Ulice miasta

[Shindo]

Pogoda była idealna na dłuższy spacer, a taki nam się szykował - mnie i Hiruzenowi. Po kilkunastu metrach zawędrowaliśmy do pierwszej znanej osoby mojemu wspłpracownikowi, która skłonna była pokazać swój list. Tą osobą był właściciel pobliskiego zakładu kowalskiego, był to rosły mężczyzna o widocznej muskulaturze. Po krótkiej rozmowie wywnioskowałem, że był to prosty chłop, a zaistniała w osadzie sytuacja nawet go nie obeszła
- Panie, ja tam tylko miecze kuje. Mnie to nie interesuje kto, gdzie tam, co tam robił. - utrzymywał kowal
Listu niestety nie uraczyliśmy, gdyż nie przykuwając większej uwagi do tych kwestii oddał list pierwszej osobie która go o to poprosiła. Wielce się dziwiąc, że ktoś zainteresował się szczeniackim numerem. Udało nam się, że list zawierał opowieść przypominając kowalowi dzień w którym otrzymał uprawnienia mistrzowskie i zgodę cechu na samodzielne prowadzenie działalności.

Przechodzą przez wielki, centralny targ, musiałem przyznać, że jest o wiele większy niż ten w Shigashi no Kibu. Nawet moje doznania wypływając tych najrozmaitszych kolorów i zapachów był większe niż z osady z której przybyłem. Podziwiając i zarazem poznając fasadę płaszczyznę handlową wioski Ryuzaku no Taki wędrowałem z moim towarzyszem do kolejnej osoby z naszej listy. Ów lista która była w głowie Hiruzena zawierała ok. dziesięciu nazwisk i adresów. Kolejną osobą miał być weteran wojskowy, który mieszkał właśnie niedaleko głównego targu. Także już po kilku chwilach staliśmy w raz z Hiruzenem staliśmy przed jego drzwiami.
*PUK* *PUK*
Ukazał nam się niskiego wzrostu mężczyzna, którego cechami charakterystycznymi były liczne blizny oraz brak lewego ramienia.
- Czego ?! O Boziu to znowu ty ?! - oschle zapytał weteran po czym z dezaprobatą spostrzegł mojego partnera
Przejąłem rozmowę, nie było lekko ale w sposób nienachalny przekierowałem dyskusję na tematy wojenne. To był strzał w dziesiątkę, mężczyzna gdy zrozumiał, że ma do czynienia z byłym najemnikiem poczuł do mnie sympatię i zaprosił na kubek wina... Hiruzena nie wpuścił, a ja nakazałem mu czekać na mnie... Chłopak sobie poczekał ponieważ w raz z Eichim (tak miał na imię weteran) spędziliśmy bardzo miło popołudnie na wojskowych wspomnieniach. Wyszedłem z listem w ręku, serdecznie żegnając się z gospodarzem który fantastycznie mnie ugościł.

Jak się okazało Eichi nikomu wcześniej nie pokazał swojego listu, co zanotowałem z ogromną satysfakcją. Hiruzen nie był zadowolony i już miał coś rzucić w moją stronę, ale zamknął się gdy zobaczył list w moim ręku. Ostentacyjnie schowałem go do kieszeni i ruszyliśmy w dalszą spacer.

Eichi
Kowal

[Shindo]

"Pamiętasz te wichrowe lato 334 roku
Młody i pełni sił awansowałeś na setnika wojsk.
A czy pamiętasz zapach tamtego lata ?
Czy to była duma, a może wręczone błękitne kwiaty ?
Dziś zgorzkniały, wycofany i gburowaty
zamazałeś obraz tamtego mężnego woja."

Przeczytałem list kilkanaście razy i to nie dlatego, że przypadł mi do gustu czy próbowałem odnaleźć jakiś ukryty sens zawarty między wierszami. Najzwyczajniej w świecie byłem tak porobiony niemalże nosem ryjąc ziemię jak świnie w poszukiwaniu trufli iż musiałem przeczytać sobie je trochę więcej razy niż standardowe trzy czytania. Z chwili na chwilę było coraz gorzej, ale jeszcze jakoś się trzymałem, chociaż nie powiem musiałem wspomóc się moim towarzyszem Hiruzenem.
- Dlaczego doprowadziłeś się do takiego stanu ? Czy list jest na tyle ważny, aby doprowadzać się do takiego upadku - pytał bez ustanku detektyw
- Za młody jesteś na kapłana - rzuciłem starym wojskowym frazesem
- Co?! - dopytywał Hiruzenem
- Nie zrozumiesz, że została mi... - urwałem -... Nie zrozumiesz - powtórzyłem, idąc dalej bez ustanku.
Zamyśliłem się, o mało co nie wygadałem się nowo poznanej osobie, że w moim parszywym życiu, praca detektywa jest jedną z niewielu rzeczy które mnie przy nim trzyma. Chociaż miało to też i drugie zastosowanie, ale tego drugiego ja sam niezbyt rozumiałem. Po kilku głębszych Eichi otworzył się, a po kilku opowieściach w jego oczach widać było ten błysk wojownika. Tacy ludzie jak on zostawili na placu boju coś ważniejszego niż kawałek ciała - dusze. Dusze które zatrzymały się bezpowrotnie w tych strasznych chwilach. Nie do końca byłem w stanie wyjaśnić to zjawisko i sam do końca go rozumiałem. Jednak zostało mi wyjaśnione, a co tu dużo mówić widziałem w tych przekazanych mi historiach sporo prawdy. A nawet i część mojej duszy zatrzymała się w pewnym czasie i pewnym miejscu... Bezpowrotnie.

Docieraliśmy do kolejnych domostw, ale osoby które spotykaliśmy nie miały już swoich listów... ewentualnie tak tylko gadali. Jednak musiałem przyznać sam przed sobą, że spodziewałem się takiego scenariusza. Bardzo późno wkroczyłem do akcji, a pomysł z pozyskaniem listów w sposób legalny bądź nielegalny nie był czymś niezwykłym. Nawet zwykły obszczymurek gdyby chwilę wytężył umysł to postąpiłby tak jak ja w tej chwili, czy ci którzy postąpili przede mną... Jedynie Hiruzenowi umknął ten pomysł, ale patrząc na jego zaangażowanie w sprawę jakoś mnie to nie dziwiło. Oczywiście część osób mogła spalić bądź wyrzucić swoje listy, ale to i tak prowadziło nas to do tego samego - nie dostaniemy listów.

Co prawda zostało nam kilka domów do obejścia, ale raz że było już zbyt ciemno, a dwa że wino za mocno weszło w głowę.
- Hiruzen wracamy do domu, jutro dokończymy śledztwo...

I tyle zapamiętałem z tamtego wieczora.

Shindo
Hiruzen

[Papyrus]

Post Fabularny - Kunisaku Nizan
Rok 396 Sklep Kunisaku Konisaku mieścił się w jednej z bardziej uczęszczanych dzielnic handlowych Ryuzaku, tuż przy skrzyżowaniu dwóch głównych ulic. Z zewnątrz niepozorny - drewniana fasada, wypolerowany szyld z wypalonym symbolem pustynnego skorpiona - ale w środku była to prawdziwa oaza dla kupców, podróżników i kolekcjonerów rzadkości. Pachniało tu przyprawami, kadzidłem i starym pergaminem. Półki uginały się od egzotycznych towarów: tkanin z pustyni, suszonych owoców, ziół, amuletów, a także rzadkich minerałów i artefaktów, które Konisaku zdobywał dzięki swoim kontaktom.

Za ladą zawsze panował porządek, a sam Konisaku, rudy, chociaż już siwiejący mężczyzna o sporym brzuchu, poruszał się z gracją i pewnością człowieka, który znał wartość każdego przedmiotu i każdego słowa. Klienci cenili go za uczciwość, ale też za to, że potrafił kombinować i załatwić, co trzeba.

Jego dom znajdował się tuż nad sklepem - był trochę nietypowy jak na Ryuzaku. Dwupiętrowy, z wewnętrznym dziedzińcem i niewielkim ogrodem na dachu, gdzie Konisaku hodował zioła i odpoczywa przy herbacie. Wnętrze urządzone jest w stylu pustynnym: niskie meble, miękkie poduszki, dywany o geometrycznych wzorach i ściany ozdobione mapami oraz pamiątkami z podróży. Mieszkała z nim jego młoda żona oraz nastoletnia córka, która terminowała u ojca.

Właśnie córkę, Konisaku Airi, Nizan zastał za ladą sklepową. Dziewczyna miała czternaście lat i była w tym niezręcznym wieku, w którym dziecięca uroda zaczynała przeobrażać się w coś bardziej wyraźnego. Miała bardzo ładną twarz - drobny nos, jasne piegi rozsiane na policzkach i duże oczy w kolorze przygaszonej zieleni. Jej rudowłose kosmyki były związane niedbale w wysoki ogon, choć kilka pasm wymykało się i przyklejało do czoła. Widać było, że walczyła z typowymi dla nastolatki kłopotami: włosy przetłuszczały się szybciej, niż zdążyła je związać, a na brodzie i przy skroniach pojawiały się jeszcze świeże ślady trądziku.

Airi stała za ladą z miną kogoś, kto bardzo chce wyglądać profesjonalnie, choć dopiero uczy się tej roli. Przed nią leżał otwarty zeszyt rachunkowy, a obok mały stosik monet, które liczyła z przesadną dokładnością, poruszając ustami bezgłośnie przy każdej monecie.

Kiedy drzwi sklepu skrzypnęły i do środka wszedł Nizan, dziewczyna poderwała głowę tak gwałtownie, że kilka monet rozsypało się po blacie.

Przez ułamek sekundy wyglądała jak spłoszony lis - oczy szerokie, ramiona napięte. Zaraz jednak przypomniała sobie wszystkie rady ojca.

Wyprostowała się, wygładziła rękaw kimona i spróbowała przybrać minę poważnej kupieckiej córki.

- W-witam w sklepie Konisaku - powiedziała, starając się brzmieć pewnie, choć głos zdradził lekkie zdenerwowanie. A potem parsknęła. - Nii-san. Co tam?

[Nizan]

Co jak co, ale Konisaku zawsze miał smykałkę do biznesów. W sumie to z Aratą tworzyli bardzo dobre połączenie. Jego matka potrafiła tworzyć bardzo zaawansowane projekty w epoce kamienia łupanego Ningyo-shi, a Konisaku je spieniężać. W sumie, nigdy nie pytał wprost ojca, co się stało, że się zesrało w kontekście ich relacji. Wiedział tyle, że Arata miała zdradzać Konisaku z niejakim Jou - obecnym koteiem Unii, jednak czy sam Konisaku nie był też bez winy? To były bardzo wczesne lata życia Nizana i jak przez mgłę kojarzył jakieś urywki scen, że Konisaku na wyjazdach też używał charyzmy do tego, by namówić kobiety na różnego rodzaju towary - dywany, suknie... a w sumie to pewnie i na kawałek mięsa. Nigdy jednak Nizan nie przyłapał wprost Konisaku na takich akcjach, stąd po prostu się tym nie interesował. Z perspektywy czasu szkoda mu było rozbicia ich rodziny, ale tak działał świat. Teraz jego rodziną była Shima i Arata, a Konisaku sam dał sobie radę w też niezły sposób, przygruchając młodszą kobietę i spładzając jeszcze jedno dziecko.

Airi. Czternastoletnia dziewczyna widząc Nizana lekko się zdenerwowała, najwyraźniej ćwicząc już do nowej roli, jaką miało być przejęcie interesu ojca. Nizan podszedł do lady i oparł się na nią, przyglądając się siostrze.
- Dzień dobry, jakie dziś są towary w promocji? - zapytał, unosząc brew i robiąc pytającą minę. Chciał na chwilę przybrać rolę zainteresowanego kupca, by delikatnie rozproszyć dziewczynę i nawet pewnie wprowadzić w zakłopotanie. Poczekał, aż ta jakkolwiek zareaguje, by potem poczochrać ją po głowie jak wcześniej córkę i Shimę. Była to już trzecia kobieta, której rozwalił dziś fryzurę. - Jak Ci idzie? Trenujesz coś, czy tylko zajmujesz się rachunkami i prowadzeniem sklepu? - zapytał, stając już normalnie. - Będę musiał na jakiś czas wyjechać na pustynię z Shimą i Aratą i potrzebuję, by ktoś się zajął projektem w Siedzibie Władzy pod moją nieobecność. Swoją drogą, otworzyliśmy nową restaurację w typie gorącego garnka w mieście. Zajrzyj jak chcesz, liczę, że Ci posmakuje. Zresztą, powiem Nigiri, żeby obsługiwała Cię za darmo. - Nizan następnie sięgnął po mieszek i wyjął 100 ryo, po czym położył na ladzie i dał Siostrze. - Masz, schowaj tylko, żeby ojciec nie widział. Kup sobie coś, co tam chcesz. - puścił jej oczko. - Gdzie stary? Na tyłach? - zapytał i nie czekając na jej reakcję, ruszył w kierunku wnętrza.

[Papyrus]

Post Fabularny - Kunisaku Nizan
Rok 396 Dziewczyna wyraźnie się zrelaksowała, kiedy osobą w środku sklepu okazał się Nizan i uśmiechnęła się szeroko. Nie miała problemu ze starszym bratem, przynajmniej do tej pory. Może dlatego, że szybko zniknął z ich domu, bo jego dziewczyna zaciążyła i musiał wydorośleć. Ale może też dorosłym się było chociażby dlatego, że pochodziło się z Pustyni?

- W promocji… wiesz, chyba mamy skórę z wielbłądów. Dobra jest, mocna. Ostatnie sztuki. Jakbyś potrzebował do marionetek czy jakiś… nie wiem, do czego tam skór używasz - wyjaśniła dziewczyna. - Trochę ostatnio siedzę w rachunkach, mało trenuję, bo mam straszne skurcze brzucha. Byłam u medyka, ale gówno pomógł. Mama mówi, że to normalne, ale… weź spróbuj wywijać fikołki, jak cię skręca w środku. A ojciec jest, chyba na dachu, patrzy jak jego zielsko rośnie.

Kiedy dostała pieniądze, rozpromieniła się, że faktycznie będzie mogła sobie kupić coś ładnego. To było bardzo dużo, jak na dziewczynę w jej wieku.

- Dzięki. Najlepszy brat na świecie! I pójdę na garnek. Na pewno!

Z zaplecza dobiegł znajomy, tubalny głos, zanim Nizan zdążył uchylić kotarę oddzielającą sklep od wewnętrznych pomieszczeń. Okazało się, że stary jednak nie był na dachu.

- Proszę, proszę... kogo moje stare uszy słyszą? - Konisaku wyszedł zza półek, wycierając dłonie o lnianą ściereczkę. Przywitał syna szerokim uśmiechem, choć w oczach błysnęła mu łobuzerska iskra. - Syn marnotrawny w rodzinnych progach! - zażartował, rozkładając ramiona.

Airi drgnęła i niemal podskoczyła na baczność. W pośpiechu zgarnęła rozsypane wcześniej monety i wsunęła mieszek pod księgę rachunkową. Uśmiechnęła się blado do ojca, wciąż lekko zaczerwieniona. Konisaku rzucił okiem na jej rozczochrane włosy i przekrzywił głowę z udawaną surowością.

- Airi, skarbie, tak witamy klientów? - mruknął półgłosem, ale zaraz parsknął cicho śmiechem, widząc minę córki. Podszedł i delikatnie ujął jej podbródek. - Wszystko w porządku, córuś?

- T-tak, oto-san - zapewniła szybko dziewczyna, poprawiając po raz kolejny niesforny kosmyk uciekający z kucyka. Spojrzała z ulgą to na ojca, to na starszego brata.

Konisaku machnął ręką.

- Chodź, synu - rzekł Konisaku, klepiąc Nizana po ramieniu. - Napijemy się herbaty na zapleczu. Airi, ty pilnuj frontu.

Jakby na potwierdzenie tych słów, z ulicy dobiegł odgłos rozmów przechodniów i dalekie nawoływanie przekupniów, które przypomniało im, że pora południowa w handlowej dzielnicy Ryuzaku w pełni.

Nizan podążył za ojcem przez kotarę. Znalazł się w przestronnym, lecz przytulnym pomieszczeniu pełniącym rolę biura i pokoju dziennego. W powietrzu unosił się zapach suszonych ziół - mięty i anyżu - zmieszany z aromatem parzonej herbaty.

Na niskim stoliku z ciemnego drewna stał już gliniany czajnik i dwie nieduże czarki. Konisaku musiał właśnie zaparzyć świeżą herbatę - z dzióbka czajnika ulatniała się wąska strużka pary, niosąc ze sobą słodkawą woń korzennych przypraw.

- Siadaj. - Ojciec wskazał Nizanowi miękką poduchę leżącą przy stoliku, sam zaś z niemałym trudem zgiął kolana i usadowił się, krzyżując nogi, naprzeciw.

Napełnił obie czarki po brzegi bursztynowym naparem.

- Pij, ostrożnie, gorące. - Podał jedną synowi, sam upił mały łyk. Przymknął na moment oczy z zadowoleniem. - Aaa... nic nie przebije własnej mieszanki. - Westchnął, odstawiając naczynie. – No! – spojrzał bystro na Nizana, wspierając dłonie na kolanach. - Opowiadaj, co cię sprowadza, bo gdy młody wpada do starego bez zapowiedzi, to albo kłopoty, albo... interesy.

[Nizan]

Narzekanie na brzuch, Nizan potraktował jako oznakę miesiączkowania czy coś w tym stylu. Liczył, że dziewczynie nic nie jest, a jak będzie, to oczywiście wspomoże finansowo Konisaku, gdyby ten miał oczywiście potrzebę.
- No cóż, dbaj o siebie. Rzeczywiście, jak boli, to nie ma co się nadwyrężać. W ogóle, wpadłabyś się pozajmować Aratą co jakiś czas. Przydałaby się jej trochę... - przez chwilę zastanowił się jak to ugryźć. - ... rada i uwaga starszej ciotki, nie? Tym bardziej, że zaczęła rysować jakieś gołe akta dla sąsiadów za pieniądze i nie chcę, by popłynęła zbytnio w dziwnym kierunku. Jestem zdecydowanie dużo bardziej fanem normalnych biznesów, tak jak ten tutaj u Konisaku. Właśnie, będę pomału trenować Aratę, jak chcesz, to możesz też wpadać na treningi. - wyjaśnił.

Nizan skrzywił się, słysząc o tym, że jest Synem Marnotrawnym.
- No już bez przesady. To chyba bardziej by pasowało do... - zatrzymał się i zastanowił, kto jest bardziej marnotrawny. On, czy Ario? W sumie, to zależało od perspektywy. - Widzę, że się powodzi. - powiedział, uśmiechając się delikatnie i obejmując ojca.

Następnie Nizan został zaproszony na herbatę. Oczywiście, nie odmówił i poszedł zgodnie z prośbą ojca. Konisaku wprost zapytał o powód wizyty. Nizan napił się herbaty.
- Masz rację. Niestety. - westchnął. - Od jakiegoś czasu nie dostałem informacji od Sayuri z Ningyo-shi i cały interes prototypowy się zatrzymał. Byłem u Takane i ona delikatnie zasugerowała, że skoro płaci to wymaga i to trochę... mój problem, co z tym fantem zrobić. - zamknął oczy. - W każdym razie, wyruszam na pustynię, by dowiedzieć się co się tam dzieje. Muszę spotkać się z Sayuri i omówić wznowienie dostaw.

Dał chwilę, by Konisaku przetrawił to co powiedział.
- Nie idę sam. Biorę ze sobą Aratę i Shimę. Aratę dlatego, bo dziś miał incydent na tle rasowym - została ochlapana krwią. Zapewne przez wojnę. To taki powód pośredni. Drugim powodem jest to, że chcę zacząć ją trenować. Musi umieć się bronić. Możliwe, że będzie miała naturę chakry po mnie, albo po... - tutaj zatrzymał się, by przypadkiem nie wejść na cienki grunt. Oczywiście, chodziło o Jou. - Arata zaczynała pytać już o babcię i Ario, więc no nie dam rady tego dalej odkładać. Czas zmierzyć się z przeszłością, stety lub niestety. Jeżeli Arata okaże się Ayatsuri, to chciałbym, by Ario ją podszkolił, bo Arata chyba jest w tym samym stanie, co była kiedyś, albo i gorszym. Ja sam nie bardzo pamiętam jak manipulować nićmi chakry. Może i bym sobie przypomniał, ale im jestem starszy, tym też jest mi trudniej robić niektóre rzeczy. Shima zaś... nie chcę jej zostawiać samej. Jest urodziwa i nie wiadomo co się stanie jak mnie nie będzie, a gdy będę rozmawiał z Sayuri, to chciałbym, by ją przypilnowała. Może zwiedzą osadę czy coś.

Kolejna dawka informacji. Nizan przetarł głowę.
- Teraz przechodzę do sedna. Od jutra rusza mój drugi interes z Takane - buduję dla nich ogrzewanie podłogowe w Siedzibie Władzy. Chciałbym, żebyś przypilnował interesu jak mnie nie będzie. Mam zamówioną ekipę, która będzie pracować, potrzeba tylko ich nadzorować. Jutro przed wyjazdem podrzucę Ci plany. Zapłacę Ci 10% kontraktu za to, że przypilnujesz ich miesiąc czy dwa. - powiedział. - Najpierw stawiają dwa piece grzewcze, a potem trzeba pokój po pokoju zdejmować podłogę i kłaść rury w ziemi. Rury ceramiczne. Na rury idą kratki wentylacyjne, na to kamulce przekładane żelazem. Dopiero na to podłoga.

To było dość proste. Konisaku bez problemu da sobie z tym radę. Jednak Nizan jak już miał okazję to...
- Dobra, to jeszcze jedno. Jak już... zaczynam odkopywać przeszłość, to... tak wiem, wiem że tego nie lubisz, ale wybacz mi. Jak mam się spotkać z Ario, to chcę to zrozumieć. - zmarszczył brwi i spojrzał na ojca. - Co wtedy zaszło między Tobą a Aratą? Jak to się stało, że od niej odszedłeś? Tylko proszę Cię, nie opowiadaj mi bajek dla dzieci. Jestem dorosły i rozumiem, że mogły być różne sytuacje. Chcę prawdę. Nawet, jeżeli to Ty dałeś dupy, to zrozumiem. Nie oceniam. Po prostu potrzebuję to wiedzieć. - spojrzał poważnie na Konisaku. - Nie chcę, by Ario rzucił się na mnie jak mnie zobaczy. Muszę być w stanie wyjaśnić mu swoją perspektywę, a żeby to zrobić, muszę wiedzieć, jak to było. Pamiętam, że spakowałeś mnie na karawanę i nigdy więcej nie wróciliśmy na pustynię. Czemu tylko mnie? Czemu nie wziąłeś też Ario? Co się stało z Aratą? Wiesz czemu zachorowała? - złączył ręce, po czym padło główne pytanie.

- Co tak naprawdę wydarzyło się piętnaście lat temu?

[Papyrus]

Post Fabularny - Kunisaku Nizan
Rok 396 - Ej no, zaradna jest. Shima sobie radzi, ty sobie radzisz to i Mała sobie radzi. Każdy na swój sposób - roześmiała się Airi, kiedy Nizan wyjaśnił co i jak z dziewczynką. - Ale chętnie wpadnę jak będzie czas. Lubię posiedzieć z Aratą, to taka mądra dziewczynka.

Rozmowa z ojcem poszła dość płynnie. Najpierw herbata, kilka żarcików, a potem przeszli do rzeczy. Konisaku niemal natychmiast wszedł w rolę nieco nadopiekuńczego i zatroskanego ojca, którzy rzucił mu całą masę pytań. Zupełnie jakby Nizan nadał był dzieckiem, a nie dorosłym mężczyzną. Cóż, dla Konisaku właściwie zawsze będzie jego dzieckiem.

- Masz w ogóle plan, jak tam się dostać? Wiesz co się dzieje na szlakach i co się stało w Sabishi? Ile zapasów bierzesz? Idziecie tylko we trójkę czy bierzesz kogoś, komu możesz zaufać? Mamy trochę problemów z dostawami z Pustyni, przynajmniej tymi bezpośrednimi, to, co przychodzi od Takedów nadal wchodzi. Ale z Sabishi jest trudno. Z tego, co wiem, coś się właśnie podziało między Saori a Nariko. Najpierw Nariko zbiegła, potem Saori wyjechała, potem Nariko zajęła miasto. Nie wiem, co z Sayuri i nie wiem czy w ogóle dostaniesz się do miasta.

Na wieści, że ktoś oblał Aratę krwią, Konisaku zachłysnął się powietrzem i poczerwieniał ze złości. Rzucił kilka niecenzuralnych słów i obiecał, że zajmie się tym w czasie nieobecności syna. Po powrocie nie będzie czego sprzątać.

- Idioci. A mówią, że Ryuzaku to miasto możliwości i różnorodności. A teraz nawet pieniądze ci nie pomogą, bo jacyś idioci obwiniają cię za wojnę na końcu świata, wywołaną przez jakąś powaloną smarkulę - prychnął mężczyzna. - Wiesz, że trochę śledzę politykę i Rada powinna zgnieść tych tam z północy, żeby tutaj nikomu nie zagrażali. Ale już ja policzę się z przeklętymi rasistami. Moją małą Aratkę…

Rozmowa o interesach już była łatwiejsza. Ojciec go wysłuchał dokładnie, a następnie uniósł brew.

- Dziesięć procent? Nizan, synu. Albo jesteś hojny i źle cię wychowałem albo desperacko potrzebujesz pomocy. Daj spokój. Zrobię to dla was bez procenta, interes idzie dobrze. Dasz nam darmowe jedzenie w twoim gorącym garnku i wystarczy. Daj mi tylko plany, wyjaśnij dokładnie co i jak. Jeżeli coś zepsują czy cos się posypie to coś zakręcę. Poza tym, roboty się i tak zwykle opóźniają, nic się nie martw.

Następnie Nizan rzucił notkę wybuchową. Konisaku aż odstawił swoją czarkę z herbatą i westchnął głęboko.

- A po co ci to wiedzieć, po tylu latach? - zapytał, nagle wyglądając na bardzo zmęczonego i starego człowieka. Jakby zeszła z niego cała jowialność i całe powietrze. - Ja dałem dupy, twoja matka dała dupy. Ot co. Słuchaj… - zaczął, ale przez chwilę nie wiedział co powiedzieć. - Mieliśmy układ. Znaczy na początku to i się kochaliśmy, jak gówniarze, a potem jakoś się rozmyło. Ja podróżowałem w interesach, ona podróżowała, bo była Ayatsuri. Kunoichi. Cholernie zdolna. Wprost genialna. Najlepsze marionetki, najsilniejsza. Rzadko się widywaliśmy. Ale oboje dobrze zarabialiśmy i… było nam dość wygodnie. Ona kogoś miała, ja kogoś miałem. I chyba nic by się nie stało, gdyby nie umarła. Tak mi powiedziano. Umarła i nie wróciła z takiej bardzo ważnej misji. Dowiedziałem się, po tym, jak wróciłem z wyprawy handlowej do Ryuzaku. Pakowałem was obu, ale któraś z nich, Shirei-kan, powiedziała, że nie mogę zabrać Ario. Że był on Ayatsuri i musi szkolić się na shinobiego. Że ma talent po matce. I dała do zrozumienia, że lepiej, żebym się nie stawiał, bo ona wie, że miałem inne kobiety, a poza tym, jest kunoichi. Chciałem walczyć, ale… - Przerwał na chwilę, krzywiąc się. - Nie mogłem. Miałem już jest Airi. Miała niedługo się urodzić. Wziąłem, kogo mogłem i co mogłem, czyli ciebie. I… tak to się skończyło. Dopiero później, w listach, dowiedziałem się, że Arata żyje… ale… jakby nie żyła. Chora.