumione zaskoczenie i ciekawość. Czyżby... nie mogli komuś ufać?

- To ciekawe... co mówicie - powiedział tylko. Był to dla niego pewien szok; w jego głowie otworzył się nowy wątek, którego kompletnie by się nie spodziewał do tej pory. Nawet nie chciał myśleć o tym, co dokładnie mogło się stać, a właściwie wciąż się dziać - jedno jest pewne. Dzieją się tutaj rzeczy, o których nie wiemy. Czy sądzicie, że Takeru-sama się domyśla? Mam nadzieję, że nie jesteśmy jedynymi, którzy łączą kropki - dodał jeszcze, ale nie chciał chyba brnąć dalej w ten temat. Nie był pewien, czy dobrze odczytuje komunikat Hiromi oraz czy jego myśli nie powiodły go gdzieś na manowce.

Na szczęście w sukurs przyszła sama Hiromi, znienacka rozluźniając atmosferę.
- J...jednym koniu? Ż-że niby ja i Azuma-san? H-hiromi-san! - oburzył się na ten żart, choć już na pierwszy rzut oka było widać, że nie wziął tego wszystkiego na serio i było to oburzenie na pokaz. To znaczy nie miał oczywiście zamiaru jechać z Azumą na jednym koniu, ale wiedział też, że sugestia jego Klanowiczki nie była poważną propozycją. Prawda?

- Dobra, to ja to widzę w taki sposób. Albo ktoś z nas bierze Cię na swojego wierzchowca albo załatwimy dla Ciebie kolaskę. Choć prawdę mówiąc... - podrapał się z tyłu głowy, bo zrobiło mu się niezręcznie. Jazda na jednym koniu z całą pewnością zostanie odczytana jako oznaka bliskości, bo przecież nikt nie będzie pytał o to, czy to był tylko przyjacielski gest w kierunku zmęczonej medyczki. A gdy ktokolwiek z rodziny zobaczyłby go w takiej sytuacji, to jego matka i rodzeństwo nie dałoby mu po prostu żyć. Szczególnie jeśli byłaby to siostra Shirei-kana. Ale nie mógł też wprost powiedzieć, że odmawia Hiromi, żeby jej nie urazić. Cała nadzieja była więc albo w kolasce, albo w Azumie - no nie wiem, zadecyduj sama albo coś - powiedział wyraźnie speszony i wbił wzrok w resztki gulaszu, które właśnie zaczął z dziwnie intnsywnym zaangażowaniem kończyć.

[Azuma]

Azuma głośno wyraził swoje zaniepokojenie dotyczące szczepu Gazo, ale Hiromi-chan, szybko udzieliła odpowiedzi, która zdawała się rozwiewać jego wątpliwosci. Jeden członek atramentowego szczepu był martwy, a drugi został w trakcie kampanii ciężko ranny. Czy Azuma w dalszym ciągu miał prawo doszukiwać się wrogich intencji w sojuszniczych szeregach?

– Dobrze, ale to wciąż nie wyjaśnia tak niedoszacowanych informacji - powiedział, przytakując Hiromi, gdy wspomniała o potrzebie sprawdzenia jeszcze raz zwłok. Rzeczywiście, widzieli wrogie, atramentowe ptaki. A więc wśród wrogich sił musieli być inni przedstawicieli Gazo. Wiedzieli od dawna o rozłamie w tym klanie. Część tych sił związała się na stałe z klanem Uchiha, ale… wśród nich również nie było jedności.

Tsuyoshi był obserwatorem tych rozważań.W tym momencie w jego głowie musiały się kształtować jego własne spostrzeżenia, ale zadań jedno, ważne pytanie. Azuma nie wahał się z odpowiedzią.

– Takeru-san jest wymagający i ostry, ale nie jest głupi. Na pewno zauważył, że zbyt wiele rzeczy się nie zgadzało, było trudniej niż wszelkie raporty to zapowiadały, a teraz się nad tym głowi. - Powiedział to, nie wdając się w większe szczegóły. Nie chciał obciązać ani Doko, ani Akoraito swoją oceną, ale wiedział, że nawet jeżeli myli się co do Takeru, to informacja i tak zostanie przekazana dalej, wyżej. Azuma zamierzał porozmawiać z Masahiro-dono.

Gdy skońcīli omawiać kwestię kampanijne, wrócili do tematu powrotu. W trakcie ustalania szczegółów, Hiromi zaczęła żartować, najwyraźniej chcąc rozładować napiętą atmosferę, która powstała na skutek poważnych rozważań. Tsuyoshi-kun wydawał się zakłopotany, a nawet zawstydzony tym wszystkim. Azuma postanowił szybko przyjśc mu z pomocą.

– Zaczekajmy z tym do jutra. Wtedy okaże się jak bardzo jesteś jeszcze zmęczona. W trakcie podróży będziemy na bieżaco podejmować decyzje. Jest nas zaledwie troje. Będziemy elastyczni.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Rzuciła krótkie spojrzenie na Azumę, widząc, że młodzieniec nie chce dalej gdybać. Stanowczo też stwierdził, że Takeru był dobrym przywódcą i… cóż, Hiromi może by i prychnęła, nieco wcześniej zawiedziona przez Takeru, ale nie miała siły na sarkazm, poza tym sama trzymała swoje myśli dla siebie. Niezależnie od Azumy, też miała porozmawiać z Masahiro. Znaczy, to i tak nie od niej by zależało, bo brat na pewno sam wyszedłby z rozmową.

Poza tym, pannę uczono powstrzymywać niepotrzebne słowa, a podchwytując mnóstwo rzeczy od ojca-dyplomaty, wiedziała, że lepiej nie drążyć.

Dlatego lepiej było przesunąć rozmowę dalej.

Skończyła jedzenie, odetchnęła głęboko, a na to, jak bardzo zakłopotał się Tsuyoshi - zaśmiała się delikatnie, zasłaniając usta i zamykając oczy. Przez chwilę chichotała, rozbawiona sytuacją i czując, że trochę napięcia z niej uchodzi. Ociężałość po jedzeniu i dobry humor dobrze jej zrobił, twarz się nieco rozjaśniła, a czy zalśniły przez chwilę, wyciągając z niech młodą kobietę, którą była.

- Wybacz, Tsuyoshi-kun, wstyd byłoby nie podrażnić się z tobą, szczególnie, że w mojej wyobraźni wyglądało to zabawnie, jak dwóch młodzieńców jedzie razem, a ja rozwalona na dwóch koniach. Azuma-san ma rację. I przepraszam, Azuma-san za żart. Z Azuma-sanem znamy się już jakiś czas i jako rówieśnicy swobodnie rozmawiamy. Rozumiem, że może wydawać się to trochę kłopotliwe, szczególnie, że w tym momencie jesteśmy w pracy. Oczywiście, Azuma-san cieszy się moim szacunkiem, jako starszy stopniem. Jestem wychowana wśród Akimichi, którzy mają trochę bardziej rozluźnione podejście. Przychodzi to z zawsze pełnym brzuchem. Jeżeli powiem coś kłopotliwego, proszę mi powiedz, Tsuyoshi-kun.

Nie była pewna, czy tłumaczenie się ze swojej frywolności było najlepszym pomysłem, ale wolała, żeby Tsuyoshi wiedział, że ma trochę inne doświadczenie kulturowe niż typowa Uchiha.

[Uchiha Tsuyoshi]

Wiosna 395 roku

---

Akoraito kiwnął głową na słowa o Takeru. Cóż, dowódca sprawiał właśnie takie wrażenie, jak to ujął Azuma, więc nie było nic do dodania z jego strony. Z pewnością odpowiedni ludzie przeprowadzą stosowne analizy i jakieś wnioski muszą się pojawić. Efekty jeszcze na pewno dotrą do uszu trójki Uchiha.

Tsuyoshi uśmiechnął się serdecznie na tłumaczenia Medyczki, a nawet trochę się zaśmiał.

- Rozumiem, Hiromi-san wiadomo że nie miałaś nic złego na myśli. Takie chwile... cóż, takie chwile z kuzynostwem po trudnych misjach lubię najbardziej - powiedział w przypływie szczerości, widząc że i dziewczyna podeszła do tematu dość otwarcie. Rzadko pozwalał sobie na takie bezpośrednie stwierdzenia, jak to skierowane teraz do Hiromi i Azumy. Być może jednak zmęczenie oraz to, że naprawdę ich polubił, sprawiło, że jego "pancerz", który ściągał tylko przy rodzinie, zniknął i w tej chwili.

- Właśnie. Chętnie wybiorę się z Wami kiedyś na jakieś dobre jedzonko, lepsze niż te żołnierskie racje żywnościowe. Co prawda teraz chciałbym wyruszyć jak najszybciej do domu rodzinnego, bo mam tam też pewne ważne obowiązki, ale myślę, że za niedługo znowu się spotkamy, bo pewnie znowu wyślą nas na ten sam odcinek frontu, więc będzie okazja. Tak czy inaczej, musicie wpaść do Hachimantai, zaproszenie sprzed misji pozostaje aktualne - dodał do obojga, zadowolony. Szybko wrócił jednak do pewnej powściągliwości w wyrażaniu emocji. Mimo zmęczenia był świadomy, że Azuma był najwyraźniej trochę przybity tym, co się stało z jego oddziałem, dlatego nie chciał go drażnić. Dla Tsuyoshiego nie był to problem, bo z tego co rozmawiał z innymi uczestnikami bitwy, Kogo wyeliminował bardzo szybko poważne zagrożenie ze strony shinobi wroga, a więc dołożył bardzo dużo do zwycięstwa sił Uchiha. Wiedział jednak, że w takich chwilach myśli się nie o tym co się zrobiło, ale o tym, co jeszcze więcej można było zrobić. Dlatego też nie przeciągał struny.
*** Następnego dnia Tsuyoshi nie czekał ani chwili dłużej, niż to konieczne. Spieszyło mu się już do domu, do rodziny i do wypełniania obowiązku, który jego rodzinie poruczył sam Masahiro-sama, a z kolei Tsuyoshiemu delegował to zadanie ojciec. Poza tym chciał nieco odpocząć i przemyśleć to wszystko co się wydarzyło. Dlatego też już niedługo po świcie zaczął kręcić się razem ze swoją klaczą w okolicach bramy, z której wychodziła droga na Sarufutsu. Z pewnością będą musieli zahaczyć o most Teppu, tak samo jak to miało miejsce, gdy razem z siłami uderzeniowymi zmierzali do Rantori.

Tsuyoshi, Azuma i Hiromi: ZT tutaj

[Uchiha Hiromi]

~ 20/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Pomocnicy przy pracy w magazynie wydawali się wdzięczni, uśmiechali się do niej i dziękowali, pomagając przy sortowaniu, tak jak ona to zrobiła. Jej praca była doceniona, ładunek dotarł bezpiecznie. Nikt nie zginął, nikomu nic złego się nie stało. Poza przeciwnikami.

Raport też był przyjęty z uwagą i powagą. Podziękowano jej i zostawili w spokoju, żeby mogła pracować. Co robiła głęboko w noc.

Kiedy wyszła z magazynu, aby zgłosić się do dowódcy, Shizaki czekał na nią pod magazynem. Właściwie, to sobie siedział pod nim i ucinał drzemkę, wyraźnie zmęczony, ale oko na jej widok otworzył i uśmiechnął się do dziewczyny.

- Hej, powiedzieli mi, że oboje mamy się stawić. Ja zresztą i tak mam rozkazy do dostarczenia - stwierdził powoli wstając i się rozciągając. - Stanowczo powinni nam pozwolić się wyspać zanim mamy załatwiać jakie rzeczy.

Kiedy ruszyli, Shizaki ziewał i masował się po karku, ale też opowiadał, jakby chciał Yumiko ułatwić spotkanie z dowódcą.

- Bywa nerwowy, więc go nie prowokuj, ale ogólnie jest kompetentny. Chyba chce zobaczyć, kto jest wysłany i takie tam. A może mu dostarczyli wiadomość o Somie, więc chce pozbierać jak najwięcej informacji. Wiesz, jest odpowiedzialny za tą część frontu i jakby mu się jakieś obce wojska prześlizgnęły… no nie byłoby ciekawie.

Doszli do budynku, który pełnił w czasach pokoju siedzibę zarządcy, teraz w czasie wojny - siedzibę dowódcy. Shizaki po drodze podpytał patrol, gdzie mają iść. Patrol prawie go wylegitymował - była godzina policyjna w mieście, ale odznaki ninja załatwiły sprawę.

Do odpowiedniego pokoju zostali wpuszczeni szybko, bo była noc i nie było petentów. Tylko oni. Sam pokój był całkiem spory, z ogromnym stołem na środku, na którym była ułożona rozrysowana mapa okolicy. Yumiko być może rozpoznała część tej mapy, ponieważ patrzyła z góry na to, a może tylko tak się jej wydawało. Niektóre miejsca na mapie były pocieniowane różnymi kolorami, a w pewnych miejscach były postawiane drewniane figurki.

Nad mapą stał wysoki mężczyzna o ciemnym, wojskowym stroju i blond włosach. Rysy miał wyraźnie Uchiha, ale jego włosy wyraźnie odstawały od typowego wyglądu. Zdarzały się jednak wyjątki, Yumiko je widywała. Mężczyzna był skupiony, ale podniósł wzrok na wchodzących Yumiko i Shizakiego. Skinął do nich głową i zaprosił dłonią do środka.

Wchodząc głębiej, Yumiko zobaczyła, że pod jedną ze ścian, na poduszce, śpią kocięta.

- Dzięki za dostarczenie zapasów - powiedział, ale jego ton głosu był suchy. - Jestem Uchiha Takeru - przedstawił się Yumiko. - Dowodzę tą częścią frontu. Chciałem wiedzieć, co z Somą.

- My też byśmy chcieli - odpowiedział mu Shizaki, a Takeru mocniej zacisnął zęby.

- Czekam na odpowiedź. Wszystkie szczegóły, jakie pamiętacie. Kto z nim walczył? Jak wyglądał? - warknął ostro, a Shizaki skinął do Yumiko.

- Ona z nimi walczyła i pokonała.

- Z najmniejszymi szczegółami - zażądał mężczyzna.

I tak oto, po raz kolejny, Yumiko musiała opowiadać o poprzedniej nocy.

  Ukryty tekst

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru

[Yumiko]

Wychodząc z magazynu spodziewała się spotkać strażnika, który miał zaprowadzić ją do dowódcy. Jakie wielkie było jej zdziwienie gdy na podłodze drzemał Shizaki.- A już myślałam, że coś nabroiłam!-uśmiechnęła się z wyraźną ulgą. Zmęczenie jednak widoczne było na twarzy czarnowłosej. Jedyne co trzymało ją na nogach, to fakt, że ciągle pracowała i nie dawała organizmowi odetchnąć. Konsekwencje odczuje dopiero jutro, a może nawet i dzisiaj, jak tylko usiądzie i nie da rady już wstać.


-Na pewno mu powiedzieli, jeden ze strażników przyszedł do mnie po raport. Zastanawiałam się czy o tym powiedzieć, ale skoro Ty wspomniałeś o tym Azumie uznałam, że jest to ważne. - W jej głowie pojawił się scenariusz co by było, gdyby o tym jednak nie wspomniała! Z tego co mówił Shizaki dowódca był nerwowym człowiekiem. Planowała zatem odpowiadać jedynie na pytania skierowane w jej stronę. O ile takowe się pojawią.

Była jak cień. Szła za chłopakiem, oglądając każde pomieszczenie. Zdziwiło ją, że panowała tutaj godzina policyjna, kolejny element mówiący o tym, że nie było to zwykłe miasteczko. Niestety ludzie musieli dostosować się do panujących tutaj zasad. Nawet oni, bowiem jeden z patroli chciał ich wylegitymować. Chciał, bo odznaki ninja w zupełności wystarczyły.

Pomieszczenie było duże, na pierwszy rzut oka było widać porządek. Czyżby tutaj panowała największa dyscyplina? Czarnowłosa poświęciła chwilę, by się rozejrzeć. Mapa przykuła jej uwagę, chciałaby ją zrozumieć, w sensie poznać znaczenie kolorów. Czy te tereny były bardziej narażone na ataki? Na niektórych polach postawione były też ludziki, jednakże Yumiko nie miała tyle czasu na analizę, bowiem przeniosła swój wzrok na mężczyznę, który również patrzył na mapę. Jego postura, strój, a nawet sam wygląd powodował, że poczuła dreszcz przechodzący po kręgosłupie. Od tego człowieka biła dziwna aura, a kolor włosów? On najbardziej przyciągał uwagę, bowiem rzadko kiedy spotykało się w ich klanie taki ewenement.

-Miło mi Pana poznać, ja jestem Yumiko Uchiha -również się przedstawiła, tego wymagała kultura, ale czy owy mężczyzna już tego nie wiedział? Po kolejnych pytaniach jego ton głosu się zmienił. Czarnowłosa znowu się napięła, nie lubiła takich rozmów. O ile przed Azumą czuła szacunek, to tutaj wyraźnie się obawiała. Gdy Shizaki wywołał ją do tablicy spojrzała na niego, jakby chciała go zabić wzrokiem. Szybko jednak się opamiętała i spojrzała na zwierzaki leżące w koncie. Wdech, wydech...- Napastnik na początku wydawał się całkiem normalny, dopóki nie okazało się, że ma dwie głowy. -Zrobiła przerwę przypominając sobie jakieś szczegóły- Ubrany w bardziej w stylu dzikich, kości i... Miał tatuaż na szyi. Geometryczne wzory. Było za ciemno, by dostrzec więcej szczegółów... Po chwili było ich już dwóch, rozdzielili się, jakby każda głowa miała swoją część ciała.-mówiła nieco chaotycznie. Miała wrażenie, że wyczerpała temat. Czy oczekiwali więcej szczegółów? Jeżeli tak opowie całą walkę od początku do końca, nie pomijając żadnego kroku.

[Uchiha Hiromi]

~ 21/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Takeru nie przerywał. Stał nad mapą, palcami opartymi o krawędź stołu. Dopiero kiedy Yumiko wspomniała o dwóch głowach i o tym, że „po chwili było ich już dwóch”, kącik jego ust drgnął krótkim, nieprzyjemnym skurczem, jakby złość znalazła sobie ujście.

Jedno z kociąt pod ścianą przeciągnęło się i cicho miauknęło. Kontrast z atmosferą w pokoju był niemal obraźliwy.

- Dwie głowy. Kości. Tatuaż na szyi - powtórzył powoli. - „Było ich już dwóch” to znaczy: klon? rozdzielenie? Pieczęcie? Jakiekolwiek znaki? I tatuaż: linie proste, trójkąty, okręgi? To wyglądało jak znak… czy jak ozdoba zbója, który chce uchodzić za kogoś więcej? - Spojrzał na nią ostrzej. - Mówisz „w stylu dzikich”… ale to nie były wojska. - Jego ton zrobił się chłodny, rzeczowy. - Na tym froncie siedzę długo. Nikt się nie przebił. Żadnych obcych oddziałów, żadnych zwiadów, żadnych znaków marszu armii. Jeśli ktoś tu poluje nocą, to są zbójcy, desperaci, wyrzutki. Tacy, co nauczyli się sztuczek, bo inaczej już dawno by zdechli.

Przesunął spojrzenie po mapie i uderzył palcem w jedno z zacieniowanych pól.

- I mówisz, że ich zabiliście. Obu? - upewnił się, a kiedy padło potwierdzenie, jego barki minimalnie opadły, jakby choć jeden problem został rozwiązany. - Dobrze. To ważne.

Nie powiedział „dziękuję”. Takeru wyglądał, jakby „dziękuję” nigdy nie miało opuścić jego ust. Ale w tym „dobrze” było uznanie.

- Opisz mi ich śmierć - zażądał bez cienia wahania. - Jak padli? Od czego? Czy ciało… zniknęło, rozsypało się, spaliło? Czy zostało normalne?

Shizaki chrząknął, ale Takeru uciszył go gestem. Najpierw chciał mieć przesłuchać Yumiko.

Kiedy dziewczyna skończyła, Takeru na chwilę zamilkł. Obrócił małą drewnianą figurkę na mapie, jakby ustawiał myśli tak samo jak pionek.

- Skoro ich nie ma, to dobrze - powiedział w końcu. - To nie była dywersja armii. To był napad. Łowy. Zbóje robią takie rzeczy, kiedy czują, że ktoś ma słaby punkt.

Zacisnął szczękę.

- A teraz powiedzcie mi, jaki mieliście słaby punkt? - mruknął. - Skąd wiedzieli, że transport będzie tamtędy, w tamtym czasie? Ktoś ich naprowadził, albo ktoś im dał odwagę. Zbójcy nie ryzykują, jeśli nie czują przewagi. Niewystarczająco się pokazywaliście? Nie zaprezentowaliście siły, kiedy się rozbijaliście? Czy jest to związane z tym, co Azuma robi na moim terenie bez ani słowa do osoby, która nim dowodzi?!

Shizaki odchrząknął drugi raz, tym razem już wyraźnie z zamiarem wejścia w słowo. Takeru nawet nie musiał na niego spojrzeć - wystarczyło, że przestał mówić. Tym bardziej, że już coraz bardziej się emocjonował.

- Dowódco… - Shizaki wyciągnął spod kamizelki zwinięte pismo, zabezpieczone cienkim sznurkiem i pieczęcią. - Mam też rozkazy do dostarczenia. Od Shirei-kana. Od… Masahiro.

Samo imię jakby uderzyło w niego. Takeru od razu zesztywniał. Nie zrobił kroku, nie podniósł głosu. Tylko jego oczy przybrały błysnęły w sposób, który mógł wystraszyć Yumiko, jeżeli spojrzałby na nią. W tym wzroku było pogardy niż złości.

- Masahiro - powtórzył, jakby smakował słowo i uznał je za gorzkie.

Shizaki podał dokument. Takeru chwycił go bez pośpiechu, ale z tym napięciem w palcach, które zdradzało, że wolałby ścisnąć gardło posłańcowi niż papier. Przez krótką chwilę jego kciuk zawisł nad pieczęcią - jakby rozważał, czy jej nie zerwać zbyt brutalnie.

Pęknięcie wosku zabrzmiało głośniej, niż powinno.

Takeru czytał szybko. Zbyt szybko. Oczy przesuwały się po linijkach, aż w pewnym momencie zatrzymały się na dłużej. Kącik jego ust drgnął ponownie - tym razem inaczej. Nieprzyjemnie.

- Wzywa mnie - powiedział sucho, po czym uniósł wzrok na Shizakiego. - „Dobrze chroniłeś północno-zachodni front. Czas omówić dalszą część”.

Na słowie „dobrze” zrobił minimalną pauzę. Jakby nie chciał, żeby ktokolwiek zauważył, że to go dotknęło. Że to docenienie.

Jedno z kociąt przewróciło się na plecy, wystawiając brzuch do góry. Takeru nawet nie mrugnął, ale w powietrzu stało się jasne, że w tej chwili walczy ze sobą bardziej niż w trakcie jakiejkolwiek odprawy.

- Zbyt miękki - rzucił nagle, w stronę pisma, jakby papier był winny. - Zbyt skory do rozmów, kiedy trzeba dociskać. Zbyt… łagodny, kiedy wojna robi się brutalna.

Shizaki wzruszył ramionami, ostrożnie, jak człowiek rozbrajający pułapkę.

- Może. Ale to Shirei-kan. I widocznie uznał, że warto cię mieć bliżej stołu niż w terenie.

Takeru prychnął.

- „Warto” - powtórzył, jakby słowo go irytowało. A jednak jego plecy wyprostowały się odrobinę bardziej. Z poczucia, że ktoś zauważył, iż ten odcinek frontu stoi, bo on go trzyma. - Niech sobie mnie ma. Jeśli chce omówić „dalszą część”, to usłyszy, co o niej myślę.

Odsunął pismo na bok mapy, przyciskając je jednym z ciężkich kamieni służących do dociążenia pergaminu. Zrobił to ostentacyjnie spokojnie - jakby nie chciał dać Masahiro satysfakcji natychmiastowej reakcji.

Nagle jednak spojrzał na Shizakiego.

- Powiesz mi, kto dokładnie był odpowiedzialny za ubezpieczenie drogi i dlaczego zbójcy mieli w ogóle szansę podejść transport - powiedział ostro Takeru.

Shizaki otworzył usta, ale Takeru ucinał, zanim padło usprawiedliwienie.

- Nie interesuje mnie wymówka. Interesuje mnie luka. Jeśli to była banda, to ma kryjówkę. Jeśli ma kryjówkę… to albo ją spalimy, albo ktoś ją wykorzysta przeciw nam.

- Hej, no przecież nie podeszli. Żadnych strat, pokonaliśmy ich sprawnie. Ot, po prostu zaatakowali. Azuma stał na straży akurat i dał nam znać. Musiał się zająć własną strzałą w tyłku, ale pozwolę sobie zostawić sprawy innego Kogo jemu samemu.

Takeru mruknął coś pod nosem i przesunął jedną z drewnianych figurek na mapie, stawiając ją przy granicy zacieniowanego pola.

- Co do Masahiro… - dodał po chwili, półgłosem, bardziej do siebie niż do was. - Jeśli chce rozmów, to je dostanie. Ale niech nie myśli, że front stoi dzięki uprzejmości.

Shizaki parsknął cicho, niemal rozbawiony, ale szybko spoważniał, widząc spojrzenie dowódcy.

Uniósł wzrok jeszcze raz na oboje.

- Shizaki, zostajesz chwilę. Yumiko… - tu zawahał się tylko odrobinę, jakby walczył z tym, by nie zabrzmieć ludzko - …masz prawo iść odpocząć. Ale jeśli przypomnisz sobie cokolwiek o tym tatuażu albo o sposobie, w jaki ten człowiek „rozszczepił się” na dwóch, wracasz natychmiast.

Wskazał drzwi. Potem dodał już ostrzej:

- I zanim wyjdziesz, spójrz na mapę. Wybierz jedno miejsce, które ty byś wybrała na kryjówkę, gdybyś była zbójem i chciała polować na transporty. Chcę zobaczyć twój instynkt.

Zanim jednak Yumiko zdążyła odpowiedzieć, pod ścianą rozległo się kolejne, natarczywe miauknięcie. Jedno z kociąt wstało, chwiejnie przeszło po poduszce, po czym zaczęło wspinać się na kant poduszki i zsunęło się na podłogę, tupiąc miękko łapkami. Drugie poszło za nim, jakby to była jakaś heroiczna wyprawa.

Takeru drgnęła powieka. Tylko tyle. Ale wystarczyło, by Shizaki od razu zrozumiał, że to jest ten rodzaj drobiazgu, który doprowadza dowódcę do białej gorączki bardziej niż raporty.

- Znowu - mruknął Takeru.

Kocięta ruszyły w stronę stołu. Jedno próbowało dobrać się do rogu mapy, drugie krążyło w kółko, zahaczając o brzeg płaszcza dowódcy. Miau-miau, tup, tup, tup. Przyszedł czas na zabawę.

Takeru zacisnął zęby.

- Skąd one się tu biorą…? - warknął cicho, ale w jego głosie była bardziej bezradna irytacja niż groźba. Odchylił się od stołu, spróbował odepchnąć jedno delikatnie butem, lecz kociak tylko odbił się i wrócił, atakując sznurówkę jak śmiertelnego wroga.

Shizaki ledwo powstrzymał uśmiech.

- Dowódco, one chyba uznały, że ten pokój to najlepsze miejsce w budynku. Ciepło, cisza, nikt nie przeszkadza...

- Ja im przeszkadzam - uciął Takeru lodowato. - I one przeszkadzają mi.

Kolejne miauknięcie, tym razem żałosne. Kociak wdrapał się na jego but i próbował wspiąć się wyżej, zaczepiając pazurkami o materiał.

Takeru spojrzał na niego jak na taktyczny problem, którego nie da się rozwiązać cięciem mieczem. Przez sekundę wyglądał, jakby naprawdę rozważał wyrzucenie go za drzwi.

- Cholerny front - syknął. - Zbóje, raporty, Masahiro i jeszcze to.

Nagle schylił się, złapał kociaka zaskakująco pewnie, ale też nie zamierzał się z tym cackać. Kociak zapiszczał miękko, bardziej z oburzenia niż strachu. Takeru wyprostował się, a jego spojrzenie od razu wróciło do mapy.

I wtedy, bez żadnego wstępu, wcisnął kociaka w ramiona Yumiko.

- Trzymaj - rzucił.

Kociak był ciepły, miękki i natychmiast wcisnął pyszczek w koszulę, mrucząc głośno. Drugi, widząc, że „brat” zmienił właściciela, podreptał bliżej i zaczął miauczeć jeszcze głośniej, jakby domagał się tego samego.

Takeru spojrzał na niego z czystą niechęcią.

- I to też - dodał, tonem człowieka, który właśnie przydziela zadanie z kategorii „logistyka”, nie „opieka nad zwierzętami”. Podniósł drugiego kociaka i bez ceregieli dołożył go tak, że dziewczyna miała teraz dwa kociaki.

Shizaki parsknął już całkiem otwarcie, ale kiedy Takeru posłał mu spojrzenie, udawał kaszel.

- One tu przylazły nie wiadomo skąd - warknął Takeru, wracając palcami do krawędzi stołu. - Ktoś je dokarmia, ktoś je wpuszcza, a potem w nocy robią sobie poligon na moich dokumentach. Nie pozwalają się skupić.

Jakby na potwierdzenie, jeden z kociaków próbował wyciągnąć łapkę w stronę mapy, chcąc złapać za frędzel przy brzegu pergaminu.

- Nie. - Takeru syknął to słowo tak, jakby rozkazywał plutonowi się cofnąć. - Jak spadnie mi figurka przez te… futrzaste sabotaże, to przysięgam, każę im spać w stajni.

Brzmiało groźnie, ale w praktyce jedyne, co zrobił, to odsunął mapę od krawędzi i poprawił kamienie przytrzymujące pergamin. Mimo całej niechęci do „miękkich rzeczy”, nie potrafił ich skrzywdzić.

- Więc - wrócił do tonu dowódcy, jakby koty w ogóle nie istniały. - Yumiko. Miejsce na kryjówkę. Instynkt. Teraz.

A potem, już ciszej, jakby mimochodem, niemal z wściekłością na samego siebie:

- I zabierz je ze sobą, jak będziesz wychodzić. Albo oddaj komuś na korytarzu. Byle nie tutaj.

Kociaki mruczały w jej ramionach, kompletnie nieświadome, że właśnie zostały przydzielone do „zadania specjalnego”: uratować dowódcę przed własnym rozdrażnieniem.

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru

[Yumiko]

Czuła się okropnie. Jakby była oskarżona, a nie pomagała im podczas tej misji. Rozumiała chęć zdobycia jakichkolwiek informacji, ale było ciemno! Nie miała możliwości dostrzec więcej skoro brakowało światła. Irytacja zaczęła w niej wzrastać, a ona czuła się coraz gorzej. Czy żyła w bańce, gdzie ludzie okazywali sobie szacunek i czekali na jakąkolwiek odpowiedź, bez bycia nachalnym? Bo tak właśnie myślała o tym człowieku. Jeszcze chwila, a zacznie wrzucać wszystkich do jednego wora, a tego nie chciała. Zawsze dawała szansę ludziom, ale on... ewidentnie stanął na jej odcisk. Chcąc dobitnie podkreślić wszystko, odezwała się pierwszy raz po dłuższym monologu dowódcy.- Tak, zostali zabici. Osobiście poderżnęłam im gardła.- nie wspomniała pobudek dla których to uczyniła. Miała wrażenie, że te zniesmaczyłyby osobę przed nią- I na pewno nie był to klon. Rozdzielili się. Każda głowa miała swoje ciało. Wyglądali jak bliźniacy, atakowali wspólnie-dodała po chwili chcąc zakończyć ten temat.

Nie mieli żadnego słabego punktu. W tamtym miejscu miało być przecież względnie bezpiecznie. Ludzie spali, ktoś cały czas pilnował obozowiska. Czy naprawdę ciężko było zrozumieć, że wykonywali swoje obowiązki należycie? "Ktoś ich naprowadził". Te słowa spowodowały, że zapaliła jej się lamka. Czyżby kobieta była jeszcze lepsza niż myślała? Może to właśnie ona podjudziła tych ludzi, mówiąc o odwróceniu ich uwagi? Zaatakowali w tym samym momencie i gdyby udało jej się trafić Azumę, to pewnie wszystko potoczyłoby się inaczej. Zabiłaby wszystkich, a tamci dostaliby łupy. Czy powinna o tym wspominać

- Nie mieliśmy słabego punktu, nie pokazywaliśmy też swoich umiejętności przy rozbijaniu obozowiska-powiedziała spokojnie. Kosztowało jej to dużo nerwów, jej dłonie zaczynały się pocić.- A może czuli przewagę? Może mieli taki punkt obserwacyjny, że zobaczyli naszego jeńca wcześniej i chcieli wykorzystać sytuacje?-pożałowała tych słów od razu po tym jak powiedziała je głośno. Za dużo książek. Za duża wyobraźnia. Mogłaby wyłożyć na stół tysiące scenariuszy, ale teraz wolała milczeć.

Przez chwilę było dane jej odetchnąć, gdy dowódca zaczął rozmawiać z jej towarzyszem. Była wdzięczna za tę chwilę wolności. Słuchając starała sobie przypomnieć więcej szczegółów z tego wieczoru. Jak dokładnie wyglądał tatuaż? Musiała jednak przestać o tym myśleć. Bardziej zaciekawiła ją reakcja mężczyzny na pismo które dostał. Czyżby Takeru nie pałał sympatią do ich Shirei-kana?

Gdy została odprawiona chciała już wyjść. Skinęła głową, jednak znowu została przywołana. Rozdwojenie jaźni! Nic innego nie wchodziło w grę. Patrzyła jak koty zaczynają szaleć. Bardzo dobrze, chociaż one mogły uprzykrzyć mu życie, bo ona jednak wolała nie ryzykować. Jej mina jednak zrzedła gdy jeden ze zwierzaków został wciśnięty w jej ramiona bez żadnego ostrzeżenia. Złapała go i instynktownie zaczęła głaskać, by ten przypadkiem jej się nie wyrwał. Nie chciała biegać za kotem przez całe pomieszczenie. Po chwili miała już dwa koty! Co to miało znaczyć? Została kocią nianią? Spojrzała na Shizakiego, który nie ukrywał rozbawienia i pokiwała głową zażenowana całą tą sytuacją.

Yumiko musiała się nieźle nagimnastykować, by utrzymać obydwa zwierzaki. Podeszła do mapy i zaczęła ją analizować. Przemieszczali się główną drogą, Azuma jednak mówił, że jest też druga, trudniejsza dla wozów, ale nie dla koni. One miały większe możliwości. Z drugiej strony, mogłoby być to dobre miejsce by przemieszczać się nie rzucając się w oczy, bowiem każdy wybierał raczej główną drogę. Ale czy nie warto było obserwować te dwa miejsca i podążać za ofiarą. Znalazła te miejsce i wskazała je palcem- Tutaj. Można obserwować dwie drogi i podjąć decyzję czy warto zaatakować.- Chwilę jeszcze przyglądała się mapie. Ilu ludzi przed nimi rozbijało też obóz w tym miejscu? Blisko bagien, gdzie zaczyna się trudniejszy odcinek? Wtedy najodpowiedniejszym miejscem było by znalezienie kryjówki w głąb naszych ziem? Tam, gdzie każdy czuł się jeszcze swobodnie i nie zwracał za dużej uwagi na otoczenie? Na jej policzkach zaczęły pojawiać się rumieńce. Efekt stresu?- Lub tu.- wskazała miejsce gdzie były mokradła, te przed ich obozowiskiem. teren tam się zmieniał roślinność też była inna, dobra do zamaskowania.

Miała nadzieję, że jej dedukcja choć trochę pokryje się z tym, o czym myśli dowódca. Dalej trzymając koty w jednej ręce i starając się ich nie upuścić wyciągnęła kartkę i ołówek. Nakreśliła na niej znaki, które zostały jej w pamięci. Nie był to profesjonalny rysunek, ba, bardziej mogłoby to przypominać jakieś bazgroły, jednak ogólny kształt i te bardziej charakterystyczne elementy były. Gdy skończyła położyła to na mapie- Więcej sobie nie przypomnę- powiedziała chowając ołówek. Miała nadzieję, że stąd wyjdzie i nie będzie musiała już tu wracać.