Siedziba władzy [Wydarzenie]

[Nobuo]

Siedziba władzy góruje nad Ningyō-shi niczym monumentalny symbol dawnych czasów potęgi. Wzniesiona na lekkim wzgórzu, zbudowana z jasnego piaskowego kamienia, wspiera się na wysokich, smukłych kolumnach, które nadają jej niemal świątynny charakter. Pomiędzy kolumnami stoją monumentalne posągi dawnych Shirei-kan Ayatsuri, przypominające o historii i potędze rodu, który niegdyś władał miastem. Nad głównym wejściem wznosi się największy z nich, monument pierwszego Shirei-kan, którego kamienna sylwetka spogląda w stronę miasta.

Choć budynek powstał jako siedziba Ayatsuri, obecnie znajduje się pod pełną kontrolą klanu Kaguya. Wewnątrz panuje cisza i surowy porządek, a korytarze pilnowane są przez straże. Wysokie wnętrza, szerokie korytarze i kamienne sale sprawiają wrażenie niemal pustych, jakby sam budynek oczekiwał na to, co przyniosą kolejne dni oblężenia.
Główny korytarz Zaraz po przekroczeniu głównych drzwi odwiedzający trafia do szerokiego, wysokiego korytarza, który kiedyś tętnił życiem urzędników, ninja i mieszkańców miasta. Po obu stronach znajdują się liczne pomieszczenia administracyjne oznaczone tabliczkami, takie jak punkt informacji, spis obywateli czy rejestry różnych spraw klanowych. Dawniej w tych miejscach ustawiała się kolejka petentów, lecz teraz większość drzwi pozostaje zamknięta.

W centralnej części korytarza znajduje się płytka sadzawka otoczona ławami z kamienia, która dawniej dawała chwilę wytchnienia odwiedzającym. Dalej korytarz prowadzi do masywnych, dwuskrzydłowych drzwi pilnowanych przez strażników. Za nimi zaczyna się już prywatna część siedziby władzy, dostępna jedynie dla wybranych.
Gabinet Shirei-kan Kaguya Gabinet liderki Kaguya jest przestronny, lecz utrzymany w surowym i ascetycznym stylu. W centralnym miejscu stoi sprowadzony ze starego zamku Kaguya tron, który dominuje nad całym pomieszczeniem. To z tego miejsca liderka przyjmuje petentów i podejmuje decyzje dotyczące losu miasta. Za tronem znajdują się wysokie okna, przez które światło wpada do wnętrza, rzucając długie półcienie na kamienną podłogę.

Po jednej stronie pomieszczenia stoją biurka zasypane pergaminami i dokumentami dotyczącymi spraw miasta oraz klanu. Po drugiej stronie znajdują się drzwi prowadzące do prywatnego pomieszczenia liderki. Jest ono znacznie bardziej komfortowe znajdują się tam miękkie sofy, niski stolik do herbaty oraz liczne poduszki, pozwalające na chwilę odpoczynku lub prowadzenie mniej formalnych rozmów z zaufanymi osobami.

[Nizan]

Plan Nizana okazał się lepszy, niż się spodziewał. Miał już przybraną tożsamość, a co więcej, dostał się do środka. Nizan starał się przyjmować neutralną posturę, będąc obojętnym na obelgi, które rzucał pod jego kątem Kaguya. Akurat tutaj Kunisaku w ogóle się tym nie przejmował, bo fortel wydawał się być coraz lepszy w rytm tego, jak zachowywał się strażnik.

W tym momencie, Nizan otrzymał wsparcie pod postacią jakiegoś chłopa, który sam wydawał się być popychadłem. Mężczyzna zagroził mu tym, że jeżeli Nizan coś odwali, to niejaki Goro ma być winny wszystkiemu i stracić rękę. Kowal zrobił szybki rys psychologiczny takiego osobnika, starając się wyłapać w jego zachowaniu jak najwięcej punktów, które mógł wykorzystać. W każdym razie, narazie o tym nie mówił, tylko poddał się w pełni temu, by wejść do Siedziby i zniknąć z oczu Kaguyi.

Nizan potrzebował zacząć delikatnie, ale też ustalić hierarchię w ich duecie.
- Kierownik się nie martwi, to będzie raz dwa. Widziałem gorsze przypadki. - powiedział na start.

Tacy ludzie jak Goro, pod ciągłym butem silniejszych od siebie łaknęli uwagi, a szczególnie wyniesienia ich od miejsca, gdzie będą mogli... poczuć choć trochę władzy. Nie wymuszonej - ale takiej z autorytetem. Od tego zamierzał zacząć Nizan. Od zbudowania między nimi nici porozumienia. - Sam miałem zajmować się dziś synem, bo dopiero co mi się urodził, a tu wpadła robótka i tyle z wolnego. - kolejny krok. Zaczęcie opowiadania o sobie, ale bez szczegółów. - Teraz wszystko kurwa tak zdrożało, że nie można nie brać żadnej fuszki, bo przecież nie idzie tego wszystkiego utrzymać. Pierdolona Saori i jej pomysły.

Tutaj jest zastawiona pułapka. Nizan strzelał, że jeżeli Goro pracuje dla Kaguyów, to Saori będzie jego wrogiem. Nie będzie jej lubił, bo nikt jej nie lubi. Nawet, jeżeli on sam ją lubił, to jego przełożeni nie będą jej lubić, a on zapewne chciałby się przypodobać, stąd powinna wychodzić jego niechęć.

Nizan zamierzał iść najpierw na poziom -1 i powolnie podgadywać Goro.
- Kierownik zadowolony z fuszki tutaj? - zapytał, starając się trochę przekroczyć granicę i nawiązać relację. - Chłopaki mówią, że robota w siedzibie to najlepsze co można mieć. Że pracują tutaj najważniejsi strażnicy, tak jak kierownik. - dodał.

Jak Nizan wejdzie do magazynu, to zamierza wziąć jakieś wiaderko i powrzucać tam podstawowe narzędzia - młotek, śrubokręt i inne takie rzeczy, a dodatkowo jakiegoś mopa. Chciał, by z daleka było widać, że są ekipą sprzątającą.
- Często trafiają się niezłe fanty w rurach. Kierownik ma jakąś babę? Ostatnio wyłowiłem złoty pierścionek! - powiedział mimochodem. - Facet schował swojej pierścionek w jedzeniu, bo niby tak miało być romantycznie, a ona to zeżarła, a potem wysrała, hehe. No i powiedziałem, że nic nie znalazłem, ale wziąłem i dałem swojej. Trochę capiło, ale wymyłem, w jakieś kadzidła wsadziłem i tyle. A co więcej, moneta została w kieszeni, bo nie musiałem nic płacić. No sam zysk, a nawet podwójny. Kto wie, co tutaj dziś znajdziemy. Oczywiście z kierownikiem dzielimy się pół na pół, bo widzę, że kierownik to fachowiec. Albo lepiej. Trzydzieści procent dla mnie, a siedemdziesiąt dla kierownika, żeby było sprawiedliwie. - wizja wspólnego łupu miała uspokoić Goro i wzbudzić kolejną dozę tymczasowej sympatii do Nizana.

Gdy był gotowy z wiaderkiem i narzędziami, odwrócił się do Goro.
- To gdzie tera? Od górnych zacznijmy, będzie prościej. - powiedział. - Które kible są najwyżej w siedzibie?

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 13/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Chłód korytarzy Siedziby Władzy był przyjemną odmianą po lejącym się z nieba żarze, choć powietrze wewnątrz wydawało się ciężkie od zapachu drogich, kwiatowych kadzideł. Kontrastowało to mocno z ostrym, kwaśnym zapachem potu, który ciągnął się za idącym przodem Goro. Szakal z początku wlókł się niechętnie, wyraźnie oburzony zrzuconym na niego obowiązkiem, jednak słowa Nizana zaczęły powoli, lecz skutecznie łechtać jego ego.

Na dźwięk tytułu "kierownika", chuda, żylasta sylwetka najemnika nieznacznie się wyprostowała. Goro odchrząknął, a jego dłoń, dotąd nerwowo opukująca udo, spoczęła pewniej na pasie. Rzemieślnik z Ryuzaku bezbłędnie wyczuł odpowiednią nutę. Gdy tylko Kunisaku wspomniał o Saori i trudach utrzymania rodziny, najemnik prychnął głośno, zatrzymując się na moment przed schodami prowadzącymi do podziemi.

- Ta marionetkowa suka... - warknął Goro, spluwając bezceremonialnie na lśniącą, wypolerowaną podłogę, zupełnie nie zważając na to, że znajduje się w sercu terytorium Kaguya. - Oby zdechła na tej pustyni z pragnienia, ona i te jej zasrane zabawki. Żołdu od dwóch tygodni nie widziałem przez to ich oblężenie, a przecież żreć coś trzeba.

Zeszli po wąskich, skrzypiących schodach na poziom minus jeden. Luksus wyższych kondygnacji zniknął tu jak ucięty nożem, ustępując miejsca surowym, kamiennym murom, wilgoci i ostremu zapachowi ługu. Zbrojownia gospodarcza była ciasnym, słabo oświetlonym pomieszczeniem, w którym piętrzyły się sterty starych szmat, połamanych wiader i pordzewiałych narzędzi. Nizan bez pośpiechu zaczął kompletować swój ekwipunek, wrzucając do drewnianego cebera obcęgi, masywny klucz, kawałki pakuł i wyszczerbiony śrubokręt.

Gdy pozornie mimochodem opowiedział historię o złotym pierścionku i złożył propozycję nierównego podziału zysków na korzyść strażnika, atmosfera w wilgotnym składziku uległa drastycznej zmianie. Goro przełknął głośno ślinę. Jego ciemne, małe oczy zwęziły się z chciwości, a brudny palec zaczął nerwowo skubać rzemyk przy zbroi. Perspektywa łatwego zarobku, połączona z poczuciem wyższości nad "zwykłym chłopem", całkowicie przyćmiła jego wcześniejszą niechęć.

- Siedemdziesiąt procent, powiadasz... - mruknął, oblizując spierzchnięte wargi, jakby już czuł smak kupionego za to wina. - Mądrze gadasz, złota rączko. Ja nadstawiam karku przed Kaguya, więc to sprawiedliwy układ. Jeśli znajdziesz coś błyszczącego, oddajesz od razu mnie, a monety rozliczymy po robocie.

Gdy rzemieślnik chwycił za wiadro i zasugerował rozpoczęcie pracy od najwyższych pięter, Goro zamyślił się przez chwilę, drapiąc się po bliznach na szyi. Chciwość walczyła w nim z instynktem samozachowawczym.

- Najwyżej sra sama Shirei-kan Nariko i jej przyboczni gwardziści - powiedział ciszej, rzucając okiem w stronę schodów. - Ale na najwyższe piętro nas nie wpuszczą, nawet gdyby gówno płynęło im po tatami. Tam są elitarne patrole, które wywęszą kłamstwo na milę. Zaczniemy od drugiego piętra, tuż pod gabinetem Nariko. Tam swoje prywatne kwatery mają dowódcy polowi Kaguya. Skoro noszą te swoje jedwabne gacie i mają się za panów świata, to mogą gubić w rurach grube rzeczy.

Plan Nizana zaczął się spełniać. Drugie piętro oznaczało znalezienie się zaledwie o jeden poziom od upragnionego celu, a w dodatku zyskał "przewodnika", który z chęcią zignoruje drobne nieprawidłowości, o ile będą one pachnieć złotem.

Ruszyli w górę. Z każdym kolejnym piętrem wystrój stawał się coraz bogatszy. Drewniane deski ustąpiły miejsca miękkim matom tatami, a ściany zdobiły teraz misterne malowidła na drzwiach shoji. Goro szedł przodem, niosąc się z nienaturalną, wymuszoną pewnością siebie. Kiedy jednak dotarli na półpiętro oddzielające część ogólnodostępną od kwater dowódców, drogę zagrodził im masywny Kaguya w pełnym, lśniącym pancerzu. W jego dłoniach spoczywała naginata, a na twarzy malowała się absolutna powaga.

- Dokąd to, najemniku? - głos elitarnego strażnika był zimny i twardy jak stal. Jego oczy zjechały na Nizana, zatrzymując się na brudnym wiadrze z narzędziami. - To strefa oficerska. Czego tu szukacie?

Goro zawahał się, a jego pewność siebie ulotniła się w ułamku sekundy, zastąpiona nerwowym przestępowaniem z nogi na nogę. Strażnik Kaguya zacisnął dłoń na drzewcu broni, wyraźnie czekając na dobre wytłumaczenie. Wzrok opancerzonego wojownika spoczął bezpośrednio na "hydrauliku", oczekując odpowiedzi.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Chyba w najśmielszych snach Nizan nie oczekiwałby, że jego przykrywka tak ładnie żeżre. Goro został momentalnie kupiony przez miłe słowa Nizana i dzięki temu, ich losy miały się krzyżować. Przynajmniej, przez ten jeden dzień.

Okazało się, że Nizan dobrze wyczuł fakt, że Saori nie jest tutaj zbytnio lubiana. Goro nazwał ją nawet suką, co tylko potęgowało niechęć, skoro używał takich słów. Co jednak było ciekawsze, okazało się, że od dwóch tygodni mężczyzna nie wziął żołdu do łapy. Czyli nawet, jeżeli Nariko opłacała tutejszych najemników, to albo nie miała kasy, albo musiała zacisnąć sama pasa. Chyba, że płaciła im jakoś inaczej, albo obiecała zapłatę po wszystkim. Nie, żeby najemnicy mieli wyjście, bo jak wtargnie tu armia Ayatsuri, to brak żołdu będzie ich najmniejszych zmartwieniem.
- Ta, żołd żołdem, ja prawie zleceń nie mam, bo nikt nie ma kasy. We wschodniej dzielnicy jest taka bieda, że stary Renko zaczął pasek żuć, by głodu nie czuć. Widziałem na własne oczy, mówię kierownikowi, że to nie są już żarty. Wykończą nas, kurwa, normalnie nas wykończą. - Nizan postanowił ponarzekać trochę z Goro, żeby jeszcze bardziej podjudzać chłopaka do sprzedania się z jakimiś informacjami.

Finalnie, biznes, który wymyślił Nizan zaskoczył, bo Goro zaczął już liczyć ile to nie zarobią.
- Sie wie. Co wyłowie, to odrazu do kierownika i podział po wszystkim. Po cichu, bez świadków. - powiedział, kiwając głową.

Na sam koniec trafiła do Kunisaku informacja o tym, że na samej górze jest Nariko z przybocznymi gwardzistami.
- Taaa, tylko akurat tutaj nie kłamię. Raczej napewno będziemy musieli tam zajrzeć. - powiedział do Goro. - Chyba, że nas nie wpuszczą, no to nic nie poradzimy. W każdym razie, zobaczy się jak sytuacja. Sam nie bardzo chcę się tu plątać, bo każdy łypie jakbym jakimś bandziorem był, a przecie żadna praca nie hańbi, nie? Jak baby sie kurwią, to nikt nic nie mówi, a jak facet czyści kible to odrazu wielkie mi halo. - dodał. - A kierownik słyszał o tym całym Ario? Ostatnio na ognisku coś gadali, ale chuja zrozumiałem. Wolałbym go chyba nie spotkać. - zagaił jeszcze po drodze, starając się cokolwiek wyciągnąć, a nóz widelec chłop sam z siebie zacznie opowiadać. Jeżeli dostał się do niewoli, to może Nizan przy okazji go jakoś uwolni. Ryzyko było takie, że jeżeli to tajna misja, to mógł właśnie zdradzić przykrywkę brata, ale... najwyżej powie, że coś pojebał i nie było tematu.

Ruszyli na górę i dotarli do miejsca, gdzie stało dwóch elitarnych strażników. Nizan momentalnie rozpoznał różnicę w tym, że raz byli pewni siebie, a dwa że po prostu dużo lepiej wyglądali.
- Do gówna, hehe. - powiedział Nizan, szczerząc się i drugi raz wykorzystując swój żart. Jednak nie chciał dostać wpierdolu więc momentalnie uniósł rękę z wiadrem i narzędziami. - Poważnie. Przyszedłem przepchać kanalizację. Pewnie wrzucacie jakiś syf do środka i dlatego się zapycha. Kierownik tutaj ze mną jest by mnie pilnować. Raz dwa się uwiniemy i po sprawie. - powiedział.

Nizan starał się wydawać pewny siebie bo... przecież nie miał nic do ukrycia. Tak by zachowywał się łajnonurek.
- Na waszym miejscu bym pootwierał okna i nie zbliżał się przez jakiś czas, bo może trochę capić. Ja już przywykłem, ale Wasze arystokrackie nosy mogą tego zapachu nie polubić. - wzruszył ramionami, po czym odwrócił się do Goro. - Chodźmy kierowniku, bo czas to pieniądz, a ja chcę wrócić na kolację do domu.

Po tych słowach Nizan zamierzał spokojnie ruszyć przed siebie jakby przyszedł do roboty. Bo przecież przyszedł, prawda?

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 14/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Słowa o biedzie we wschodniej dzielnicy wywołały u najemnika posępne kiwnięcie głową. Goro splunął cicho w róg korytarza, wyraźnie zapominając o luksusowym otoczeniu. Gdy jednak Kunisaku rzucił z udawaną obojętnością imię swojego brata… odpowiedziała mu taka sama obojętność i wzruszenie ramion.

W strefie oficerskiej Nizan rozegrał swoją partię. Uśmiechnął się szeroko, rzucił swój prostacki żart i z nonszalancją, która dotychczas otwierała mu wszystkie drzwi, ruszył do przodu, wkraczając na czyste maty tatami. Zignorował napiętą postawę elitarnych strażników Kaguya, odwracając się do Goro i próbując po prostu wyminąć blokadę.

Szczęście rzemieślnika z Ryuzaku wypaliło się w tym właśnie ułamku sekundy.

Kaguya nie zareagował obrzydzeniem jak jego odpowiednik z parteru. Nie było też gniewu. Zamiast tego, jego oczy zwęziły się w chłodnej ocenie. Strażnik poruszył się z oszałamiającą prędkością, zdradzającą lata morderczego treningu.

Drzewce ciężkiej naginaty z głuchym trzaskiem uderzyło z boku w drewniane wiadro Nizana. Cios był na tyle precyzyjny i silny, że wyrwał ceber z rąk Kunisaku. Narzędzia z potężnym łoskotem rozsypały się po korytarzu. Młotek z hukiem uderzył o podłogę, a śrubokręt potoczył się pod stopy drugiego wartownika. Zanim Nizan zdążył zaprotestować, Kaguya obrócił broń, opierając zimne, zakrzywione ostrze zaledwie milimetry od gardła rzemieślnika. Drugi ze strażników natychmiast położył dłoń na rękojeści katany, obniżając środek ciężkości.

- Zrobiłeś o jeden krok za dużo, szczurze - powiedział cicho Kaguya. Jego głos był lodowaty, pozbawiony jakichkolwiek emocji, a wzrok wwiercał się w twarz Nizana. - Nie cuchniesz szambem.

Goro momentalnie zbladł. Widząc wycelowane ostrze, wyciągnął przed siebie drżące dłonie i cofnął się o dwa kroki, natychmiast odcinając się od swojego "kierownika".

- J-ja tylko wykonywałem rozkazy z dołu! Złapali go przy głównej bramie i kazali mi go pilnować! - wydukał panicznie Szakal, kuląc się w sobie, byle tylko nie ściągnąć na siebie gniewu elity.

Strażnik Kaguya nawet nie zaszczycił najemnika spojrzeniem. Ostrze naginaty prawie musnęło skórę na szyi Nizana. Wojownik spojrzał na dłonie rzemieślnika.

- Zbyt czyste dłonie jak na kogoś, kto grzebie w cudzych odpadkach. I stanowczo zbyt duża pewność siebie - wycedził strażnik, lekko przechylając głowę. - Koji, wołaj sensora z trzeciego piętra. I przynieś kajdany blokujące chakrę. Zaraz się dowiemy, kim jesteś i dla kogo pracujesz.

Drugi strażnik kiwnął krótko głową i już miał się odwrócić w stronę schodów. Nizan stał na celowniku elitarnego wojownika, a za kilkanaście sekund na miejscu pojawi się sensor, który natychmiast wyczuje jego rezerwy chakry i zdemaskuje go jako shinobi. Korytarz był wąski, a z tyłu drogę ucieczki blokował zszokowany Goro.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Dobrze żarło i zdechło. Nizan stał przed dwoma strażnikami, którzy nie zamierzali przepuścić go dalej. Co gorsza, jeden z nich, drzewcem Naginaty z całej siły uderzył w kubełek, który upadł z hukiem. Narzędzia wysypały się na podłogę i ostrze pojawiło się niedaleko gardła Nizana.
- E no, panie, oszalałeś!? - powiedział zdziwiony Nizan, machając rękami jakby właśnie go coś poparzyło. - Nie cuchne szambem, bo się, kurwa, myję, tej. Nie robiłem kilka dni, to moje pierwsze zlecenie. Że co, że łajnonur to odrazu musi jebać? - dodał ewidentnie oburzony Nizan, starając się utrzymać przykrywkę jak najdłużej. - Przecież nie zawsze trzeba nurkować, mam narzędzia, by to przepychać.

Jednak nie zmieniało to faktu, że Nizan nie mógł dać się zakuć w kajdany, a tym bardziej sensor był w stanie wykryć, że Nizan jest kimś nowym. Cokolwiek by Nizan nie postanowił, teraz rozpoczynała się prawdziwa gra z czasem. Po pierwsze, musiał wyeliminować wszystkich trzech ludzi. Goro był najprostszy, ale dwóch strażników mogło być użytkownikiem chakry. Mógł wziąć dwóch naraz, ale... tutaj pojawiał się problem.

Większość mocnych technik były bardzo hałaśliwe. Mógł dosłownie wysadzić siedzibę władzy golemem, czy sprowadzić tu powódź, ale są to techniki, które dosłownie zaalarmują wszystkich, włącznie z seininami i Nariko. Nizan nie chciał tego robić teraz, bo musiał zebrać prototypy. Musiał jak najdłużej utrzymać przykrywkę.

Ale się nie dało. Tutaj stanął przed momentem, w którym trzeba było podjąć decyzję.
- Ręce człowieka, który nie boi się narzędzi. Co Pan myślisz, że ja paznokci nie czyszczę, czy co? Przecież mamy rękawiczki, a w ogóle...

I to był ten moment.

Nizan potrzebował zagadać mężczyznę, by następnie wystrzelić w jego kierunku technikę, która miała to do siebie, że nie potrzebowała pieczęci. Ot kumulowało się chakrę, a następnie wypalało rękę futonu, by pochwycić strażnika i ścisnąć go na tyle, by ten stracił przytomność. Tutaj Nizan musiał bardzo skupić się na tym momencie. Jeżeli ściśnie ręką za mocno, mógłby zmiażdzyć mężczyznę, a on chciał go po prostu odciąć. Nie chciał zabijać. Chciał znokautować. Jednak nie był na tyle silnym ninja, by móc jednym ruchem taijutsu eliminować sentokich czy Kogo. Musiał postawić wszystko na jedną kartę. Technika, która była względnie cicha i jak dobrze pochwyci strażnika, to wyeliminuje go na dobre.

Czyli plan rzucenia techniki był taki: zamach do przodu, złapanie strażnika, ściśnięcie (ale nie na full, tylko tak na ćwierć gwizdka, potem półgwizdka i tak dalej, aż do odcinki, a następnie mocne uderzenie Goro w tył głowy by go znokautować. Goro to akurat jakiś warzywniak był, więc Nizan raczej da rade go obalić bez technik.

Potem tak: jeżeli ten straznik, który poszedł wołać sensora się jurnie, to Nizan przedłuża technikę ręki i robi to samo z nim. Jeżeli facet się nie jurnie - Nizan doskoczy do niego od tyłu i też go pacnie w tył bani.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 15/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Zimna stal naginaty nie drgnęła nawet o milimetr, gdy Nizan desperacko machał rękami, rzucając kolejne, barwne usprawiedliwienia. Jego słowa, choć przesiąknięte autentycznym oburzeniem i rynsztokowym żargonem, odbijały się od elitarnego strażnika i nie zwracał on na nie najmniejszej uwagi.

- Milcz, psie - syknął Kaguya, a jego mięśnie napięły się pod warstwami pancerza. Nie drgnęła mu ani jedna powieka. - Twój tani teatrzyk właśnie się skończył.

Wojownik wziął głęboki wdech, zamierzając docisnąć ostrze, ale to był dokładnie ten ułamek sekundy, na który czekał rzemieślnik z Ryuzaku.

Żadnych pieczęci. Żadnego ostrzeżenia. Nizan po prostu sięgnął do swojej chakry, a powietrze w wąskim korytarzu nagle zawirowało z nienaturalną siłą, gasząc pobliskie świece. Ciśnienie drastycznie spadło, zatykając uszy obecnych.

Potężny, ryczący strumień wiatru wyleciał z dłoni Kunisaku. Uformował się w masywną łapę bestii z ostrymi pazurami ze skompresowanego powietrza. Szybkość techniki była obezwładniająca. Kaguya nie zdążył nawet mrugnąć, gdy niewidzialne szpony zacisnęły się wokół jego korpusu. Drzewce naginaty z głuchym łoskotem uderzyło w maty tatami, gdy strażnik został poderwany kilkanaście centymetrów w górę. Nizan z najwyższym trudem zmuszał własną chakrę do pohamowania niszczycielskiej siły jutsu. Nie zmiażdżył pancerza, ani żeber, ale ciśnienie brutalnie wycisnęło całe powietrze z płuc elitarnego gwardzisty. Oczy mężczyzny wywróciły się, a jego potężne ciało zwiotczało, opadając bezwładnie na podłogę niczym odcięta z nici lalka.

Koji, drugi ze strażników, który był już w połowie drogi do schodów, zamarł. Słysząc huk wiatru i upadającą broń dowódcy, odwrócił się gwałtownie na pięcie, wyszarpując katanę z saya. Srebrne ostrze błysnęło w półmroku, ale uderzenie wiatru było już przy nim. Nizan przedłużył ruch ramienia, kierując wietrzną łapę prosto w drugiego z Kaguya. Uderzenie nie było miażdżące, ale wystarczająco silne, by z impetem odrzucić strażnika do tyłu. Koji wbił się z trzaskiem w zdobione drzwi, łamiąc drewniane ramy i drąc papier. Opadł w stertę gruzu, tracąc przytomność od uderzenia w potylicę.

Droga była wolna. Nizan odwrócił się gwałtownie, gotów doskoczyć do Goro i jednym ciosem w kark posłać go do krainy snów, ale... miejsce, w którym jeszcze sekundę temu stał trzęsący się "kierownik", było puste.

Szakal, choć był tchórzem i prostakiem, posiadał wybitny instynkt przetrwania, wyostrzony latami życia na pustyni. Gdy tylko w korytarzu rozległ się ryk wiatru, a elitarny Kaguya został uniesiony przez niewidzialną siłę, Goro nie czekał na rozwój wydarzeń. Rzucił się do ucieczki z prędkością, o jaką nikt by go nie podejrzewał.

- Intruz! Shinobi Ayatsuri! Oroboros! - histeryczny, przeraźliwy wrzask najemnika odbijał się potężnym echem od kamiennych ścian klatki schodowej, niszcząc ostatnie resztki misternego fortelu. - Zabili straż! Alarm na drugim piętrze! Wszyscy na górę!

Zaledwie kilka uderzeń serca później, z dziedzińca dobiegł głęboki, rezonujący w kościach dźwięk uderzanego wielkiego dzwonu. Zewsząd zaczęły dochodzić nawoływania. Z dołu, z parteru Siedziby Władzy, dobiegł miarowy, przyspieszający tupot dziesiątek ciężkich, podkutych butów. Patrole zbiegały się do głównego holu, ryglowały wyjścia i ruszały w stronę schodów prowadzących do strefy oficerskiej.

Przykrywka przestała istnieć. Gra w kotka i myszkę dobiegła końca, zamieniając się w brutalny wyścig z czasem. Nizan stał samotnie pośród zgliszcz zniszczonego korytarza, mając nad sobą kolejne piętro pilnie strzeżonej Siedziby, a za plecami narastającą falę zbrojnych, którzy za chwilę wyleją się z klatki schodowej.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan zamachnął ręką i ostrze wiatru poleciało, nokałtując dwóch oponentów zgodnie z planem. Jednak problemem było coś o wiele bardziej przyziemnego. Okazało się, że Goro przetrwał tyle czasu nie dlatego, że był sprytny. Goro przeżył tyle lat, bo jego instynkt był na najwyższym poziomie. Nizan spojrzał, jak ten spierdala jak szczur, krzycząc przeraźliwie w niebogłosy, co sprawiło, że już na dole słychać było nadciągających zbrojnych.

Ehh... tyle dobrego. Nie było zbytnio możliwości wyhamować lawinę wydarzeń, która miała mieć teraz miejsce. Napewno Nizan nie zamierzał dać się złapać. Najwyżej, w ostateczności, wykorzysta najnowszą technikę, której się nauczył. Musiał wrócić do Shimy i Araty, reszta się nie liczyła. Ale był... tak blisko celu, że wystarczyło tylko po niego sięgnąć.

Nizan się skupił. Musiał jak najdalej dojść bez walki. W związku z tym, musiał jakoś zatrzymać tych za sobą. To przede wszystkim. Więc... korzystając z sytuacji, Nizan przelał chakrę i stworzył Dotonowego Klona, którego umieścił przed wejściem, zamykając za sobą drzwi. Teraz, jak straż przybiegnie, to będzie musiała chwile pokombinować, jak podejść do Nizana, który okaże się klonem. Nizan jeszcze go ustawił tak, by ten patrzył z wyższością w kierunku odgłosów - z opartą ręką na biodrze, a drugą wziął naginatę do ręki. Miał wyglądać jak oponent nie do przejścia. To powinno kupić trochę czasu.

Zaś sam Nizan... użył techniki przemiany w mężczyznę, którego przed chwilą powalił jako pierwszego. Imię drugiego znał. Koji. Więc musiał to wykorzystać. Cóż, nie wiedział jak daleko dojdzie, ale zawsze to trochę dalej, niż był teraz. Brakowało mu tylko jednego piętra.

Nizan więc robi tak: robi henge w oponenta spod drzwi, biegnie na górę i zaczyna szukać drzwi do gabinetu Shirei-kana. Cóż, chyba powinny być to po prostu największe drzwi czy coś. Jeżeli ktoś będzie po drodze, Nizan będzie krzyczał.
- Alarm! Przy drzwiach jest napastnik! Powiadomić Shirei-kan!

Liczył, że dobiegnie do pokoju Shirei-kana w ten sposób. Oczywiście, krzyczy tylko, jak ktoś będzie po drodze, bo jak nie - to wali dzidę przed siebie jak najszybciej.

Najgorzej jak w pokoju będzie Nariko. Cóż, tym będzie martwił się za moment.

Jeżeli ktoś go odkryje, to już nie ma co palić frana - odpala łapę powietrzną i po prostu nokałtuje rywali po drodze.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 16/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S S+ ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Przeraźliwy wrzask Goro wciąż odbijał się echem od gładkich ścian korytarza, mieszając się z narastającym, ogłuszającym łomotem dziesiątek podkutych butów na parterze. Siedziba Władzy, dotąd uśpiona, w ułamku sekundy zamieniła się w rozjuszone gniazdo szerszeni. Nizan wiedział, że nie powstrzyma już tej lawiny. Brutalna siła nie była rozwiązaniem - w otwartej walce z całym garnizonem mógłby mieć problem, a wtedy obietnica dana Shimie i Aracie obróciłaby się w pył. Musiał sięgnąć po to, co od zawsze odróżniało wybitnych shinobi od zwykłych rębajłów: po spryt.

Czas zwalniał, a adrenalina wyostrzała zmysły rzemieślnika. Skupił chakrę, formując ją w dłoniach. Ziemia i kurz, ukryte w szczelinach podłogi, nagle ożyły. Drobiny skał uniosły się w górę, błyskawicznie formując perfekcyjną, masywną kopię Kunisaku. Klon z ziemi, ciężki i zbity, podniósł z podłogi upuszczoną wcześniej naginatę. Zgodnie z cichą wolą swojego stwórcy, sobowtór stanął na samym środku korytarza. Oparł wolną dłoń na biodrze, a drugą luźno dzierżył broń, unosząc podbródek z absolutną, irytującą wyższością. Wyglądał jak tytan, który zamierza w pojedynkę zatrzymać całą armię. Każdy, kto wpadnie na to piętro, najpierw straci cenne minuty na analizę i walkę z tą milczącą, arogancką barierą.

Nizan nie tracił ani sekundy. Spojrzał na nieprzytomnego dowódcę Kaguya, którego przed chwilą powalił potężnym podmuchem wiatru. Sięgnął po technikę transformacji. Gdy opadł, po Nizanie nie było już śladu. Zamiast niego na korytarzu stał wysoki, elitarny gwardzista w lśniącym pancerzu. Nizan natychmiast poprawił postawę, prostując plecy i naśladując dumny, chłodny chód, charakterystyczny dla arystokratycznych wojowników.

Ruszył sprintem w stronę schodów na trzecie piętro, zostawiając za sobą zrujnowany korytarz i swojego obrońcę.

Z każdym stopniem powietrze stawało się coraz chłodniejsze, a zapach rzeźbionego drewna i drogocennych olejków przybierał na sile.Trzecie piętro różniło się od wszystkiego, co Nizan widział do tej pory. Podłogi wyłożono najdelikatniejszymi dywanami z jedwabnymi obszyciami, a ściany zdobiły potężne, kaligraficzne zwoje. Panowała tu niemal grobowa cisza, która ostro kontrastowała z paniką na dole.

Nagle, zza rogu wyskoczyło dwóch zbrojnych w ciężkich pancerzach. Ich twarze wykrzywiał niepokój, a w dłoniach ściskali obnażone miecze. Zmierzali prosto do klatki schodowej, by sprawdzić źródło alarmu. Nizan nie zwolnił kroku. Za to ryknął, że przy drzwiach był napastnik, perfekcyjnie naśladując twardy, rozkazujący ton powalonego strażnika. Wskazał ręką za siebie, prosto w paszczę chaosu.

Młodzi strażnicy, widząc przed sobą znajomy pancerz i słysząc absolutną pewność w głosie "przełożonego", nawet nie mrugnęli. Posłuszeństwo i dyscyplina wzięły górę nad podejrzliwością.

- Tak jest! Ochraniamy parter! - odkrzyknął jeden z nich, po czym obaj minęli Nizana w szaleńczym pędzie, zbiegając po schodach wprost na spotkanie z Dotonowym klonem.

Blef zadziałał. Rzemieślnik wpadł na główny, szeroki korytarz trzeciego piętra. Był tu zupełnie sam. Na samym końcu tego majestatycznego holu wznosiły się podwójne, masywne drzwi z ciemnego mahoniu, okute polerowanym żelazem i ozdobione potężnym herbem, który lśnił w świetle latarni. Gabinet Shirei-kana. Cel, dla którego zaryzykował życie swoje i swojej rodziny.

Nizan podszedł do nich bezszelestnie, zatrzymując się zaledwie centymetry od gładkiego drewna. Klamka była na wyciągnięcie ręki. Jednak to, co sprawiło, że Kunisaku na ułamek sekundy wstrzymał oddech, to nienaturalna, przytłaczająca cisza zza tych drzwi. Nie było tam słychać ani jednego szmeru, ani jednego oddechu, a mimo to powietrze zdawało się wibrować od stłumionej potęgi.

Rzemieślnik zacisnął zęby pod iluzją swojego hełmu, podnosząc dłoń. Jeśli Nariko tam była, jeden zły ruch mógł zakończyć się natychmiastową śmiercią. Jeśli jej tam nie było, prototypy mogły leżeć tuż za progiem.

Coś było nie tak.

Zanim Kunisaku zdążył cofnąć dłoń lub złożyć chociażby jedną pieczęć, ściana po prostu eksplodowała. Dźwięk pękających desek i gruchotanego kamienia przypominał wybuch notki. Ogromna siła - niczym lity głaz - uderzyła rzemieślnika prosto w bok. Nizan stracił grunt pod nogami. Został z niesamowitym impetem wyrzucony w bok, przebijając własnym ciałem misternie zdobione drzwi po swojej drugiej stronie i wpadając do sąsiedniego, pogrążonego w półmroku pokoju.

Uderzył twardo o ziemię. Zrolował się po miękkich matach tatami, wbijając się w niski, herbaciany stolik, który z trzaskiem rozpadł się na kawałki. Uderzenie było tak brutalne, że przepływ jego chakry na ułamek sekundy uległ całkowitemu rozproszeniu. Powietrze wokół niego zasyczało, a gęsty, biały dym techniki przemiany ulotnił się w mgnieniu oka. Zamiast elitarnego strażnika, na podłodze leżał poobijany, zakurzony Nizan.

Gdy pył i drzazgi zaczęły powoli opadać, w potężnej dziurze wybitej w ścianie korytarza ukazała się sylwetka napastnika.

Mężczyzna o smukłej sylwetce, emanujący spokojem i pewnością siebie. Miał długie, ciemne włosy, które częściowo opadały na ramiona, a jeden gruby warkocz czy dred przewiązany czerwoną taśmą spoczywa na piersi.. Miał dość ciemną skórę i ciemne oczy, które z góry patrzyły na leżącego Nizana. Taishio powoli opuścił ramię, a gruba, twarda kość, która ułamek sekundy wcześniej wysunęła się z jego przedramienia, by przebić ścianę, teraz z cichym, mokrym chrzęstem chowała się z powrotem pod skórę.

- Sensor miał rację.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori
Kaguya Taisho

  Ukryty tekst

[Nizan]

Nizan wykonał pierwotnie założony plan. Przywołanie klona było idealną dywersją, która miała na dłuższy czas zatrzymać wszystkich na dole. Zmiana w strażnika miała sprawić, że Nizan dobiegnie bliżej Siedziby Władzy... i tak też się stało. Ogłaszając alarm, chłopak niemalże wpadł w drzwi, które miały być jego celem. Za tymi ścianami miało być to, co interesowało go najbardziej. Jednak... najbardziej spodziewał się Nariko. Shirei-kan Kaguya we własnej osobie. To, czego nie spodziewał się zupełnie to faktu, że ktokolwiek wpadnie na pomysł, by zaminować drzwi do jej pokoju.

Kunisaku złapał za klamkę i na chwilę jego serce stanęło. Nie wiedział czy to dzięki jego percepcji czy dzięki czy przeczuciu, ale na ułamek sekundy jego serce stanęło. Dosłownie w ostatniej chwili zdążył zrobić gardę, gdy wszystko wybuchło, a Nizanem wyrzuciło w powietrze. Chłopak leciał jak szmaciana lalka, odbijając się od podłogi, co mogło na pierwszy rzut oka wyglądać jak zupełnie niekontrolowany upadek. Nizan jednak starał się tak skorygować lot, by turlać się i tym samym nie przyjąć centralnego uderzenia od upadku na którykolwiek staw - by go nie wybić. Finalnie jednak, wyhamował gdzieś w drugim pokoju i niestety, nie dał rady utrzymać techniki przemiany.

Leżąc na ziemi musiał dwa razy pokiwać głową, by otrząsnąć się po tym, co właśnie się wydarzyło. W jednym uchu mu dzwoniło, a w drugim chyba nic nie słyszał. Był w szoku, jednak odruchowo dźwignął się na tyle, by kucnąć i przyłożyć kciuka do nosa. Leciała mu krew, którą strzepał na bok. Przetarł dłonią włosy, odgarniając kosmyki włosów, które wpadły mu na oczy na bok i wtedy wyczuł aurę człowieka, który właśnie stanął w drzwiach. Nizan spojrzał na niego i... jakby miał strzelać to nie miał pojęcia, kim on jest. Wiedział, że jest silny.

Tutaj droga Nizana się zakończyła.
- Kto by pomyślał, że ktokolwiek wpadnie na to, by ułożyć notki w pokoju swojej liderki. - powiedział do mężczyzny, po czym wystawił rękę do przodu. - Nie jestem napastnikiem. Nie chcę nikogo zranić. Jestem Kunisaku Nizan, posłaniec Ryuzaku. Tutaj jest moje pełnomocnictwo. - powiedział najszybciej jak mógł jednym zdaniem, po czym sięgnął po zwój, który miał od Takane. Następnie rzucił pod nogi mężczyźnie. - Nikogo po drodze nie zabiłem. Przyszedłem dlatego, bo Radna Takane ma podpisaną umowę z Ayatsuri Saori na sprzedaż jej prototypów do Ryuzaku. Byłem u Saori, a ona powiedziała, że prototypy są tutaj. Przyszedłem je odzyskać. Nie interesują mnie wasze wojny, nie mogę być stroną w waszym konflikcie, bo reprezentuję Ryuzaku. - powiedział równie szybko, co wcześniej, po czym sięgnął po drugi zwój - tym razem ten napisany przez Saori i rzucił tak samo w jego stronę. - Nie wpuścilibyście mnie przez bramę, myślałem, że szybko zabiorę towar i odejdę. Nie chcę z Wami walczyć, ale nie dam się też pojmać. W obozie Saori czeka na mnie żona z córką i obiecałem im, że wrócę jeszcze tej nocy... a to ważniejsze dla mnie niż cokolwiek innego. Jeżeli chcesz, możemy walczyć, ale jeżeli podniesiesz na mnie rękę, oznacza to, że będę się bronił. - powiedział, prostując się. - Może nie wyglądam, ale mam siłę seinina i jeżeli zacznę walczyć na poważnie, może ucierpieć dużo osób postronnych. Urodziłem się tutaj, w Ningyoshi. Nie chcę krzywdzić nikogo. Chcę prototypy, które Unia sprzedała mojej przełożonej i stąd odejść.

Wtedy też Nizan zamierzał rzucić na siebie zbroję dotonu, by pokazać, że nie żartuje.
- Sprawdź, że nikogo nie zabiłem. - powiedział, mrużąc czoło.

Był przygotowany do użycia szponów wiatru, którymi już wcześniej walczył. Był gotowy do zmiażdzenia całej okolicy w technice dotonu.

Był także przygotowany, do... wyparowała Siedziby Władzy.

Jeżeli tylko przyjdzie taka konieczność.

  Ukryty tekst