Sztab Generalny Ryuzaku

[Uchiha Hiromi]

~ 2/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi A ~

~ Wioska Ryżu ~
~ rok 396 ~

Rintaro słuchał w bezruchu, a jego dwukolorowe oczy z niesamowitą uwagą śledziły każdy, najdrobniejszy ruch młodego Kogo. Nie umknęło mu to krótkie, niemal instynktowne spojrzenie rzucone w stronę czarnej kosy opartej o ołtarz. Kącik ust arcykapłana drgnął minimalnie, unosząc się w upiornym, choć pełnym aprobaty uśmiechu. Powolnym, spokojnym ruchem złączył dłonie za plecami.

- Dobrze pamiętasz, dziecko. Cieszy mnie, że klan Uchiha nie zapomina swoich sojuszników. - Rintaro mówił cicho, lecz jego głos miał w sobie coś niepokojącego. - Tak, byłem w grupie szturmowej w czasie Bitwy o Kotei, zabijając dla waszego domu. Jednakże w nadchodzących dniach nie tylko Dzicy będą krztusić się własną krwią. Teraz naszym wrogiem jest każdy, kto odrzuca porządek, który Ryuzaku ma zamiar narzucić.

Młodzieniec w kapłańskich szatach odwrócił wzrok od Tsuyoshiego i pochylił się nad stołem taktycznym. Drewno zatrzeszczało cicho pod naciskiem jego bladych palców, gdy przesunął jeden z pionów, oznaczony czarnym kolorem, na konkretny punkt na mapie Zachodniego Sogen.

- Podejdź tu. - polecił, stukając opuszkiem palca w pergamin. Wskazane miejsce znajdowało się na lewo od największego miasta w tym rejonie - Takamori, na skraju gęstego lasu.

- Inemura - Wioska Ryżu. - Rintaro przeniósł spojrzenie na Tsuyoshiego, a jego spojrzenie było chłodne. - Przed laty podlegała waszemu klanowi, lecz podczas Wojny Sogeńskiej, gdy Kaminari i Inuzuka atakowali, a wasze siły były rozciągnięte do granic możliwości, wioska wpadła w niepowołane ręce. Przejęła ją wataha roninów. Dezerterzy z armii samurajów, którzy zamiast umierać za swoich panów, woleli stworzyć sobie własne, małe lenno. Żyzne ziemie i w miarę odizolowane położenie pozwoliły im zamienić Inemurę w samowystarczalną twierdzę, z miejscowych chłopów robiąc swoich niewolników.

Arcykapłan wyprostował się, sięgając do leżącego na brzegu stołu zwoju z pieczęcią wywiadu. Przesunął po nim dłonią, jakby wygładzał nierówności papieru.

- Ci samozwańczy watażkowie blokują idealną trasę. Zabezpieczenie tej wioski jest kluczowe, abyśmy mogli otworzyć bezpieczny korytarz logistyczny dla polowego punktu medycznego generał Emi, twojej krewnej, jak się zdaje. Bez tego zaopatrzenie utknie w lasach, a tego nie chcemy. Chcemy pomóc generał Emi . - Rintaro urwał na moment, mrużąc nieznacznie oczy. Przez chwilę w namiocie słychać było jedynie trzask dopalających się kadzideł. - Jednak raporty naszych zwiadowców donoszą o czymś... intrygującym. Morale roninów ponoć drastycznie spada, a ich liczebność maleje, choć my nie wysłaliśmy tam jeszcze żadnych sił.

Kapłan podał zwój Tsuyoshiemu. Jeśli mężczyzna go rozwinął, mógł dostrzec nakreślone pospiesznym pismem raporty o znalezionych ciałach samurajów. Pociętych z chirurgiczną wręcz precyzją, rozerwanych na strzępy pod osłoną nocy.

- Miejscowi chłopi są przerażeni. Zwiadowcy donoszą, że w wiosce szepcze się o nienaturalnie chłodnym, niebieskim spojrzeniu, które rzekomo obserwuje ofiary z mroku tuż przed śmiercią. - Rintaro zaśmiał się cicho. - Zwykli ludzie zawsze wyolbrzymiają to, czego nie potrafią od razu zrozumieć. Prawda jest jednak zazwyczaj o wiele bardziej prozaiczna - wyjątkowo sprawny zabójca, lokalny mściciel, albo po prostu zwykła paranoja dziesiątkująca odciętych od świata dezerterów. Nie interesuje mnie jednak, kto bawi się z roninami w kotka i myszkę. Masz się go pozbyć tak samo jak reszty śmieci.

Rintaro oparł dłonie o stół, wbijając wzrok prosto w Tsuyoshiego. Zniknął chłopięcy urok, a na jego miejsce wpełzła aura bezwzględnego fanatyka i generała, dla którego liczyło się tylko wykonanie zadania.

- Twoim celem jest oczyszczenie Inemury. Masz odzyskać tę wieś dla klanu Uchiha i dla sił Ryuzaku. Możesz zabrać ze sobą mały oddział uderzeniowy ze swoich ludzi, albo wyruszyć sam, jeśli uznasz, że mniejsza liczba zapewni ci lepszą infiltrację. Rozwiąż problem roninów, zbadaj sprawę tych tajemniczych nocnych ataków i zabezpiecz szlak. - Rintaro cofnął się o krok, splatając dłonie na wysokości brzucha. - Kiedy Inemura będzie nasza, poślij kruka. Czy rozkazy są jasne, Kogo? Dla większej zachęty dodam, że jeżeli zdasz ten test, nadasz się na jednego z dowódców moich wojsk.

Arcykapłan zamilkł, pozostawiając Tsuyoshiemu przestrzeń na odpowiedź, zadanie dodatkowych pytań lub po prostu na odwrócenie się na pięcie i rozpoczęcie przygotowań do pierwszej, samodzielnie poprowadzonej misji od czasu awansu.

Arcykapłan Rintaro

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 5/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Kobieta cierpliwie wysłuchała tego co jej powiedziałeś, na chwilę spuściła lekko głowę w dół, bujając się na własnych stopach do przodu i do tyłu, przytakując ci kiwnięciami głowy. A kiedy zakończyłeś odpowiedziała ci, nie zmieniając się nawet o jotę.
- Wystarczy tego, dyskusja zostaje ucięta w tym momencie. Wojnę mamy wygrać, a nie przegadać...- kobieta zatrzymała się na chwilę, jej ton zmienił się na mniej przyjazny, jednak utrzymujący się we wcześniejszych tonach -...Radzę werwę zostawić na wroga oraz ostrożnie dobierać słowa. - zakończyła uśmiechem, był on ciut za szeroki, za bardzo przesłodzony, nie można było już mówić o naturalności w tym ostatnim przypadku.

Nastąpiło losowanie, przydzielono ci szczupłą brunetkę, o czarnych oczach, niższą od ciebie o głowę, która sprawiała wrażenie osoby sympatycznej.
- Miło mi poznać. Uchiha Yuri - przywitała się cichym nieśmiałym głosem, odsuwając niesforny kosmyk włosów za ucho
- Mori Kenji - rzekł pewnym siebie głosem, zamaskowany szczupły mężczyzna, o piwnych oczach, był od ciebie wyższy o jakieś pół głowy

Kolejną kwestią jaką trzeba było odkreślić w mniemaniu kobiety, która wam przydzielała zadania było wskazanie kierunku, który dana drużyna miała obrać. Jak się okazało poszliście na pierwszy ogień, przedstawicielka generałów jakby specjalnie odszukała cię wzrokiem.
- Suyunami Yuiii... Yuri, przepraszam... - nie słyszałeś, aby było jej przykro -... Uchiha Yuri oraz Mori Kenji macie udać się w stronę bazy wroga- wskazała konkretny obszar na mapie.

Na sam koniec zorientowałeś się, że obszar waszej drużyny był najbardziej zbliżony do siedziby wroga
- Powodzenia ! Możecie się rozejść - rzekła kobieta

Kobieta ze sztabu
Uchiha Yuri
Mori Kenji

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Tsuyoshi czuł się zaintrygowany arcykapłanem. Co prawda klimaty związane z wiarą w Jashina nie leżały w kręgu jego fascynacji, ale nie mógł on zaprzeczyć, że Rintaro był nietuzinkową i bardzo specyficzną osobą. Specyficzną w sposób, którego nie widywało się często, a może nawet w ogóle. Był jednocześnie pewny siebie i protekcjonalny, ale i bardzo uważny oraz wnikliwy. I otaczała go bardzo charakterystyczna aura. Uchiha z każdą chwilą upewniał się, że to, co pokazuje on na zewnątrz przykrywało jego prawdziwe "ja". Ale jakie ono było? Tego nie mógł stwierdzić żadną miarą.

Kōgō zajął miejsce przy stole, zgodnie z poleceniem Rintaro. Spojrzał na mapy i od razu zaczął szybko analizować to, co przedstawiają - lokalizacje, rozmieszczenie sił i wreszcie: jego własny cel. W milczeniu przysłuchiwał się wszystkiemu, co tamten miał do powiedzenia. Jego twarz nie zdradzała wiele, a może nawet nic nie zdradzała - oprócz skupienia i poświęcania swojemu przełożonemu stu procent uwagi. Dopiero, gdy tamten wspomniał o pewnych... anomaliach, Tsuyoshi podniósł na moment wzrok znad mapy i popatrzył na arcykapłana, jakby chcąc sprawdzić, na ile to, co mówi, traktuje poważnie. Nie było to wcale jednoznaczne, bo mówiąc o zimnym spojrzeniu przed śmiercią, Rintaro zachichotał. Czy był to wyraz jego zwyczajnego ekscentryzmu, czy może sam nie wierzył w te doniesienia?

Tsuyoshi milczał też, gdy arcykapłan wbił w niego wzrok, który tym razem był już całkiem poważny i przypominał bezwzględny wzrok drapieżnika, a nie ciepłego młodzieńca. Uchiha wytrzymał to, samemu odwzajemniając pewne siebie i zacięte spojrzenie swoich czarnych jak obsydian oczu. Był zdeterminowany do tego, by stanąć na wysokości zadania i wykonać to, co do niego należało. Jego pierwsze zadanie w decydującej fazie wojny musi zostać perfekcyjnie wykonane!

- Mam tylko jedno pytanie, czcigodny Rintaro-dono. Dopiero przybyłem do obozu, a nie chcę tracić czasu na poszukiwania. Proszę o wskazanie mi miejsca w obozie, gdzie będę mógł wydać polecenie dla drużyny konnych do wyruszenia ze mną - odparł rzeczowo i spokojnie, choć z wyraźnym zacięciem w głosie.

- Poza tym jednak wszystko zrozumiałe, czcigodny Rintaro-dono. Wezmę ze sobą wspomniany oddział konnych, bo jeśli roninów jest więcej, to dobrze jest choć trochę zrównoważyć ich przewagę liczebną. Skoro czas gra ważną rolę, to nie chcę uganiać się za nimi w pojedynkę. Nie będę jednak znacząco uszczuplał sił, które są potrzebne w innych miejscach. Poradzę sobie z niedużym oddziałem. Oczyszczę to miejsce - specjalnie użył takiego właśnie sformułowania - z tych samozwańczych panów na włościach i dowiem się, kto rzucił im rękawicę. Skoro nasza misja ma utorować drogę siłom cio... Emi-dono, to wykonam ją tak szybko, jak to tylko możliwe. Dlatego, Rintaro-dono, wypatruj kruka już wkrótce - zadeklarował. Czuł, jak krew w jego żyłach zaczyna krążyć szybciej. Był tak zdeterminowany jak już dawno nie był i nastawiony na wykonanie celu. W głowie pojawiały mu się już scenariusze przyszłych zdarzeń, wielu możliwości, potencjalnych problemów, ale i szans. Czuł, że wciąga go wir ważnych wydarzeń, a w jego plecy zaczyna wiać delikatnie wiatr historii.

- Dziękuję za zaufanie - powiedział w końcu, jakby podsumowując ich rozmowę - odwdzięczę się sukcesem - po tych słowach skłonił się i jeśli arcykapłan nie miał mu nic do powiedzenia, wyszedł.

A na zewnątrz szybkim i wartkim krokiem przeszedł do miejsca, które wskazał mu Rintaro. Tam rozejrzał się za oddziałem konnych (nie zapomniał też o tym, żeby wziąć kruka) i sam poszedł po swojego konia i uzbrojenie. Nie zamierzał tracić ani chwili. Teraz czas był szalenie ważny, był prawdopodobnie najcenniejszą walutą, jaką dysponowało Wolne Sogen. Błyskawiczne uderzenia pasowały też zresztą do jego stylu dowodzenia i działania. Tak było nad Ishikari, tak będzie i tym razem. Droga dla oddziału cioci Emi stanie otworem szybciej, niż ktokolwiek będzie mógł przypuszczać!

[Suyunami Yuri]

Dość było już im uprzejmości i najwyraźniej sam Yuri zaszedł kobiecie za skórę, gdzie prawie straciła swoje opanowanie i miłe usposobienie. Jej uśmiech był fałszywy i nawet tego nie ukrywała, przed wszystkimi pokazała, że są mięsem armatnim. Sam Yuri odpowiedział jej takim samym uśmiechem, bez cienia radości czy uprzejmości. Ale nie skomentował nic poza tym.

Czekał w ciszy, aż zostanie przydzielony do grupy, co tez wydarzyło się bardzo szybko. Będzie z dziewczyną, która miała na imię tak samo, jak on ze szczepu Uchiha. I wyższy od niego mężczyzna, nosił maskę, ale jego brązowe oczy przyglądały mu się z uwagą. I ze wzajemnością, ponieważ poszli na pierwszy ogień z bardzo ciekawym punktem do obserwacji i zwiadu… Najbliższym wojskom Dzikich. Scenka przedstawienia im ich celu była przezabawna. Kobieta została zapamiętana na przyszłość, aby Suyunami na nią uważał.

-Suyunami Yuri. Miło mi was poznać i mam nadzieję na bezpieczną i owocną współpracę.- uśmiechnął się do nich delikatnie i kiedy tylko skończyła się ta dziwna odprawa przyjrzał się mapie jeszcze raz. Następnie skierował swoje kroki poza namiot. -Powinniśmy chyba ustalić kto będzie dowodził, żeby przejść przez wrogie ścieżki do celu. Nie ukrywajmy również swoich umiejętności. Są na wagę złota, jako że dostaliśmy najbliższy punkt do przejścia i zebrania raportu.- przełknął ślinę. Był w pełni wyposażony i nie wiedział, czy coś będzie jeszcze potrzebował.

-Sam posługuję się praktycznie każdym żywiołem na poziomie podstawowym. Potrafię podstawy Ninjutsu i Genjutsu. Mogę walczyć na daleki, średni i bliski dystans.- powiedział to, jako spełnienie jako pierwszy swoich słów o powiedzeniu czegoś o sobie, żeby mogli ułożyć, przed wyruszeniem z obozu, plan.

[Yumiko]

Wzmianka o Kenjim nieco wybiła z rytmu czarnowłosą. Podczas ich ostatniego spotkania Tsu wspominał o swoim kuzynie i z tego co pamiętała nie mieli oni w ostatnim czasie zbyt dobrych relacji. Czyżby coś się zmieniło od tamtego czasu? Była ciekawa, jednak to kolejna informacja wzbudziła w niej więcej emocji.-Słyszałam! Gratuluję i cieszę się, że w końcu Twoje słowa stały się rzeczywistością -powiedziała nawiązując do tego, jak mianował siebie Kōgō podczas świętowania awansu Azumy. Na te wspomnienie uśmiechnęła się kręcąc nieco głową.-Ja z kolei od naszego ostatniego spotkania dużo ćwiczyłam -podsumowała szybko to, co działo się u niej. Dzięki jego wskazówkom szło jej całkiem dobrze. Wyrobiła sobie mechanizm i starała się z niego korzystać podczas każdego treningu.

-Jeszcze nic nie wiem.-odpowiedziała zgodnie z prawdą. Obawiała się tego, gdzie może trafić. Przystosowanie się do nowych ludzi, otworzenie się przed nimi, to zawsze było trudne. Chciała coś dodać, ale podszedł do nich obcy mężczyzna informując, że Tsu proszony jest do Arcykapłana Rintaro. Czarnowłosa nie do końca wiedziała kim jest owy mężczyzna, ale skoro Yoshi miał się do niego stawić, to musiał być to ktoś ważny. -O to nie musisz się martwić, nawet jeżeli masz tutaj rodzinę, to swoją osobą reprezentujesz wszystko co najlepsze. Wystarczył jeden krok w jej stronę, by Yumiko niemalże sparaliżowało. Szybki uścisk, nawet jeśli przyjacielski, w tym miejscu był dla niej dość niecodziennym zjawiskiem. Nie zdążyła odwzajemnić tego gestu, bo już po chwili ręka Tsu zniknęła z jej pleców zostawiając po sobie jedynie nikły ślad.- Będę czekać...- te słowa powiedziała już bardziej do siebie obserwując go do czasu, aż całkowicie zniknął z jej oczu.
___________

W końcu przyszedł czas i na nią. Posłaniec pojawił się znikąd informując, że jest wzywana do jednego z namiotów. Nie padła żadna informacja kto go przysłał, czego chciał, co tylko spotęgowało rosnący w niej niepokój. Z wahaniem w głosie postanowiła jednak poprosić o wskazanie drogi do miejsca docelowego. Szli w ciszy, bowiem czarnowłosa nie potrafiła wydukać z siebie żadnego słowa. Stresowała się! Nie do końca wiedziała jak powinna się zachować wchodząc do takiego namiotu. Kogo tam zastanie? Czy podoła zadaniu jakie otrzyma? Z każdą chwilą pytań było coraz więcej, a ona nie potrafiła wypowiedzieć ich na głos.

W tej części obozu panował porządek. Gwar, do którego zdążyła już przywyknąć zamienił się niemalże w głuchą ciszę. Po wylegitymowaniu się Yumiko mogła podziwiać miejsce mniej dostępne dla kogoś o jej randze. Nie było tutaj zbędnych ludzi. Każdy miał swój cel. Straż stała przy namiotach, a pojedyncze jednostki cicho przemieszczały się po alejkach nie zwracając na siebie zbędnej uwagi. Cała ta atmosfera spowodowała, że dłonie dziewczyny zaczęły się pocić.

W końcu dotarli na miejsce. Posłaniec wskazał jej namiot do którego miała wejść, po czym bez najmniejszego wyjaśnienia zniknął zostawiając ją samą. Jeden głęboki wdech i Yumiko weszła do środka z myślą tego co powinna powiedzieć. To, co zobaczyła w środku bardzo ją zaskoczyło. Przed nią stała Hiromi! Czarnowłosa rozejrzała się nerwowo sprawdzając czy poza nią nie ma tutaj innych ludzi. Były same.-Hiromi! Jak dobrze Cię widzieć!-powiedziała idąc w kierunku koleżanki. Napięcie widoczne na jej ramionach zelżało, a ona bez większego namysłu przytuliła do siebie dziewczynę-Nawet nie wiesz jak się stresowałam idąc tutaj.-powiedziała odsuwając się od niej.

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 6/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Kobieta odprowadziła cię jeszcze wzrokiem jak wychodziłeś z namiotu, przysiągłbyś, że podczas twojego opuszczenia go, uśmiechnęła się naprawdę szczerze...

Zebrałeś się wraz ze swoją nowo uformowaną drużyną niedaleko namiotu, mogłeś dostrzec jak Kenji kończy rysować z pamięci mapę okolicy, nanosząc punkty ważne neutralne punkty, które mogliście po drodze minąć.
- Tak, absolutnie się z tobą zgadzam. Poza wojną jestem Sentokim, posiadam zdolności sensoryczne i znam ninjutsu na poziomie już bardziej znaczącym jednak głównie ograniczającym się do infiltracji, opanowałem podstawy Suitonu oraz z dodatkowych spraw znam pobliskie tereny. Jeżeli nie macie nic przeciwko przejąłbym dowodzenie, ale też nie zamierzam naciskać, jeżeli któreś z was czuje się na siłach to nie będę oponował - powiedział zamaskowany mężczyzna pokazując wam na koniec skopiowaną mapę.
- Pomyślałem, że może nam się przydać jak będziemy chcieli wyznaczać trasę. Nad tym też będziemy musieli się koniecznie pochylić - dodał
Yuri uśmiechnęła się nieśmiało, odgarniając ten sam kosmyk włosów co uprzednio
- To chyba teraz moja kolej. Specjalizuje się w doujutsu, posiadam sharingana, do tego władam Katonem na poziomie podstawowym... Nie chcę dowodzić, czuje że się do tego nie nadaje... Postaram się was nie zawieść. - zakończyła przepraszającym uśmiechem jakby czuła, że już coś zepsuła

Podczas waszych ustaleń kolejne kompanie i bataliony w towarzystwie żołnierskich okrzyków opuszczały teren obozu Ryuzaku. Czuć było prawdziwy przedsmak tej wojny, która już na ciebie czekała, z otwartymi ramionami...


Uchiha Yuri
Mori Kenji

Archiwum Głosów

Kobieta ze sztabu

[Azuma]

Azuma przyglądał się nowym liniom nakreślonym przez Chinatsu-san. Uderzenie od wschodu, z kierunku, w którym rzekomo znajdowali się tylko Dzicy, było ruchem, którego bandyci nie mogli przewidzieć. Strategia wycieńczenia przeciwnika przez osiemnaście godzin ciągłej presji również trafiała w punkt – adrenalina i strach wyzują ich z sił szybciej niż bezpośrednie starcie.

– Plan uderzenia od wschodu domyka tę pułapkę. Skupimy ich uwagę na południu i zachodzie, dając im złudne poczucie, że kontrolują sytuację, podczas gdy nasze główne siły będą gotowe do zadania ciosu tam, gdzie czują się najbezpieczniej – zaczął Azuma, przejmując kredę i korygując pozycje swoich grup zwiadowczych. – Moje dwie grupy infiltracyjne powinny wyruszyć niezwłocznie. Przez te osiemnaście godzin pozorowanych ataków łuczników i konnicy, będą mieli wystarczająco dużo czasu, aby zorientować się w sytuacji i przygotować zarówno do przechwycenia księżniczki Manaki jak i skrytobójczego ataku na przywódców rebeliantów.

Seinin wyprostował się, odciągając wzrok od mapy i rozejrzał po twarzach pozostałych. Szukał w nich potwierdzenia tego, że aprobowali plan, który uzyskał przy współpracy z Chinatsu. Pozostawało jednak wciąz to co wiedzieli dzięki siostrze Masahiro. Harpie wiedźmy mogły się pojawić w trakcie ataku na Takamori. Co wtedy?

– Każdy oddział powinien posiadać użytkowników genjutsu i katonu. Takamori to priorytet, nawet jeżeli harpie wiedźmy się pojawią, nie zrezygnuje z zdobycia miasta. Użytkownicy iluzji są potrzebni do zminimalizowania potencjalnych strat. Jak rozumiem, najlepszym sposobem obrony przed tymi stworzeniami jest ich unikanie. Gdy jednak nie jest to możliwe, najlepsze będą kusze, włócznie no i katon – Wiedzieli o tych potworach tyle, że latały, były silne, potrafiły się komunikować i posługiwać się genjutsu, przyciągał je hałas i były w pobliżu tych dziwnych mogił z którymi zetknięcie mogło być ostatnim co shinobi w swoim życiu zrobi.

– Moje oddziały zostaną poinstruowane, aby ograniczali hałas i użycie technik do niezbędnego minimum, dopóki nie zacznie się główny szturm. Nie chcę ściągać Yokai na nasze głowy, gdy będziemy infiltrować mury. Dodatkowo, każda odnaleziona mogiła na szlaku ma zostać spalona zgodnie z zaleceniem Hiromi-san. Nie możemy pozwolić, by zaraza osłabiła nas przed wejściem do osady.

Azuma odłożył kredę na stół i wyprostował się, dając sygnał, że z jego strony plan jest kompletny. Przeniósł wzrok na Noritsune, a potem na Masahiro i pozostałych generałów. – Skoro plan dla południowego centrum jest jasny, co z pozostałymi odcinkami frontu? Chcę mieć pewność, że moje uderzenie na Takamori będzie zsynchronizowane z działaniami reszty Zjednoczonych Sił.