Przydroża

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 1/?

Nobuo sprostał wyzwaniu, dostosowując swoje umiejętności do sytuacji, która w tym przypadku wymagała jego całkowitego skupienia się na walce. Przeciwnicy dawno zostali spaleni za jego plecami, gdy samotnie ruszył w stronę, z której wcześniej przybyli. Goro postanowił zostać w osadzie uratowanych ludzi, by jeszcze przez kilka dni nadzorować, czy dadzą sobie radę. Mimo że prawda była zupełnie inna… Chłop najzwyczajniej w świecie postanowił skorzystać z darmowego jedzenia i picia, obiecując bohaterowi, że spotkają się, jeśli tylko Nobuo nie zniknie gdzieś w świecie. Przyjaciele pożegnali się bez zbędnych łez, po czym każdy ruszył w swoją stronę. Nobuo trafił do karczmy trzydziestego dnia lata, roku 396. Nowe stulecie nadchodziło wielkimi krokami, a świat wciąż się zmieniał. Blondyn, popijając swój ulubiony płyn przy wolnym stoliku pospolitej karczmy, zerknął w pewnej chwili na niecodzienną parę różniącą się od reszty. Jeden był ubrany w czerwony pancerz, na którym wymalowano wzory, które nie oznaczały zupełnie nic... Samuraj uzbrojony był po same uszy, a jego głównym orężem były dwie katany, które trzymał przy lewym boku. Jego oblicze było odsłonięte, ukazując człowieka w średnim wieku. Czarne oczy i włosy z długą kitą oraz gęsta broda, która teraz nosiła ślady wielu dni w drodze bez pielęgnacji. Jego bystre spojrzenie wpatrywało się właśnie w kobietę, która siedziała w dość luźny sposób, popijając zimną sake. Jej oblicze było słodkie i niewinne, jak dziewczynki, która właśnie przechodziła do klasy średniej. Efekt psuła jednak para sztyletów widoczna w cholewach butów. Całe jej ciało było gibkie i skryte za zielonkawym materiałem ubrań, które przylegały niemal idealnie. Na wąskich ramionach miała zarzuconą niewielką pelerynę, pod którą Nobuo mógł dostrzec mały kołczan na bełty. Przy prawym boku krzesła stała oparta poręczna kusza. Jej kruczoczarne włosy opadały na twarz, gdy w pewnej chwili przemówiła do swego towarzysza. Jej głos był tak samo słodki, jak i oblicze, a bohater słyszał wszystko dzięki temu, że o tej godzinie nie było tam wielu ludzi…

– Wiesz, ile płaci Ryuzaku za każdego sojusznika? Musimy tylko dostać się jakoś przez granice… Słyszałam, że aktualnie nie jest tam wesoło – Kobieta złapała kolejnego łyka, po czym odwróciła swój wzrok, przecinając go nagle z tym należącym do Nobuo. Dziewczyna uśmiechnęła się ciepło, po czym z widocznym rozbawieniem spojrzała na samuraja, który postanowił włączyć się wreszcie do dyskusji.

– Bez różnicy, ważne, że będę mógł wreszcie umrzeć z honorem… – Jego niski głos był niemal przesiąknięty fanatyzmem, z którym rodził się i umierał prawie każdy posiadać bushido. Boahter mógł zostać, a mógł też słuchać dalej… Jego butelka powoli stawała się pusta, gdy kobieta ponownie odezwała się do towarzysza.

– Jesteś głupi, ale przydatny… Śmierć jest nudna i jeśli ma być tam tylko rajski spokój i zero możliwości na zabawę, to po co umierać? – Dziewczyna zaśmiała się głośno, a reszta sali zwróciła się w jej stronę.

– Uchichy będą chciały odzyskać swój dom, a w Atarashi dzicy już się zadomowili… Myślisz, że Yamanaki i cała reszta Ryuzaku będzie tylko się przyglądać w czasie jak inne klany zyskują na wpływach z tego, co najbardziej napędza ten świat… Zaczęła się wojna przyjacielu, nie mam zamiaru zdechnąć, zanim nie stanę się na tyle bogata i próżna by znudzić się tym miejscem już do końca – Kobieta dopiła swojego drinka złożonego z sake i miski, po czym wstała od stołu z widocznym zamiarem opuszczenia tego miejsca… Jego towarzysz milczał, jednak uczynił podobnie jak ona.

Legenda:

Samuraj
Kobieta z kuszą

[Nobuo]

Nobuo siedział przy stoliku, zajmując się za tym co lubił najbardziej czyli alkoholem. Też pomimo swojego cynizmu i lekkiej niechęci do nowych ludzi w szczególności na trzeźwo... Bo jak zachlał mordę to lubił się odezwać do kilku nieznajomych łbów. Zaczął się rozglądać za miejsce gdzie mógłby sobie podejść i zwyczajnie znaleźć nowy sens w życiu. Jego uwagę przykuła dosyć urocza dziewczyna znajdująca się przy barze z jakimś osiłkiem. Ta się lekko uśmiechnęła jak zobaczyła Nobuo, a ten starając się wyglądać pewnie i atrakcyjnie nie oderwał od niej wzroku aż ta sama nie zmieniła celu w jaki się wpatrywała.

Nobuo delikatnie podsłuchał co się dzieje, o czym oni mówią. Jego intuicja podpowiadała mu, że oni mają dla niego gotową przygodę... Tym bardziej napędzili jego ciekawość kiedy tylko wspomnieli o takich rzeczach jak wojna. Tak też zaczął kroczyć w ich stronę, trzymając w dłoni browara. - Przepraszam o jakiej wojnie mówicie. - Po czym stanął obok nich czekając aż zaproszą go do rozmowy. Na trzeźwo to mogłoby różnie wyglądać, ale lekko wstawiony czuł, że to jest jego chwila prawdy. - Nie szkoda takiej pięknej kobiety na wojnę posyłać... Wojna to śmierć, wojna to żałość oraz zwyczajnie cierpienie. - Uśmiechnął się ponownie do niej. - Jednak, jeżeli moglibyście mnie wdrożyć w szczegóły tej wojny to chętnie bym pomógł... W szczególności takiej cudnej niewiaście.

Zanim samuraj się spultał, że Nobuo przyszedł tylko bajerować nasraną dziewczynę i wysłuchać o wojnie, to zagrał kartę asa z rękawa, która kupi nie jednego. - Karczmarzu, przynieś nam sake do rozmowy i najlepiej jakąś zagrychę! - Podniósł rękę, i krzycząc w kierunku baru. A teraz był ciekawy co mają mu do opowiedzenia nowo poznani ludzie.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 2/?

Kobieta spojrzała na Nobuo, kiedy ten bez większych oporów postanowił przerwać impas między nimi. Jej wzrok zawieszony na jego osobie zachęcił go na tyle, by szybko pociągnąć temat ich rozmowy, której się przez chwilę przysłuchiwał. Samuraj w czerwonej zbroi nie odezwał się słowem, jednak bohater mógł dostrzec, jak tamten powoli kładzie rękę na rękojeści jednej z katan, które wciąż trzymał przy swym boku. Wojownik ze szczepu Kami uśmiechnął się do swej, nowej, znajomej, a ta na jego słowa jedynie uniosła kąciki ust, jak gdyby nie pierwszy raz spotkała się z podobnym wnioskiem o swojej własnej osobie.

– Bardzo miło z twojej strony chłopaczku, ale nie musisz się martwić o moje bezpieczeństwo… Dopóki nie zarobię, tyle żeby mieć dość nie mam zamiaru umierać – Dziewczyna przeciągnęła się zmysłowo, eksponując elementy cała, które zdecydowanie rzucały się w oczy.

– Ale skoro nie słyszałeś o ostatnich zmaganiach między dzikimi i Ryuzaku to musiałeś siedzieć pod jakimś kamieniem przez dłuższy czas – Ślicznotka zaśmiała się krótko, po czym wskazała paluszkiem na siedzącego towarzysza.

– Dodatkowo mam do swojej dyspozycji mojego milczącego przyjaciela, który z pewnością chętnie odda życie, jeśli przyjdzie mu za mnie umierać… Prawda Ko Hamaru? – Mężczyzna cicho warknął, po czym przeniósł swój wzrok na Nobuo.

– Też szukasz chwały, czy po prostu, tak jak moja towarzyszka kusi cię złoto? – Samuraj odezwał się głosem spokojnym, jednak można było w nim wyczuć nutę zainteresowania… Jak gdyby od samego początku oceniał nowego gościa. Po pewnym czasie karczmarz dostarczył zamówienie, niosąc dzbanek z sake oraz kilka smacznie wyglądających łakoci umieszczonych na drewnianej tacce. Nobuo zajął swoje miejsce gdzieś przy barze, po czym zwrócił się ponownie w stronę kobiety. Tym razem jednak to ona zadała swoje pytanie.

– Nazywam się Kamiko, przybyłam tu na rozkaz swojego szczepu… Jednak oni wszyscy są strasznie nudni, chcą tylko wpływów i mataczenia, nie przejmują się, ilu zginie, byle tylko sprawy szły dobrym torem… – Kobieta na chwilę przerwała, po czym podparła głowę na ramieniu wyciągnąć drugie przed siebie. Na jej otwartej dłoni po chwili zaczęła tańczyć mała papierowa laleczka, która obracała się wolno niczym w pozytywce… Kobieta uśmiechnęła się ponownie w stronę Nobuo, po czym rzuciła ostatni raz.

– No więc bohaterze, co cię tu sprowadza – To był jego czas…

Legenda:

Hamaru
Kamiko

[Nobuo]

Nobuo lekko przymrużył oczy jak ta powiedziała do niego chłopaczku. Ewidentnie typiara uderzyła w jego ego. - Chyba średnio rozumiesz o czym mówisz, zamiar to równie dobrze mogłem mieć zabrać twojemu towarzyszowi ostrze po które sięga... Ale nie oznacza to, że będę w stanie to zrobić. Nie życzę źle, jednak wojna to jest przede wszystkim ból i cierpienie a dopiero potem zarobek. - Jednocześnie próbował wzrokiem kontrolować to co robi samuraj, jakby wpadł na głupi pomysł by sięgnąć po katanę do końca. Odwrócił głowę w jego kierunku. - To nie będzie potrzebne. - Chciał od razu ukrócić wszystkie pomysły walki, nie było to coś do czego mu się w tym momencie spieszyło.

- Może słyszałem, może nie słyszałem... Ciężko jest słyszeć kiedy nie jest się tutejszym. Powiedzmy, że szukałem pewnej osoby. - Odpowiedział kobiecie, czując ta się z nim droczy, ale miał pewne obawy jak traktuje swojego towarzysza. Brzmiała na zwykłe szonisko. - Handlowanie życiem towarzyszy, nie jest czymś co powinno się robić z taką lekkością. - Wziął łyk piwa jakie miał ze sobą, po czym zwyczajnie już usiadł. - Pozwolicie, że się dołączę. - Kiedy to Samuraj zapytał go o to czego szuka. - Jeżeli masz złoto nie kupisz chwały, jeżeli masz chwałę... Będziesz miał złoto... Więc tak jak ty bliżej mi zdecydowanie do chwały. - Spojrzał na niego podnosząc kielich tego co karczmarz dostarczył by się napił razem z nim.

- Nobuo, miło mi. - Wtrącił jak podała swoje imię. - Nie brakuje ci umiejętności, jednak mogłabyś popracować efektywnością a nie efektownością. - Skomentował jej tańczącą laleczkę na dłoni. - Szczep Kami, bardzo dużo słyszałem o ich umiejętnościach, gorzej z samą władzą tego szczepu, o nich nie wiem za wiele. Sam pochodzę z Soso, z klanu Yamanaka. - No lekko nakłamał ale kto by się sprzedawał ze wszystkiego dziewczynie którą już dała wrażenie, że jest zwykłym szoniskiem.

- Szukałem ojca, teraz szukam przygód, a jak mówicie, że jest wojna... No to moja intuicja podpowiada, że powinienem się udać w tamte rejony. Chciałbym sprawdzić swoje umiejętności w prawdziwej opresji. Możecie mi więcej powiedzieć o tej całej wojnie dzikich z Ryuzaku. - Nobuo skojarzył, że coś mu napominali rodzice o sojuszu pomiędzy Yamanakami a Ryuzaku, dlatego też chciał się upewnić, że nie gada z przeciwnikami.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 3/?

Zawarcie nowej znajomości poszła szybko i gładko… Nobuo zachowywał się jak zawsze, tak by niczego nie żałować. Spokojnie usiadł między nowymi znajomymi, zapominając, że dzień wcześniej obronił wioskę przed dzikimi bandytami. Kobieta, która w jego oczach okazała się prostym pustakiem uśmiechnęła się, gdy ten wspomniał o szastaniu życiem innych ludzi…

– Nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz… Widzisz dla mojego przyjaciela śmierć jest jedyną formą ucieczki od służby, którą mi ofiarował. Tak to już z tymi samurajami jest, że jak im życie uratujesz to później zawsze stawiają sobie jakieś szlachetne ultimatum z dupy – Dziewczyna dopiła to, co miała w swoim naczyniu, po czym, nie mając nic lepszego do roboty westchnęła cicho zamykając dłoń, na której tańczyła lalka.

– Kami to idioci… Zresztą jak wszyscy. – Jej towarzysz burknął coś pod nosem, jednak pozostawił bez większego komentarza jej szorstkie słowa.

– Wojska z Atarashi i ryuzaku ruszyły… Klan Uchiha postanowił odzyskać swój dom i z jakiegoś nieznanego mi powodu inni postanowili mu pomóc. Zawsze mówiłam, że Uchiha szukają zbyt pewnie kolejnego guza, a bratanie się z nimi to nigdy nic pewnego – Kobieta przeciągnęła się szeroko, po czym spojrzała na nowego towarzysza.

– Będzie to najgłośniejsze wydarzenie tego stulecia… Krew, którą tam przeleją mogłaby zasilić nowe jeziora… Jeśli sądzisz, że moje postępowanie jest gorsze od przywódców wysyłających młodych na żeś to widocznie nasza wizja świata jest mocno pokręcona – Dziewczyna tym razem zwróciła się do swego przyjaciela, który dalej siedział w milczeniu.

– Hamaru stracił dom, pana, dzieci i ukochaną… Jego ciało nosiło rany, których medycyna nie była w stanie załatać. A jednak, jak widzisz ten człowiek siedzi tutaj i mimo tego, że dostał kolejną szansę chce umrzeć by wszystko zaprzepaścić… Czy moja chęć wzbogacenia robi ze mnie gorszą osobę? – Kamiko podparła brodę na wyciągniętych ramionach, po czym przeniosła swój wzrok na Nobuo.

– Nasza misja może być skazana na porażkę, ale jeśli chcesz możesz ruszyć z nami… Przejście przez granicę będzie trudne, jednak chyba klany nie powinny robić problemów, jeśli, tylko nie będziemy zbytnio rzucać się w oczy – Kobieta ponownie spojrzała na samuraja, który teraz oceniał szybkim spojrzeniem nowego bohatera…

– A umiesz coś poza gadaniem? – Zapytał ozięble, nie spuszczając spojrzenia z nietypowego nowego kamrata.

Legenda:

Hamaru
Kamiko

[Nobuo]

Nobuo nie był fanem tej dziewczyny, jakby mogła wybrać czy być ładna czy inteligentna to chyba wszystko puściła w wygląd. Ta szybko zaczęła cwaniakować, że to jest samuraj i on jej ofiarował życie. - Uratować życie? - Spojrzał na samuraja lekko się uśmiechając. - No cóż jeżeli takie zasady wyznają, nie liczą się z niczym innym to nie przyszło mi tego komentować, jednak ty powinnaś bardziej uważać na słowa... mają one magiczną moc, potrafią się zemścić szybciej niż się wydaje. - Skomentowałem jej odpowiedź o tym jej całym towarzyszu waflu.

- No widzisz, każdy jest idiotą... Co za zwariowany ten świat. Zakładam, że we dwójkę z towarzyszem nie wchodzicie do tej grupy i nie jesteście wszyscy... Ale co to za rozkaz, że wszyscy inni to idioci? - Wyśmiał ją, biorąc łyka trunku przyniesionego przez karczmarza. Jeszcze spojrzał na towarzysza kobiety, jak coś burczał pod nosem. - Powiedz głośno co leży na sercu, na pewno to ułatwi potem wszystko. - Czuł, że może mieć chłop problem do kobiety, której nie darzył na ten moment większym szacunkiem, w przeciwieństwie do samuraja, który miał jakieś zasady.

- Bratanie się z nikim w tym świecie to nic pewnego, Atarashi, Ryuzaku czy nawet Unia... Ten świat to jedno wielkie ognisko, a każda przyjaźń potrafi być krucha. Jednak są pewne obowiązki jakie trzeba wypełnić... Zdajesz sobie z tego sprawę kwiatuszku? Pożyjesz może jeszcze kilka, kilkanaście, może dziesiąt lat... A legenda, legenda będzie wieczna. - Wszedł z nią w rozmowę.

- Nie mówię, że jesteś gorsza od tych przywódców... W mojej ocenie to jesteś na tym samym poziomie, tylko ty działasz na małej skali... A oni się nie pierdolą w tańcu. Nie wiem jaka jest, jego historia, nie wiem jaka jest twoja historia, nie wiem jakie macie cele... Nie interesuje mnie to jakoś specjalnie. Wiem tylko tyle, że w pierwszym zdaniu handlowałaś życiem towarzysza co uważam za frajerskie... Nawet w żartach. - Nobuo nie patyczkował się z nią ani przez sekundę, ale otrzymał już informację, że jest wojna w Ryuzaku i miał mocne poczucie, że to jest miejsce do którego musi się udać.

- I tak zapewne będę się kierował w stronę tych terenów, ale najpierw mi opowiedz co to za misja, w końcu sama rozumiesz, zaufanie to rzecz na którą ciężko się pracuje a bardzo szybko je stracić w szególności kiedy je nadszarpniesz bez żadnej jego budowy. - Po raz kolejny wziął łyka alkoholu. I wtedy wtrącił się samuraj. - A czego potrzebujesz bym umiał? - Zaakcentował to jakby chciał rzucić mu wyzwanie.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 4/?

Kobieta przez większość czasu nie komentowała tego, co Nobuo do niej rzucał, jak gdyby wcale nie brała pod uwagę, że właśnie rozpoczął się lincz na jej osobie. Całkowicie pochłonięta kończeniem tego, co miała na stole spojrzała w pewnym momencie na swego towarzysza, który uniósł się z krzesła na jej tylko to jedno krótkie spojrzenie. Gdy oboje wstali Kami przeniosła swój wzrok na bohatera, uśmiechając się cierpko.

– Jeśli skończyłeś już, to pierdolenie to możesz iść z nami albo zostać tutaj, w sumie nie wnikam, w jakim rowie skończysz ani, kogo nabierzesz na te twoje puste słówka… To nie jest bajeczka chłopczyku, a ty nie jesteś w niej nikim ważnym – Kobieta odwróciła się na pięcie, po czym, kręcąc biodrami ruszyła w stronę wyjścia. Samuraj jeszcze przez sekundę stał przy ich stoliku, po czym rzucił w przestrzeń.

– Ona nie jest taka zła… Mogła mieć wszystko, a została najemnikiem, którego nie chcą nawet we własnym klanie. Nie oceniaj książki tak szybko młody wojowniku… Nigdy nie wiesz, czy zakończenie nie sprawi, że twój światopogląd może się zmienić – Mężczyzna odszedł powoli po tych słowach, poprawiając jednocześnie broń, która wisiała mu przy pasie. Jeśli Nobuo postanowił iść za nimi, to była to chyba ostatnia okazja do tego by to zrobić. W innym razie wciąż mógł szukać swego dalszego sensu w tej pustej karczmie, gdzie jedynie kilka zagubionych dusz gapiło się w dno własnych butelek. Świat biegł na łeb by roztrzaskać się w wielkim konflikcie, rolą shinobi było stanąć, po której ze stron by bronić ludzi liczących na ich siłę. Jak wielu zapomina jednak, że ich obrońcy to przecież zwykli ludzie, którym przypadło w nieszczęściu ryzykować życiem dla innych. Nie było za to specjalnych zaszczytów w niebie, nikt nie nosił ich na rękach, jak bogów. Zwykła grupa ludzi, która była gotowa, by jedyny ślad, jaki po nich zostanie to krótkie imię na tablicy upamiętniającej. Karczmarz odprowadził swoich gości wzrokiem, po czym spojrzał na ostatniego z nich, który wciąż siedział przy stoliku, wahając się co zrobić ze swym życiem. Wojna, o której mówili tamci dopiero się rozpoczęła, Nobuo miał jeszcze szansę by nie wchodzić do tej przeklętej spirali… Mógł żyć lepiej.

– Idziesz czy nie… Będziesz miał jeszcze okazję w drodze powiedzieć o mnie kilka przykrych słów – Rzuciła na koniec kobieta, odwracając głowę z szerokim uśmiechem w stronę bohatera. Najwidoczniej jego obecność w tej drużynie nie była tak całkiem bez różnicy.

Legenda:

Hamaru
Kamiko

[Nobuo]

Kiedy weszli w ostrzejszą wymianę zdań, a raczej kobieta się zaczęła mu odgryzać ten spróbował przyjąć zupełnie inną taktykę. Czyli siedział w ciszy słuchając co ona gada, a sam zwyczajnie brał łyk alkoholu za łykiem. - Jeżeli już tu nas los złączył, to jestem w niej kluczowy. - Uśmiechnął się do niej, jak ta zaczęła uciekać w stronę wyjścia i tak też przez sekundę zostali jeszcze z samurajem. - Mam nieodparte przeczucie, że masz rację... Jednak nie jestem kutasem bez kręgosłupa moralnego. Jednak jestem ciekawy jednego jak ta cała podróż się zakończy. - Więc zaproponował mu jeszcze po łyku zanim we dwóch ruszyli za kobietą.

- Czyli najwidoczniej coś cię kupiło w mojej osobie, skoro po takiej lirycznej chłoście pytasz czy za wami ruszę. - Poszedł Nobuo skierował wyszedł razem z nimi i zobaczył co dalej zaproponują, bo sam nie miał poczucia, jak oni chcą dotrzeć na wojnę oraz... przede wszystkim po jakiej stronie konfliktu są. Samuraj, może być po każdej stronie bo to najemnik... A kobieta, niby szczep Kami i bliżej im może być do strony, której nie będzie reprezentował Nobuo.

- Dobrze ale to teraz tak, jak już tam idziemy to miałbym kilka pytań... Przede wszystkim skoro idziecie na wojnę to dla kogo chcecie walczyć? Skoro jesteście najemnikami, to mam wrażenie, że nie będzie to wam robiło większej różnicy. - Chciał ustalić na czym stoi, jeszcze przed dalszą podróżą... Bo w zasadzie to się mogło skończyć jeszcze w tym momencie.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 5/?

Nowa grupa wyszła z karczmy w mieszanych nastrojach, jednak zwarta i gotowa na wyzwania czekające wśród tych niegościnnych ziem. Dzień był ciepły i słoneczny, nie było, więc powodów by zbyt wcześnie martwić się przyszłością. Nobuo zaczął zadawać swoje pytania na chwilę przed tym, jak zamykali za sobą drzwi przybytku, jednak swe odpowiedzi usłyszał dopiero po kilkunastu kolejnych minutach. Kobieta zerwała z ziemi biały kwiat, bawiąc się nim teraz w dłoni. Spoglądając na drobne płatki uśmiechnęła się do siebie, po czym zwróciła się spokojnie do Nobuo.

– Walczymy dla tego, kto ma lepszy pomysł na ten świat… Dzikich trzeba powstrzymać, zanim zaleją nasze ziemie razem z bestiami, które przywlekli za swymi plecami. Yokaie już rozpierzchły się po świecie, dodatkowy problem z mało cywilizowanymi klanami może spowodować, że nie będzie już o co walczyć – Dziewczyna odetchnęła głośno, po czym przeniosła swój wzrok na niebo.

– Sądzę, że spotkamy tam ludzi z twojego klanu… Yamanaka z tego, co wiem ruszyli razem z oddziałami z Ryuzaku. Każdy szczep, każda istota idzie teraz na spotkanie ze swym przeznaczeniem. – Samuraj idący z nimi burknął coś pod nosem, po czym dodał już na tyle głośno, że każdy mógł usłyszeć.

– Wojna to nie miejsce dla ludzi, na których czeka w domu lepsza przyszłość… Możesz o to walczyć, ale jeśli sprawa jest przegrana to, jaki sens ma umieranie gdzieś w błocie, gdy twoi bliscy wciąż mają nadzieję, że znowu się spotkacie – Mężczyzna opuścił głowę, zaciskając jednocześnie prawą dłoń na rękojeści wyjątkowo pięknej katany. Kobieta spojrzała na niego ze smutkiem, po czym dodała od siebie.

– Nie wiem, czego ty tam szukasz, ale w pierwszej kolejności skupmy się na przedostaniu przez granicę… Możemy tu spotkać wiele patroli, a nasza tożsamość nie może być tak widoczna – Kobieta uśmiechnęła się słodko, po czym spojrzała na Nobuo z dziwnym blaskiem w oczach.

– Powiedz no bohaterze, masz coś przeciwko przebierankom? – Jej pytanie było najwidoczniej zadane z pełną premedytacją, bo sądząc po minie czekała na jego odpowiedź. Po chwili dodała, zanim chłopak pomyślał sobie, że trafił do jakiejś grupy zboczeńców.

– Za dwie godziny dotrzemy do niewielkiej kaplicy, w której ludzie ze zdolnościami medycznymi zbierają się by ruszyć w stronę przyszłego placu bitwy… Ich kodeks lekarski każe im ratować każdą duszyczkę, więc oczywistym jest, że pchają się na wojnę… Głupcy – Kobieta na chwilę spuściła wzrok, jednak nie przerwała swej wypowiedzi.

– Znam tych ludzi… Pomogą nam przedostać się na tereny sporne, bez potrzeby walki z każdym napotkanym przeciwnikiem… Liczymy, że chociaż w pierwszej części zadania wszyscy będą honorować białe flagi, które medycy niosą za sobą – Ich podróż dopiero się rozpoczęła, jednak z każdym kolejnym krokiem nabierała rozpędu… Co będzie dalej.

Legenda:

Hamaru
Kamiko

[Nobuo]

Wyszli na zewnątrz, a ci jakby go zlekceważyli. Tak też on sam nie miał z tym problemu i co zrobił? Odpalił papierosa tak też szedł obok nich zaciągając się nim i delektując. Jednak tą błogą ciszę przerwała w pewnym momencie kobieta bawiąca się kwiatuszkiem. - A co rozumiesz przez lepszy pomysł na świat? - Spróbował się nie uśmiechnąć tylko trzymać sztywne ramy twarzy, nie sprzedając to, że go rozbawiła jej wypowiedź. Tylko to już nie wie do końca czy przez odbiór jej osoby czy przez to co mówi. Może być tak, że pierwsze wrażenie kobiety przyćmiło wszystko.

- Jakby klan Yamanaka był lepszy od tego Kami co opowiadasz... Te wszystkie klany to intrygi i spiski... Jedyny ich cel to utrzymanie władzy i wyłudzenie pieniędzy z innych. A kiedy potrzeba to wysłać nic nie winnych ludzi na pewną śmierć. - Normalnie już komentował jej słowa, nie chcąc być aż tak nie miły. - Wojna jest dla ludzi którzy chcą coś ochronić... Nie tężyzna oznacza jak ktoś jest groźnym przeciwnikiem a jego motywacja. Człowiek z potężną siłą ale bez morali do walki jest mniej efektywnym wojownikiem niż chłop z widłami który zrobi wszystko by ochronić swoje dzieci... Może to się wydawać absurdalne w skali walki jeden na jednego ale w skali walki kilkuset na kilkuset to zmienia wiele. - Zaczął opowiadać trochę o sztuce wojny jaką poznał czytając książki w domu.

- Czego ja szukam? Powiedzmy, że emocji by załagodzić waszą ciekawość, jestem pasjonatem wojen. Będę spisywał książki na temat sztuki wojennej. - Odpowiedział wyciągając kolejnego papierosa i wysłuchał co miała do powiedzenia. - Przebieranki brzmią jak zabawy dla dzieci. - Nie zdążyła dodać zanim pomyślał, że trafił do grupy zboczeńców. Tak jak Nobuo lubował się w bajerze dla sportu, tak nie interesowało go takie zabawy. - Za korpus medyczny chcecie się przebrać? Sprytne... A znacie się coś na pomaganiu innym? Jakby ktoś was o coś zapytał to co dalej kim jesteśmy? Jakąś wersję trzeba ustalić. - Wypalił Nobuo, jednak dopiero po tym dodali, że to ich znajomi. - No dobra, to w takim wypadku kupuje ten pomysł. - Wyrzucił gdzieś w pole papierosa.

[Deku Orochi]

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 6/?

Cała grupa ruszyła przed siebie, a Nobuo z początku mógł się poczuć jak osoba, której potrze by nie są zbytnio respektowane. Bez większej chwili namysłu postanowił dołączyć do dziwnej pary, która aktualnie zmierzała w stronę ziem, gdzie miała rozegrać się przyszła wojna. Gdy chłopak zadał swoje pytanie, dziewczyna przez chwilę wpatrywała się przed siebie, po czym odpowiedziała z irytującym uśmieszkiem na twarzy.

– Idealny świat to taki, w którym mam dużo pieniędzy, nie muszę mieć szacunku, jeśli mogę go sobie kupić… Nie muszę wysyłać ludzi na śmierć, skoro jestem w stanie im pomóc – Dziewczyna spojrzała w twarz bohatera, jednak tym razem odezwał się samuraj, gdy Nobuo zaczął prawić o chłopach i wojownikach bez moralnego wsparcia. Wzdychając ciężko przemówił mocnym głosem, w którym teraz zdecydowanie odbijało się cierpienie.

– Moja wioska była broniona przez trzynaście dni, siła naszego wojska pochodziła głównie od takich chłopów, jak to powiedziałeś… Masz rację chłopcze, nie ma nic straszniejszego niż człowiek broniący własnego domu. Mimo że byliśmy gotowi na śmierć za to w co wierzyliśmy, oni umarli, a ja tu stoję… – Mężczyzna zrobił krok naprzód, by nieco wybić przed grupę… Najwidoczniej emocje były zbyt silne.

– Książki powiadasz… Czyli chcesz pomóc ludziom jeszcze bardziej wzmocnić się w dziedzinie zabijania innych… Ciekawe, najwidoczniej uznałam z początku, że możesz należeć do kategorii ludzi, którym nie pali się by znaleźć się w podobnym miejscu… Najwidoczniej się pomyliłam – Dziewczyna uśmiechnęła się ciepło, chyba pierwszy raz od początku ich znajomości. Gdy wreszcie opuścili teren karczmy, skręcili nieco z głównego traktu według wskazówek kobiety. Po dwóch godzinach na horyzoncie pojawiła się niewielka świątynia, otoczona bujną roślinnością. Właściwie był to drewniany domek, w którym nawet z tej odległości płonęły świece. Na niewielkim ołtarzu ludzie mogli składać swoje ofiary, które następnie przekazywano pielgrzymom. Nobuo mógł zauważyć kilkoro ludzi kręcących się wokół sanktuarium, a każdy z nich ubrany był w biały strój, a na głowach nosili cudaczne czapki.

– To właśnie nasi wolontariusze, którzy postanowili poświęcić swoje życie za nic… – Powiedziała na koniec, zanim nie zbliżyli się na tyle by tamci zauważyli nadchodzących ludzi. Z początku z lekką niepewnością na twarzy, wreszcie każdy z nich uśmiechnął się szeroko, a jeden wbiegł do budynku, prowadząc po chwili ze sobą dość sędziwą staruszkę. Kobieta, wspierając się na ramieniu młodego medyka wyszła przez główne wejście, po czym przemówiła w stronę nadchodzących ludzi.

– Witamy was, witamy… Kamiko, myślałam, że już całkiem zapomniałaś o swojej rodzinie – Kobieta wydawała się zła na Kami, która podróżowała z Nobuo, jednak na jej twarzy odmiennie do słów malowało się szczęście… Jak gdyby matka odnalazła dawno zagubione dziecko. Po chwili reszta medyków ruszyła w stronę bohaterów, a po kolejnej sekundzie każdy kłaniał się przed dziewczyną, jednocześnie wyciągając swe dłonie w jej stronę… Kim ona właściwie była.

Legenda:

Hamaru
Kamiko
Sędziwa staruszka

[Nobuo]

- Masz inną wizję, jednak... coś w niej jest. Idzie się zaskoczyć kiedy się chwilę z człowiekiem porozmawia. - Kontynuował palenie papierosa, kiedy to też wtrącił się samuraj. - Widzisz, bronili się trzynaście dni, teraz fizycznie są martwi... Ale póki istnieje ich legenda są żywi. Umrą tylko wtedy kiedy ich legenda zostanie zapomniana. Dlatego też trzeba działać tak, by ta legenda nie została przez nikogo zniszczona ani zapomniana... Zresztą co jest lepsze, śmierć w chwale i bycie wspominanym przez dekady? Czy może spokojny żywot szarego człowieka, o którym zapomni każdy kiedy tylko przestanie kroczyć po świecie. - Na swój sposób była to ciekawa dyskusja. Towarzysze twierdzili, że życie to największy dar, w przeciwieństwie do Nobuo, który był przekonany, że to legenda i chwała jest najważniejsza.

- Wiesz co powoduje więcej śmierci niż wojna? Wojna bez taktyki... wojna bez strategii. Nie jest to sztuką by posłać ludzi na szturm. Sztuką jest poddać przeciwnika by nikt nie musiał ginąć. Czym więcej wiesz o sztuce wojennej, tym więcej wiesz o tym jak uniknąć strat. Jedyne kogo chcesz zabijać na wojnie to wyszkolonych wojowników przeciwnika, resztę chcesz ocalić. To jest podstawowa zasada, przez resztę rozumiem wszystkich. Jednak jeżeli wojna i sztuka wojenna dla ciebie skupia się tylko i wyłącznie na mordowaniu kogo popadnie, to się przekonasz... że to jest dopiero wstęp do podstaw. - Wziął ostatniego bucha i wyrzucił papierosa gdzieś w bok.

Tak jeszcze rozmawiali przez dobre 2 godziny. Finalnie doszli do świątyni... a w zasadzie do jakiejś drewnianej chatki. Wszyscy ubrani w białe stroje, ewidentnie się wyróżniali od ludzi, czy to zwykłych czy to znajdujących się na wojnie... Przynajmniej tak się mogło wydawać Nobuo. Wtedy też przedstawiła ich Kamiko. W głowie blondyna pojawiły się szybko myśli wskazujące na refleksje chłopaka na temat co mieli cały czas do przekazania mu pozostali towarzysze. - A więc to dlatego masz takie podejście do świata. - Skomentował.

Nobuo stanął z boku obserwując co się dzieje i jak reszta podchodzi do tej dziwnej dziewczyny. Tylko i wyłącznie obserwował jak reszta obnosi się do tej którą jeszcze chwilę temu uważał za szona. - To jest jakaś księżniczka? - Szeptał do samuraja.