Siedziba Władzy Południowego Shigashi

[Arii]

---

Siedziba Władzy po Północnej Władzy z samej budowli była bardzo rozbudowana i pokazywała bohactwo poprzednich ludzi nią władających, szczególnie tych z rodzin mafijnych. Jednak sama Hibiki własny budynek władz stworzyła inaczej... Nie była to zwykła siedziba administracyjna. W samym centrum, poza placem z potężnym, ośmiometrowym posągiem, złotego smoka postawiła mały park ze sporymi drzewami i kwiatami, który prowadził do budynku przypominającego bardziej świątynie, aniżeli administracyjne sprawy. Przed stało kilka posągów smoków. Wokół chodziło dużo osób o granatowych kimonach - osoby odpowiedzialne za sprawy bieżące i zbierające odpowiednie zapytania do odpowiedzi.

Nie było nigdzie biurek, ani dodatkowych pomieszczeń. Po wejściu do "świątyni" szło się przez trzy różne przejścia, w każdym załatwiało się coś innego i albo wychodziło się od razu lub można było przejść dalej. W trzecim punkcie odbywały się audiencję z samą Sagakurą Hibiki. Tylko nieliczni dostąpić mogli tego zaszczytu.

[Arii]

1/x

Zaufanie
Zlecenie Specjalne "Wojna O Shigashi " x (Akiyama)- Kubomi

---

Czas leciał nieubłaganie a białowłosa shinobi, która prowadziła coś w rodzaju szpiegowskiej, ukrytej, agencji teraz mogła pochwalić się pracą dla byłego przeciwnika - Smoka. Nie wiadomo czy jej to odpowiadało czy nie, ale życie było takie pyszne, dlatego nie wyszło najgorzej prawda? Dostała nową szansę po "dobrej" stronie. Styl życia trochę musiał się zmienić, bo już nie było czegoś takiego jak mafia. Były gdzieś ukryte te wszystkie mechanizmy i po odłączeniu dwóch cześci od siebie osady wszystko nabrało dużego tempa po południowej strony. Budynki wyglądały olśniewająco i nowocześnie, drewno do każdego budynku, nieważne kim ktoś był, było najwyższej jakości. Przekazywane ciągle było, że Namiestnik nie chciała, aby ktokolwiek cierpiał z powodu braku domu. Dlatego zapewniała każdemu schronienie i uwagę. Nie o każdym dałoby się powiedzieć, coś tak miłego w tych czasach. Dodatkowo bogactwo wylewało się z jej rękawów, nowe udogodnienia, brak przestoju sprzedaży, wszystko się skupiało na tym, aby każdemu żyło się tutaj komfortowo.

I tak o to Kubomi otrzymała wezwanie do Siedziby Władz, od razu do trzeciej części. I kiedy tylko się wstawiła, bramy za nią zostały zamknięte i została skierowana w kierunku trzeciej najważniejszej przesuwanej ścianki. Widziała, że przez biały materiał drzwiczek robi się małe przygotowanie przed jej wejściem, aż nagle klaśnięci dłoni i otworzyło się przed nią okno na nowy świat. Nie miała okazji od początku całej nowej sytuacji widzieć się z głową rodziny Akiyamy, Sagakurą Hibiki. A teraz widziała ją w pełnej okazałości. W czarnej sukni zrobionej z podstaw kimono, faliście leżała wokół jej potężnego tronu, z którego patrzyła na nią oparta o łokieć siedzenia. Na czerni wybijały się wyszyte złota nicią ornamenty w smoki. Miała dość długie, pomalowane na czarno paznokcie i wna głowie, coś co przypominać mogło smocze rogi. -Kubomi-san. Miło mi ciebie w końcu poznać.- przemówiła do niej. Jak teraz zareagować? Czego będzie wymagać od niej?

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!

[Kubomi]

Czy jej odpowiadała nowa sytuacja, w której się odnalazła? Niespecjalnie. Ze stabilnego gruntu, który miała służąc wiernie rodzinie Ekibyo i rozwijając swoje aktywa dzięki temu, czuła, że stąpa po kruchym lodzie u nowych mocodawców. Jednakże… nauczyła się doceniać swoje życie i nie miała zamiaru narzekać i wychylać swojej pięknej główki, by wyrazić swoje niezadowolenie i w ten sposób nie mieć swojej pięknej główki. W nowej sytuacji Południowego Shigashi skupiła się na organizacji swojej… jakby to ujął, agencji wywiadowczej? Chciała zachować sobie płynność finansową, a także pokazać, że nie planuje niczego „głupiego”, stąd ograniczyła ilość działań do minimum, eliminując całkowicie własną samowolkę, nie mówiąc także o cięciu kadrowym – wcześniej jako Czarna Tygrysica miała trochę zakapiorów pod sobą, teraz było ich tylko tyle, by pełnili rolę ochrony przybytku, jeżeli będzie uzupełniała szeregi to już nową krwią. A jak się angażowała w nowe inwestycje Shigashi? Drewno potrzebuje obróbki, a kto byłby lepszy do luksusowych akcentów na tym wspaniałym materiale niż wykwalifikowani kuglarze z cechu rzemieślniczego? W końcu jednak przyszło wezwanie do siedziby władz…
Nie było co ukrywać, białowłosa była przestraszona. Nie była pewna, czy nie miała odroczonej egzekucji i właśnie przychodził czas, by dojść do jej terminu? Na wezwanie do trzeciej części nowej siedziby władzy, wiedziała co to oznacza, spotkanie z samą Głową. Ubrała się więc adekwatnie, w swoje drogie i jakościowe, ale przy tym proste czarne kimono, wraz z fioletowym pasem obi. Umyta, uczesana i wyperfumowana zadbała o siebie jak to tylko możliwe, ruszyła na spotkanie. Zezowała nerwowo na zamknięcie bram za swoimi plecami, ale była to mała zmiana w ogólnym rozrachunku – już i tak metaforycznie takowe były. Dotarwszy do odpowiednich drzwi, zgodnie z ceremoniałem padła na kolana i obniżyła głowę do podłogi, wykonując tradycyjny ukłon – pełen szacunku do w tej chwili władczyni tej części miasta. Gdy usłyszała jej słowa poczuła dreszcze na swoich plecach, ale szczęśliwie dla siebie nie była już tą nerwową, bojącą się wszystkiego dziewczynką, która w tej chwili jąkała by się przy każdym słowie.
- Sakagure Hibiki-sama. To dla mnie zaszczyt się znaleźć tutaj i przed twoim majestatem, Pierwsza Naczelnik Południowego Shigashi. – na niemalże jednym wydechu rozpoczęła od należytego przywitania, traktując ją niemalże jak monarchę, bo tym i tak w praktyce byli wcześniej głowy rodzinne. Z perspektywy czasu śmiesznym było, że wpierw spotkała głowę tej mafii, a nie swojej. – Jestem Kubomi Kurayami, dawna Czarna Tygrys Ekibyo i jestem tutaj gotowa, aby służyć. Jak mogę to zrobić? – nie do końca była pewna, czy przyjęła odpowiednią taktykę do rozmowy, ale z perspektywy białowłosej, ta była… po prostu najbezpieczniejsza.

[Arii]

2/17

Zaufanie
Zlecenie Specjalne "Wojna O Shigashi " B (Akiyama)- Kubomi

---

Kobieta taksowała ją wzrokiem, kiedy przechodziła przez długą drogę po kamiennych posadzkach, aby ceremonialnie przed nią uklęknąć i z pełnym oddaniem ją przywitać. Hibiki stuknęła paznokciami drugiej dłoni o podłokietnik. -Czarny Pazur...- powtórzyła za nią i z uśmiechem na twarzy westchnęła. -Możesz powstać.- jej głos był nieco bardziej ostry i chłodny. Kiedy Kubomi powstała i spojrzała w jej stronę spotkał ją ten chłodny wzrok. -Posiadasz coś w rodzaju wywiadu, prawda? Cech Kuglarzy? Bardzo lubię wasze twory.- pokazała jej kiwnięciem głowy, że mogła podejść bliżej. Jej suknia płynąca wokół tronu robiła wrażenie. Wszystko do siebie idealnie było dobrane, nawet ozdoby we włosach. -Ale nie wezwałam po ciebie, aby aż tak ciebie wypytywać. Mam pewne zlecenie odnalezienia czegoś w pewnym przybytku... a raczej terenie. Czy byłabyś chętna na niemały zarobek?- w pytaniu nie było czuć tonu na to wskazującego. To w tym momencie był rozkaz. Pewność siebie w głosie i jej aura mówiły białowłosej wiele o jej osobie. Nie znosiła sprzeciwu. -Zadanie polega na odnalezieniu pewnego dziennika w starej bazie Ekibyo Ryuuichiego. W miejscu, gdzie został pokonany przez mojego człowieka, Soueia... Aktualnie nie mam zbytnio ludzi do tego a jest potrzebny do następnej operacji, którą planuję.- wzrok miała, jakby znudzony, ale nie spuszczała go z niej ani razu. Obserwowała każdy jej ruch. Dopiero teraz dziewczyna mogła zauważyć, że w sali tronowej nikt nie stał, ani nie siedział. Były tutaj same.

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!

[Kubomi]

Posłusznie, minimalnymi ruchami kolan, praktycznie podpełzła – utrzymując pozycję uklęknięcia, gotowa jedynie do przysiąścia już na swoich kolanach, z dłońmi ułożonymi na nich. Gdy tylko to zrobiła przyjęła na twarzy spokojny, ale uniżony wyraz twarzy, świadoma na tyle rozmów salonowych, że pokazywanie swoich emocji było jak pokazanie krwi rekinowi.
- Owszem Sakagure Hibiki-sama. Jest gotowy do wznowienia swoich działań na twój rozkaz. – odezwała się ponownie uniżonym tonem, delikatnie pochylając głowę do przodu na pokaz prawdomówności. – Jestem gotowa wypełniać twoją wolę, więc oczywiście. – nie minęła chwila, zanim nie dała odpowiedzi na główne pytanie, zastanawiając się co też takiego ma do zrobienia. Wolała nie odpowiedzieć wprost, że bardzo lubi zarabiać, więc lepiej podkreślać nową lojalność. – Zajmę się tym Sakagure Hibiki-sama, czekam na szczegóły operacji. Miejsce tej bazy, jak i wygląd dziennika, bym mogła go rozpoznać i możliwie szybko go przynieść. – delikatnie jej jednak brew drgnęła na imie Soueia, nie w sposób negatywny, po prostu kojarzyła go z jego… milszej strony, gdy upita w trzy dupy żaliła mu się po jej pierwszym… okaleczeniu kogoś. Kto by pomyślał, że tamten kucharz osobiście będzie katem jej dotychczasowej mafii?

[Arii]

3/17

Zaufanie
Zlecenie Specjalne "Wojna O Shigashi " B (Akiyama)- Kubomi

---

-Ziemię, na które chcę ciebie wysłać są po Północnej Części a właściwie kilometry poza osadą, dlatego bez problemów dotrzesz tam z naszej strony obchodząc całkowicie Shigashi. Baza ta mieści się około dwudziestu kilometrów od bram. Cały teren jest zapadnięty przez zastawioną pułapkę Ryuichiego i zakopanie wszelkich dowodów na temat jego eksperymentów. Będą na pewno walać tam się wszędzie kości. Najważniejsze jednak będzie znalezienie podziemnej sali tronowej z posągami dwóch złotych tygrysów. Podejrzewam, że gdzieś tam musi znajdować się tajne przejście, gdzie mógł trzymać swoje zapiski.- dopowiedziała jej, ale widać, że chciała przejść, gdzieś dalej, lecz się powstrzymywała. -Dziennika... Nie powiem ci jak wyglądał. Bo sama nie wiem. Wiem, że może istnieć.- jej wypow

-Zanim jednak wyruszysz, Kubomi-san. Powiedz mi, co myślisz o tym, co się aktualnie dzieje w Shigashi. Szczególnie po naszej stronie?- pytanie z kategorii odpowiedź jest tylko jedna, powiedz drugą a twój łeb będzie na mojej tacy. Tak właśnie mogły wyglądać rozgrywki stogi, gdyby były graczami i posiadały pionki. Co powinno się odpowiedzieć w takiej sytuacji? W każdej chwili mogła stracić głowę. Nie była na swoim terenie i dobrze zdawała sobie z tego sprawę. Życie powinna zakończyć tak jak ona chciała a nie jak inni rozdawali jej karty.

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!

[Kubomi]

Kuglarka jedynie kiwnęła głową przytakująco na informacje, które usłyszała. Zapowiadała się mała praca w agenta i detektywa zarazem, patrząc na to, że będzie przed nią eksploracja zawalonej placówki. Ciekawiło ją tylko jedno… co jest w tych zapiskach? Może powinna zajrzeć, gdy tylko położy swoje ręce na nim? Co mógł jej dawny lider tam pisać? W tej chwili pokręciła by głową, aby odgonić te nagłe myśli, ale nie miała komfortu by zdradzać swoje emocje i przemyślenia w tak łatwy sposób. Ale gdy usłyszała pytanie, które nastąpiło po otrzymaniu instrukcji, poczuła, że na moment minęła uderzenie serca. Tyle dobrego, że już wyrobiła sobie w głowie odpowiedź na to pytanie, które prędzej czy później musiało się pojawić.
- To proste Sakagure Hibiki-sama. Nigdy bym się nie spodziewała takiej bezpośredniej konfrontacji z Radą i w ten sposób budowy nowego Shigashi. Nie była bym tak odważna... – zaczęła, łapiąc mały oddech, zanim nie będzie kontynuować, wiedząc, że tak zdawkowe słowa nie były by zadowalającą odpowiedzią. – Ostatnie wydarzenia pokazały, że to Ty jesteś najpotężniejszą i najsprytniejszą osobą pośród Rodzin Mafijnych, Moja Pani. Słabi słuchają się Silnych. Samurajowie słuchają swojego Pana Feudalnego. A tacy jak Ja i inni gangsterzy, słuchają nowej władzy Shigashi pod twoją postacią. Nie mogę się doczekać, aż zwyciężymy, by miasto znalazło się pod jedną władzą. I kto wie, może uda mi się tutaj coś osiągnąć, a sytuacja w mieście temu sprzyja. – w końcu skończyła, według niektórych zbyt „lizodupski” monolog, ale w praktyce wiedziała, że ten sort słów najlepiej trafiał. Jednocześnie z nutką filozofii brzmiało to przyjemniej dla ucha niż typowe burknięcie osiłka, który chce po prostu pieniądze i tyle.

[Arii]

4/17

Zaufanie
Zlecenie Specjalne "Wojna O Shigashi " B (Akiyama)- Kubomi

---

Hibiki przyglądała się dziewczynie i nie zareagowała w żaden sposób, chociaż ewidentnie coś kalkulowała między słowami. Pokiwała głową. -Zastanawiające, dlaczego Ryuichi chował takie perełki. Jakby sam nie wiedział, że je posiada. Bycie rodziną Antykreatora najwyraźniej zobowiązywało, aby być całkowicie zaślepionym idiotą.- rzuciła chłodno -Muszę przyznać przed tobą, że zostawienie kilkoro z was przy życiu było hazardem. Albo się dopasujecie do nowej sytuacji bez rodzin mafijnych, albo w pełni zaakceptujecie to co się wydarzyło. Niezmiernie mnie cieszy, że postanowiłaś poświęcić się sprawie odbudowy Shigashi z podwalin tych durniów z Rady. Stara Rada czy nowa... może ta Piątka jest inna przez tego starca Shimoyę, ale nic to nie zmieni w tym momencie. Jedynie czego nie da się zrobić to ich przekupić, każdy ma historię z mafią. Bardzo nieprzychylną. Dlatego trzeba ich zgnieść po kolei... Mam nadzieję, że ten dziennik będzie posiadał jakieś potrzebne informacje.- rozwinęła się trochę w swoim wyjaśnieniu. Widać też było, że jest swobodniej i Sagakura nie patrzy już, aż tak taksująco. Zaufanie? -Oby nie były to zapiski o tym, jak tęsknił za swoim bratem Yoshidą... bo się zerzygam na samą myśl tych ckliwych momentów z ich życia... Ale jeżeli to wszystko to możesz ruszać. Po wykonaniu zadania będę na ciebie oczekiwać. Wpuszczą ciebie bez mojego wezwania.- machnęła do niej dłonią na znak, żeby nie zabierała już więcej powietrza stąd. A kiedy Kubomi się odwróciła do wyjścia zauważyła, że na prawym boku na ścianie wisi szklana witryny z widocznym ciałem podpisanym złotą tabliczką Ekibyo Ryuuichi jego ciało było delikatnie mówiąc... zmasakrowane walką. Po jej lewicy jednak była podobna witryna a w niej ciało oddzielone od głowy. Głowa miała twarz Ryuichiego, ale podpisana była Yoshida Arata. Czy był to pokaz siły? Czy wygranej? A może przypomnienie z kim miało się tak naprawdę poczynienia?

Z/T

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!

[Tenshi]

Lato, Rok 395 Dobrze było być takim człowiekiem jak Pan Ashoka. Starym, doświadczonym, który niczego się nie bał. Strach wynikał bowiem z braku doświadczenia. Bano się tego czego się nie znało. Tenshi - mimo swojej profesji, pokręconej osobowości i choroby psychicznej - była ciągle nastolatką. Kazano jej zabijać. Nauczono morderczych technik. Sama również się szkoliła. Mimo wszystko brakowało jej 50 lat doświadczenia bojowego. Była zbyt słaba i zbyt głupia, by dobrze wykonywać powierzone jej zadania.
Być może również ślepa i bezkrytyczna lojalność wobec Akiyamy również przeszkadzała. Dziewczyna bowiem była zdolna spełnić każdy rozkaz, jeśli ktoś by jej powiedział, że jest członkiem Akiyamy. Głupiego rolnika, który kopał w ziemi wzięła za sojusznika i Pana. Zaoferowała mu pomoc i wpadła w pułapkę. Dziewczyna ciągle nie mogła się pogodzić z tą porażką. Samo wspomnienie przywoływało w niej gniew i złość: zarówno na Radę i jej zwolenników, jak i na siebie samą.
Pan Ashoka był inny. On wiedział co robi. Wiedział kto jest wrogiem, a kto sojusznikiem. Był doświadczony i bardzo mądry. Dlatego był opanowany i uśmiechnięty i doskonale wtapiał się w tłum innych opanowanych i uśmiechniętych ludzi. Zabójczyni przez pierwszy etap podróży obawiała się ludzi z Północnego Shigashi. Przez drugi etap - podczas przemierzania Południowego Shigashi - czuła wielką presję i stres związany z wizytą o samej Hibiki. Jednak nie mogła się tak zachowywać. Musiała przybrać pozę. Na kogo wyszedłby Pan Ashoka i Pan Chochuro gdyby nagle rozpłakała się na oczach samej Królowej Smoków? Potrząsnęła głową, starając się wyrzucić z głowy ten obraz.
- Ogarnę się... - powiedziała do Ashoki. - ...przepraszam...
Uderzyła się w policzka. Nabrała powietrza w płuca jak powiedział mężczyzna, przytrzymała chwilę i wypuściła powoli. Zrobiła to jeszcze raz. I jeszcze raz. I jeszcze raz. I przez godzinę czekania nie robiła nic innego, starając się uspokoić.

Starała się wymyślić co powie Pani Hibiki jak już ją zobaczy. To było bardzo trudne. Co mogła jej powiedzieć? I jak jej powiedzieć? Czy upadanie na twarz i bicie pokłonów było stosowne? Tenshi była spokojniejsza niż zwykle. Miała jednak mętlik w głowie. Nie wiedziała czego się spodziewać. Odkąd Shigashi się podzieliło, nie była w jego południowej części. Jak to wyglądało? A Pani Hibiki nie spotkała nigdy...
- Dom?... - powtórzyła ze zdziwieniem. Dla niej domem był przypadkowy schowek na miotły lub inne narzędzia, ewentualnie ławka w parku. Ewentualnie miejsce, w którym jej kazano mieszkać. Tak, kazano mieszkać. Jeśli każą jej mieszkać w Południowym Shigashi, to to miejsce będzie dla niej nowym domem. Jeśli każą jej "mieszkać" całe dnie w chlewie ze świniami, to to miejsce będzie dla niej nowym domem.

Ubrana cała na czarno postać, nawet bez dziurek na oczy, wychodząca i wchodząca w ciemność, niczym zjawa. Zaiste przerażający przewodnik, prowadzący ich przez klaustrofobiczny, ciemny, ciasny korytarz. W porównaniu z tym korytarzem jej schowek na miotły, w którym spędziła tyle czasu, wydawał się przestronnym pałacem. Ale musiała przyznać. Ten tunel miał coś w sobie. Coś co przyciągało ją do niego. Dla niej przestronne pałace, wygodne łóżka, kąpiele w kozim mleku i inne wygody i luksusy były czymś obcym i nienaturalnym. Dodatkowo łączył Północne i Południowe Shigashi. Był idealną bazą operacyjną. Dziewczyna mogła mieć łatwy dostęp do każdej części miasta. Jedyny problem to fakt, że tunel był bardzo wąski i pewnie by wszystkim zawadzała. Ale może była tutaj jakaś wnęka albo małe pomieszczenie?
- Ashoka-o-kami-sama... - zaczęła nieśmiało. - Czy mogłabym zamieszkać w tym tunelu? Luu luuu bię go.

W końcu dotarli do bardziej przestronnego pomieszczenia. Trochę zbyt przestronne jak na standardy Tenshi, ale zawsze mogła spać gdzieś w kącie. Nikomu by tym nie zawadzała. Twarda podłoga, odizolowane miejsce. Ciągle były to bardzo kuszące warunki mieszkaniowe.
Tenshi również ukłoniła się lekko ubranej na czarno postaci. Ta postać była członkiem Akiyamy. Ta postać również była jej właścicielem. Nie było jednak zbyt dużo czasu na ceremoniały. Tenshi miała nadzieję, że zważywszy na okoliczności, jej nietakt będzie wybaczony. Podążając za rozkazem, podążyła w stronę Południowego Shigashi, jako pierwsza przekraczając drzwi.

"Powitał ją" złoty posąg wielkiego smoka - majestatyczne dzieło sztuki i chociaż Tenshi nie pożądała złota, nie mogła nie zauważyć piękna tego rzemiosła. Podobnie jak nie mogła zauważyć piękna architektonicznego samego budynku. Złoto zmieszane z czerwienią wyglądało cudownie. W oczach Tenshi wyglądało to wszystko jak świątynia. A więc nie myliła się nazywając Hibiki "boginią bogów", "-o-kami-no-kami-sama". Tenshi wzięła głęboki oddech i przełknęła ślinę. Nie pasowała do tego miejsca. Jej brudne stopy nigdy nie powinny stąpać po uświęconej ziemi. Ale nie miała już odwrotu i wyjścia. Nic nie odpowiedziała na "powitanie" Ashoki.

Widziała też fortyfikacje, kusze, żołnierzy, łuczników. Wiedziała, że gdyby tylko mur upadł, wokoło rozpętałaby się krwawa rzeź. Koło budynku władz krążyli cywile. Ogólnie poza osobliwym wyglądem tego budynku, to wszystko wyglądało... normalnie. Żołnierze stacjonujący na pozycjach obronnych lub punktach wypadowych, cywile krzątający się wokół tego co Hibiki stworzyła.
Oczywiście sam budynek władz również był chroniony. Strażnicy mieli włócznie i również poza osobliwym materiałem, z których wykonane były groty, to nie wyróżniało się to niczym. Jedna rzecz jednak była inna. Tenshi była ich własnością. Musiała więc okazywać szacunek. Ukłoniła się dwóm strażnikom, lecz nie odezwała się ani słowem. Dała mówić Panu Ashoce. Strażnicy szanowali go i to było widać. Jej nikt nie znał.
Wszyscy ci ludzie w pięknych szatach kłaniali się jej przewodnikowi. Ona chciała kłaniać się im. Pięknym bogom, którym narzędzie powinno służyć i być wdzięczne, że go wykorzystują. Nie było jednak czasu, by to czynić. Miała się spotkać z samą Panią Hibiki.

I w końcu ją spotkała. Pani Hibiki siedziała na swoim wielkim złotym tronie. Ubrana w czarną suknię ze złotymi akcentami. Była to piękna i potężna kobieta. Tenshi nigdy nie przypuszczała, że ujrzy kogoś takiego. Hibiki wyglądała jeszcze bardziej majestatycznie i dostojnie niż wielki posąg smoka przed wejściem, mniejsze posągi smoków, budynek, w którym się znajdowali, wszyscy ludzie w granatowych szatach razem wzięci.
Usta pomalowane, nienaganna fryzura, spinki we włosach i naramienniki w kształcie głowy smoka. Hibiki nie była tylko potężna dlatego, że rządziła połową miasta. Była potężna sama w sobie, a przynajmniej takie sprawiała wrażenie. A może rządziła połową miasta dzięki swej własnej potędze i zaufaniu, którym ludzie ją obdarzali. Tenshi nie rozmyślała nad tym zbyt długo, ale wystarczająco długo, by zapomnieć o dobrych manierach. Dlaczego jeszcze się nie ukłoniła? Dlaczego nie padła na twarz od razu przy wejściu? Czy powinna? Przecież zarówno Pan Ashoka jak i Pan Chochuro nie lubili takiego zachowania. Pan Ashoka nawet ostrzegał, by się tak przed Hibiki nie zachowywała. Czy to spowodowało jej zawahanie? Jakże miała się zachowywać? Nie było czasu myśleć. Pan Ashoka właśnie "wywołał ją do odpowiedzi".

Momentalnie uklękła przed Hibiki. Położyła ręce i głowę na ziemi, przybierając charakterystyczną pozę. Nie ośmieliła się spoglądać Hibiki w twarz. Może powinna ukłonić się na stojąco? Jej plecy odniosły poważne rany, więc może lepiej byłoby gdyby cierpiała, kłaniając się? Pozycja, którą przybrała była dla niej bardziej komfortowa. Ah, Tenshi zachowała się bardzo samolubnie. Ciągle była zestresowana i spięta, lecz starała się to kontrolować. Szybko przełknęła ślinę i powiedziała pierwsze co jej ta ślina na język przyniosła:
- Przepraszam za brak szacunku... o Wielka-o-kami-no-kami-sama - Nie ośmieliła się wypowiedzieć Jej imienia. Czy to, że nie patrzyła na nią również było oznaką braku szacunku? Tenshi nie wiedziała jak powinna się zachować. Słowo "gość" do niej nie pasowało. Może powinna mocniej trzymać język za zębami, ale powiedziała: - Nie jestem gościem... Jestem zwykłym narzę... - Tutaj przerwała. Przypomniała sobie, że kazano jej unikać słów takich jak "narzędzia" i "przedmioty" podczas rozmowy z Hibiki. - ... służącą... przepraszam... ra... ra... ra... - Miała opowiedzieć Hibiki co się zdarzyło. Taki był jej cel, prawda? - ... raport jest... - Przecież często raportowała Panu Aracie. Dlaczego teraz jej to tak mozolnie szło? Czy obecność Pani Hibiki tak na nią działała? Postanowiła skrócić to do niezbędnego minumum. I tak już za długo mówiła i za długo oddychała tym samym powietrzem co Władczyni Smoków i za długo psuła wygląd jej pięknego pałacu swoją brudną, śmierdzącą, gównianą i bezużyteczną osobą... Wzięła kolejny wdech. Kolejne świętokradztwo. - ... taki: Pan Chochuro przekazał Panu Ashoce wielki zwój znaleziony w kryjówce Pana Araty. Dodatkowo przekazał rękę jakiegoś wieśniaka z czerwoną wstążką. Wszystkie te przedmioty zostały tutaj przyniesione i są w posiadaniu Pana Ashoki. Wieśniaki z Północnego Shigashi współpracowali z jakimś shinobi albo grupą shinobich i polowali na Pani ludzi, wciągając ich w pułapkę. Zabiłam dwóch z nich. Pan Chochuro pokonał resztę. Część jego ludzi poniosła śmierć... Przepraszam... przepraszam... Nie mogłam... ich uratować... Jeśli chodzi o list Pana Araty zaadresowany do Pani... to prawdopodobnie spłonął jak wpadłam w pułapkę... przepraszam.... - Tenshi przerwała. To był cały jej raport. Często przepraszała. Miała do siebie wielki żal... Gdyby tylko była silniejsza i mądrzejsza... Może list by ocalał. Podobnie jak ludzie Pana Chochuro...

---

KP i Informacje

  Ukryty tekst

- Barman Yao

Kopiuj

[b][color=#BFFFFF]- Barman Yao[/color][/b]

[Arii]

3/17

Smoczyca
Zlecenie Specjalne B - Wojna o Shigashi (Akiyama)

---

Hibiki przyglądała się drobnej postaci, która padła na kolana w przepraszającej pozie. Nie zareagowała w żaden sposób, Ashoka stał w miejscu i starał się nie roześmiać. Tenshi jednak z naukami Araty zachowała się, jak na narzędzie przystało. Ulegle i z wymaganiem, żeby ją ukarać. Mówiła krok po kroku o rzeczach, które tutaj przyniesiono rzucając kolejnymi imionami, kiedy skończyła samuraj wyszedł przed nią i ustawił przed schodami zwój i machnął pakunkiem z ręką.

-Jak się mogę domyślić ta ręka przyda się do następnego kroku w ulotnieniu się pamięci o Ekibyo.- zaśmiał się do kobiety, która klasnęła raz w dłonie i zza jej tronu wyszła zamaskowana kobieta w czarnym kimonie. Maska była cała biała z prostą linią dzielącą maskę na równe połowy. Dziewczę zeszło do Ashoki odbierając pakunek i zwój. Weszła z nimi za tron, znikając. Hibiki przez chwilę siedziała w ciszy, Ashoka również się nie odzywał.

-Powstań. Nie masz powodu do klęczenia przede mną, Tenshi. Przyniosłaś bardzo ważne przedmioty. O sam list Araty się nie martw... Nie rozumiem po co chciał coś przekazywać, skoro dotarł tutaj na drugą stronę. Jednak otrzymał pewną misję... i go aktualnie nie ma na terenach Shigashi.- kobieta brzmiała teraz delikatniej, jakby ukontentowana tym, co dostała. -Wyglądasz na zmęczoną i lekko poobijaną. Zanim przejdziemy dalej, koniecznie chciałabym, abyś wypoczęła w naszych skromnych progach. W późniejszym etapie znajdziemy ci coś do mieszkania. W tym momencie Ashoka zaprowadzi cię do umycia i medyków. Jutro z rana się zobaczymy. Ashoka, wiesz, gdzie masz się z nią skierować, pomóż jej.- można było powiedzieć, że sama Hibiki wydawać by się mogła dobrym materiałem na matkę, tak chciała się zatroszczyć o Tenshi.

Ashoka pomógł wstać Tenshi i wyprowadził ją z sali tronowej. Zaprowadził ją pierw do łaźni, gdzie mogła w spokoju się obmyć a później zajęli się nią medycy, całkowicie lecząc jej rany. Poczuła się w pewnym momencie błogo. Starszy mężczyzna towarzyszył jej wszędzie, ostatecznie zostawiając ją w małym pokoiku z wygodnym łóżkiem, stoliczkiem, na którym były owoce i karafka wody. Miała się wyspać... Tyle dobroci na nią spadło w jednym momencie i mogła naprawdę do rana się wyspać. Czekać miało ją kolejne zadanie, nadane tym razem od samej Hibiki.

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!
Chochuro - klik!
Meltiana
Ashoka - klik!

[Tenshi]

Lato, Rok 395 To co się działo zupełnie nie mieściło się Tenshi w głowie. Czy Tenshi chciała, by ją ukarano? Oczywiście, że nie chciała, lecz czuła, że zasłużyła na karę. Nie zrobiła przecież niczego przydatnego. Jej udział w tym wszystkim był wyjątkowo znikomy. Mało tego. Zawaliła zadanie. Ona powinna pokonać tego kto ją dopadł. Ona powinna odzyskać wstążkę. To było jej zadanie. Powinna pomóc Pano Chochuro w walce i chronić jego ludzi. A ona po prostu poległa przy pierwszym wrogim ataku. Czuła się słaba, głupia i bezużyteczna. Narzędzie, które nie było użyteczne, zasługiwało na karę. Zdała swój raport.
Nie rozumiała też jak ten wieśniak kopiący w ziemi, a właściwie jego ręka, mogli się przyczynić do wymazania wiedzy o Ekibyo. Oczywiście Tenshi znała historię Shigashi i wiedziała o istnieniu trzech skłóconych rodzin mafijnych. Mimo wszystko nie potrafiła połączyć kropek. Jak ten zasraniec mógł się przyczynić do tego, by ludzie zapomnieli o jednej z wielkich rodzin? Nie miała nic przeciwko temu, ale jakim cholernym cudem miało do tego dojść? Tak dużo rzeczy nie rozumiała... Tak dużo rzeczy było dla niej niejasnych...

Nie wiedzieć czemu w pewnym momencie podniosła głowę i ujrzała kobietę w czarnym kimonie i w specyficznej masce. Spuściła momentalnie wzrok ponownie i czekała na rozwój wydarzeń. Cisza była trochę nieznośna, ale minęła bardzo szybko. Tenshi wypuściła powietrze i wysłuchała słów Hibiki. Po tych słowach powstała, lecz ciągle nie ośmieliła się spojrzeć na Hibiki. Wzrok miała wbity w ziemię.
Oczywiście, że była zdziwiona takimi słowami, jednak sam fakt bycia zdziwioną jej już nie dziwił. Zachowanie Chochuro i Ashoki było bardzo zadziwiające, więc mogła się spodziewać, że zachowanie Hibiki będzie bardzo podobne. Nie oceniała kobiety. Nie miała nigdy prawdziwej matki i nie mogła ocenić czy Hibiki byłaby dobrą matką... ale Królowa Smoków była zbyt... wspaniałomyślna.
Dziewczyna nie tylko nie mogła pojąć takiego zachowania, lecz także rodziło ono w niej pewnego rodzaju bunt i chęć ochrony własnej tożsamości. Była tak przyzwyczajona do bycia "bezużytecznym i bezwartościowym narzędziem", że po prostu nie mogła dopuścić do siebie myśli, że mogłaby być "wartościowym i użytecznym człowiekiem". Mało tego, przypisywano jej zasługi, które do niej nie należały. Wiedziała, że prawdopodobnie zostanie olana - jak wiele razy w przeszłości - ale musiała to naprostować. Zwój zdobyła nie Tenshi, lecz Pan Arata, zabijając jednego z owianych złą sławą morderców - Kegegiriego. Technicznie rzecz biorąc, Kagegiri zginął z ręki Tenshi, lecz Tenshi była przedmiotem. Dlatego wieniec zwycięstwa należał się właścicielowi tego przedmiotu. To Arata zabił wroga, używając Dogu. Pan Chochuro zabił wieśniaka prawdopodobnie, używając łuku lub miecza i odciął mu rękę za pomocą Dogu, a następnie z użyciem tego samego przedmiotu dostarczył do Pana Ashoki. Nic w tych wydarzeniach nie było zasługą młodej zabójczyni. Ona tak nie uważała. Do tego straciła list, który miała przekazać, ale skoro Pani Hibiki się tym nie przejmowała, to dziewczyna postanowiła przemilczeć ten temat. Pan Arata był daleko, wykonywał jakieś zadanie. Nie było się nad czym rozwodzić.
- Przepraszam, o Wielka-o-kami-no-kami-sama... ale... - zaczęła. - ... myli się Pani... To Pan Arata zabił mordercę Kagegiriego i odebrał mu zwój, a potem Pan Chochuro odebrał zwój z kryjówki Pana Araty i dostarczył Panu Ashoce, a Pan Ashoka... Pani. To Pan Chochuro zabił wieśniaka i odciął mu rękę, a następnie dostarczył Panu Ashoce, A Pan Ashoka... Pani. Ja nic nie zrobiłam... - Wzięła oddech. - A... co do mieszkania... to ja mogę spać wszędzie... na podłodze, na ulicy, w tunelu, w schowku na miotły, w gnoju, w oborze, w chlewie... ale wtedy bym śmierdziała jeszcze bardziej... przepraszam... - Ukłoniła się, lecz tym razem bardziej subtelnie. Nie wiedziała jak Hibiki i Ashoka zareagują na jej słowa... Gdy tylko była wolna, odeszła wraz ze staruszkiem...

Zaprowadził ją do łaźni, gdzie mogła się obmyć. Zrobiła to. Woda była przyjemna. Uważała tylko na swoje świeże rany, by ich przypadkowo ponownie nie otworzyć. Jej ciało nie było jej własnością. Musiała uważać.
Po kąpieli medycy wyleczyli ją do końca. Błogość, którą wtedy czuła była... dziwna. Nie była dla niej czymś naturalnym i chociaż w przeszłości była już leczona przez Pana Aratę, to nie mogła tego porównać z tym co właśnie czuła. Może dlatego, że Pan Arata zadawał jej rany podczas wyczerpujących treningów, leczył ją i trenowali dalej. Może nie miała kiedy nacieszyć się tą błogością... Przynajmniej dzisiaj nie musiała już walczyć. Ten dzień był pełen wrażeń. A może minęło już kilka dni? Tenshi traciła rachubę czasu. Ile czasu minęło odkąd opuściła Czarną Perłę i udała się, by wypełnić wolę swoich Panów?
Po wszystkim została zaprowadzona do małego pokoiku z wygodnym łóżkiem, stoliczkiem... z wodą i owocami. Zaburczało jej w brzuchu. Była zmęczona i głodna. Chciało jej się również pić...
- Czy mogę...? - Wskazała palcem na owoce i wodę, spoglądając na Pana Ashokę. Nigdy nic takiego jej nie spotkało... Musiała się upewnić. Równie dobrze mogła zjeść czerstwy chleb i popić brudną wodą. Po prostu chciała nabrać sił przed kolejnym zadaniem, o ile takie zostanie jej przydzielone. Gdy tylko otrzymała odpowiedź twierdzącą, zjadła kilka owoców i wypiła wodę, siadając na łóżku. Jeśli natomiast dostała odpowiedź przeczącą, to po prostu siadła na łóżku i nie ruszyła ani wody, ani owoców.
Nagle wstała niczym oparzona. Jak mogła usiąść na nieswoim łóżku? Było takie piękne i wygodne i nie należało do niej. Znowu zerknęła na Pana Ashokę i wskazała łóżko palcem.
- Czy mogę...? - Powtórzyła pytanie. Jeśli dostała odpowiedź twierdzącą, to usiadła, a gdy mężczyzna wyszedł, położyła się i momentalnie zasnęła. Nie wiedziała jakim cudem zasnęła w łóżku... Przecież nigdy w łóżkach nie spała. Czyżby była aż tak zmęczona? Jeśli natomiast dostała odpowiedź przeczącą, to stała i gdy mężczyzna wyszedł, położyła się w kącie i również zasnęła. Tak powinno być. Narzędzia nie powinny spać w łóżkach swoich właścicieli.

Nazajutrz, obudziła się. Jeśli spała w łóżku, to pościeliła je dokładnie. Czy wiedziała co teraz? Czy powinna tutaj czekać? A może udać się gdzieś? Czy ktoś ją poinformował co dalej? Co teraz?

---

KP i Informacje

  Ukryty tekst

- Barman Yao

Kopiuj

[b][color=#BFFFFF]- Barman Yao[/color][/b]

[Arii]

4/17

Smoczyca
Zlecenie Specjalne B - Wojna o Shigashi (Akiyama)

---

Dziewczę zestresowało się albo poczuło potrzebę wyjaśnienia, że jest przedmiotem, więc to za jej pomocą Arata czy Chochuro zdobyli dane rzeczy. Hibiki patrzyła się na nią zwężając trochę oczy, jak u prawdziwej jaszczurki, którą był smok. Ashoka podszedł do niej i położył jej dłoń na ramieniu. -Nic z tego by nie otrzymali bez ciebie. Nauczysz się kiedyś tej różnicy, bycia Dogu a Zabójcą. Nie jesteś narzędziem na tych terenach, o czym Arata się przekona przy najbliższym spotkaniu ze mną.- starzec poklepał ją po ramieniu.

-Każde dziecko, które jest po tej stronie. Każdy starzec. Kobieta. Mężczyzna. Wszyscy zasługujecie na prawdziwy dom. Nie jakieś chlewy. Czuj się, jak u siebie. Bo tak właśnie jest, Tenshi. Jesteś w Południowym Shigashi. Co prawda już niedługo, ale przy mnie zawsze będziesz miała swój dom.- te słowa były zarazem dziwne, jak i bardzo kojące. Samuraj poklepał ją jeszcze raz po ramieniu i przeszedł razem z nią dalej. Dziewczyna zauważyła, że Ashoka nie kłaniał się przed Namiestniczką.

W dalszych częściach oczyściła się, została zaleczona i trafiła do pokoiku, który ja trochę zaskoczył. Mogła na spokojnie usiąść, zjeść, napoić się i odpocząć. Czy to nie był cud? Lekko przytłoczona zdała sobie sprawę, jakby złamała jakieś niepisane zasady. Ashoka oparty o ramy drzwi patrzył się na nią i przyjemnym, uspokajającym wzrokiem przyglądał się jej i kiwał za każdym razem głową, gdy spytała się czy może. -Oczywiście, że możesz. Jesteś po Południowej stronie Shigashi. Jesteś w domu. Rozumiem, że dla ciebie te słowa są jak jakiś czar i niemożliwość dla Dogu. Ale tak jest. Jesteś w domu. Wyśpij się, rano ktoś po ciebie przyjdzie.- uśmiechnął się smutno i wyszedł, zamykając ją i zostawiając, aby mogła na spokojnie zasnąć.

---

Jak tylko wstała, zaścieliła po sobie łóżko, jak na wezwanie ktoś zapukał do drzwi, delikatnie je uchylając. Stała przed nią ta sama, zamaskowana kobieta, co wyszła zza tronu Hibiki, aby odebrać przedmioty. Ukłoniła się przed nią i dłonią wskazała, aby wyszła i szła za nią. Nie mówiła nic, po prostu kierowała się do sali tronowej, w której już zasiadała Hibiki, tym razem w czerwonej, jak krew sukni, tak samo opadającej po schodach. Na dłoniach i szyi miała złotą biżuterię złożoną ze smoków. Obok jej prawej strony stał Ashoka, który przywitał ją kiwnięciem głowy.

-Tenshi. Mam nadzieję, że wytoczyłaś i zostałaś zaopiekowana przez naszych medyków. Sen na pewno ci się przydał.- przywitała ją sama Królowa, z delikatnie pomalowanymi ustami w czerwień, unosząc kąciki ust. Wydało się to bardzo niepasujące do twarzy kobiety. -Mam nadzieję, że czujesz się na siłach, aby wyruszyć od razu na następną misję. Jest bardzo związana z wczorajszą, gdzie zdobyłaś rękę wieśniaka. Wiem, że wydawać by się mogło, że ta ręka dla ciebie jest niczym, tylko ręką, ale... Jest kluczem. A właściwie w niej znajduje się klucz. Klucz do najważniejszego skarbca Ekibyo.- jej oczy zabłysnęły blaskiem, jakby z podniecenia. -Ten skarbiec... Bardzo długo go szukaliśmy i nie spodziewałam się, że znajdziemy go w miejscu, gdzie skonał ten głupiec, Ryuuichi. Wszystko w jednym miejscu... Ja bym do tego nie dopuściła.- w jej głosie wybrzmiała pogarda o poprzedniej głowie najstarszego rodu Mafii, Ekibyo Ryuuichim.

-W samym skarbcu spodziewamy się ogromnych pokładów złota i możliwe, że czegoś specjalnego. Ekibyo lubił zdobywać rzeczy niemożliwe do zdobycia... Kolekcjonował wszystko, co mogło mieć kiedyś jakąś wartość. Złoto teraz nam się przyda, sądząc po ruchach Rady... Niedługo dojdzie do pierwszego poważnego starcia pomiędzy naszymi wojskami.- wtrącił Ashoka, trochę zakrywając podniecenie, pogardę u Hibiki. Brzmiał teraz, jakby był jakimś doradcą, nie samurajem. Teraz czekali na jej odpowiedź. Czy była gotowa?

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!
Chochuro - klik!
Meltiana
Ashoka - klik!

[Tenshi]

Lato, Rok 395 Tenshi nie potrafiła pojąć różnicy między byciem Dogu, a Zabójcą. Mimo wszystko ciągle nie chciała, by Pan Arata miał przez nią kłopoty. Nie dość, że Pan Chochuro był na niego zły, to jeszcze Pan Ashoka. Tenshi wzięła głęboki oddech. Jak mogła to odkręcić? Przecież to było wielkie nieporozumienie. Ona od zawsze była jedynie narzędziem, a...
- Pan Arata nadał mojemu istnieniu cel... - powiedziała cicho i błagalnie. - ... Proszę się na niego nie złościć... proszę...
Wzrok miała wbity w ziemię. Czuła się jakby zdradziła Pana Aratę.
Nie zauważyła jaszczurzych oczu Pani Hibiki. Ale gdyby zauważyła, to pewnie zastanowiłaby się nad tym co Królowa Smoków właśnie myślała. Była zła? Smutna? Rozbawiona? Dlaczego jej oczy przybrały taki kształt? Dziewczyna nie była tego świadoma. Może to i lepiej. Im mniej niepotrzebnych myśli, tym lepiej. Ona powinna wykonywać rozkazy, a nie oceniać i próbować zrozumieć myśli swoich właścicieli. Ona i tak była za głupia by to wszystko pojąć.

Posiadanie własnego domu było dla niej czymś czego nigdy by się nie spodziewała. Nie wiedziała do końca co to oznaczało. Mieszkała już w kilku miejscach, zazwyczaj przy swoich właścicielach, by być na każde ich zawołanie. Albo w miejscach, o których wiedzieli i mogli w każdej chwili ją wezwać. Czy "własny dom" przy Pani Hibiki różnił się czymś od jej poprzedniego stylu życia? Prawdopodobnie nie, lecz Pani Hibiki wymówiła to w taki sposób, że Tenshi poczuła dziwne uczucie. Nie potrafiła tego wyjaśnić, ale czuła się... dobrze. Oczywiście Hibiki wspomniała o każdym mężczyźnie, starcu i kobiecie, więc Tenshi nie była pod tym względem wyjątkowa. Z punktu widzenia młodej zabójczyni brzmiało to inaczej. Ona, która nigdy niczego nie posiadała i zawsze była czyjąś własnością, zabawką, narzędziem, przedmiotem, teraz została postawiona wraz z innymi LUDŹMI i miała otrzymać dom, który mogła nazywać "własnym".
To rownież rodziło w niej lęk, żal i niepokój. Tenshi nie potrafiła przywyknąć do niebycia narzędziem i nie do końca wiedziała "z czym to się je". Jako narzędzie powinna słuchać swoich właścicieli i spełniać każdą ich zachciankę. Z tego powodu zwyczajnie wypełnianie rozkazów Pani Hibiki nie mogło liczyć się jako "odwdzięczenie się". Tenshi bardzo pragnęła odwdzięczyć się swojej Królowej za okazaną łaskę, ale nie wiedziała jak. Wszystko co mogła zrobić, to i tak było za mało. Dziewczyna źle się z tym czuła.
- Dziękuję... - odpowiedziała kobiecie. - I przepraszam... nic co zrobię, nie wystarczy, by się Pani odwdzięczyć... Przepraszam...

Później w pokoju, który został jej tymczasowo przydzielony, ciągle nie wiedziała jak powinna się zachować. Pytała o pozwolenie, by się napić i posilić. Pytała o pozwolenie, by usiąść na łóżku. Nie była przyzwyczajona do takich luksusów. Ale mogła. Mogła zarówno zjeść, napić się wody, siedzieć na łóżku. Pan Ashoka na wszystko jej pozwolił. Zjadła kilka owoców, napiła się wody, usiadła na łóżku.
- Dziękuję... - powiedziała i nagle posmutniała jeszcze bardziej. Uświadomiła sobie, że ów czar był również klątwą. Było to błogosławieństwo i przekleństwo. Jej przeznaczeniem była śmierć w służbie Akiyamy i Pani Hibiki. Ból, strach, bezsilność... a do tego tęsknota za Panią Hibiki, Panem Ashoką, Panem Chochuro, Panem Aratą i tym pięknym pokojem... - Narzędzia nie tęsknią...
Nie wiedziała czy Pan Ashoka zrozumiał co jej chodziło po głowie czy nie.

Nazajutrz posłała swoje łóżko i po jakimś czasie zobaczyła znajomą nieznajomą kobietą w specyficznej masce. Kobieta ukłoniła się, co bardzo zdziwiło Tenshi, która również odwzajemniła ukłon.
- Nie musi się Pani kłaniać... - Dlaczego właśnie te słowa uleciały z ust nastolatki? Brzmiały zbyt "ważnie". Dokładnie te same słowa, które Hibiki wypowiedziała poprzedniego dnia do Tenshi. Oznaka wyższości. Dogu bardzo szybko zrozumiała swój błąd. Ona nie była "tą ważniejszą{/i]. - Najmocniej przepraszam... chciałam powiedzieć... ja powinnam się kłaniać Pani... - Ukłoniła się ponownie i udała się za kobietą do sali tronowej.

W sali tronowej kątem oka zauważyła nową kreację Pani Hibiki. Czerwona jak KREW suknia. Czy to był dobry czy zły znak? Tenshi nie potrafiła tego stwierdzić. Podejrzewała po co została wezwana. Miała dostać kolejne zadanie. I tym razem od samej Pani Hibiki. Ktoś musiał zginąć. Krew musiała się polać. Tylko czyja? Wrogów czy Tenshi? Dziewczyna nie mogła przestać myśleć o Pani Hibiki, o Panu Ashoce, o Panu Chochuro, o Panu Aracie i o pokoju, w którym spełniła poprzednią noc. Nie mogła przestać myśleć o tym jak ostatnio wpadła w pułapkę i omal nie umarła. I o tym jak głupia, słaba i bezwartościowa była. Nie mogła przestać myśleć też o tym jak się odwdzięczyć Pani Hibiki. Ostatnio spotkało ją wiele złego i wiele dobrego. Miała istny mętlik w głowie. Musiała to sobie jakoś poukładać. Paradoksalnie kolejna misja była czymś czego potrzebowała. Mogła okazać się ostatnią jej misją i końcem jej życia? Mogła. Mimo wszystko podczas zadania łatwiej było jej uciszyć zbędne myśli i skupić się w pełni na tym co musiała zrobić. Nie zawsze dawała radę. Często myślała. Często czuła emocje, których czuć nie chciała. Czasem jednak udawało jej się je stłumić. Lepsze to niż siedzenie w pokoju przez cały dzień, tydzień, miesiąc, rok i nieustanne zadręczanie się. Tenshi pragnęła działać. Pragnęła być przydatna.
Ukłoniła się subtelnie, tak jak poprzednio i tak jak poprzednio nie śmiała wpatrywać się w oblicze Pani Hibiki. Wysłuchała słów Królowej i słów Pana Ashoki. Oczywiście, że Pani Hibiki byłaby mądrzejsza niż jakiś Ekibyo. Ona wydawała się Tenshi najmądrzejszą osobą na świecie. Nie był to jednak czas, by prawić komplementy. W ręce wieśniaka znajdował się klucz do skarbca. W skarbcu złoto i możliwe, że jakaś broń lub potężny przedmiot... coś co przechyliłoby szalę zwycięstwa na stronę Akiyamy. Szykowało się poważne starcie z siłami Rady. To wszystko co zapamiętała.
- Medycy wykonali profesjonalną robotę... dziękuję... - odpowiedziała w końcu, ciągle się kłaniając. - Nawet półmartwa, na skraju śmierci, byłabym gotowa, by wypełnić KAŹDY Pani rozkaz... Proszę mnie wykorzystać...
Nie do końca wiedziała co powinna zrobić. Powinna wziąć rękę i udać się do skarbca i go otworzyć? Zabezpieczyć transport złota? Pozbyć się wrogiego szpiega albo zbrojnego oddziału? Nie śmiała jednak pytać. Narzędzie nie powinno zadawać zbędnych pytań.

---

KP i Informacje

  Ukryty tekst