Północno - wschodnie wybrzeże

[Anzou]

Wszyscy zgodnie z poleceniem Kagady opuścili siedzibę Kujanari i ruszyli za nią w kierunku morza. Grupa szła w milczeniu, nikt się nie wychylał, nikt nie robił żartów, sytuacja wyglądała raczej na tą poważną. Nastolatek nie wiedział co go czeka, w jaki sposób potoczy się los całej ekipy, ale pewnego rodzaju etap, to znaczy - odbijanie konsekwentnie terenów z rąk klanu Pawia dobiegał końca. Nastolatek w trakcie ostatnich tygodni wiele się nauczył, nie tylko jeżeli chodzi o typowe postępowanie, o sposób walki, ale przede wszystkim - jeszcze bardziej zrozumiał co to znaczy być Kaminari. Zrozumiał to, co najważniejsze, że niezależnie od tego jak jest ciężko, jak bardzo sytuacja jest skomplikowana... należy przeć do przodu. Ryć ziemię gębą. Nie odpuszczać. To był właśnie prawdziwy Kaminari. Klan od dawna nie miał lekko, nieustanne wojny sprawiały, że wielu braci i sióstr Anzou zwyczajnie ginęła. On jednak zawsze wychodził jakimś cudem z opresji. Podobnie było zarówno w sytuacji wojennej czy też starcia z Yokaiem, tajemniczym bytem, który krył się gdzieś w okolicznych tunelach. Po chwili marszu grupa znalazła się na krańcu pomostu. Widoki były bardzo ciekawe, morze tego dnia też było spokojne, a Anzou wiedział, że gdzieś tam, gdzieś w głębi czai się Ogoniasta Bestia, która wykazała się nie lada rozsądkiem. Władca Piorunów nie spodziewał się raczej treningu, nie teraz, nie przed oficjalnym rozpoczęciem negocjacji. W chwili obecnej oczekiwał bardziej jakichś klarownych dyspozycji. Instrukcji. Kagada jednak wyglądała nieco inaczej niż zawsze. I wtedy zrzuciła bombę na Anzou i resztę ekipy. Chłopak wytrzeszczył swoje oczy i odruchowo otworzył usta. Nie tego oczekiwał i nie tego się spodziewał. Zerknął na pozostałych, których mina była podobna do Anzou. Słowa Kagady odbijały się echem w głowie Anzou. To był bardzo ciężki szok. Wszyscy zabrali głos, Anzou czekał na swój moment.
- Ale... ale jak to?
Nie był w stanie więcej wykrzesać z siebie. Jego gardło delikatnie się napięło, chłopak poczuł też taką specyficzną suchość w ustach i gardle. To nie jest wiadomość, na którą się czeka. To bardziej coś, czego chce się uniknąć. Władca Piorunów stał jak wryty i czekał na dalszy rozwój wypadków. Dalsze wyjaśnienia Kagady miały sens, trafiały do Anzou, te argumenty były bardzo sensowne. Klan Kaminari stoi w przełomowym punkcie. To od dalszych ruchów doświadczonych Shinobi będzie zależeć jak potoczą się jego losy. Aktualnie wojny drenują potencjał ludzki. Likwidują też niewinnych. Znaczna część armii przybyła tutaj, jej utrata byłaby równoznaczna z zagładą klanu. Poprzeczka odpowiedzialności została zawieszona niezwykle wysoko. Wybuchowy klan, który zazwyczaj kieruje się swoim temperamentem musi użyć rozumu. Być może pierwszy raz w historii. Nikt tego nie komentował, nikt tego nie negował, nikt z oddziału Kagady nie był w stanie odnieść się do jej słów. Aktualnie chyba wszyscy byli w ciężkim szoku i próbowali odnaleźć się na nowo w sytuacji. Wtedy Kagada zaczęła wywoływać swoich ludzi. Pierwszy był Zaku. Człowiek, na którym można polegać, który potrafi walczyć, odnajduje się w wielu sytuacjach i wie czego chce. On jako jeden z niewielu Kaminari podobnie - potrafi analizować sytuacje i podejmować decyzje na chłodno. Kagada trafnie to podkreśliła. Anzou w pełni zgadzał się z tym co ma do powiedzenia jego przełożona. Po negocjacjach ma wziąć odpowiedzialność za całą osadę. To odpowiedni kandydat, właściwa osoba na to miejsce. Anzou słysząc to, gdy sam Zaku wracał do szeregu bił brawo. W ten sposób chciał pogratulować i oddać honor swojemu towarzyszowi. Nie używał słów, nie przerywał, ponieważ następny do wyróżnienia był Yai, który nie wykazywał się umiejętnościami bojowymi, ale dzięki jego planom, dzięki jego różnego rodzaju rozkminkom dało się pokonywać Pawia, zaskoczyć rywala, zyskiwać przewagę. To zdecydowanie ktoś, kto powinien być w radzie strategicznej i kształtować decyzje podejmowane przez sam klan. Nie ma innej możliwości. Anzou ponownie klaskał, gdy Yai wstępował do szeregu. Takie wyróżnienie zasługuje na owacje. Dalej był Moshi, raczej intelektualne przeciwieństwo Yaia, ale to był gość, który potrafił walczyć, był honorowy i dumny. Nie pękał na robocie. Nie bał się śmierci. Walczył do samego końca, do samego upadku. Chociaż i on nie będzie mieć możliwości dalej przebywać z Kagadą... wybór i mianowanie na nauczyciela było pewnego rodzaju kolejnym szokiem. Moshi raczej nie grzeszył inteligencją, ale może... taka nietypowa szkoła, nieszablonowa z czasem przyniesie jakiś szalony efekt, który da kolejną cegiełkę przewagi dla klanu Kaminari. Chłopak również bił brawo, gdy ten wstępował ponownie do szeregu. I wtedy... Anzou usłyszał swoje imie. Jego serce bardziej zabiło, a suchość w gardle się nasiliła. Anzou jako silny Shinobi i to ust z Kagady? Zaczęło się bardzo miło. Chłopak delikatnie się uśmiechnął, ponieważ nie było to coś typowego, nie tego się spodziewał, nie po ostatnich akcjach i ciągłym ruganiu. Kaminari stał wyprostowany i uważnie słuchał. Fakt, Anzou polegał bardziej na Reberu, nie na typowej sile, ale to jest element, który niedługo ulegnie zmianie. Anzou zdecydowanie dużo nauczył się w trakcie ostatnich tygodniu. Wiązki to nie wszystko. Siła to nie wszystko. Liczy się przede wszystkim sposób zachowywania na polu bitwy, charakter i nieodpuszczanie. Bycie zgodnym z samym sobą. Taki właśnie był Niebieskooki. Taki starał się być i taką drogę obrał, nie zamierza z niej zbaczać. Teraz jednak przed nim stały kolejne zadania. Nie były łatwe. Były kurewsko trudne. On musiał sprawić, że Chino, Shirei-Kan i przywódczyni całego klanu odzyska pełnię mocy, a nawet więcej. Nastolatek czekał, aż Kagada skończy, aby również zabrać głos.
- Tak jest. To zaszczyt słyszeć coś takiego, pani Kagado, zwłaszcza z Pani ust. Wiem co do mnie należy i niezwłocznie, po zakończeniu negocjacji ruszę po to, co konieczne. Nie wrócę z pustymi rękami.
Chłopak ukłonił się i wszedł do szeregu. Starał się mówić pewnie, ale jego głos był przepełniony emocjami, różnymi, smutkiem, żalem, ale też nadzieją i radością. Dość wybuchowa i nietypowa mieszanka. Najbardziej jednak emocjonalny moment miał dopiero nadejść. Sanda to kobieta, która chyba najlepiej znała Kagadę, wiedziała o niej dużo więcej i była jeszcze bardziej przywiązana. Takie rozstanie, rozejście... może być bolesne i jest bolesne, co widać gołym okiem nie tylko dla samej Sandy. Kagada też to przeżywa, być może na swój specyficzny sposób, ale to też trudne dla niej. Anzou z trudem powstrzymywał też łzy, które jakby nasilały się widząc ten obrazek. Zacisnął jedną z pięści, aby skierować nieco uwagi fizycznej tam. Wtedy padł też kolejny rozkaz, aby rozwinąć to, co otrzymano. Płaszcz z napisem Kogo. Piękny. Mityczny. Anzou i ekipa zostali awansowani. Chłopak wyprostował się, nałożył go automatycznie, z dumą i szacunkiem. Spojrzał na wszystkich na tyle ile było to możliwe...
- Dzi... dziękuję. Obiecuję, kurwa, obiecuję, że nie zawiodę. Wiem, że czasami bywam kłopotliwy, że czasami zrobię coś źle, ale wiem też, że nie odpuszczę. Nie zatrzymam się. Klan może na mnie liczyć. Klan będzie ze mnie dumny. Pani będzie ze mnie dumna.
Anzou mówił bardzo poważnie, szybko, patrząc na swoich towarzyszy. Pewien etap chyba dobiegał końca. Negocjacje, a potem... raczej już odejście, każdy w swoją stronę. Ta emocjonalna chwila, wręcz wyjątkowa biorąc pod uwagę charakter Kagady powoli dobiega końca. Anzou spojrzał też na pozostałych...
- Gratuluję Wam, wszystkim. Wspólna walka z Wami to był dla mnie zaszczyt. To honor, duma mieć Was obok. Wiem, że mogę na Was polegać. Przed nami ostatnia prosta, zadbanie o to, aby te negocjacje przebiegły pomyślnie i bez komplikacji, a potem dalsza, jeszcze cięższa służba dla klanu. Przed nami wiele trudnych chwil, ale wiem, że wszyscy sobie z tym poradzimy. Musimy stać się silniejsi, tak tylko jak to możliwe i w jak najszybszym tempie. Sanda... stałaś się potężna. Muszę nauczyć się walczyć wręcz tak jak Ty. Moshi... Twoje nieszablonowe ruchy, styl... pokazuje, że czasami wyjście poza schemat to coś... dobrego! Zaku... Ty wiesz jak używać wody, głowy... jesteś dobrym człowiekiem. Osada jest w świetnych rękach... Yai... dzięki Tobie jesteśmy w tym miejscu. To chyba powinno wystarczyć, aby określić jak istotny jesteś.
Anzou kierował te słowa do każdego. Chciał w jakiś personalny sposób odnieść się do chwil spędzonych z innymi. Słowa nie przechodziły przez jego gardło z łatwością, wręcz przeciwnie, nastolatek często się zawieszał, dało się wyczuć, że też jest mu przykro z powodu rozstania, które nastąpi już niedługo. Teraz jednak przed nimi ostatnia prosta. Kaminari skończył swoje podziękowania i spojrzał na Kagadę.
- Co zatem mamy zrobić jeszcze dzisiaj i w trakcie negocjacji? Czy jest coś jeszcze, co powinniśmy wiedzieć?
Nastolatek wiedział, że ma pilnować, aby nikt nie wszedł do środka, aby nikt ich nie zakłócił, ale... to może być skomplikowane. W sumie - czy ktokolwiek będzie próbował to zrobić? Władca Piorunów oczekiwał odpowiedzi, jego ciało powoli się rozluźniało, ale nadal... to wszystko co się wydarzyło... było bardzo trudne, nieoczekiwane i jego umysł nadal trawił to, co miało miejsce.

[Kujaku Haruka]

Uśmiechnęła się do Niyomi na jej komentarz, natomiast potem skupiła na tym, co mówiła Fugata, słuchając dokładnie jej wyjaśnień. Rzeczywiście, Shira - chociaż wybrała mniej doświadczoną z dwójki kuzynek - najwyraźniej nadal osiągnęła swoje cele, przynajmniej... w większości. Tak jak się spodziewała, meteoryt był jakiegoś rodzaju podstępem, do tego podstępem... chyba w białych rękawiczkach. Nim jednak zdążyła zadać pytanie o konsekwencje tego, co dopiero zaszło, Fugata zaczęła opowiadać jej o Shirze. Wzmiankę o treningu potwierdziła tylko skinieniem głowy, również zdeterminowana, by jak najszybciej nauczyć się przywoływać te drugie, potężniejsze skrzydła - dalej miała w pamięci moc, jaką oferowały i wiedziała, że dałaby z nimi radę o wiele więcej zdziałać.

Potem... słuchała, ze zdziwieniem dowiadując się, że tak naprawdę niewiele Sióstr wierzy w ceremoniał dookoła ich oddziału. Z jednej strony to rozumiała, z drugiej jednak... dalej miała w pamięci swoje własne emocje podczas jej inicjacji. Wiedziała, że Shira jest spoiwem - to było oczywiste - ale jednocześnie wierzyła, że jeśli Siostry podobnie uwierzą w te tradycje, jak zdawała się w nie wierzyć liderka... to poradzą sobie nawet, gdyby jej zabrakło. Najpierw jednak musiały wesprzeć Shirę w tym, żeby zdołała przekuć je z narzędzia mordu, jakimi były pod jej matką w coś nowego. W jej Siostry Nocy. Tak, by te Siostry Nocy Shiry, o których mówiła Fugata - na stałe zostały jedynymi Siostrami, jakie pamiętać będzie ich klan. To, co ją jednak mocno uderzyło, to słowa o tym, że ich liderka w domu nie znalazła czułości, ani spokoju. Haruka miała to szczęście, że jednak jej rodzina - chociaż pozostała za Murem - zawsze o nią dbała i czuła opiekę rodziców, nawet jeśli jej matka też ją przestrzegała niekiedy surowo i narzekała, że jest bardziej... frywolna, niż Misuno.

Teraz zrozumiała, dlaczego Chocho była tak istotna w życiu Shiry. I co oznaczał odłamek, który Osanen im... zostawił.

Shira straciła matkę.

Może nie pod katem krwi, ale pod kątem emocji - na pewno. A nawet jeśli nie matkę, tylko bardziej babcię - to chyba jedyną kobiecą sylwetkę w jej życiu, która traktowała ją normalnie, z wyrozumiałością. Haruka słuchała, zapominając zupełnie o świecie dookoła i nawet o tym, że dopiero co ledwo uszła z życiem, a do tego pomordowały grupę innych Kujaku. Jednak okazja posłuchać, jak Fugata opowiada nie tylko o Shirze, ale i o sobie samej, była po prostu zbyt dla niej istotna, żeby skupić się na czymkolwiek innym.

To, co ją w pierwszej kolejności zaskoczyło, to... pojawienie się w tej historii Haradate i Asaro. Widziała, że relacja Sióstr z Królami nie była wcześniej tak napięta, jak teraz. Haradate wręcz... wydawał jej się niemal sympatyczny, chociaż nie spodobał jej się jego żart o wyprowadzaniu Fugaty na spacer. Mimo to, trochę skojarzył jej się z Moshim spośród Kaminari. Też był prosty, może nawet prostacki, ale dzięki temu - nie był... złośliwy, przynajmniej - nie wydawał się mieć złych intencji. W przeciwieństwie do Asaro oraz - zwłaszcza - do Osanena.

- Haradate... to ten, któremu Chishiba ucięła rękę, prawda? - spytała, upewniając się tylko i dodając nieco zagubionym tonem. - Nie... nie wydaje się taki zły. Nie tak jak pozostali dwaj. Przynajmniej w tym punkcie. Ale mów dalej, proszę. -

Z dalszej opowieści wynikało, że w Shirze... w Shirze od dawna była ta "mroczna" strona, gotowa do ataku, jeśli tylko warunki były ku temu odpowiednie. Przypomniały jej się też własne odczucia podczas bitwy. Ekscytacja na myśl, że... że zaraz będzie zabijać Kaminari. Wrogów klanu. Nie była pewna, ale teraz... teraz, patrząc na grupę Kagady, trochę się wstydziła tego odczucia, a jednocześnie - to była przecież jakaś jej część. Może ten element nie był tak u niej widoczny, jak u Shiry, lecz... czuła, że przynajmniej częściowo rozumie tę starszą o parę lat dziewczynę. Jednocześnie jednak cieszyła się, że Chocho... okazała tyle wyrozumiałości. Nauczyła ją, jak zachowywać kontrolę. I jak budować autorytet. To było oczywiste i teraz coraz bardziej docierało do niej, jak wiele Chocho jest w Shirze, nawet jeśli nadal była w niej też ta skryta pod wszystkim nuta matki.

Z podziwem też słuchała, jak Chocho - nie używając broni - rozbroiła zupełnie Fugatę. To było jutsu, które... mało kto posiadał. Umiejętność zmiany czyjegoś serca, nastawienia, samymi słowami. Chociaż nie, nie do końca. Nie tylko słowami - czynami również. Chocho nie bała się przecież zaryzykować i czynami poparła to, o czym mówiła.

- Czyli... czyli w ten sposób... zostałaś wśród Sióstr. Chociaż mogłaś odejść? - spytała, patrząc na katanę w dłoni swojej mentorki, po czym sama się odchyliła, patrząc w gwiazdy i zastanawiając się nad odpowiedzią.

- Chyba... chyba tak. Shira została... sama. To znaczy - ma nas, ale my za nią podążamy. Straciła osobę, która była jej chyba jedynym autorytetem i teraz... teraz będzie musiała to znieść, razem z całymi negocjacjami i wszystkim, co rzuca w nas Musan. - przetarła dłonią twarz, przerażona trochę i zasmucona jednocześnie. - To dlatego tak chciała walczyć z Sanbim? Ponieważ to na swój sposób... Yokai? A ona, tak jak Chocho, opowiedziała się po stronie żywych i chce, żebyśmy zrobiły to samo? -

Spojrzała na Fugatę, jednocześnie wzdychając. Nie była pewna teraz, czy Shira pochwali je, że pozbyły się ludzi Musana. Z drugiej strony... każda strona walczyła tak, by zabić. Pytanie, czy... czy dało się jeszcze zakopać ten wojenny kunai. Czy mogły w ogóle po tym wszystkim zaufać komukolwiek z Królów? Musanowi? Haruka pochyliła się, czując, że jej nieco niedobrze. Chciałaby teraz, żeby mogły po prostu... po prostu robić to, do czego je stworzono.

Do walki z Yokai.

[Nizan]

---

Ostateczne Starcie

---

---

Ścieżka Przeznaczenia - Anzou i Haruka

---

Proces przyznania Wam wyższej rangi nie przeszedł bez emocji. Najbardziej chyba w szoku był Yai, który do teraz się nie odezwał, ale również z nim mogła konkurować Sanda, która została wyniesiona do rangi tysięcznika armii. Było to bardzo, ale to bardzo duże wyróżnienie jak na fakt, że dziewczyna wcześniej nie dysponowała żadnym prawdziwym wojskiem.

W armiach przyjmowało się następujące rozróżnienie. Najpierw byli dziesiętnicy - wyróżniający się żołnierze, którzy potrafili prowadzić podstawową jednostkę piechoty. Następnie był setnik, który miał dziesięć oddziałów po dziesięciu żołneirzy. Dalej byli trzysetnicy, czyli coś na styl tego, czym miał okazję spróbować dowodzić Anzou. Chociaż, w jego przypadku, gdy dotarł na miejsce, z oddziału 82. pozostało mniej więcej stu ludzi, a i tak chaos, który powstał przy zdobywaniu wzgórza był raczej ostatnią szarżą na pozycję wroga, bez większych manewrów taktycznych.

Sanda zaś została tysięcznikiem, która to pozycja jest wejściem w ligę oficerską wojska. Dziewczyna będzie teraz podlegać trzytysięcznikowi, a ten z kolei pięciotysięcznikowi. Nad pięciotysięcznikiem jest już tylko generał wojsk, którym to często zostają albo sami seinini, albo kogo. Rzadko zdarza się, by osoba bez chakry zostawała generałem, ale w każdej armii często pojawiają się tak zwani stratedzy - ludzie, podpowiadający lub mający bezpośredni wpływ na manewry wojskowe, ponieważ dowodzący mają różne temperamenty. Rzucony w wir walki nie widzi całego pola bitwy, stąd stratedzy nierzadko zajmują wyższa pozycję i obserwują pole bitwy z daleka. Sanda trafiła w bardzo ciekawe miejsce i chociaż dziewczyna tego nie wiedziała - jej ścieżka nie była usłana różami, a kredyt zaufania, jaki dostała od Kagady był największy spośród was wszystkich.
- To była... ciężka droga. - odparła Sanda na słowa Anzou. - Ale Pani Kagada ma rację. Nie jesteśmy już dziećmi. Skoro jesteśmy weteranami wojennymi, czas wziąć sprawy w swoje ręce i... iść naprzód. - powiedziała po chwili, po czym uniosła dumnie głowę. - Tysiąc ludzi... matko, to jest naprawdę ogrom armii. - dodała. - Przecież to jest... to są... trzy takie armie, którymi Wy dowodziliście tutaj? I to na dwóch. A ja mam mieć... tysiąc i być sama? - do Sandy zaczęło docierać, gdzie się znalazła.
- Nie przejmuj się, ja mam niańczyć dzieci. A co jak będą mi robić psikusy jakieś i stanę się pośmiewiskiem? Będę musiał je lać. Najnormalniej w świecie będę ich lał. - powiedział, najwyraźniej ciesząc się z całej sytuacji.
- Sando, z tego co kojarzę, to możesz mieć w swoim oddziale poruczników, którzy pomagają Ci w kontroli nad całym oddziałem... ? - zapytał spoglądając w kierunku Kagady.
- Zgadza się. Tysięcznik awansuje ludzi do funkcji porucznika. Ważne, żebyś wybrała dobrych ludzi do tego.

Sanda popatrzyła na wszystkich, po czym skierowała się do Anzou.
- Anzou... nie chcesz zostać moim porucznikiem? Ty już masz doświadczenie w prowadzeniu wojsk. Bardzo byś mi pomógł.
Na twarzy Kagady pojawiła się żyłka irytacji.
- Czy jak tłumaczyłam, że Anzou to jedyne co może teraz ustalić którą ręką się podciera, a resztę co robi, to ustala Shirei-kan, to kurwa spałaś czy co? Chcesz mnie wyprowadzić z równowagi? To że dostaliście rangę Kogo, nie znaczy, że Wam nie pierdolnę. - czasem dobrze widzieć, że stara lub bardziej oryginalna Kagada jest obecna.
- Czy w takim razie... jeżeli zostałem namiestnikiem wschodniego wybrzeża, to oddział Sandy by podlegał mi? - zapytał Zaku.
- I tak i nie. Będziesz rozmawiał bezpośrednio z stolicą w temacie zapotrzebowania. Owszem, oddziały Sandy mogą być skierowane na te tereny, ale to ona decyduje o ich zarządzaniu.
- Przyjaciele... szkoda, że muszę Was dziś opuścić i nie dotrwam do końca negocjacji... jednak tak duże wyróżnienie przez Panią Kagadę... naprawdę nie wiem czy zasługuję... ranga Kogo? Dla mnie? - powiedział Yai przyglądając się płaszczowi.
- Super te płaszcze. Prawie tak fajne jak Siós.... w sensie najlepsze te płaszcze na świecie. - powiedział Moshi, po czym bez ogródek wrzucił go na plecy. - Jak wyglądam? Anzou? Teraz za mundurem panny sznurem czy jakoś tak, nie? Ale będę miał laseczek w stolicy, hah!
- Sando, z tego co kojarzę, powinnaś jeszcze dostać do swojego oddziału stratega. Może... - i spojrzał spode łba na Yaia. Sanda wyłapała ten moment.
- Yai! Zostałbyś moim strategiem? - zapytała nagle ożywiona Sanda.
- Yy... no wiesz, jasne, tylko... tysiąc ludzi?... nie wiem czy to trochę nie za dużo jak dla mnie, bo ja to jestem bardziej...
- PRZYGŁUPY KURWA! - wydarła się. - To nie jest jakaś rekrutacja, że teraz będziesz chodzić po wszystkich i pytać się, czy zostaną w twoim oddziale. Ty masz go stworzyć z tego, co dostaniesz, rozumiesz? Na tym polega wojowanie. Na radzeniu sobie w trudnych sytuacjach. A Yai nie jest strategiem tylko należy do grupy ludzi, którzy będą strategów hodować. I Yai nie będzie odpowiadał za tysiąc ludzi, tylko za dwadzieścia tysięcy zbrojnych, czyli cała armię Kaminari, w tym za całą ludność cywilną na naszych ziemiach. - powiedziała Kagada, po czym spojrzała w kierunku Zaku. - Dużo wiesz o armii i zwyczajach. Skąd?
- Mój ojciec był trzysetnikiem. - powiedział. - Niestety, zmarł na wojnie.
- Rozumiem. Dobrze, to teraz ostatni rozkaz. Jutro na negocjacjach Zaku, jako namiestnik będziesz siedział po stronie zarządcy osady. Sanda - Ty udasz się do generała armii i zgłosisz po przydział wojska. Yai - Ty wyruszasz dziś do stolicy razem z Moshim. A Anzou, Ty będziesz odpowiedzialny za ochronę negocjacji. Staniesz przed drzwiami i gdy te się zamkną, nie wchodzi nikt. Rozumiesz? - Kagada spojrzała na Anzou. - Ani żadna kelnerka z napojami, ani kurwa żadny inny chuj. Czy rozumiesz rozkaz, czy mam go jeszcze raz powtórzyć? - zapytała unosząc brew. - Jak tylko zobaczę, że ktokolwiek wszedł na negocjację, to zapowiadam Ci uroczyście, że sharingan, proteza i inne gówna to będzie Twoje najmniejsze zmartwienie, bo do końca życia będziesz czyścil latryny. - i widziałeś, że nie żartowała. - Po negocjacjach wracasz do Chino i ona decyduje co dalej z Tobą.

---

Haruka wpadła w wir opowiesci Fugaty, zapominając o tym, co działo się przed chwilą dookoła. Sama mogła zobaczyć, że Fugata z biegiem czasu zaczyna coraz bardziej... dopuszczać ją do siebie? Czy jednak było to omylne? Prawdą było, że Fugata była wprost odpowiedzialna za to, jaką Haruka będzie Siostrą Nocy. Przyznanie się do tego, że nie była Siostrą dla tradycji, tylko bardziej dla Shiry to jedno, ale czy wcześniejsze zachowania Fugaty na to wskazywały? Nawet, jeżeli w to nie do końca wierzyła, to albo chciała wierzyć, albo świetnie udawała. Może sama dziewczyna nie do końca wiedziała w co wierzy, a po prostu robiła to, co dla niej słuszne. Tym zwykle się charakteryzowała. Robiła to co słuszne. Haruka mogła sobie przypomnieć też słowa Shiry, jeszcze przed tym jak zgłosiła się do Fugaty na służbę w Siostrach Nocy.

"Jest najbardziej honorową osobą jaką znam.".

Tylko czy... taka właśnie była Fugata po tym, co opowiadała ze swojej przeszłości?
- Kiedyś wszystko było prostsze. Byliśmy dziećmi. - powiedziała Fugata, spoglądając na Harukę. - To byli chłopcy, którzy zaczynali interesować się kobietami w innym znaczeniu niż "kumpelskim". Jeszcze nie sparzyli się na niczym, tak jak i my. Byliśmy wszyscy niewinni. Mniej lub bardziej. Wszyscy mieli wizję idealnego świata, który dorośli przed nami starali się ukazać. - na chwilę przerwała. - Nie ja powinnam Ci to jednak tłumaczyć. Akurat w tym aspekcie, lepiej będzie, jak porozmawiasz z innymi Siostrami, może z Hisamidą lub Wabą.

Wysłuchałaś tego, co Ci opowiedziała, a następnie spojrzałaś na katanę. Co więcej, Chocho nagle stała się dla Ciebie kimś... kimś innym. Owszem, była legendą samą w sobie, ale znajomość tego, jak działała to zupełnie inna para sandałów. Zadałaś więc pytanie. Czy tak Fugata stała się Siostrą Nocy. Prawnie, czy też tradycyjnie - owszem, była Siostrą Nocy. Jednak Tobie nie chodziło o takie zostanie Siostrą. Zarówno w tym pytaniu, Ty i Fugata wiedziałyście, o co dokładnie chodzi.
- Nie. - odparła krótko. - Moje życie w większości polegało na izolacji z mężczyzną, który nawet nie był moim ojcem. Gdy umarł byłam młoda. Umiałam polować, znaleźć żywność, ale zaczynałam być ciekawa świata. Im starsza, tym mniej się bałam. - westchnęła. - Wyobraź sobie moje zdziwienie, gdy pierwszy raz dowiedziałam się, albo bardziej zrozumiałam, że człowiek który rusza na mnie z mieczem czy pałką, nie chce mnie zabić tylko... posiąść. Chodzenie po osadach w celu odkrywania świata, który był przede mną ukryty, przerodził się w nienawiść do ludzi, którzy chcieli mnie skrzywdzić. Uświadomiłam sobie, że jeżeli przegram jakąkolwiek walkę, zostanę zgwałcona, zniewolona, a potem na przemian gwałcona, bita, wykorzystywana i po wszystkim gdzieś sprzedana. - przerwała na chwilę. - I wtedy nagle przegrałam walkę. Zostałam niewolnicą. To, że w damskim oddziale, to jedno, ale w mojej głowie wtedy istniała tylko ta jedna, jedyna myśl. - zerknęła na Ciebie. - Kiedy to się wydarzy. Nie docierały do mnie słowa Shiry, czy innych kobiet, chociaż one rzadko ze mną rozmawiały czy na mnie patrzyły, bo kontakt ze mną równał się najczęściej biciem przez Chishibę. Odrazu, lub odwleczonym, ale zawsze tak samo, czy to w ramach treningu czy czegoś innego. - odchyliła się na chwilę. - To było jak mgła, która otaczała mój umysł. Byłam tam, widziałam to wszystko, ale nie słyszałam, co do mnie mówią. Dopiero Pani Chocho udało się przez tą mgłę jakoś przebić... ale to był dopiero początek.
Osada klanu Kujaku, Tereny za Murem
8 lat temu Shira z Fugatą biegły przez las. Przebiły się przez obie zamaskowane postacie, przez straże i przez wszystkich shinobi, którzy stanęli im na drodze. Nie było jednak ich aż tyle, a same dziewczyny nie używały broni do zabijania, a jedynie pozbawiania przytomności wszystkich. Na ich dłoniach zwisały resztki kajdan, które pozostały po tym, jak Chocho przecięła łańcuch ręką.
- Szybko! Zanim złapią nasz trop! - krzyknęła Shira, ciągnąc Fugatę za sobą.

Dla Fugaty jednak to było jak... wybudzanie się z jakiegoś dziwnego snu? Nigdy czegoś takiego nie czuła. Patrzyła na Shirę, która z jednej strony ciągnęła ją za sobą zdala od osady, z drugiej zaś... kim była ta dziewczyna? Ona ją w ogóle znała? Fugata z przerażeniem spojrzała na kajdany i wszystkie złe myśli powróciły jak bumerang wracający do dłoni.
- Dalej sobie poradzę. - powiedziała nagle Fugata, stając dęba. Spojrzała na Shirę, gdy ta wyhamowała i z przerażeniem obserwowała co robi Fugata.
- Żartujesz!? Biegiem, bo nas znajdą! Jeszcze mamy kawał drogi! - krzyknęła, a wtedy Fugata zmarszczyła brwi.

Fugata zamachnęła się kataną i ta zrobiła kółko wokół jej nadgarstka, po czym stanęła w pozycji do walki. Tej samej co zawsze - ostrzem skierowanym jakby chciała kogoś dźgać. Shira widząc to otworzyła usta w niedowierzaniu.
- Dalej idę sama. - powiedziała ostro.
- Fugata! Pomogę Ci! Przecież nie znasz drogi!
- NIE! - wydarła się Fugata. - Wynoś się. Wracaj. Rób co chcesz. Dalej idę sama. - powiedziała Fugata i... w oku Shiry pojawiła się łza. Chyba nigdy nie została tak... zdradzona? Potraktowana?
- Fugata ja... ja... - zaczęła szeptać, lecz nagle z nieba pojawił się błysk.

Błysk to dobre słowo, bo zarówno jedna i druga dziewczyna nie zdążyły mruknąć. Nastąpił wybuch i uniósł się tuman kurzu, a Fugata dosłownie wystrzeliła jak jakiś pocisk i trafiła w drzewo. Te pękło na pół, poleciała jeszcze w jedno drzewo, te również pękło i zatrzymała się dopiero na trzecim, gdzie wbiła się w nie i te prawie też by przebiła, ale jakimś cudem jedynie przechyliło się na stronę kobiety, łamiąc w pół.

Fugata wypluła mnóstwo krwi, a jej katana wypadła z rąk, lądując gdzieś obok. Tuman kurzu zaczął opadać, a tam, gdzie wcześniej stała Fugata i celowała w Shirę kataną, stała wyprostowana postać. Na jej widok serce Shiry stanęło.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę, że ta gówniara nauczyła Cię życia lepiej ode mnie... - długie, brązowe włosy. Chuda, smukła sylwetka. Chakram na plecach, który przysłaniał tatuaż... skrzydeł. Z dziesięcioma piórami. - ... córko.

Chishiba odwróciła się do Shiry, a jej wyraz twarzy był chłodny jak zawsze. Spojrzała z góry na to, co zastała. Spojrzała na katanę, na glewię.
- Ty głupia idiotko. Zrobiłaś z Pani Chocho pośmiewisko. Zrobiłaś ze mnie pośmiewisko. Zrobiłaś z całego klanu pośmiewisko. - zrobiła krok w kierunku Shiry. - Coś Ty sobie myślała? JESTEŚ SIOSTRĄ NOCY! - wydarła się. - I ATAKUJESZ CZŁONKÓW KLANU W IMIĘ JAKIEJŚ PIERDOLONEJ GÓWNIARY, KTÓRA NAWET NIE JEST STĄD!? - Chishiba uniosła głowę. - Brzydzę się Tobą. Nie mogę uwierzyć, że wypchnęłam Cię z własnego łona.

Na te słowa oczy Shiry rozszerzyły się jeszcze bardziej, a w nich już nie było pojedynczych łez. Był ich cały potok.
- Matko... ja...
- Nie nazywaj mnie matką. - powiedziała ostro. - Czy Ty wzięłaś... glewię Siostry Komari? - zapytała po czym doskoczyła do Shiry i jednym ruchem wyrwała jej narzędzie. - To pamiątka po kobiecie, która poświęciła życie by chronić nasz klan. Prawdziwej bohaterki. Użyłaś jej broni, by zaatakować własnych członków klanu? - dodała, po czym zamachnęła się i spoliczkowała Shirę. Jej głowa odskoczyła na bok i przerażona dziewczyna skuliła się w pozycji embrionalnej.
- Ja... przepraszam...
- Dość. - powiedziała, po czym jak spojrzała na leżącą katanę, to jej oczy jeszcze bardziej się otworzyły. Powoli podeszła do katany, lecz... nie schyliła się po nią. - Rozjemca Umarłych? Czy wy... naprawdę... nie macie... wstydu? - wyszeptała, a jej aura przybrała mroczną aurę.

Chishiba odwróciła się do Fugaty.
- Dziękuję Ci za to, że nauczyłaś moją córkę tego, jak działa świat. Ja próbowałam wielokrotnie, ale teraz Tobie się to udało. - Chishiba zamachnęła się glewią, gdy Fugata leżała kaszląc krwią i próbując odzyskać siły, by się podnieść. - W nagrodę, nie będę Cię męczyć, tylko zabiję jedynym ruchem.

Fugata rozszerzyła oczy widząc, jak Chishiba zbliża się w kierunku Fugaty. Próbowała ruszyć swoim ciałem, ale chyba miała... połamane kości. Nie czuła nóg, a jej dłonie odmawiały posłuszeństwa. Nawet nie była w stanie się zasłonić rękoma. Jednak... na szczęście tylko umrze. Nie trafi się jej los, którego obawiała się przez wcześniejsze życie. A życie... miała dobre. Chyba dobre. Ta Pani Chocho... fajna staruszka.

I gdy słowo "fajna" dotarło do jej umysłu, nagle poczuła to. Nie chciała umierać. Jeszcze nie teraz. Rozszerzyła oczy, w których były łzy widząc, jak Chishiba zamachuje się glewią.

Ostrze śmignęło w powietrzu i Fugata wydała z siebie stęknięcie, zamykając oczy.

Nie żyła. A więc tak się nie żyje. Jednak... czemu ją wszystko bolało? Nadal?
- Coś Ty zrobiła!? - wydarła się przerażona Chishiba.

Fugata otworzyła oczy widząc, jak Shira przed nią klęczy z kunaiem w dłoni. Dziewczyna sparowała atak glewii Chishiby, blokując go przed ścięciem Fugaty.
- CZY TY WŁAŚNIE SPAROWAŁAŚ CIOS LIDERKI SIÓSTR NOCY?! CZY TY WŁAŚNIE PODWAŻYŁAŚ MOJĄ DECYZJĘ!?

Shira trzęsąc się delikatnie podniosła. Odwróciła głowę w kierunku Fugaty i spojrzała, czy zdążyła. Wzrok Fugaty i Shiry napotkał się, a to co zobaczyła Fugata sprawiło, ze mgła zaczynała rozwiewać się coraz bardziej. Shira miała już nie tylko determinację w sobie. Ona miała oczy Chocho.
- Wystarczy, że Cię pokonam. - powiedziała Shira głosem, który nie należał do niej. Przynajmniej Fugata go nie znała.

Shira odwróciła głowę do Chishiby. Wzrok, który zobaczyła Chishiba sprawił, że na chwilę zamarła. Tak... tak... Chishiba mając wściekłą twarz i wytwarzając aurę mordu, w głębi serca poczuła ukojenie. Tyle pracy... wreszcie się opłacało. Pierwszy raz zobaczyła to, po co hodowała własną córkę.
- Jeżeli Cię pokonam, będzie tak jak ja chcę. - Shira mimo, że panicznie bała się matki, w tym jednym momencie przezwyciężyła strach. Jej ciało samo się ruszało. - To są Twoje zasady. - po czym sięgnęła po zwój, który nosiła przy sobie, rozwinęła go i pojawił się dym, a gdy ten opadł, w ręku Shiry znajdował się chakram. - To jest moja przyjaciółka i nie pozwolę Ci jej tknąć.

Shira wystartowała do Chishiby, wschodząc na wyżyny swojej obecnej siły. Zamachnęła się chakramem, a ten zrobił kółko wokół Chishiby. Starsza kobieta próbowała zablokować atak glewią, lecz nagle Shira ściągnęła linke i ... chakram złapał glewię wraz z Chishibą w pułapkę. Nagle drzewiec od glewii uderzył w czoło Chishibę, a Shira korzystając z sytuacji wyskoczyła do niej z kopnięciem z półobrotu. Jednak nawet, jeżeli Shira wykorzystała coś, czego Chishiba się nie spodziewała, tak Chishiba również miała sztuczkę. Gdy Shira zbliżyła się wystarczająco blisko, Chishiba pochyliła się do przodu i robiąc kopnięcie w stylu ogona skorpiona, z całej siły uderzyła stopą od góry w głowę córki. Shira padła na ziemię jak rażona piorunem, lecz to nie był koniec walki. Co więcej, Shira nie zrobiła tego nieumyślnie. Gdy Chishiba zobaczyła, jak Shira upadła dokładnie tam, gdzie był Rozjemca Umarłych, zamarła. A jeszcze bardziej zamarła widząc, jak Shira bierze katanę w ręce.
- NIE DOTYKAJ TEGO GŁUPIA! - wydarła się. - TO DEMONICZNE OSTRZE OBARCZONE KLĄTWĄ! - Chishiba rozplątała się z nitki chakramu i przecięła ją glewią, odrzucając na bok.

Shira zaś zaśmiała się cicho.
- Dla Ciebie to artefakt, oręż obarczony klątwą i inne duperele... - powiedziała podnosząc się. Z jej głowy leciała krew, a ona trzymała sztywno katanę. Nie za rękojeść. Za ostrze. Z jej dłoni leciała krew. Zakołysała się blisko Chishiby. - ... a dla mnie to prezent, który otrzymała moja przyjaciółka od Pani Chocho. Pierwszy prezent, jaki dostała w naszym klanie, który nie był obarczony przemocą. - Shira nagle zamachnęła się i rzuciła katanę w kierunku Fugaty. Ta wbiła się w drzewo obok niej. - Bierz ją i uciekaj. Ja ją powstrzymam.
- Ty mała... - powiedziała Chishiba, lecz Shira zrobiła szybko pieczęci. Z jej pleców wybuchnął ogon. Różowy, duży.

Chishiba uniosła brew, widząc, jak Shira zasłania ogonem dostęp do Fugaty. Ona nie broniła siebie. Broniła jej.
- Chcesz się sprawdzić na ogony? - wysyczała Chishiba i również złożyła pieczęci. Z jej pleców jednak buchnął dwa lub nawet trzy razy większy ogon. Shira jednak nie przejmowała się tym i zamknęła oczy. Nie przestraszy się.

Chishiba wystrzeliła jednym ogonem w kierunku Shiry. I gdy atak miał dojść celu, nagle coś przecięło ogon Chishiby. Ruch był tak szybki, że... aż sama Chishiba przestała się bawić i wyostrzyła zmysły. Spojrzała w bok. Chakram?

Ogon Chishiby rozpadł się, będąc odciętym od pozostałych dwóch, które trzymała blisko siebie w formie gardy. Shira potrzebowała dłuższej chwili, by w ogóle namierzyć chakram, który jest wbity w ziemię.

I wtedy się zaczęło. Ziemia zaczęła się trząść, a od miejsca wbicia chakrama zaczął pojawiać się... a raczej zaczęło pojawiać się urwisko. Dziura szła prosto, tak jak leciał chakram, aż dziura powiększyła się na tyle, że zaczęły wpadać do środka drzewa. Chishiba złapała gardę i zaczęła szukać źródła ataku, lecz źródło pojawiło się samo.
- Ostre to to. - powiedziała Chocho, idąc powoli w kierunku całego zajścia. Chishiba widząc to zamarła, ale chyba bardziej zamarła Shira z Fugatą. Chocho podeszła do chakramu i nachyliła się nad nim. Za nim było urwisko. - Dziwnie leży w ręku. Chyba troszkę przesadziłam z siłą. Dawno już nie używałam mięśni do obrony życia. - powiedziała, po czym uśmiechnęła się widząc, jak Chishiba podtrzymuje nadal technikę ogona.
- Pani Chocho, skąd Pani tutaj!? - powiedziała zaskoczona.
- Ahh... mała Chishibka... taka groźna. - odparła zadowolona, po czym przyjrzała się całemu zajściu i powoli o lasce, podeszła do Chishiby. Uniosła laskę i delikatnie ją pacnęła w oba kolana. - Twoja pozycja jest słaba. Mocniejszy nacisk na nogach. Zaprzyj się kochana, bo jak trafi Ci się Oni z legend, to zdmuchnie Cię jak świeczkę. - uniosła laskę i dotknęła jej brzucha, a raczej wbiła go w środek. - Środek ciężkości tutaj. Ćwiczyłaś cos w ogóle? Kochana, stroszysz piórka przed dziećmi, a nie jesteś w połowie drogi, w której powinnaś być. - uśmiechnęła się ciepło. Jak stukała ją laską, drugą dłoń trzymała za plecami. To, jak składa pieczęci widziała tylko Shira i Fugata, ale raczej... widziały tylko drobny gest ręką.

Nagle zza pleców Chocho wystrzelił... trudno to nazwać ogonem. To była ściana różowej chakry, która nie była raz czy dwa razy większa od techniki Chishiby. Technika pani Chocho była tak gigantyczna, a blask jej chakry tak mocny, że Shira aż musiała zmrużyć oczy, a Fugata wręcz odwrócić głowę. Ogon chocho wystawał wysoko ponad las, w którym się znajdywali. Chishiba przy Chocho była... malutka.
- Na każdą rybę znajdzie się wieksza ryba, pamietaj kochana... a obecnie brakuje Ci przynajmniej kilku tysięcy yokai do poziomu, o ktorym myślisz. - powiedziała, nadal się uśmiechając, po czym po prostu ogon zniknął.
- Pani Chocho ja...
- Dość. - przerwała jej ostro Chocho. - Liderka Sióstr Nocy nie tłumaczy się przed nikim. Nikomu się nie kłania. Podążasz ścieżką, którą sobie ustaliłaś. - ponownie jednak na jej twarzy pojawił się uśmiech. - Ale jak bierzesz glewię mojej przyjaciółki do rąk, to używaj jej by chronić swoje przekonania, a nie straszyć dzieci. Jak chcesz je postraszyć, to opowiedz im co się stało w Kanionie. - wyjaśniła, a następnie odwróciła się do Shiry i Fugaty. - O ho ho, a to Ci dopiero. Widzę, że Wasza znajomość jest już na innym poziomie. - skinęła głową. - Ta co jest wodą i... ta co jest ogniem. Z przyjemnością będę obserwować, jak wasza relacja daje fundamenty temu, co ma dopiero powstać. A teraz... Shiro kochanie, pozwolisz, że zabiorę glewię mojej przyjaciółki ze sobą. Jak widać, nawet po śmierci, duch Komari nadal pomaga żywym chronić to, co dla nich najcenniejsze. - Chocho spojrzała w niebo. - Dziękuję kochana, że z nami jesteś. To dla mnie zaszczyt. - Chocho uśmiechnęła się, po czym spojrzała na Fugatę i podeszła do niej. Fugata leżała z wbitą kataną przy głowie w drzewo, po tym jak Shira jej rzuciła. - Hmmm... wydaje mi się, że powinnyśmy sprawdzić, jak zareagujesz na meteoryt. Chcesz spróbować? Latałaś kiedyś po niebie? - zapytała unosząc brew.
- N-nie... w sensie... nie latałam... - odparła cicho Fugata.
- Chciałabyś spróbować? - zapytała.

Fugata spojrzała na Chocho, a potem na Shirę, która... pokiwała jej głową by się zgodziła.
- To może zjemy po ciasteczku, wypijemy herbatę, porozmawiamy o yokai, a potem podejmiesz decyzję? - zapytała. - Poza tym Twój prezent jest cały brudny i... nie był konserwowany od dłuższego czasu. Nikt nie brał tej katany do rąk od dziesiątek lat. Wypadałoby się nią zająć. Umiesz konserwować broń? Ostrzyć?
- H-hai... nauczył mnie tego...
- Tak, wiem. Higai Atsumuro. Mężczyzna, który nie raz, czy dwa, ale trzy razy ofiarował swoje życie ludziom, których nie znał. Wielki człowiek honoru.

Na te słowa oczy Fugaty rozszerzyły się, a jej usta otworzyły.
- Skąd... pani... - zaczęła dziewczyna, lecz Chocho machnęła ręką, jakby właśnie zdradziła przepis na placki.
- Mówiłam Ci. Matka zna wszystkie swoje dzieci. - uśmiechnęła się. - Chodźmy na ciasteczko. Napewno chciałabyś o coś zapytać, a tutaj jest brudno i zimno. - powiedziała, po czym odwróciła się i podeszła do Chishiby. Spojrzała na nią wzrokiem, który tylko Chishiba widziała, więc Fugata nie mogła Ci tego powiedzieć.

- Obrałaś bardzo ryzykowną drogę. Poświęcenia, na które ja bym nie była gotowa, jednakże... - odwróciła się i patrzyła, jak Shira pomaga podnieść się Fugacie. - ... za cenę tego poświęcenia istnieje szansa, że stworzysz coś, co przerośnie nas wszystkie.

---

Fugata siedziała w ciszy i patrzyła na Rozjemcę Umarłych.
- Tak zaczęła się moja historia w Siostrach Nocy. Pani Chocho była... - zaczęła. - ... ona... po prostu wszystko wiedziała. A ten ogon, jej siła. To było nie z tej ziemi, Haruko. To nie był ogon, nie wiem co to było. Chishiba, której smok był chyba jeszcze większy od Shiry, to przy tej technice Pani Chocho... to był malutki. - westchnęła.

Następnie powoli dźwignęła się, by wstać.
- Shira jest jedyną osobą, która spaja wszystkie cechy poprzednich liderek w jedno. Ma w sobie mądrość Chocho, honorowość Horihimy i ambicję Chishiby. Dlatego nie przestraszyła się bijuu. Bo ona chroniła żywych. - Fugata spojrzała na Ciebie. - Cokolwiek się stanie za chwilę, proszę Cię o jedno.

Fugata wystawiła dłoń w Twoim kierunku, by pomóc Ci wstać.
- Pomóż nam uratować naszą Liderkę.

Shira Kujaku - klik
Hisamida Kujaku - klik
Waba Kujaku - klik
Fugata Kujaku - Klik
Nagome Kujaku - klik
Muwara Kujaku - klik
Niyomi Kujaku - klik
Urasano Kujaku - klik
Yadasu Kujaku - klik

Gzik - klik
Osanen Kujaku - klik
Asaro Kujaku - klik
Haradate Kujaku - klik
Chino Kaminari - klik
Ebishiro Kaminari - klik
Chocho Kujaku - klik
Chishiba Kujaku - klik

Kagada Kaminari - klik
Yai Kaminari - klik
Sanda Kaminari - klik
Moshi Kaminari - klik
Zaku Kaminari - klik

[Anzou]

Sam moment przyznawania rangi i nowego zakresu obowiązków był przepełniony różnego rodzaju emocjami. Pewien rozdział się kończy, nie tylko już dla Anzou, ale również dla wszystkich, z którymi miał przyjemność walczyć i odbijać tereny z rąk pawia, centymetr po centymetrze, metr po metrze. Chyba powoli do Władcy Piorunów docierało, że kończy się etap, w którym to on czy też jego znajomi otrzymują i ślepo wykonują rozkazy, a zaczyna się okres, gdzie to oni będą kształtować losy klanu, wpływać na jego kierunek i być może jeszcze bardziej ingerować w to, co dzieje się na samym szczycie hierarchii. Sanda trafnie podsumowała to, że już nie jesteśmy dziećmi, teraz wszyscy byli dorośli, doświadczeni życiowo i pora przekuć to doświadczenie w jeszcze większą liczbą pozytywów.
- Tysiąc ludzi to dużo, prawda, ale wierzę, że sobie poradzisz. Jesteś tego typu osobą, która radzi sobie z wyzwaniami, podejmuje odpowiednie decyzje, jeszcze niejednego wroga skopiesz. Ba, może nawet tych z Pawia, w sumie nie wiadomo jak te negocjacje się potoczą.
Anzou odpowiedział Sandzie, wierzył w jej umiejętności, przekonał się o tym już nie jeden raz, do tego ten ostatni trening z Kagadą - ona też zrobiła ogromny postęp. Jest podobna do Kagady pod kątem stylu walki jak i też samego charakteru. Zadba o tych ludzi.
- Ah Moshi, na pewno będą Ci dokuczać, sam bym to robił! Wiesz jednak jak to jest, jak się jest dzieciakiem to różne głupie pomysły przychodzą do głowy. Ważne, aby zaszczepić w ich głowach to co najważniejsze, że klan i ludzie, których chronimy to podstawa.
Kaminarska szkoła. Pojęcia incydentalne to raczej wyższa szkoła jazdy, coś, co może lepiej poznać w dalszych etapach kariery. Anzou może kiedyś odwiedzi Moshiego, aby dowiedzieć się jak to jest z tymi jego metodami nauki.
- Sanda, daj spokój, ja zdecydowanie lepiej się sprawdzam w takich... mniejszych akcjach, bez natłoku ludzi. Czasami wpadnę w jakiś wir, nie do końca coś przemyślę i kończę z ranami, a gdzie tu jeszcze dbać o taką liczbę...
Na szczęście sama Kagada szybko ustawiła do pionu towarzystwo. Owszem, taka współpraca z Sandą byłaby interesująca, ale Anzou nie do końca się chyba nadaje na takowe stanowiska.
- Yai, zanim nas jeszcze opuścisz, będę mieć do Ciebie kilka pytań. Sporo czasu spędziłeś z tymi ich medyczkami...
Nastolatek miał do niego biznes. Bardzo ogromny, kluczowy można powiedzieć dla samego klanu. Uzyskanie oka dla Chino to absolutny priorytet, ta sprawa już nie może dłużej czekać. Moshi założył płaszcz i trzeba to powiedziec otwarcie - prezentował się imponująco! Nastolatek spojrzał na niego, zagwizdał pod nosem.
- Dla mnie klasa.
Chwilę luźnych rozmów ponownie utemperowała Kagada, która stanowczo ukróciła próby rekrutowania przez Sandę innych na stanowiska pomocnicze. Zdusiła to w zarodku, bez żadnych sentymentów. Kobieta przeszła też do konkretów dotyczących samych negocjacji, które Anzou twardo zapamiętał.
- Jak ktoś będzie tylko chciał wejść i się nie posłucha - od razu go atakuję, niezależnie kogo reprezentuje. Nie zamierzam ryzykować, wtedy też pewnie to usłyszycie wszyscy, więc zacznie się jatka. Niemniej, rozkaz jest jasny i zrozumiały. O której i gdzie jutro mam się zjawić? Godzina chyba nie jest jeszcze mi znana.
Władca Piorunów chciał poznać jeszcze jeden mały detal, oczekiwał odpowiedzi, którą skrzętnie zanotuje w swojej głowie, a następnie swoją uwagę i wzrok skupi na Yai'u.
- Yai, konkretnie. Jak zdobyć ten Sharingan? Mam na myśli... zamordować Uchihę, ale potem? Co dalej? Co z ciałem? Co z okiem? Ile mam czasu, aby je dostarczyć na taki przeszczep? Czy może lepiej... sprowadzić Uchihę żywego? Czy może wyłupać samo oko, ale jak do cholery je przechować, aby było sprawne, aby wszystko zadziałało? Widziałeś chyba jak to robią z Haruką, może jeszcze Ci coś powiedzieli?

[Kujaku Haruka]

To, co Fugata mówiła o Siostrach i Królach, jak i o ich wzajemnej relacji... zaczynała chyba to rozumieć. Po prostu, wszyscy nagle musieli dorosnąć. Shira zapewne najwcześniej z nich wszystkich, nawet jeśli pokazywała światu najczęściej swoją pogodną, "nastoletnią" stronę. Zanotowała w głowie ten temat do jak najszybszego poruszenia z Hisamidą i Wabą, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja.

- Przykro mi, że musiałaś... że tak się to potoczyło. I tym bardziej... przepraszam za moje głupie żarty z Shirą. Ja miałam to szczęście, że... czułam się swobodnie, chociaż... chociaż też mi się zdarzyły, powiedzmy... niechciane zaloty. To i tak nie była jeszcze tak naprawdę pełnoprawna próba... gwałtu, a i tak byłam wściekła i przestraszona jednocześnie. - przypomniała sobie jedno z pierwszych zleceń, jakie otrzymała od Goro i akoraito z posterunku, który był równie obleśny co Asaro i Osanen, którego musiała ustawić do porządku. - Teraz rozumiem, dlaczego... dlaczego tak bardzo nie chciałaś być tego częścią. Mogę sobie tylko wyobrażać, ale... pewnie miałabym takie samo podejście. -

Haruka mówiła szczerze. Czuła teraz ogromną empatię i współczucie dla swojej mentorki, która tyle przeszła. W zasadzie, wyglądało na to, że każda z Sióstr, która pamiętała Chishibę miała na karku nie tylko samą poprzednią liderkę i jej metody treningowe, ale także swoje własne demony. Jak się jednak okazywało, opowieść nie kończyła się tutaj. Słysząc, jak Chishiba potraktowała swoją własną córkę, w zasadzie otwarcie wyrzekając się jej, gdy tylko ta postanowiła się sprzeciwić... znowu poczuła wściekłość na poprzednią liderkę Sióstr i znowu upewniła się w tym, że - cokolwiek by mówiła nawet Chocho w tej opowieści - nie usprawiedliwiało to w żaden sposób działań matki Shiry.

Przy następnym spotkaniu z Asaro... podziękuje mu chyba za to, że tamta nie żyje. Do tej pory nie sądziła, że kiedykolwiek pochwali potencjalne skrytobójstwo, i to wewnątrz klanu, jednak... jeśli to była prawda i za śmiercią Chishiby stali albo Królowie, albo sam Musan... to być może była to jedna z niewielu rzeczy, które - nawet osłabiając klan - były ostatecznie dobre dla niego. Nie chciała żyć pośród ludzi, którzy z cierpienia robią cnotę i sposób na stanie się silnym. Oczywistym było, że ból jest elementem treningu - chodziło w końcu o to, żeby pchnąć swoje ciało i zdolności kontroli chakry do samego limitu i ten limit stale przesuwać - ale można to było robić bez sadyzmu i znęcania się psychicznego nad podwładnymi. Jedyne, czego się obawiała to, że... że ten akt mógł złamać Króli oraz Musana. Że być może wtedy coś, co miało tylko potencjał stania się złem, faktycznie wykiełkowało w jakąś chorą ambicję i żądzę kontroli.

To wszystko jednak było przed nią.

Żałowała, że zabrakło Chocho. Może ona umiałaby teraz tak samo uspokoić relacje w klanie, jak uspokoiła - a przynajmniej nieco zagasiła - konflikt między Chishibą a Shirą oraz Fugatą. Niestety, sprowadzało się to do prawdziwej siły - posiadania potęgi i umiejętnego zagrożenia jej użyciem, jednak tak tylko, by nie zranić, a pokazać... możliwości. Mimo to, Shira nie wiedziała w tamtym momencie, że Chocho przyjdzie im z pomocą - a i tak umiała przełamać strach i kontrolę matki nad sobą w obronie przyjaciółki. Była z niej teraz... ogromnie dumna. Być może tak naprawdę tamten moment był dla niej najtrudniejszą walką w całym życiu. Trudniejszą nawet niż to, co przeszli z Sanbim.

Wysłuchała opowieści Fugaty do końca, kiwając głową. W dalszym ciągu nie wiedziała, co wydarzyło się w kanionie, jednak czuła, że już dość czasu spędziły tutaj, na ławce - musiały przekazać Shirze smutne wieści i...

- Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby ją ochronić. Przed innymi i przed jej własnymi yokai. - powiedziała cicho, ale pewnie do mentorki.