[6] Miasto Takamori (高守) – Wysoka Straż

[Boyos]

Miasto Takamori rozciąga się w szerokiej dolinie, gdzie zbiegają się główne trakty regionu i nurt rzeki przecinającej równiny od północy na południe. Zabudowa miasta stopniowo wznosi się ku centralnemu wzgórzu, na którym góruje rozległy kompleks administracyjno-wojskowy. Kamienne mury, tarasowe dzielnice i wielopoziomowe budowle tworzą zwartą, imponującą sylwetkę widoczną z wielu mil.

Niższe części miasta skupione są wzdłuż rzeki i kanałów odprowadzających wodę do pól oraz warsztatów. Kamienne mosty łączą dzielnice handlowe, portowe i mieszkalne, a wzdłuż nabrzeży ciągną się magazyny, doki i targowiska. Rzeka stanowi naturalną oś miasta — jest źródłem wody, szlakiem transportowym i granicą oddzielającą poszczególne części zabudowy.

Im wyżej, tym zabudowa staje się gęstsza i bardziej uporządkowana. Wąskie ulice pną się ku górnym dzielnicom, gdzie znajdują się urzędy, rezydencje możnych rodów oraz koszary. Dachy układają się kaskadowo, a drewniane konstrukcje wspierane są na solidnych kamiennych fundamentach. Z wyższych tarasów roztacza się widok na dolinę, równiny i drogi prowadzące ku innym osadom regionu.

Otoczenie miasta jest żyzne i intensywnie zagospodarowane. Pola ryżu, sady i ogrody warzywne ciągną się aż po horyzont, poprzecinane systemem irygacyjnym i drogami patrolowymi. Wzgórza okalające dolinę są łagodne i porośnięte lasami, które dostarczają drewna i naturalnie osłaniają miasto od silnych wiatrów.

Takamori nie jest wyłącznie osadą — to centrum administracyjne, logistyczne i symboliczne regionu. Jego skala i położenie czynią je naturalnym węzłem komunikacyjnym oraz punktem, wokół którego od pokoleń koncentruje się życie, handel i władza. To miasto, które nie powstało przypadkiem — zostało zaplanowane tak, by trwać, rosnąć i dominować nad okolicą.

[Azuma]

Azuma stał nieruchomo, obserwując, jak stalowa rzeka dziesięciu tysięcy ludzi zaczyna płynąć. Wciąż dzwonił mu w uszach ryk „Ku Chwale Uchiha”, a drżeniu ziemi towarzyszyły tumany kurzu wzbite przez tysiące stóp. Seinin spojrzał na Bashino, nie dając po sobie poznać, jak wielkie wrażenie zrobiła na nim ta demonstracja absolutnej dyscypliny.

– Intuicja to często jedyna rzecz, która zostaje, gdy plany biorą w łeb – odpowiedział w nawiązaniu do słów oficera. – Dobra przemowa budzi ducha, ale to twój dryl trzyma ich w ryzach. Dobra robota. Dopilnujcie, by ta energia nie wyparowała podczas marszu. Tempo ma być miarowe i robimy regularne postoje co cztery godziny, aby wyrównać szyki. Noce spędzamy przy małych ogniskach. Nie chcę by nas było widać już z kilometra.

Azuma szybko podjął decyzję co do swojego miejsca w formacji. Nie zamierzał chować się w bezpiecznym środku ani zostawać z tyłu przy logistyce. Jako Seinin i dowódca musiał być widoczny dla awangardy, ale jednocześnie mieć wgląd w całość kolumny. Wybrał pozycję na czele głównego trzonu piechoty, tuż za oddziałami rozpoznawczymi.

– Będę podróżował na przedzie. Chcę widzieć teren, który przemierzamy… Szczególnie w świetle tych nowych informacji od Hiromi-san.

Kiedy kolumna ruszyła, Azuma zajął wyznaczone miejsce w siodle. Przez kolejne dni podróży jego uwaga skupiona była nie tylko na horyzoncie, ale i na samej armii. Obserwował dyscyplinę marszu, reakcje żołnierzy na postoje i to, jak oficerowie egzekwują jego polecenia dotyczące zaciemnienia obozowisk. Każda pokonana staj przybliżająca ich do Takamori była dla niego również testem czujności – wypatrywał jakichkolwiek śladów nienaturalnych kopców czy mazi, o których wspominała Hiromi.

Dopóki na horyzoncie nie miały pojawić się pierwsze zarysy ich celu.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 14/X

---

Azuma ruszył jako pierwszy i to on rozpoczynał pochód całej armii. To, co mógł zaobserwować Uchiha to to, że wojska były idealnie podzielone. Na początku jechała jazda, za nią szła piechota i na końcu łucznicy. Pas ludzi ciągnął się przez wieleset metrów, a każdy z żołnierzy wydawał się być skupiony.

Wszyscy oficerowie Azumy jechali też konno i co jakiś czas rotowali się na pozycjach, pilnując różnych miejsc. Jedynie Nonaba poruszała się na narysowanym ptaku klanu Gazo, lecąc nad głowami wszystkich. Dziewczyna informowała Was o wszystkim, co widziała, jednak nie było tu żadnych niespodzianek. Ot, kilka razy były po prostu jakies powozy kupieckie, które widząc Was schodziły z drogi.

Marsz trwał długo i gdy dotarliście, była już noc. Azuma zatrzymał się w bezpiecznej odległości od miasta i to co zobaczył, to to, że miasto było już na nich przygotowane. Wszystkie bramy były zamknięte, a na murach stało mnóstwo straży. Wtedy tez armia się podzieliła. Zgodnie z planem, część armii poszła w lewo, główne siły na prawo, a łucznicy dowodzeni przez Nonabę mieli zaraz rozpocząć atak. Tomiwa wraz ze swoimi ludźmi miał zakraść się do środka.

Tak naprawdę, cała operacja miała trwać jeden dzień. Jeżeli zaczną teraz, w nocy - to na jutrzejszy wieczór będzie można przeprowadzić kluczowy atak. Teraz, gdy wszyscy zajmą pozycję, to pójdą spać by wypocząć, a jedynie kto będzie działał, to łucznicy na wymiankę.

To co się zdarzyło dziwnego to to, że wszyscy oficerowie przed rozdzieleniem podeszli do siebie i powiedzieli dziwną formułkę, trzymając ręce na swoich barkach.

"Zapomnieni przez świat, niesiemy odkupienie potrzebującym." - po czym poklepali się po plecach i ruszyli do swoich zadań. Sugiyama przyglądał się temu, lecz nie skomentował tego w żaden sposób.

Azuma mógł wydać rozkaz do ataku dla łuczników w każdej chwili.

Wojna dla Azumy właśnie miała się zacząć.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Bashino Uchiha - klik
Nonaba Uchiha - klik
Sanagi Uchiha - klik
Suginobu Uchiha - klik
Tomiwa Uchiha


Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Azuma]

Dyscyplina wojsk była ostra jak jego kunai, co niespecjalnie dziwiło, gdy brało się pod uwagę militarystyczny dryg i wychowanie kolejnych pokoleń klanu Uchiha. Wojska poruszały się w nienagannym porządku, zachowując precyzyjne odstępy między formacjami. Oficerowie Azumy sprawnie dowodzili swoimi odcinkami, co jakiś czas zmieniając położenie, by osobiście kontrolować tempo marszu całej kolumny.

W ten sposób, pod osłoną nocy, dotarli pod mury Takamori – miasta wyrosłego przy zbiegu rzek, obfitego w plony dzięki żyznym ziemiom. Azuma, stojąc u szczytu wzniesienia, chłodno analizował cel. Przeciwnik był czujny. Takamori było już gotowe na przybycie jego wojsk. Bramy były zamknięte, na murach znajdowali się wątpliwej natury obrońcy. Seinin wraz z Sugiyamą obserwowali, jak oficerowie składają sobie charakterystyczne przyrzeczenie, a następnie rozstają się, życząc na koniec sobie powodzenia. Azuma uznał, że to czas.

– Nonabo-san, zaczynajcie. Niech każda minuta tej nocy przypomina im, że śmierć czeka tuż za progiem. Zwróćcie ich oczy w górę, by ułatwić zadanie oddziałom Tomiwy – przekazał kobiecie swoją wolę, oficjalnie rozpoczynając walki o Takamori.

W nocnej ciszy rozległ się pierwszy szczęk naciąganych cięciw. Azuma nie odrywał wzroku od miasta, czując na karku chłód wiatru i ciężar odpowiedzialności za dziesięć tysięcy ludzi, którzy właśnie ruszyli do walki o swoją przyszłość. Przerwał milczenie dopiero po chwili, dzieląc się spostrzeżeniami z byłym Lordem Protektorem.

– Miasto jest duże, a dzięki tym ziemiom na pewno doskonale zaopatrzone. Ma dostęp do bieżącej wody i naturalne bariery. Zdobycie Takamori da nam nie tylko inicjatywę, ale i idealne miejsce do koncentracji sił… Teraz widzę to na własne oczy. Rozumiem, dlaczego bandyci wybrali to miejsce. Ale to się właśnie kończy – skwitował, a w jego głosie pobrzmiewał nieubłagany ton kogoś przekonanego o nieuchronności tego zdarzenia.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 15/X

---

Azuma dał oficjalny znak do rozpoczęcia manewrów i tym samym, wszystkie armie rozdzieliły się, planując obsiąść stolicę niczym natrętne robactwo. Armia z Bashino poszła na prawą flankę, jazda Sanagiego zajęła się lewą stroną, zaś serce ataku na ten moment stanowili łucznicy Nonaby, która latała na dużym ptaku Gazo nad wszystkimi i wydawała rozkazy.

Przed tym wszystkim, Suginobu i wyselekcjonowana przez niego załoga oddaliła się i zniknęła z oczu, przenikając do środka stolicy.

Atak się rozpoczął.

Chociaż mogło się wydawać, że atak takiej stolicy od pierwszych momentów będzie wyglądał jak zderzenie dwóch dużych sił, tutaj zaczęła się raczej dywersja, która miała osłabić obrońców. Sugiyama podążał za Azumą, co jakiś czas pokazując młodemu Generałowi, gdzie powinien patrzyć, albo dawał mu jakieś rady na temat zdobywania tego miasta. Co jednak ciekawe, nawet jeżeli na początku Azuma nie dogadał się ze swoimi oficerami, tak teraz mógł w pełni zobaczyć, że naprawdę - wiedzą co robią.

Najwięcej styczności z miał z Nonabą i w spokoju mógł widzieć, jak dziewczyna dryguje masą łuczników, by co jakiś czas trochę podchodzili, potem rozpraszali, czasem cofali. Nonaba cały czas sprawiała wrażenie, jakby się przybliżali do zdobycia osady, gdzie w praktyce nie ruszali się prawie w ogóle. Co podeszli, to robiła zamieszanie wymieniając łuczników, mieszając liniami i robiąc ciekawe zagrywki jak na przykład wtedy, kiedy kazała zebrać kilku mężczyzn z gałązkami z liśćmi i przydymić trochę kurzu.

Z Twojej perspektywy - wydawało się to dziwne, jednak dla kogoś, kto stał na murze, mogło to wyglądać, jakby ludzie nagle rzucili się do szarży na mury. Wtedy najczęściej atak łuczników z murów nabierał na sile, a Nonaba gwizdała, by ludzie się cofnęli. Dopiero do Ciebie do tarło, jak taka taktyka na wymęczenie może obciążać nie tyle organizm, co psychikę. Dla kogoś niewprawionego w boju, było to... istotnie dziwne. Z jednej strony odpierali atak, więc się cieszyli, by za chwile mieć skok adrenaliny, że ktoś atakuje z całą siłą.

Tak wyglądało Twoje pierwsze sześć godzin, bo po tym czasie, Nonaba wylądowała na ziemi i odprawiła ptaka.
- Dobrze, złapaliśmy rytm. Dalej sobie dadzą rade. - powiedziała do Ciebie, po czym ruszyła gdzieś w kierunku Waszych tyłów. Nagle jednak stanęła i odwróciła się. - Ymm... Generale, to jest moment, by się wyspać. Jutro ciężki dzień. Nie musisz już tutaj nic robić. - powiedziała, po czym zaprowadziła Cię do miejsca, gdzie Suginobu rozłożył prowizoryczny obóz. Taki bardzo, bardzo prowizoryczny. Ot kilka namiotów, miejsce gdzie można się wyspać i zjeść. Oficerowie i Azuma mieli swoje namioty. Żołnierze zmieniali się zgodnie z założeniami i wydawać się mogło, że tej nocy nic się nie stanie.

---

Gdy Azuma wstał następnego poranka, zobaczył, że Nonaba stała i rozmawiała przed namiotem z Bashino. Chłopak siedział na koniu z dużą glewią opartą o bark. Gdy Azuma pojawił się w ich zasięgu wzroku, Nonaba mu pomachała.
- Bashino mówi, żebyśmy zaatakowali wcześniej. - podsumowała Nonaba, to o czym najwidoczniej rozmawiali wcześniej.
- Taa... - powiedział, patrząc na Ciebie. - Nie podoba mi się ta cisza. - dodał, po czym spojrzał w kierunku Kaminari. - Jesteśmy strasznie na widelcu. Jeżeli wywiad albo stratedzy się pomylili i Kaminari zaatakuje gdy będziemy szturmować miasto, zamkną nas. A wtedy nim ktokolwiek nam pomoże, może przyjść jeszcze armia Dzikich. - mruknął. - Nie wiem czy nie lepiej jest przedzierać się koło południa. Jak słońce będzie ich oślepiać. - skinął głową do góry.

Azuma ponownie stanął przed wyborem. Co ciekawe, każda jego decyzja miała kosztować życie. Albo ich, albo przeciwników, a czasem wszystkich dookoła.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Bashino Uchiha - klik
Nonaba Uchiha - klik
Sanagi Uchiha - klik
Suginobu Uchiha - klik
Tomiwa Uchiha


Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Azuma]

Azuma skorzystał z rady Nonaby. Nie było powodu odmówić, bowiem jak na razie wszystko przebiegało zgodnie z ich planem. Oficerowie czuwali nad wszystkim – widać było, że to dla nich nie pierwszyzna. – W razie problemów, budźcie – Seinin dobrze rozumiał, że dowódca, który słania się na nogach z niewyspania, jest większym zagrożeniem dla własnej armii niż przeciwnik.

Kilka godzin snu pozwoliło mu odzyskać ostrość spojrzenia, której potrzebował teraz najbardziej. Zanim stanął przed Bashino i Nonabą, Azuma jeszcze w namiocie przetarł twarz, odpędzając resztki snu. Gdy wyszedł, wysłuchał Bashino, patrząc w stronę majaczącego na horyzoncie Takamori, a potem przeniósł wzrok na słońce, które powoli pięło się w górę. Uwaga o „byciu na widelcu” trafiła w sedno jego własnych obaw. Sztab operował na mapach, ale to oni byli w terenie.

Niemniej… Azuma nigdy nie należał do tych osób, które działają po omacku. Nawet wtedy, gdy działał instynktownie, zawsze decyzję podejmował na podstawie czegoś, co dostrzegł. Sam niepokój i dyskomfort to było za mało, aby zrezygnować z tego, co ustalili wcześniej i co jak na razie działało.

– Rzeczywiście, oślepiony wróg to połowa sukcesu – zaczął Azuma, podchodząc do oficerów. – Ale osiemnaście godzin nie było liczbą wziętą z powietrza. Chodzi o to, by ich organizmy były wyczerpane. Jeśli uderzymy za wcześnie, uderzymy na ludzi wciąż gotowych do desperackiej obrony. A tacy będą najgroźniejsi. Ponadto nagła zmiana planów bez kontaktu z Tomiwą wprowadzi chaos w jego szeregach. Jeśli uderzymy teraz, a on nie zajmie pozycji, wystawimy jego grupę na poważne ryzyko.

Spojrzał na Nonabę, szukając potwierdzenia swoich przypuszczeń. – Nonabo, jak oceniasz ich stan? Czy Twoi ludzie widzą jakiś chaos w ich szeregach? Czy zaczynają reagować z opóźnieniem na pozorowane ataki? Jak rozumiem, nasi ludzie byli rotowani i w przeciwieństwie do tamtych, zachowali siły?

Azuma przeniósł wzrok z powrotem na Bashino, kładąc dłoń na rękojeści katany. Chciał, by oficer dobrze zrozumiał jego intencje. Nie zamierzał lekceważyć jego doświadczenia, ale musiał operować na faktach.

– Nie będę jednak ryzykował losu dziesięciu tysięcy ludzi wyłącznie na podstawie przeczucia. Wyślijcie natychmiast zwiadowców na ptakach Gazo w kierunku Kaminari oraz Atarashii. Chcę twardych dowodów. Jeżeli potwierdzą, że nadchodzą obce wojska, nie będziemy mieli wyboru – zaatakujemy w południe, wykorzystując słońce, a ja osobiście wspomogę szturm bramy moimi technikami. Jeżeli jednak szlaki są puste, nie będziemy narażać Tomiwy i trzymamy się planu. Ufam waszemu doświadczeniu, ale jako generał nie mogę opierać się na przeczuciach.

W tym momencie zrobił tyle ile uznał za możliwe. Nie zignorował podwładnych, a wręcz przeciwnie – wykazał troskę o ich życie. Czy jednak były to słuszne decyzje, dopiero miało się okazać.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 16/X

---

Przypuszczenia, które wyraził Bashino zostały szybko podłapane przez Azumę. Generał jednak nie chciał ryzykować całym planem, a raczej stworzyć sposobność do jakiegoś zwiadu. Nim jednak do tego przeszedł, zapytał Nonabę o to, czy widziała chaos w szeregach. Kobieta zrobiła zamysloną minę, po czym pokręciła głową.
- Nie zachowują się jakoś specifycznie. - powiedziała spokojnie. -Robią dokładnie to, do czego ich zmuszamy. Widać, że są coraz mniej czujni, bo słabo reagują na nasze zmiany formacji. Pewnie już zorientowali się, ze oszukujemy ale... teraz to już zdecydowanie za późno. My jesteśmy gotowi w każdej chwili do ataku, a oni... - dziewczyna zerknęła w tamtym kierunku, dając jasno do zrozumienia, że metoda na wyczerpanie działała.

Z kolei jeżeli chodziło o sprawdzenie lewej flanki, Azuma postawił na zwiadowców Gazo.
- Trzeba im powiedzieć w takim razie, bo ja swoich nie mogę ruszyć. - powiedziała Nonaba, na co Bashino machnął ręką.
- Ja im powiem. - powiedział Bashino. - I tak chciałem objechać całą stolicę dookoła przed ruszeniem. Mam po drodze. - westchnął, ale nie tłumaczył nic więcej. - To ruszamy zgodnie z planem. Ciekawe, czy u Tomiwy wzsystko ok... - dodał, po czym machnął ręką i odjechał konno w kierunku zachodniej flanki.

Reszta dnia miała minąć w spokoju.

---

Kiedy nadszedł kluczowy moment, Azuma za namową Sugiyamy znalazł się po prawej flance, wraz z armią Bashino. Sam Sugiyama powiedział, że będzie nadzorował południową i zachodnią flankę, a by sam Azuma mógł się skupić na samej szarży i zajęciu miasta. Azuma mógł zobaczyć jak piechota jest przygotowana do natarcia i pochowana po lasach, oczekując jednego, kluczowego słowa.

"Teraz."

Bashino wykorzystując moment, że Azuma był przy nim, wskazał dłonią na piechotę.
- To jest pięć tysięcy ludzi, którzy nie dadzą rady ułożyć się w formację w lesie... będziemy musieli podczas biegu złożyć oddziały. - wyjaśnił, skinając głową w kierunku bramy. Nie było aż tak daleko, jednak nadal - trochę pola zostało. Co ciekawe, na murach nie widać było obrony, jednak bramy były zamknięte na sztywno. - Zacznij się zastanawiać, co zrobimy, jak Tomiwa z ekipą nie otworzą bramy. - powiedział do Azumy, robiąc zamyśloną minę. - Ja bym szturmował. Damy radę to wyważyć mimo wszystko. W tę czy inną stronę. - wskazał palcem na mury. - Względnie, możemy wspinać się murami. Tylko, nim to otworzymy, chwila minie.

W każdym razie, nadszedł moment ataku. A najgorsze w tym wszystkim było to, że była... cisza. Tak jak brama stała zamknięta, tak stała i co najgorsze, wydawać się mogło, że... nic się tam nie dzieje. Ani odgłosów walk, ani nic.

Bashino wziął oddech, spoglądając na Azumę.
- To jaka decyzja?

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Bashino Uchiha - klik
Nonaba Uchiha - klik
Sanagi Uchiha - klik
Suginobu Uchiha - klik
Tomiwa Uchiha


Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Azuma]

Zwiadowcy wysłani z rozkazu Seinina, nie potwierdzili obaw Bashino. Ani armia Dzikich, ani wojska Kaminari nie zbliżały sie do Takamori, co oznaczało że mogli się trzymać pierwotnego planu. Kolejne godziny upłynęły na podobnej taktyce - zbliżaniu się i oddalaniu od murów miasta, strzelaniu w kierunku odbiorców i rotowaniu własnych sił. Wszystko po to, by gdy nadejdzie odpowiednia chwila, to by ich siły miały wszystkie atuty po swojej stronie.

Następnego dnia to był właśnie czas, gdy miały się rozstrzygnąć losy miasta. Azuma stał koło Bashino, na czele pięciotysięcznej armii, pochowanej wśród drzew, ale gotowej rozpocząć szturm. Seinin jak i towarzyszący mu Kogo, wpatrywali się jednak nieruchomo w bramy osady, które wciąż pozostawały zamknięte. Azuma kątem oka zerknął na Bashino, zastanawiając się czy dostrzega w jego postawie niepokój – to właśnie on naciskał by grupa Tomiwy skupiła się na otwarciu bramy. Te pozostały jednak zamknięte.

– Puste mury mogą sugerować, że ludzie Tomiwy wykonali część zadania, ale ta cisza pod bramą oznacza, że napotkali jakiś opór przy samym mechanizmie – Azuma w końcu się odezwał, zachowując jednak beznamiętny ton, nie rzucając żadnymi oskarżeniami. Miało to też stanowić przeciwwagę dla emocji buzujących u tego drugiego, który się rwał posłać wojska wprost pod mury i na bramę. – Wstrzymaj jeszcze piechotę. Niech zostaną w lesie do czasu mojego wyraźnego sygnału. I sprowadzćie mi tu jakiegoś Gazo, potrzebuję transportu – rozkazał stanowczo, po czym sięgnął do sakwy po Kamień Sayuri. Ten artefakt miał mu posłużącyć za niezwykle precyzyjną lunetę, która miała mu tu i teraz zastąpić meldunki, których nie mieli.

Kilka minut później, gdy Azuma siedział na atramentowym w towarzystwie przesłanego Gazo, a stworzenie właśnie odrywało pazury od podłoża, Generał rzucił jeszcze ostatnie instrukcje w stronę Bashino – Jeśli brama drgnie lub dostrzegę szansę, której nie możemy zmarnować, wydam sygnał dymny stosowany niegdyś przez Shi no Geto. Tylko to będzie dla was znakiem do szarży. Jeśli dymu nie będzie to czekacie w ukryciu na mój powrót. Nie zamierzam tracić armii przez pośpiech, który teraz jest naszym największym wrogiem.
Azuma musiał sprawdzić, czy puste mury bez obrońców to efekt profesjonalizmu Tomiwy, czy może misternie przygotowana zasadzka. Wkrótce Uchiha w towarzystwie Gazo wzbił się ponad linię drzew, a potem i znacznie wyżej. Wiatr szarpał jego włosy, gdy przyłożył artefakt do oka, kierując go na dziedziniec za wschodnią bramą.

  Ukryty tekst