Siedziba władzy

[Ario]

Anzou
Misja wojenna rangi A
Kolejka 3/19

Ekspansja Kaminari - Etap 1

Wszystkie polecenia wydawały Ci się w miare zrozumiałe, jednakże miałeś też swoją teorię na temat podchodzenia w sposób bardziej...wyprofilowany. Z jednej strony dobrze nauczyć się czegoś nowego, z drugiej nie byłeś do końca pewny, czy nadajesz się do działania bardziej infiltracyjnego. Władca Piorunów raczej był znany z temperamentu podobnego do Chino-sama, stąd od razu nawiązaliście nić porozumienia.
- Cóż...znaku jako takiego nie ustalaliśmy, ponieważ wszyscy wysłani tam Shinobi są raczej dość doświadczeni, więc jak teraz pytasz to kurczę troche mi głupio, że przeoczyłam taką rzecz. - dziewczę niewinnie się uśmiechnęło i podrapało po czubku głowy. - Eto...nie powinnam tego mówić, ale chyba mam jedną poszlakę dla Ciebie. Pani Kagada to przyjaciółka z dawnych lat pani Chino, więc napewno będzie wiedziała o niej sporo. Napewno możesz ją zapytać o coś, co tylko my będziemy wiedzieli czyli na przykład...eee...w sumie to nie wiem, przepraszam, jestem bardzo niewyspana. - twarz dziewczyny pobladła, ale wiedziałeś, że Cię nie oszukuje. Ledwo kontaktowała. Zapewne jak wyjdziesz to położy się na biurku i uśnie na kolejne kilka godzin.
- To co musisz wiedzieć, to fakt, że te tereny nie wyglądają tak jak zapamiętałeś. Dużo z naszych ziem ze względu na szkodliwość kamienia zmieniło się w jałowe pustynie. Im bliżej wody, tym wiadomo, że roślinności będzie więcej, ale no...weź ze sobą dużo wody. To może być w miarę ciężka podróż. - powiedziała. - Masz jeszcze tutaj mapę, byś trafił do celu.

Wydawało się, że wszystko co potrzebujesz masz gotowe. Jak chcesz coś dopytać, to pytaj, a jak nie, to ruszaj w drogę.

[Rei Uta]

Misja D
Oya

Poranek
1/7

Dzień powoli budził miasto do życia, w chwili gdy pojawiało się na jego ulicach coraz więcej mieszkańców. Pośród szarego tłumu dało się wyróżnić niektórych ludzi, całkowicie odstających od reszty zgromadzenia. W pewnej chwili wrota do biura władzy otworzyły się z impetem, a do środka wmaszerował mężczyzna ubrany w strój podróżny. Z poirytowaniem w oczach spojrzał na kilku zebranych mężczyzn, po czym przemówił do najbardziej rzeczowego sądząc po spojrzeniu rzucanym przez starca.

– Zróbcie coś z tym przeklętym przejazdem przez rzekę, jeśli cieśla boi się iść bez obstawy to dajcie mu jakiegoś rekruta… Cztery godziny staliśmy, zanim woda opadła na tyle by przedostać się na drugi brzeg – Człowiek który nie podał swojego imienia, ale najwidoczniej był dobrze znany przez zgromadzonych wyszedł z gabinetu… Pozostawiając wszystkich z kamiennymi minami.

– No nic, trzeba będzie się tym zająć w pierwszej kolejności – Przemówił ten, do którego zwracał się mężczyzna.
Wioska dopiero, co budziła się do życia, a wielu z ludzi zamierzało dopiero zdecydować za co właściwie się dzisiaj zabrać. Pośród tłumu kroczyła również Oya, dziewczyna która miała dzisiaj zgłosić się do biura władzy zgodnie z listem, który otrzymała poprzedniego dnia. Możliwe, że zbieg okoliczności zmieni jej życie bardziej, niż mogła się tego spodziewać. Krok za krokiem spokojnie zmierzała główną ulicą, pośród tłumu innych ludzi walczących obecnie z własnymi problemami. Świat stawał się niebezpieczny, a shinobi byli potrzebni bardziej niż wcześniej.

Obcy
Urzędnik

[Oya]

Poranki nie były jej ulubioną porą dnia. Uwielbiała spać i odpoczywać. Poprzedniego dnia za bardzo nadwyrężyła siły na domowe sprawunki, w których pomagała matce. Ale pozwalało jej to uciec od myśli z pierwszej poważnej misji. Pilnowała "zdrajczynię", która została w to wrobiona, zgwałcona i pozostawiona przez klan na pastwę losu. Jej mąż odszedł... Oya złożyła mu kwiaty obiecując, że postara się coś z tym zrobić, ale nie wiedziała, jak jako początkująca Doko mogła coś zrobić... I kiedy była zamyślona i zagubiona we własnych myślach otrzymała list, w którym została powiadomiona o zgłoszeniu się do władz na następny dzień. Kolejne zlecenie?

Nie mogła długo zasnąć. Może będą połączone? Nie, napewno nie. W osadzie dużo się działo. Walki związane z Kujaku zabierały za dużo społecznej przestrzeni. Coraz więcej przerażenia widać było na ludzkich twarzach a Oyi, białowłosej piękności robiło się żal... Chciała, aby jej lud nie musiał przejmować się takimi rzeczami. Chciała po prostu, aby mogli żyć w pokoju. Pierw Uchiha, teraz Dzicy... Ile jeszcze jej naród musiał wycierpieć, aby ktoś był szczęśliwy?

Krocząc po osadzie, kiedy inni dopiero co się budzili uspokoił ją. Jeszcze nie wszystko było stracone... Mogła pomóc, ile tylko mogła i na ile było ją teraz stać. Dlatego przyspieszyła, aby pojawić się w środku budynku, gdzie otrzymać miała swoje zlecenie. Jej kroki były szybkie i pewne. Skierowała się do odpowiedniego pomieszczenia zapukała i poczekała na pozwolenie wejścia. Kiedy je usłyszała wkroczyła do środka kłaniając się nisko przed zebranymi. -Arashi Oya. Zostałam wczoraj wezwana do odebrania zlecenia.- i spojrzała się po mężczyznach (i kobietach, jeżeli takie się tutaj znalazły.

[Rei Uta]

Misja D
Oya

Poranek
2/7

Bohaterka dotarła do siedziby władzy, postępując zgodnie z poleceniem, które otrzymała. W środku panował klasyczny klimat biurowy, który rządził się prostotą i brakiem niepotrzebnego marnowania przestrzeni na dekoracje. Po minięciu strażników i dostaniu się do gabinetu, Oya mogła zauważyć dwie kobiety oraz młodego mężczyznę, który siedział w kącie sali. Rude bliźniaczki spoglądały na papiery rozłożone przed sobą, a ta z prawej co jakiś czas dyktowała coś praktykantowi do zapisania. Gdy bohaterka przedstawiła się oraz, to po co przyszła, ta która do tej pory pozostawała cicho przerzuciła kilka kartek, zanim nie trafiła na właściwą.

– Arashi Oya… Dōkō, tak – Przemówiła spokojnie, po czym przerzuciła swój wzrok na nastolatkę.

– Będziesz towarzyszyć Danzo Hatashiemu do mostu na północnej rzece. Dwa dni temu się zawalił i ktoś musi pomóc chłopom właściwie to poskładać… Danzo ma doświadczenie w takich rzeczach, ale z reguły jest cykorem – Kobieta zaśmiała się pod nosem, po czym kontynuowała przyjemnym głosem.

– Jeśli chcesz możesz zgłosić się do niego od razu, zajmuje pokój w karczmie Kiturai. – Zadanie było przekazane szybko i profesjonalnie, bez zbędnego wdawania się w szczegóły, których przy misji tej rangi nikt chyba nie oczekiwał. Jeśli Oya miała jakieś pytania mogła je oczywiście zadać. W jej interesie leżało teraz, jak szybko podejmie się pozyskanego zadania. Bohaterka nie powinna mieć również problemu ze znalezieniem miejsca, w których zatrzymał się cieśla, zwłaszcza że karczma była ulokowana na głównej drodze do centrum miasta. Obie kobiety wróciły do swych zajęć, a drzwi do gabinetu otworzyły się na kolejnych petentów.

Jeśli brak pytań to kolejny post tutaj -->

Obcy
Urzędnik

[Anzou]

Władca Piorunów po dokonaniu treningu ruszył do Siedziby Władzy. Był najedzony, ogarnięty, pachnący i przy sobie miał miecze, które udało mu się ostatnio zdobyć. Od ostatniego czasu minęło już trochę, dobre pół roku był poza klanem, ten czas spędził nie tylko na treningu i poprawie własnych umiejętności, ale również zdobyciu odpowiedniego artefaktu dla szefowej klanu - Chino Kaminari. Niebieskooki nie miał bladego pojęcia w jaki sposób może się ta rozmowa zakończyć, z jakim nastawieniem zostanie przyjęty. Zapewne będzie tak jak zawsze, chłopak dostanie ochrzan, że tyle czasu to zajęło, że tyle czasu minęło, a nadal brakuje kluczowych elementów takich jak oko czy też proteza. Życie go nie rozpieszcza, ale był gotowy. Władca Piorunów nie miał z tym najmniejszego problemu, wiedział, że kolejną rzeczą jaką idzie dokonać to właśnie zdobycie Sharingana. Nic innego go teraz nie interesowało. Niebieskooki po przybyciu do Siedziby widział wiele ludzi, niektóre twarze nawet już kojarzył, ich zachowania nie wyróżniały się raczej niczym szczególnym. Po prostu sobie byli. Kaminari szukał jednak jednej, konkretnej osoby. Nie był to Yai, nie była to Kagada, to była Chino. Wiedział, gdzie urzęduje, miał pewne podejrzenia, gdzie jej szukać. Ruszył w tym kierunku, aby finalnie się do niej dostać. Jeżeli będzie trzeba - poczeka. Mimo wszystko liczy, że finalnie uda się całkiem sprawnie zobaczyć z kobietą, która jest głową całego klanu. Głową, która niedługo zyska nową siłę.

[Nizan]

---

Post Fabularny

---

Było słoneczne lato. Anzou po swoich ostatnich przygodach postanowił zajrzeć do Siedziby Władzy. Przez ostatni czas... chyba aż tyle się nie pozmieniało. Ludzie tak jak byli - tak nadal się kręcili po osadzie, budynki się zbytnio nie pozmieniały, a w samej siedzibie władzy panował jak zawsze ruch.

Anzou podszedł do jednej z urzędniczek, które stacjonowały na miejscu i poprosił o rozmowę z Liderką. Co ciekawe, tym razem nie przyjęła go odrazu. Podobno miała jakieś spotkania, więc zmuszony był poczekać I to nie mało - bo przynajmniej dwie godziny w głównym holu.

Przez ten czas Anzou mógł usłyszeć plotki, że Chino to dopiero wróciła z jakiejś delegacji, gdzie ponoć nie było jej aż dwa tygodnie. Przed Anzou było jeszcze dwóch petentów - jeden stary facet z siwą brodą i jakimiś zwojami, oraz kobiecina, taka w wieku może czterdziestu lat, ale ubrana bardzo oficjalnie. Przez drzwi, gdy kobieta weszła do środka, Anzou mógł usłyszeć śmiechy. Dopiero gdy wyszła, była kolej Anzou.

Władca Piorunów wszedł do pokoju i to co zastał, mogło go trochę wybić z tropu. Ostatnio gdy widział Chino była jakaś taka... totalnie załamana czy nieswoja? Teraz dziewczyna aż promieniowała. Nawet jak na nią, było to bardzo, ale to bardzo dziwne.

Chino się zmieniła. Miała dłuższe włosy, zdecydowanie bardziej zadbane. Nie nosiła już gównianej opaski na oku, a miała zadbaną i elegancką chustę na oku. Co więcej, gdy wchodziłeś do środka, to ta jeszcze się śmiała po wizycie kobiety, jednak gdy Ciebie zobaczyła, momentalnie spoważniała. Trochę, jakby przypomniała sobie o jakichś niechcianych rzeczach.

Jeszcze był jeden drobny szkopół. W całej sali Chino było... bardzo dużo kwiatów. Nawet nie tyle kwiatów, co różnych bukietów. Naliczyłeś ich z siedem? Wszystkie wyglądały na świeże i porozstawiane trochę na parapecie, trochę na stoliku jej i stoliku dla petentów. Widząc Cię, westchneła.
- O proszę, jest i nasza zguba. - powiedziała, ewidentnie trochę rozbawiona, ale i zdziwiona? Tym razem, napewno nie była zła. - Słucham, jak mogę Ci pomóc.

Chino Kaminari - klik

[Anzou]

Było ciepłe lato, choć czasem padało, dużo... wrogów się biło i mało się spało, tak zaczyna się - wakacyjna przygoda, Anzou jeszcze młody i Chino była młoda. Zapewne gdzieś w innym uniwersum, gdzieś w innych taki tekst uznano by za wstęp do pięknej piosenki. Realia i rzeczywistość były jednak zgoła inne. Niebieskooki po dość solidnej podróży wrócił do stolicy, która niewiele różniła się od jego ostatniego pobytu. W ciągu kilku dni zdążył już się nieco podszkolić w zakresie technik, spędzić trochę czasu z siostrą, która też wyrosła i stała się solidną Kunoichi. W siedzibie władzy jednak Anzou zderzył się z murem w postaci biurokracji. Kaminari jednak nigdzie się nie spieszył, nie miał nic konkretnego do załatwienia, oczywiście poza okiem i protezą. Część swoich zobowiązań już wykonał. Miał je przy sobie. Zwarte i gotowe do użycia. Anzou usłyszał też plotki o jakiejś delegacji. Władca Piorunów nie miał żadnego pojęcia o co chodzi, ale być może - Chino odwiedziła nowych sojuszników z klanu Pawia i tam spędziła nieco czasu z Siostrami Nocy, może widziała ten słynny meteoryt? W końcu chyba takie też były założenia. Anzou doczekał się i został poproszony do środka. Wszedł jak przystało na Kaminari - wyprostowany, dumny i z wysoko uniesioną brodą. Wewnątrz spotkał go nie tylko nietypowy widok samej Chino, która wyglądała inaczej. Ona dosłownie promieniowała pozytywną energią. To było nietypowe, bardzo nietypowe. Po tym przygaszeniu... jakby ślad zniknął? Do tego miała dłuższe włosy, zdecydowanie bardziej zadbane. Różnice było widać gołym okiem. Anzou ukłonił się w geście szacunku. Uwagę Władcy Laserów przykuła nie tylko sama Shirei-kan, ale również wystrój pomieszczenia. Odbiegał zdecydowanie od tego, co zapamiętał Anzou. Ogromna liczba kwiatów. Czyżby... Chino poznała kogoś? Pół roku to dość dużo czasu, aby z kimś się zaprzyjaźnić czy też... zakochać. Białowłosy tego nie wykluczał. Anzou uśmiechnął się delikatnie słysząc, że jest zgubą klanu. Fakt, trochę go nie było, ale w tym czasie nie próżnował, a co lepsze - klan dalej prosperował, co jest dość... pozytywne.
- Bardzo dobrze wyglądasz. Lato Ci służy.
Powiedział Anzou spokojnym głosem, w którym dało się wyczuć nieco radości. Młody Kaminari utrzymywał kontakt wzrokowy. Chino nie mogła mu pomóc. Anzou nawet tego nie oczekiwał. To on miał wobec niej dług, to on miał coś, co zamierzał jej wręczyć. Posiadał trzy miecze. Dwa, które udało mu się wywalczyć od strażnika oraz jeden, który... zakupił od starej handlarki, która zwyczajnie zrobiła go w konia. Wszystko to wyląduje właśnie w dłoniach Chino. Władca Piorunów przejechał wzrokiem po sali, a następnie wrócił do rozmówczyni.
- Trochę mi to zajęło. Po negocjacjach od razu ruszyłem po artefakt. Spotkałem jakiegoś dziaduszka... długa historia, nie wiem czy na tyle istotna. Do konkretów - mam coś dla Ciebie. Trzy miecze.
Anzou położył na stole, tuż obok Chino to, co udało mu się zdobyć. Dwa miecze były oczywiście lśniące, z daleka było widać, że są wyjątkowe.
- Jeden z tych mieczy to Kōmyōken. Sprzedała mi go jakaś Staruszka, mówiła, że w rękach właściwej osoby potrafi pokonać strach w drugim człowieku. To atrapa, tak go kupiłem, bo pięknie wygląda.
Powiedział Anzou spokojnym głosem pokazując na miecz, który zakupił od staruszki. Wtedy dłoń skierował na dwa te same ostrza.
- A te... udało mi się zdobyć w trakcie pojedynku. Trochę to trwało, musiałem pobłądzić, ale finalnie są. Reagują na Chakrę Raitonu. Co o nich myślisz? Są Twoje. Ja nie zamierzam zabierać Ci więcej czasu. Od razu ruszam po oko.
Anzou mówił spokojnie i oczekiwał odpowiedzi Chino. Uważnie też ją obserwował, patrzył jak reaguje, co myśli. Cieszył się, że wrócił i wykonał część zadania. To wiele dla niego znaczyło. To pokazało, że jego słowa nie są rzucane na wiatr. Teraz pora na realizacje kolejnych zadań. Kaminari przekazuje miecze Kiba nowej właścicielce - Chino Kaminari.

[Nizan]

---

Post Fabularny

---

Anzou opowiadał Chino o tym, jak spędził ostatnie pół roku. Dziewczyna wydawała się być zaciekawiona, ale też i delikatnie rozbawiona tym wszystkim. Najpierw Anzou powiedział o tym, że ruszył po artefakt, że spotkał jakiegoś dziadka, no i że finalnie ma trzy miecze.

Kaminari położył na stole trzy sztuki, a Chino nachyliła się nad nimi, obserwując. Wtedy dowiedziała się, że jeden z tych mieczy to Komoyoken - atrapa miecza, który miał przypominać jakiś nawiedzony czy coś w tym stylu. Potem zobaczyła dwa takie same ostrza. Nie wyglądały jak artefakt. Ot, zwykłe miecze. Chino popatrzyła na nie i odchyliła się z impetem na fotel, cicho wzdychając. Kobieta położyła łokieć na oparciu fotela i położyła głowę na dłoni, zamykając oko.
- Ehh... - westchnęła, po czym otworzyła oko i popatrzyła na Ciebie.

Mocno zastanawiała się nad czymś i widziałeś to.
- Posłuchaj mnie... Anzou. - zaczęła. - Pół roku temu prosiłam Cię o trzy rzeczy. Ty zniknąłeś nikomu o niczym nie mówiąc i... ja trochę powęszyłam. Szukałam Cię na froncie, szukałam Cię u Ayatsuri i nigdzie Cię nie było widać ani słychać. Uznałam, że olałeś mnie po raz kolejny. - westchnęła. - Przez te pół roku dużo się pozmieniało. W sumie, ja się zmieniłam. I to dzięki Tobie. Ty nauczyłeś mnie bardziej rozumu, niż ktokolwiek.

Dziewczyna była oparta w nienaturalny sposób. To nadal była Chino, ale w innej formie.
- Wszystko zaczęło się od tego, że w osadzie Kujanari zobaczyłam co traciłam i stwierdziłam, że nie będę dalej na smyczy. To, że mnie noga czy oko ograniczało to jedno, ale no ja też musiałam iść naprzód. - popatrzyła na Ciebie i na te trzy miecze. - Żeby móc wrócić na front, potrzebowałam przede wszystkim nogi. Brakowało mi akcji. Miecze to tylko jakiś tam fajny dodatek, który sobie zażyczyłam jako najebana gówniara na festiwalu. - machnęła dłonią, jakby odganiała natrętną muchę. - Nie powiem, mocno liczyłam na to, że pozwolisz mi stanąć na nogi i odzyskać to co straciłam. - westchnęła. - Naprawdę na to liczyłam. Jakby, że kurwa, potrząśniesz całym światem i przyniesiesz mi to, czego potrzebowałam... a Ty znikasz na pół roku i przychodzisz z... dwoma mieczami i jedną atrapą? Nie chcę mi się wierzyć, że zacząłeś szukać miecza w pierwszej kolejności.

Dziewczyna patrzyła na Ciebie coraz bardziej obojętnie.
- Przepracowałam to wszystko już. Po pierwsze, to już nie jest mi potrzebne, ale nie chciałam się tym zbytnio chwalić narazie.

Nagle Chino złapała swoją opaskę i zdjęła ją, po czym położyła na stole. Nagle jej oko otworzyło się, a w nim źrenica zafalowała, przyjmując czerwony kolor i dwie łezki. Wiedziałeś doskonale co to znaczy.

Sharingan Ni-Tomoe.
- Jin potrzebował trzech tygodni, by mi zdobyć Sharingana. To tak, żebyś wiedział. - powiedziała, po czym czerwień nagle zniknęła, pojawiajac zwykłą tęczówkę.

Chino siedziała teraz w dziwnej pozycji.
- Druga sprawa. Dopiero co wróciłam jakiś czas z Kinoko. Byłam u Shiry i zwiedzałam meteoryt. Ona też dotrzymała obietnicy. - nagle Chino z impetem zamachnęła się i... na stole przed Tobą położyła dziwną, metaliczną protezę. Była zdecydowanie inna, niż te Ayatsuri. Była trochę drewniana, nasmarowana jakąś dziwną pomadą w miejscach, gdzie były metalowe złączenia. - Ta Urasano, ich inżynierka, potrzebowała miesiąca by ją zrobić. Jak Shira po mnie przyleciała, to już w Kinoko czekały z tym prezentem.

Chino zestawiła nogę i popatrzyła na Ciebie. Nagle drzwi się uchyliły i do środka zajrzała dziewczyna.
- Chino-sama, Pan Mobu do Pani... - powiedziała cicho, na co Chino machnęła dłonią. - Podobno byliście Pani umówieni na wyjście.
- Niech poczeka sekundę, już kończę. - powiedziała Chino, po czym spojrzała na Ciebie, gdy drzwi się zamknęły.

- Przestałam na Ciebie czekać. Szlajasz się po świecie już któryś raz, a ja nie mogę być wiecznie przywiązana do krzesła. - powiedziała, a wtedy Ty dopiero dostrzegłeś... pierścień na jej ręku. Chino widząc to, zerknęła na swoją dłoń. - A, tak. Jestem zaręczona. Ale to dłuższa historia. W każdym razie...

Odchyliła się na krześle.
- Ze względu na naszą starą znajomość, machnę ręką na to co robiłeś. Spoko, przyniosłeś miecze, ale zupełnie nie tego oczekiwałam. Nie mniej, ja też dojrzałam, a Ciebie traktuję jako trochę nauczkę dla samej siebie. Ewidentnie, nie czułeś tego co ja i to też jest w porządku. W każdym razie, nie będę Cię karać.

Popatrzyła na Ciebie.
- Oficjalnie zgłoś się do Jina na wojnie. Umiesz się bić i na tym poprzestańmy. Napewno znajdziesz możliwości do poprowadzenia naszych wojsk ku chwale i zwyciężania w bitwach. - zerknęła na te miecze. - A te miecze, to sobie zabierz. Nie potrzebuje ich już. Przestałam być tym, kim byłam pół roku temu. - machnęła dłonią. - Powodzenia na froncie, nie daj się zabić.

Oczekiwała, że wstaniesz i wyjdziesz. Jej mina widząc Cię odchodzącego trochę spoważniała.
- I Anzou jeszcze jedno... - zaczęła cicho. - ... nie nachodź mnie więcej już, załatwiaj sprawy przez urzędników klanowych. Mój narzeczony nie jest Twoim fanem.

Chino Kaminari - klik

[Anzou]

Anzou wszedł do środka i rozpoczął rozmowę z przywódczynią klanu. Gołym okiem było widać, że ona jakby odżyła, że rozpromieniała, jakby coś tchnęło w nią dodatkową energię. Władca Piorunów wiedział, a przynajmniej tak czuł, że ona nie będzie zadowolona z tego, że znowu dużo czasu go nie było, a co gorsza, że w trakcie tego czasu nie załatwił tego, co od niego oczekiwano. W zasadzie - Białowłosy chyba niewiele myślał w tej materii. To było jedno z zadań, które ciągnęło się za nim, jak jakiś glut, cholernie też mu to uwłaczało. Chino wysłuchała jego wywodu, ale chyba niewiele sobie z tego robiła. Jej zachowanie było inne.
- Nie olałem. W żadnym wypadku.
Władca Piorunów czuł zawód w głosie swojej rozmówczyni. Czuł, że ponownie pokładała w nim nadzieje, że czekała, aż Kaminai przyniesie jej te trzy rzeczy. Ten jednak ponownie nie dowiózł. To było bolesne, ale przecież w ostatnim czasie Niebieskooki też nie próżnował. Sama też praktycznie w ogóle nie zareagowała na miecze, które dostarczył Anzou. Jakby to nie było nic. Dalej Chino opowiedziała nieco więcej, otworzyła się, poruszyła tematy i jakby... zrzucała z siebie pewnego rodzaju ciężar. Anzou uważnie jej słuchał, próbował wyłapać każdy niuans tej rozmowy. Chłopak czuł, że musi się tłumaczyć. Nawet jeżeli tylko winny się tłumaczy... on musiał to zrobić. Czuł się winny.
- Pół roku to dużo czasu, masz rację. Za dużo straciłem na poszukiwanie tych mieczy. Wyprawa do Ayatsuri pewnie pochłonęłąby jeszcze więcej. Atrapę pies trącał, ale te miecze... reagują na Raiton, wtedy są w stanie przeciąć praktycznie wszystko.
Anzou lekko chciał podkreślić, że to co przyniósł to nie jest jakiś zwykły miecz. Dalej jednak utrzymywał kontakt wzrokowy z Chino, która kontynuowała swoją ofensywę i dopiero się chyba rozkręcała. Nie była jednak w tym wszystkim chamska, zachowywała się zupełnie przyzwoicie, ale... Kaminari dalej czuł, że jest zawiedziona. A gdy usłyszał o oku... Jego ciało delikatnie zmiękło. Gzik załatwił oko. W trzy tygodnie. Gdzie Niebieskooki nie zrobił tego przez tak wiele czasu.
- Gzik... czyli to załatwił... z jednej strony się ciesze, z drugiej... to chciałem być ja. Mimo wszystko, to on jest Seininem i potrafi się teleportować...
Białowłosy mówił trochę ciszej, jakby sam do siebie, słowa ciężko przechodziły mu przez gardło. Nie czuł się komfortowo, a gdy usłyszał o tym, że Chino odzyskała nogę... I do tego od Sióstr Nocy... To poczuł ponowny cios. Nie fizyczny, ale psychiczny. Nie był zadowolony. Zacisnął nawet swoją pięść, lekko przygryzł wargę. Spojrzał na Chino.
- I protezę... kurwa, jest mi z tym źle, ale cieszę się, cieszę się, że odzyskałaś to, co straciłaś, co straciłaś przeze mnie. Przepraszam, że nie dostałaś tego wszystkiego z moich rąk.
Anzou patrzył już nie na swoją rozmówczynię, ale gdzieś dalej, jego wzrok był pusty, a nagle Kaminari został jakby pozbawiony energii, motywacji. Nie stracił sensu swojego życia, ale raczej możliwości, aby spłacić swój dług wdzięczności wobec Chino, która nadstawiła swoje życie by go ratować. Mimo wszystko, dobrze, że tak się sprawy potoczyły. Shirei-kan klanu Kaminari zyskała ogromną moc. To duża wartość dodana. Dalej Anzou mógł już tylko słuchać jak to nie zawiódł swojej liderki. Anzou wcale nie szlajał się po świecie, był też na wojnie, przez co nie mógł dowieźć zadania. Miał też jakieś swoje powody, ale tłumaczenia chyba tutaj nie mają sensu. Zwłaszcza, że Chino nawet nie chce mieczy. Kaminari dostał też instrukcje, zgłosić się do Jina, czyli do Gzika, elitarnej jednostki klanu i brać udział w wojnie. To przynajmniej Władcy Piorunów wychodziło.
- To szlajanie po świecie też nie zawsze jest dla przyjemności, przecież wiesz. Stoczyłem niejedną bitwę, niejedną wojnę, po to, aby klan miał... lepiej. Mam swoje braki, mam swoje wady, doskonale to wiem. Dlatego też chcę być silniejszy, żeby móc chronić tych, na których mi zależy - Ciebie, klan, swoją rodzinę, siostrę. Zgłoszę się do Jina i rusze na wojnę. Tylko tyle mi pozostało. Rozumiem Twój żal, sam też jestem zły, że nie udało mi się dostarczyć tego wszystkiego. Przepraszam. Po prostu przepraszam. I życzę Ci wszystkiego dobrego, na Twojej nowej drodze. Wierzę, że będziesz szczęśliwa. A ja... zajmę się tym, co mi faktycznie wychodzi. Walka dla klanu. Tylko co do tych mieczy... przecież ja nawet nie wiem jak ich używać... Zostawię je u siebie w domu, na razie, może kiedyś zmienisz zdanie. Albo ja się nauczę ich sensownie używać. Od dziś - nie będę stanowić dla Ciebie żadnego problemu. Dziękuję za wszystko i przepraszam za wszystko, Chino.
Anzou mówił powoli, z lekkim smutkiem w głosie. Nie czuł się komfortowo, ale przynajmniej chciał jakoś to wszystko wyjaśnić z Chino. Zabrał te wszystkie miecze, które miał. Nie było nic innego jak ruszyć na wojnę. Zebrać odpowiedni ekwipunek, dozbroić się i zwyczajnie ruszyć na front. Klan wzywa. Kaminari pożegnał się ukłonem i opuścił siedzibę.

z.t