Ulice miasta [Wydarzenie]

[Nobuo]

Ulice Ningyō-shi, choć przytłoczone atmosferą oblężenia, wciąż pozostają miejscem, gdzie życie próbuje toczyć się dalej. Wąskie kamienne drogi pełne są mieszkańców, kupców i rzemieślników, którzy starają się utrzymać resztki dawnej codzienności. Przy niektórych budynkach działają jeszcze niewielkie stragany, gdzie sprzedaje się ostatnie zapasy jedzenia lub drobne przedmioty potrzebne do przetrwania. Między ludźmi krążą posłańcy, patrolujący strażnicy oraz zmęczeni żołnierze wracający z murów, a przy większych placach ustawiono stoły, przy których rozdawane są racje żywnościowe.

W wielu miejscach widać jednak wyraźne ślady oblężenia. Na skrzyżowaniach stoją barykady z wozów i skrzyń, a niektóre budynki zamieniono w punkty medyczne lub magazyny zapasów. Oddziały wojska pozostają w gotowości, ostrzą broń lub przygotowują się do kolejnej zmiany na murach miasta. Mimo zmęczenia i napięcia, w Ningyō-shi wciąż widać determinację zarówno wśród mieszkańców, jak i żołnierzy. Miasto żyje wolniej i ciężej niż dawniej, ale w jego ulicach wciąż czuć wolę przetrwania.

[Uchiha Hiromi]

~ 10/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Słońce wciąż wisiało nad horyzontem, oświetlając obozowisko ostrym, złotym światłem i rzucając długie cienie. Nizan, chowając w fałdach ubrania oficjalne pismo od dowódczyni oraz bezcenne plany, wiedział, że nie może wyglądać jak nowicjusz na pustyni. Zgarnął z ziemi garść suchego, rdzawego pyłu i zaczął z uwagą wcierać go w gruby materiał swojego płaszcza. Strzepywał nadmiar, pozwalał, by piach wniknął w sploty tkaniny, odbierając jej świeżość. Dopiero gdy wyglądał jak jeden z tysięcy zmęczonych wojną wędrowców, uznał, że jest gotowy.

Gdy podszedł do żony, jego ruchy były opanowane, a twarz nie zdradzała cienia wątpliwości.

- Obyś miał rację... - westchnęła ciężko Shima, krzyżując ramiona na piersi. W jej oczach wciąż czaiła się ta sama troska, ale widząc, jak był uparty, żeby to zrobić, spuściła nieznacznie z tonu. Oparła dłoń na ramieniu córki, jakby czerpała z jej obecności siłę.

Nizan potem przeniósł wzrok na Aratę. Dziewczynka wpatrywała się w niego wyczekująco, wciąż mając w głowie obraz zaginionego wujka, o którym tyle słyszała. Rzemieślnik wyciągnął dłoń i z czułością potargał jej włosy.

Zostawiając za sobą bliskich, Nizan skupił chakrę. Nie musiał składać żadnych pieczęci. Ziemia pod jego stopami nagle straciła swoją twardość, przyjmując go z gładkością wody. W ułamku sekundy zapadł się w mrok, kierując się ostro w dół.

Pięćdziesiąt metrów pod powierzchnią panowała absolutna ciemność i chłód. Ciśnienie zwałowisk ziemi naciskało na niego ze wszystkich stron, ale technika pozwalała mu gładko przecinać grunt. Przemieszczał się z zawrotną prędkością w linii prostej. Mijał głębokie fundamenty murów obronnych, nieistotne z tej perspektywy patrole i zasieki. Zmysły Nizana, wyczulone przez jutsu, odbierały jedynie głuche wibracje otoczenia.

Gdy ocenił, że znajduje się dokładnie pod współrzędnymi swojego rodzinnego domu, zaczął stromo piąć się w górę. Oczekiwał, że wynurzy się w opuszczonym, pokrytym grubą warstwą kurzu salonie. Miejscu cichym i zapomnianym.

Piętnaście metrów. Dziesięć. Pięć.

Nagle, w obwodzie jego percepcji pojawiły się gwałtowne, silne wibracje. Ktoś tam był. Ktoś chodził po podłodze jego dawnego domu. Nizan zwolnił, niemal stykając się już z drewnianymi fundamentami i zbitą ziemią tuż pod matami tatami, kiedy jego nagłe przybycie musiało wywołać nieznaczne tąpnięcie lub głuchy odgłos przesuwanej skały.

Na górze kroki gwałtownie ustały.

- Cicho... słyszałeś to? - dobiegł go stłumiony przez podłogę, zachrypnięty głos. Kobieta miała płytki oddech, była wyraźnie zestresowana.

- Co znowu? Przecież Szakale trzymają warty przy głównej bramie - odpowiedział drugi, młodszy, męski ton, zdradzając zniecierpliwienie wymieszane ze strachem. Rozległ się cichy zgrzyt wyciąganego z pochwy ostrza.

- Głuchy jesteś?! Coś ryje pod podłogą! Ayatsuri! Ci cholerni marionetkarze próbują się podkopać prosto do miasta! - starsza kobieta wrzasnęła, a jej kroki zadudniły prosto nad głową Nizana. - Dawaj tu szafę! I uderzaj w kołatkę! Alarm!

Sekundę później nad głową ukrytego w ziemi rzemieślnika rozległ się ogłuszający łomot przewracanych mebli. Ogromny ciężar przygniótł miejsce, w którym Nizan planował się wynurzyć, a na zewnątrz, przez otwarte okna shoji, poniosło się echo przeraźliwego bicia w dzwony alarmowe. Zamiast cichego wejścia do miasta, dawny dom stał się właśnie najgorętszym punktem oporu miejscowych. Rzemieślnik tkwił uwięziony tuż pod podłogą, słysząc, jak z ulicy zbiegają się kolejne straże, zaalarmowane rzekomym "podkopem Ayatsuri".

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan nie potrzebował dużo czasu by przetransportować się podkopem do środka osady. Co prawda, pod ziemią na poziomie minus pięćdziesięciu metrów było ciemno, ale za to przyjemnie chłodno. Można powiedzieć, że Kunisaku nawet cieszył się z tego, że może ochłodzić tak swój organizm i nie musi chwilo przejmować się gorącem. Ot, przyjemna część podróży.

Czuł jak mija fundamenty murów, a także słyszał, że na powierzchni coś się dzieje. Jednak nie przejmował się tym zbytnio tylko odrazu udał się do celu jego destynacji, to jest domu rodzinnego. Zaczął wyłaniać się w miejscu, w którym, miał znajdywać się jego dom rodzinny i... i... okazało się, że ktoś tam jest.

Co więcej, jego poruszanie się nie było bezszelestne, bo ktokolwiek tam był, usłyszał jego przedzieranie się przez kolejne warstwy ziemi. Słyszał kobietę i mężczyznę, a także to, jak mówią o jakichś szakalach przy głównej bramie. Nizan zrozumiał, że w takim razie... Nariko ustawiła bandziorów na środku obrony? Przeciwko wyszkolonej armii Ayatsuri? Szturm bram i murów był zapewne tylko kwestią czasu.

Nie mniej, to co się zadziało dalej to to, że ludzie w jego domu zaczęli się barykadować i bić na alarm, co sprawiło, że momentalnie zrobił się duży hałas. Nizan wiedział, że nie może tu się wydostać, ponieważ no... no było to bez sensu. Jednak chciał przekuć to na swoją korzyść. Skoro tutaj bili na alarm, to z drugiej strony osady zapewne będą mniej czujni.

W związku z tym, skierował się pod ziemią i ruszył dalej - w kierunku centrum miasta - by po przeciwnej stronie osady wyjść jakoś na powierzchnię ziemi.

Oczywiście tak, by nikt go nie widział.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 10/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Krzyki kobiety i głuche uderzenia drewna o drewno wciąż wibrowały w zbitej ziemi, gdy Nizan podjął błyskawiczną decyzję. Zamiast próbować siłowego przebicia się przez zabarykadowaną podłogę, pozwolił, by to panika zagrała na jego korzyść. Z każdym kolejnym uderzeniem w alarmowe kołatki, uwaga wszystkich patroli w okolicy skupiała się na jego dawnym domu. Skoro obrońcy patrzyli w jedno miejsce, reszta miasta musiała na chwilę odwrócić wzrok.

Nizan zanurkował głębiej. Ziemia ponownie zamknęła się nad nim bezszelestnie, otulając go przyjemnym, izolującym chłodem. Na głębokości kilkudziesięciu metrów dudnienie alarmu zamieniło się w cichy, rytmiczny puls, aż w końcu całkowicie zniknęło, zagłuszone przez masywny opór skał i gliny. Nizan mknął pod ziemią w stronę centrum Ningyo-shi, polegając na instynkcie i pamięci z dzieciństwa oraz tym co był w stanie wychwycić z powierzchni.

Czuł, jak nad nim zmienia się gęstość zabudowy. Omijał szerokim łukiem główne place, pod którymi wibrowały dziesiątki ciężkich stóp. Szukał martwego punktu. Wreszcie, po kilkunastu minutach płynnego przemieszczania się pod powierzchnią, odnalazł lukę w tętniącym życiem organizmie miasta - niewielką przestrzeń wciśniętą między masywne fundamenty starych magazynów ryżu, z dala od głównych ulic.

Wypłynął na powierzchnię powoli. Ziemia rozstąpiła się przed nim, pozwalając mu stanąć w gęstym mroku wąskiego, ślepego zaułka. Gdy tylko dezaktywował technikę, uderzył w niego zapach oblężonego miasta: mieszanka taniego tytoniu, dymu z palenisk i wszechobecnego pyłu.

Ostrożnie wyjrzał zza rogu zrujnowanego budynku. Z tego miejsca Siedziba Władzy znajdowała się już zaledwie o rzut kunai, górując nad okolicą swoimi zdobionymi, wielowarstwowymi dachami. Jednak ulice, które Nizan pamiętał ze swojej młodości, zmieniły się nie do poznania. Nariko nie tylko rzuciła Szakali na mury obronne - ona wpuściła ich do środka i nie można było rozróżnić, kto należał po prostu do wiernego wcześniej Unii klanu Kaguya, a kto był Szakalem. Większość i tak nosiła znoszone, skórzane pancerze i niechlujnie zawiązane chusty.

Nagle, zza rogu sąsiedniej uliczki dobiegł go chrzęst żwiru. W stronę zaułka, w którym ukrywał się Kunisaku, zmierzało dwóch potężnie zbudowanych Szakali. Szli powoli, ciągnąc za sobą ciężkie podkute buty.

- Słyszysz? Znowu tłuką w te drewniane miski na obrzeżach - mruknął grubszy z nich, drapiąc się leniwie po pokrytej bliznami szyi. Jego dłoń spoczywała luźno na rękojeści zakrzywionego miecza. - Miejscowym już całkiem odbija ze strachu. Pewnie ktoś się zesrał, a sensor spanikował.

- I dobrze. Niech nie śpią, to nie będą knuć. - odpowiedział drugi, wypluwając na wysuszoną ziemię przeżutą wykałaczkę. Przeciągnął się, aż chrupnęły mu stawy. - Dowódca mówił, żebyśmy pilnowali Siedziby. Reszta miasta to nie nasz problem, dopóki Nariko nam płaci i pozwala korzystać z zapasów. Ty, czekaj no... odleję się tylko.

Młodszy odłączył się od towarzysza i wszedł prosto w mroczny zaułek, w którym ukrywał się rzemieślnik z Ryuzaku. Stanął zaledwie trzy metry od Nizana, wtapiającego się w cienie za stosem starych, plecionych koszy. Bandyta rozluźnił pas, nucąc pod nosem jakąś fałszywą, obelżywą melodię. Był całkowicie nieświadomy obecności shinobi, ale jeden fałszywy ruch, jedno głośniejsze westchnięcie mogło zdradzić pozycję Kunisaku.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nie trwało to długo jak Nizan zaczął zmieniać swoją lokalizację. Zamiast pchać się na w ręce ludzi, którzy zlokalizowali, że coś się dzieje, zamiast tego wykorzystał swoje położenie i... przeniósł się po prostu w zupełnie przeciwną stronę. Chwilę trwało, zanim znalazł miejsce, w którym mógł w miarę bezpiecznie wyjść na powierzchnię.

Niestety, miły chłód szybko minął, a on sam był zmuszony do tego, by światło słoneczne znowu zagościło na jego skórze, chociaż chronionej przez ubrania. Wyszedł w jakimś zaułku, z którego miał już prostą drogę do Siedziby Władzy, jednak wtedy ku jego zdziwieniu, nagle dwóch Szakali patrolujących miasto zdecydowało się zatrzymać i odbyć dialog, który sprawił, że Nizan się skrzywił.

A więc mieli sensorów rozstawionych dookoła. Nizan trochę się tego obawiał, ale brał ten scenariusz za prawie pewnik. W końcu, Ayatsuri to byli shinobi i podkop to pierwsze co każdemu przyjdzie do głowy. Jasnym jest, że ustawienie sensorów dookoła sprawi, że wyczują jak ktoś się przedrze do miasta.

Tym kimś był Nizan. Napewno jeden z nich znał już sygnaturę Kunisaku i w związku z tym, lada moment uruchomią się poszukiwania. Nizan dawał sobie kilka godzin zanim go znajdą... bo tak naprawdę to była już tylko i wyłącznie kwestia czasu. W tym momencie ruszył jego licznik do uprowadzenia zwojów i wydostaniu się z miasta. W jego głowie zaczął układac się pierwszy... drugi... a nawet trzeci plan, a najgorsze było to, że każdy był do dupy. Totalnie nie wiedział, jak najlepiej byłoby przeniknąć do środka. Musiał uknuć fortel, musiał jak najbardziej zbliżyć się do pokoju shirei-kana, ale nadal była niewiadoma, pod postacią tego, czy prototypy nadal tam były.

Jeszcze na domiar złego, jeden z Szakali podszedł się wylać. Miał do niego trzy metry, a więc Nizan miał doskonałą okazję przyjrzeć się z bliska - jak ten jegomość wygląda. Starał się zapamiętać wszystko - twarz, ubiór, umiejscowienie narzędzi czy broni, a także pieprzyki. Miał na to chwilę, więc postawił wszystko na jedną kartę.

Musiał wstrzymać powietrze by nie oddychać i nie poruszyć się nawet o milimetr. Musiał wytrzymać.

Po wszystkim, gdy facet potencjalnie wróci do dalszego patrolu, Nizan odczeka dwie - trzy minuty, po czym wykona technikę przemiany - henge. Tutaj miał trochę zgryz, bo facet który sikał miał byc od pilnowania Siedziby. Mógł na niego wpaść, ale chyba nie miał lepszego wyjścia za bardzo.

Nizan westchnął. Miał dwa podejścia. Narazie spróbuje na fortel.

Henge w człowieka, który sikał, a następnie wyjrzy delikatnie zza rogu, czy jest w miarę pusto. W sensie - pusto pewnie nie będzie, ale ruszy...

... stop. Nie.

Nie są aż tacy głupi. Napewno mają sensorów przed wejściem do Siedziby. To jest centrum osady, tak głupia i podstawowa sztuczka nie przejdzie. Podkop też się nie uda. Pozostało mu tylko jedno.

Ruszy bezpośrednio do Siedziby Władzy. Jako obywatel.

I tak zamierzał zrobić - zarzucic kaptur na głowę, chyba, że ludzie chodzą bez, to wtedy bez i najzwyczajniej w świecie pójdzie do Siedziby prosząc o możliwość spotkania się z Shirei-kan Nariko. Ta pewnie będzie zajęta i odeślą go gdzieś indziej... a wtedy będzie kombinować.

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 11/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Wąski, zacieniony zaułek zdawał się kurczyć z każdą upływającą sekundą. Powietrze wokół Nizana zaśmierdziało tanim bimbrem i kwaśnym potem emanującym od załatwiającego swoją potrzebę wartownika. Rzemieślnik zamarł w bezruchu za stertą plecionych koszy, wstrzymując oddech do tego stopnia, że czuł w piersi miarowe dudnienie własnego tętna. Każdy drobny szelest - przesunięcie stopy, otarcie grubej tkaniny płaszcza o mur - mógł teraz kosztować go życie.

Szakal stał na wyciągnięcie ręki, bezmyślnie wpatrując się w spękaną, ceglaną ścianę. Nizan w skupieniu chłonął każdy detal jego aparycji. Oczy rzemieślnika omiotły znoszony, nabijany ćwiekami skórzany naramiennik, wytartą rękojeść krótkiego miecza przyczepionego do pasa pod dziwnym, niewygodnym kątem, a także szkaradną, głęboką bliznę, która przecinała lewy policzek mężczyzny aż po sam nos. Zapamiętał nawet to, w jaki sposób bandyta krzywo wiązał swoje sandały. Gdyby chciał, mógłby z idealną precyzją odtworzyć jego wygląd za pomocą Henge no Jutsu.

- Dobra, ruszamy tyłek. Gorąco tu jak w dupie demona - rzucił w końcu młodszy Szakal, odwracając się niezdarnie i zapinając pas. Poprawił miecz na biodrze i ani razu nie spojrzał w głęboki cień, w którym skrywał się shinobi.

- Mówiłem ci, żebyś tyle tego nie chlał przed wartą... - dobiegł go już tylko oddalający się głos drugiego strażnika. Chwilę później chrzęst butów ucichł, pochłonięty przez ogólny gwar miasta.

Kunisaku wypuścił z płuc zablokowane powietrze długim, niesłyszalnym niemal świstem. Pierwotny plan, by użyć techniki transformacji i wślizgnąć się do Siedziby pod postacią pijanego strażnika, rozpadł się równie szybko, jak powstał. Zmysł taktyczny podpowiadał mu brutalną prawdę: jeśli Nariko obstawiła granice miasta sensorami, to budynek będący sercem dowodzenia musiał być istną fortecą. Podstawowe Henge nie oszuka nikogo, kto potrafi czytać przepływ chakry.

Musiał zagrać w otwarte karty.

Nizan odczekał chwilę, po czym zrzucił kaptur pustynnego płaszcza na ramiona. Zgarbił się nieznacznie, by upodobnić swoją postawę do zmęczonych mieszkańców Ningyo-shi, po czym pewnym krokiem wyłonił się z cienia.

Ulica, na którą wkroczył, prowadziła wprost pod masywne, rzeźbione wrota Siedziby Władzy. Główny plac tętnił nerwowym życiem. Kręcili się tu lokalni kupcy z resztkami towarów, umorusane dzieci oraz patrole Szakali i wiernych Nariko wojowników Kaguya. Przed głównym wejściem do imponującego gmachu, którego dachy lśniły w popołudniowym słońcu, stało aż czterech strażników. Byli uzbrojeni po zęby, a ich postawa - w przeciwieństwie do dwóch opryszków z zaułka - była czujna i wyprostowana. Przed nimi ciągnęła się krótka, zaledwie kilkuosobowa kolejka petentów: starszy mężczyzna z drobnym zwojem, kobieta o zapłakanej twarzy i jakiś rzemieślnik nerwowo obracający w dłoniach drewnianą szkatułkę.

Gdy przyszła kolej Nizana, by stanąć przed obliczem gwardii, dwóch potężnie zbudowanych Kaguya natychmiast skrzyżowało przed nim okute żelazem włócznie, całkowicie blokując dostęp do masywnych wrót.

- Stać. Czego tu szukasz? - warknął jeden ze strażników, mierząc Nizana twardym, podejrzliwym wzrokiem od stóp do głów. Jego oczy zatrzymały się na dłoniach przybysza i lekko zakurzonym płaszczu. - Shirei-kan Nariko nie przyjmuje dziś żadnych skarg o przydziały żywności. Jeśli z tym przychodzisz, to odwróć się na pięcie i zmiataj, zanim stracę cierpliwość.

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori

[Nizan]

Nizan stanął w kolejce, wtapiając się w tłum. Chociaż Siedziba Władzy była pokaźna, tak teraz jego misja dopiero się zaczynała. Musiał znaleźć jakiś patent na to, by dostać się do środka, a potem zniknąć jakoś w tłumie ludzi, dostać się do pokoju Shirei-kana i... i już wtedy witałby się z gąską.

Tymczasem przed nim wyrósł strażnik, który wyglądał zdecydowanie groźniej niż wcześniejsze badziory. Tutaj zaczynały się schody. Nizan musiał przyjąć więc rolę osoby, która po pierwsze - będzie mogła w miarę swobodnie się poruszać po siedzibie, po drugie - będzie miał taką potrzebę, która nie wzbudzi podejrzeń, a po trzecie - nikomu nie będzie chciało się z nim iść.

Kunisaku widząc więc zdenerwowanego strażnika, łypnął na niego tak, jak patrzy ktoś, kto wcale nie chce tu być.
- Co? - powiedział zdziwiony do strażnika. - Gówna szukam, do roboty przyszedłem, tej. - dodał, wykrzywiając się. - Poważnie mówię. Mam przeczyścić kanalizację, bo jakiś syf spuszczacie do rur i podobno się zapchała. Ściągnęli mnie kurwa z wolnego psia mać, bo mi się syn urodził, a podobno jakaś gwiazdeczka oficer wrzucił coś ważnego i mam to teraz znaleźć. - uniósł brew. - Który idiota wrzuca coś do rur, co? Zresztą, nieważne. - prychnął. - Powiedz mi do kogo mam się zgłosić, a jak nie to przynajmniej gdzie macie składzik na narzędzia, bo nie pozwolili mi kurwa nawet moich przynieść. Taka ochrona. Ochrona najwyższych lotów, tylko zaraz będziecie srać do wykopanych dziur, jak się kible pozapychają.

No więc jego przykrywką miało być udawanie jakiegoś hydrauliko-inżyniera. Taki dozorca miał być osobą, która nie wzbudza podejrzeń. Miał robotę przy gównie, więc raczej nikt nie będzie go śledził. Wystarczyło tylko zgarnąć jakieś narzędzia po drodze i plan był niemalże doskonały.

Ale czy napewno?

- To gdzie mam iść?

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 12/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Bezczelne, rzucone prosto w twarz słowa Nizana zawisły w gorącym powietrzu. Stojąca w kolejce za nim kobieta sapnęła cicho z oburzenia, po czym odsunęła się o krok, jakby sam zapach wymyślonej awarii kanalizacji miał zaraz przejść na jej ubranie.

Wysoki, elitarny strażnik Kaguya zamarł. Z jego twarzy zniknęła wyuczona, groźna maska, a zastąpiło ją autentyczne, głębokie obrzydzenie. Arystokratyczne rysy wykrzywiły się, nos zmarszczył, a dłoń odziana w skórzaną rękawicę natychmiast oderwała się od rękojeści wakizashi, jakby bał się, że Nizan zdążył już pobrudzić go samym swoim oddechem. Rzemieślnik trafił w czuły punkt - ich duma nie znosiła spraw tak przyziemnych i wulgarnych.

- Zamknij pysk, prostaku, zanim każę ci go zaszyć. - warknął Kaguya, z trudem tłumiąc chęć splunięcia na ziemię. Przeszył Nizana lodowatym spojrzeniem, ale w jego postawie nie było już gotowości do walki. Była tylko pogarda. - Oficerowie nie zgłaszają takich rzeczy wartom frontowym.

Strażnik cofnął włócznię, odblokowując minimalnie dostęp do bocznej furtki przy głównych wrotach.

- Myślisz, że puszczę takiego szczura jak ty samego po korytarzach Siedziby Władzy? Zbyt wysoko się cenisz, łajnonurku. - Kaguya uśmiechnął się kpiąco, po czym odwrócił głowę w stronę dziedzińca i gwizdnął przeciągle. - Goro! Chodź no tu!

Zza grubych, zdobionych drzwi wyłonił się niski, żylasty mężczyzna o pociągłej twarzy, żując głośno kawałek suszonego mięsa. Jego zbroja była porysowana, a z boku zwisała mu prosta, drewniana pałka. Spojrzał na elitarnego strażnika z mieszaniną znudzenia i niechęci.

- Zaprowadzisz tego śmiecia do magazynu na poziomie minus jeden. Niech weźmie, co musi. A potem zaprowadzisz go tam, gdzie problem. Będziesz przy nim stał i patrzył mu na ręce, dopóki nie skończy. Jeśli zginie cokolwiek po drodze, sam obetnę ci rękę. Zrozumiano?

Mężczyzna westchnął ciężko, przewracając oczami, najwyraźniej traktując to zadanie jako najgorszą możliwą karę za jakieś wcześniejsze przewinienia. Splunął pod nogi Nizana.

- Dobra, dobra. Tylko niech nie stęka, że mu śmierdzi - rzucił krótko Goro. - Ruszaj się, złota rączko. Nie mam całego dnia.

Żelazne okucia bramy zgrzytnęły cicho, otwierając przed Nizanem wnętrze Siedziby Władzy. W środku panował przyjemny chłód, a korytarze wyłożone gładkimi matami tatami pachniały woskiem i luksusem. Kunisaku przekroczył próg. Był w środku. Pierwszy, najtrudniejszy etap planu zakończył się sukcesem, ale sytuacja z minuty na minutę stawała się coraz bardziej skomplikowana.

Szedł szerokim, słabo oświetlonym korytarzem, a tuż za jego plecami, niemal depcząc mu po piętach, wlókł się uzbrojony najemnik. Każde drzwi po drodze mogły kryć straże, a gabinet Nariko na pewno znajdował się na wyższych kondygnacjach.

Z/T

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Ayatsuri Saori