Rynek

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna o Shigashi" - Ranga D - "Cisza w kanałach, cz. 2"
14/7
Misaki

Przełknęłaś z trudem kolejne upokorzenie, wpasowując się w rolę, którą przyszło ci odegrać. I zapamiętując kolejną osobę, która kiedyś - kiedy urośniesz w siłę - poniesie nauczkę swojej błędnej oceny twojej osoby. Nieświadomy myśli, jakie krążyły po twojej głowie stolarz podrapał się po nosie w zastanowieniu.

- Motyw kwiatowy... oczywiście. Możemy przygotować coś bardziej tradycyjnego, na przykład kwiaty sakury lub ume, albo coś bardziej ogrodowego, dajmy na to... chryzantemy lub irysy. - odparł, a kiedy poprosiłaś go o próbkę, skinął głową, szybko przynosząc parę kawałków drewna ze wspomnianymi motywami - zarówno pokrytych delikatną farbą, jak i "surowych", wyrzeźbionych jedynie w drewnie. Od razu mogłaś stwierdzić, że kwiaty śliwy - ume - były wyjątkowo urodziwe, i z całą pewnością pasowałyby ci też na szacie, albo w formie ozdoby włosów.

- Co do cisu... tak, mamy ten rodzaj drewna od niedawna rzeczywiście. Ale jak wam Yasuo próbował wcisnąć swoje, to dobrze, że przyszłaś do nas. Mamy kontrakt z jednym z najlepszych dostawców, panem Nakamurą. Yasuo może i też ma cis, ale pewnie głównie z młodych drzew, albo ze skręconym usłojeniem, bo rozmawialiśmy z jego dostawcami, panem Shimizu i Kimurą. Zresztą, co ja będę gadać, proszę spojrzeć. - żachnął się. Wyglądało na to, że przywołując nazwisko konkurencji, trafiłaś idealnie, uderzając w profesjonalną dumę pracownika tego warsztatu. Przyniósł od razu kilka rodzajów pociętych, okrągłych kawałków drewna. jedne były równiósieńkie, czyste, bez skaz... drugie przeciwnie. Nieregularne, z jaśniejszymi i ciemniejszymi punktami, ze słojami o nieregularnym kształcie.

- Zobaczcie, my kupujemy te tutaj. - wskazał na pierwszy zestaw. - Yasuo wam pokazywał próbki? Bo gwarantuję, że nawet jeśli ma jeden - dwa kubiki takiej jakości jak i my, to nie przeznaczy ich na pewno na szkatułkę, bo będzie mu szkoda. A jak przeznaczy, to tylko jak twój pan przepłaci słono za to. Podejrzewam, że to co u niego widzieliście, to raczej głównie to. Taka to jakość Shimizu i Kimury. No, Shimizu na pewno, Kimurze czasem się coś lepszego trafi. - wskazał na drugi zestaw.

---

Gorō
Hotaru- wizerunek
Farbiarka
Nagabura, służący w Czarnej Perle
Łuczarz - sprzedawca
Kupiec - myśliwy

[Misaki]

Misaki uśmiechnęła się do mężczyzny, a jej błękitne oczy zalśniły na piękny wzór wyrzeźbiony w drewnie. Jako osoba desperacko uwielbiająca piękne rzeczy nie mogła odmówić stolarzowi umiejętności. Wewnętrzna sroka zaczęła skrzeczeć i kusić.
-Piękny wzór… nawet bez farby wygląda zjawiskowo… u Yasou były niedociągnięcia… bardzo niechlujne były te próbki, które mi pokazywał… a drewno jakieś liche się wydawało. Czy to moze być wlaśnie dlatego, że z młodych drzew? - zagadnęła wczuwając się w nastrój mężczyzny na temat konkurenta, z którym jak widać nie łączyla go zdrowa rywalizacja, a raczej potężna niechęć.
Misaki przysłuchiwała się z uwagą, co jakiś czas przytakując głową, to kręcąc z niedowierzaniem.
-Co też pan powie… to dlatego jak zaniosłam wycenę do swojego pana to aż zaczął kląć pod nosem na złodziejstwo… - podkreśliła swój „niesmak” kręcąc w oburzeniu głową. Jednak podejść takiego typowego faceta nie było tak trudno. Trochę połechtać, trochę powiedzieć jak inni faceci blado wypadali i od razu podawali na tacy wszystko co było potrzebne.
Miała wszystko co było potrzebne, zostało jeszcze z klasą zakończyć konwersację, aby nie wzbudzić podejrzeń i niepokoju. Poza tym… w sumie nie obraziłaby się na taką szkatułkę. Trochę biżuterii miała, nawet jeśli teraz wyglądała jakby jedyna jaką na oczy uświadczyła to w domu swojego pana szorując jego klejnoty rodowe… e…?
-Czy mógłby mi pan zapisać wycenę dla mojego pana? Szkatułka, cis, kwiaty ume i… - wskazała wykończenia w kolorze mosiądzu -Takimi zawiasami… Zaniosę mu do podpisu. Jaki jest termin realizacji? I czy jakiś zadatek będę musiała przynieść? - pieniądze potrafiły osłodzić nastrój każdego sprzedającego. Uśmiechnęła się i skinęła głową. Tak. Taka szkatułka się przyda, wzór był piękny, a Hotaru powinien jakoś liczyć się z tym, że pokojowe wyciąganie informacji wymagało kosztów finansowych.
Jeśli się uda uzyskać wszystko, ukłoni się grzecznie, weźmie wycenę i równym krokiem ruszy w kierunku perły aby przekazać bratu zebrane informacje.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna o Shigashi" - Ranga D - "Cisza w kanałach, cz. 2"
15/7
Misaki

Być może nie znałaś się na rodzajach drewna, bądź na większości tajników pracy mafii... Ale na ludziach się znałaś - i wiedziałaś, jak nagiąć ich odpowiednio do swoich celów. Bez problemu wyczułaś rywalizację, wręcz pewną wrogość wobec konkurencyjnego warsztatu stolarskiego. Twój zmysł estetyczny również był niezwykle wyczulony i byłaś w stanie, nawet bez znajomości fachu, docenić precyzję i pedantyzm, jaki wchodził w wykonanie przedmiotów u Tenshiego. Rzemieślnik skinął głową, zadowolony najwyraźniej, że się z nim zgodziłaś.

- Tak, prawie na pewno mieli dostawę z jakiegoś młodniaka, ewentualnie źle dosuszone. Co do ceny, momencik... niech no policzę... Cis... zawiasy.... zdobienia... Powinno wyjść jakieś tysiąc-tysiąc pięćset Ryo, z terminem dostarczenia w ciągu najbliższych dwóch tygodni. Dokładna cena zależeć będzie od tego, czy ma przy tym pracować nasz najlepszy artysta, Hajima - tak jak na tym przykładzie - czy któryś z jego czeladników. Zadatek to dziesięć procent całej kwoty... no, niech będzie, że od razu policzę minimum, czyli sto ryo. - machnął ręką, najwyraźniej kupiony pozytywnie twoją konwersacją. - Na kogo zapisać zamówienie? -

Pozostało w zasadzie odpowiedzieć na proste, choć potencjalnie problematyczne pytanie. Ale z drugiej strony, przecież stolarz - nawet bardzo dobry - nie powinien chyba znać i pamiętać wszystkich swoich zamożnych klientów, prawda...?

Tymczasem kątem oka, kiedy podziwiałaś jeszcze zaprezentowane produkty, mignęła ci gdzieś koło wejścia do warsztatu czupryna i twarz młodszego brata. Najwyraźniej chyba już sam skończył, i kręcił się w pobliżu, czekając na ciebie.

---

Gorō
Hotaru- wizerunek
Farbiarka
Nagabura, służący w Czarnej Perle
Łuczarz - sprzedawca
Kupiec - myśliwy

[Misaki]

Przytakiwała głową. Nie wiedziała do końca na co, czy młode i dlaczego młode drewno było gorsze to pojęcia nie miała, ale jeżeli wywoływało to takie poruszenie u stolarza to niech i będzie okropne, będzie się z nim zgadzała. Wszystko byleby zakończyć spotkanie na przyjaznej stopie.
Kiedy już była pewna, że jest koniec, podsumowanie podał, podliczył, jej pusta kieszeń nagle wydawała się jeszcze bardziej pusta niż moment temu. Z drugiej strony piękno było bezcenne, więc jakieś tam sto czy tysiąc były niczem wobec piękna. I już witała się z zakończeniem zlecenia gdy padło pytanie, na które… uznała, że zna odpowiedź. Nawet jeśli nie była, to facet musiał uwierzyć, że tak było.
Wyprostowała się i uniosła lekko głowę.
-Pan Ayato - powiedziała pewnym głosem. Kij. Czy istniał pan Ayato. Na pewno jakiś tak. Najważniejsze aby sprzedawca poczuł się wręcz głupio, że od razu sam się nie domyślił o kogo chodzi. Zamierzała spojrzeć na niego z miną z serii „no chyba nie powiesz mi że nie znasz Pana Ayato”.
Kątem oka dostrzegła Goro lecz zdecydowała się nie poświęcać jego obecności zbytniej uwagi, aby przypadkiem nie sprzedać swojej przykrywki. Już dwójka dzieciaków mogłaby dziwnie wyglądać.
Jeżeli pan Tenshi dał się przekonać i wydał takie podsumowanie o które prosiła, zamierzała się grzecznie ukłonić, pożegnać i pognać do brata. Jeśli jednak będzie dociekał co do tego kim był pan Ayato… no to będzie musiała wymyślać na bieżąco.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna o Shigashi" - Ranga D - "Cisza w kanałach, cz. 2"
16/7
Misaki

Stolarz podrapał się po nosie, czekając na twoją odpowiedź, a kiedy padła - zapisał ją szybko na zamówieniu.

- Ayato... ach, Ayato Tanaka, właściciel "Czerwonego Lotosu", zgadza się? Ponoć wyśmienity lokal... może kiedyś tam uda mi się żonę zabrać. - zaśmiał się, kiedy ty - naturalnie - nie wyprowadziłaś go z błędu. Nawet, jeżeli istniały inne osoby o takim nazwisku, to tobie było w tym momencie wszystko jedno. Liczyło się to, że zdobyłaś potrzebne informacje, bez zdradzania swojej prawdziwej tożsamości i najprawdopodobniej bez zapisywania się jakoś szczególnie w pamięci stolarza, który po zapisaniu sobie szczegółów zamówienia, wyciągnął jakąś pieczątkę z jednego ze schowków, po czym przybił ją na kawałku zwoju, który zapisał, oderwał go i wręczył ci precyzyjnie urwany fragment.

- Proszę bardzo, zapraszamy po odbiór z tym potwierdzeniem za dwa tygodnie. Chyba, że pan Ayato sobie życzy, aby dostarczyć mu je do domu? Jeśli tak, to będzie kosztować dodatkowe 50 Ryo. - zaproponował jeszcze. Niezależnie jednak od twojej odpowiedzi, po krótkiej chwili byłaś już wolna, z papierem w dłoni, idąc ulicą niedaleko warsztatu, gdzie po chwili u twego boku pojawił się Gorō.

- No i jak Ci poszło? U mnie niby ok, ale powiem ci, że jakieś takie... syfne się wydawało to drewno, co je tam widziałem, ten cały cis. Nie wiem, po cholerę ktoś by chciał z tego robić cokolwiek i czemu Hotaru uważa, że to taki wielki biznes. No, ale podsłuchałem, że drewno mają od jakichś dwóch kolesi... Shimizu i Kimura. Nie wiem tylko, czy to jacyś bracia co razem sprzedają, czy dwóch osobnych. -

---

Gorō
Hotaru- wizerunek
Farbiarka
Nagabura, służący w Czarnej Perle
Łuczarz - sprzedawca
Kupiec - myśliwy

[Misaki]

Czymkolwiek czerwony lotos był to Misaki była wdzięczna, że stolarz słyszał o takim jegomościu jak Ayato. Dziewczyna nie poprawiała, ani nie podawała innego faceta - co się będzie podkładać. Skoro sam jej pomógł i dał odpowiedź to nie zamierzała ryzykować.
-Dostawa na miejsce - powiedziała z pewnością siebie. Biedny Ayato dostanie przesyłkę za pobranie, której nawet nie zamawiał. No cóż. Chociaż będie ładna.
Szczęśliwie szybko zakończyła konwersacje posiadając potrzebne informacje, oraz wiedzę, że był taki zdolny pan co robił niezwykle urodziwe przedmioty. Pewnie meble były równie fantastyczne.
Misaki uśmiechnęła się nieco do brata.
-Jego dostawcą jest Nakamura. Bardzo źle się wypowiadał o tych dwóch innych dostawcach, więc to Nakamura musi być naszym celem - powiedziała spoglądając na brata -Powiem ci, że to drewno i próbki które pokazał były naprawdę bardzo ładne. Nie znam się na tym, ale to drewno i wykończenia były wysokiej jakości. Smoki też by miały pożytek z takiego specjalisty. Najważniejsze, że mamy dostawcę. Dowiedzmy się czy uda nam się przekazać jakoś informację, Nagabura powinien być pomocny w tej kwestii. - tak. To był kolejny krok. Skorzystać z wygadanego chłopaka i jego zaradności aby przekazać informacje do Hotaru, aby mógł już ruszyć dalej z załatwianiem kontraktu z Nakamurą

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna o Shigashi" - Ranga D - "Cisza w kanałach, cz. 2"
17/7
Misaki

- Ooo, mega! Czyli mamy konkret i nawet jeszcze potwierdzenie z dwóch źródeł. Na moje, to się wykazaliśmy, nie ma co. - stwierdził z zadowoleniem Gorō, kiedy ruszyliście razem z powrotem w kierunku "Czarnej Perły", aby przekazać wiadomość. Przy okazji, dostrzegłaś, że z torby twojego brata wystaje... jedna z ważek-zabawek, które widzieliście na jednym ze stoisk. Pytanie tylko, czy ryzykował trafienie do klatki i miał szczęście, czy może poświęcił na zakup jakieś zachomikowane gdzieś po kieszeniach Ryo?

Dalsza część zadania okazała się już bardzo prosta, choć bardziej żmudna. Po dostarczeniu wiadomości, spędziliście jeszcze trzy dni po Północnej stronie miasta, rozpracowując dostawców aptekarskich. Okazało się, że dostawców ziół było wielu, każdy wydawał się specjalizować w innym rodzaju roślin. Koniec końców spisaliście (i zamówiliście na krzywą gębę) kilkanaście leków i trutek, dokładnie dzieląc sobie informacje kto i co dokładnie sprzedaje, kto ma problemy z utrzymaniem transportów w suchości, a kto często przywozi nie te rośliny, co trzeba lub miesza je z innymi. Rankiem trzeciego dnia powróciliście do Południowego Shigashi i zdaliście pełny raport Hotaru, który okazał się usatysfakcjonowany waszą pracą i oddał wam zarówno za zamówienia dokonane w imieniu fałszywych kupców, jak i za samą pracę. Przykazał wam też przyczaić się na parę dni, a potem wrócić do niego, kiedy skombinuje wam następne zadanie.

Kiedy wróciliście do domu czekały na was dobra i zła wiadomość.

Dobra - Azugimoto i Manjiro pogodzili się, naprawili nawet to, co zdążyli rozwalić i przynieśli też parę ryo do domu - chociaż mniej, niż ty i Gorō. Magu przywitał was oczywiście radosnym szczekaniem i krążeniem między wami, szczęśliwy, że stado było znowu w komplecie. No... prawie w komplecie.

- Ruushi... też przepadła. Tylko tym razem bez listu. - wyjaśnił Azugimoto, kiedy siedliście wspólnie przy stole. Manjiro skinął głową, jak zwykle bardziej milczący niż Azu.


[MISJA ZAKOŃCZONA SUKCESEM! (Z/T)]

---

Gorō
Azugimoto
Hotaru- wizerunek
Farbiarka
Nagabura, służący w Czarnej Perle
Łuczarz - sprzedawca
Kupiec - myśliwy

[Tenshi]

Lato, Rok 395 Tenshi nie była zbyt dobra w tłumaczeniu ludziom i wyrażaniu własnych emocji. Czuła się potwornie skołowana, podświadomie chciała pokazać własną wartość, jednak była świadoma bycia bezwartościowym przedmiotem. Dużo krzyczała o zabijaniu członków i zwolenników Rady, a jak przychodziło co do czego, to dawała dupy po całości. Przyznała się do swojej słabości - strachu przed psami - jednak Pan Ashoka tego nie skomentował w żaden sposób. Nakazał jej milczeć i wskazał na trzy idące postacie. Tenshi usłuchała. Jak mogła być tak bezmyślna? Czy rzeczywiście zabijanie nie zawsze było rozwiązaniem?
- Przepraszam... - wyszeptała.
Również spojrzała w stronę strażników. Może i byli biedni. Może i byli młodzi. Gdyby Tenshi była normalną dziewczyną i gdyby zaciągnęła się do straży miejskiej, to z pewnością nie różniłaby się od nich zbytnio. Mogła wyobrazić sobie siebie jak również idzie do przodu, trzęsąc się ze strachu. Strach nie był jej obcy. W zasadzie to byli przeciwnicy na jej poziomie. Każdy silniejszy i sprytniejszy przeciwnik bez problemu by ją zabił. Nie miała co do tego wątpliwości. Rzeczywiście zabicie tych młodych strażników niewiele zmieniało. To tylko dowodziło tego jak bardzo Tenshi była bezużyteczna.

Jej włosy[1] wróciły do normalności gdy tylko Pan Ashoka powiedział jej, by odpuściła. Wyszła i posłusznie udała się za nim. Odebrała od Ashoki płaszcz. Wiedziała, że to nie jest podarunek. To było narzędzie. To było przebranie. Nawet nie myślała o tym, że mogłaby ten płaszcz zatrzymać. Był piękny, ale dziewczyna nie pożądała pięknych rzeczy.
- Dziękuję.... - powiedziała jednak.
Chciała być sprytniejsza, chciała być silniejsza, chciała być bardziej przydatna. Pan Ashoka nic nie odpowiedział, gdy go pytała czy ją nauczy... Brak odpowiedzi był równoznaczny z zaprzeczeniem. Nie miała wątpliwości jaka jest jej najbliższa przyszłość... Zawali przydzielone zadanie i zostanie zabita. Nie mogła wyrzucić tej myśli z głowy. Jaki koniec ją czeka? Znowu spalenie żywcem? Odcięcie głowy? Uduszenie? Możliwości była cała masa.

Podążała za Ashoką, nie odzywając się. Miasto, które przyszło jej ujrzeć... i to jak zachowywał się Pan Ashoka... było bardzo odmienne od stanu psychicznego zabójczyni. Miasto - chociaż niedawno odbywały się tu walki - próbowało się odbudować. Ludzie byli uśmiechnięci, pomocni i spokojni. A Pan Ashoka bardzo pewny siebie. I to prawda... gdyby tylko Pan Ashoka jej pozwolił... to zaczęłaby masakrę. Może to pomogłoby jej rozładować to całe napięcie.
Bo ona jedyna chyba ze wszystkich ludzi tutaj zebranych była wyjątkowo podenerwowana. Rozglądała się nerwowo na boki. Lustrowała wzrokiem każdego człowieka, którego widziała. Zwracała zbytnią uwagę na najzwyklejsze przedmioty: młotek do wbijania gwoździ mógł rozbić jej czaszkę, piła do cięcia drzewa mogła odciąć głowę, a strzaskana butelka po sake stawała się niezwykle ostrym "tulipanem". Najzwyklejsze przedmioty mogły być zabójcze.
- Wszędzie wrogowie... - powtarzała cicho. Oby tylko nikt jej nie słyszał. - Wszędzie wrogowie...
Dlaczego tak reagowała? Przecież miasto było podzielone dopiero od niedawna, a sama Tenshi prawdopodobnie była tutaj co najmniej kilka razy w przeszłości. Jej myśli dryfowały na bardzo niebezpieczne wody. Dziewczyna była niespełna rozumu. Pan Arata wyszkolił ją na zabójcę, ale umiejętności to nie wszystko. Tenshi była zbyt głupia. Chciała to zmienić. Chciała być mądrzejsza. Zabójca powinien być sprytny i przewidywać ruchy przeciwnika, więc ona wszędzie, w każdym i we wszystkim widziała zagrożenie.
Dotonowy mur robił wrażenie. Był silnie strzeżony. Strażnicy. Wrodzy shinobi... Serce waliło jej jak szalone. Pijak z "butelkowym tulipanem" był niebezpieczny, ale ninja z setką niezwykle szybkich shurikenów był z tysiąc razy bardziej.

Nie wiedzieć kiedy, Tenshi znalazła się w opuszczonym budynku. Ashoka użył pewnego rodzaju sygnału, by kogoś wezwać albo oznajmić swoje przybycie. Tenshi mogłaby odpocząć. Mogłaby, gdyby była normalna. Mogłaby, gdyby ciągle go miała... Lecz nagle spostrzegła, że go nie ma. Że go straciła...
- O nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie... - Zaczęła panikować. - Nie ma go, nie ma go, nie ma go... Spłonął, spłonął, spłonął...
Usiadła w kącie, a po jej policzkach pociekły łzy. O czym mówiła? O liście Pana Araty, która miała dostarczyć Pani Hibiki...

---

KP i Informacje

  Ukryty tekst

- Barman Yao

Kopiuj

[b][color=#BFFFFF]- Barman Yao[/color][/b]

[Arii]

2/17

Smoczyca
Zlecenie Specjalne B - Wojna o Shigashi (Akiyama)

---

Poddenerwowanie było zrozumiałe, nei była już dłużej na swoim terenie, gdzie mafia rządziła i robiła co jej się żywnie podobało. Ale za to mogła kroczyć tutaj razem z pewnym swoich ruchów Ashoką, który z uśmiechem na twarzy przedzierał się przez kolejne uliczki, prowadząc ją do opuszczonego budynku. Tam mogła pogrążyć się w swoich rozmyślaniach, czekając na to co wydarzy się po dziwnym sygnale. Ashoka przyglądał się jej spoconej od stresu twarzy. -Uspokój oddech. Powoli weź powietrze, dużo, potrzymaj trochę i wypuść, bardzo powoli. Uspokoisz tak bicie serca. Nie ma czym się stresować i denerwować. Jesteśmy na naszych ziemiach. Nikt nas tutaj nie zrani, ani nie musisz przed nikim się bronić...- uśmiechnął się delikatnie, jakby właśnie nakrywał ją kocem, dbając o nią. Mogło być to dziwne uczucie. Właśnie poznawała całkowicie innych wrażeń sensorycznych związanych z otoczeniem. Nie musiała być bita, nie musiała... praktycznie nic w tym momencie. Mogła przeżyć i cieszyć się tym, że nie zginęła i nic z tego złego nie wyniknęło.

Godzinę po daniu sygnału, nagle klapa w podłodze poruszyła się. Ashoka wyprostował się i z uśmiechem na twarzy. -Czas ruszyć do domu, Tenshi-chan.- w klapie widziała zamaskowaną postać ubraną w pełni na czarno. Nie widziała żadnych dziurek na oczy. Wydawało jej się, że tak mogły być zawijane trupy w jakieś materiały i zostawiane. Był to dziwny widok, jak dodało się ruchy wykonywane przez postać. Która nagle zniknęła w czeluściach ciemności. I tak mogli ruszyć o wiele dalej... Do prawdziwej części Shigashi no Kibu. Na spotkanie z Hibiki.

---

Droga była bardzo prosta i ciemna. Świeciły się tutaj tylko krótkie pochodnie, które najwyraźniej już się kończyły. W samym przejściu było bardzo ciasno. Poruszali się tym przejściem przez około czterdzieści minut, aż zabandażowana na czarno postać zatrzymała się i wpuściła ich do dziwnego pomieszczenia, którego dziewczyna się w ogóle mogła nie spodziewać w takim miejscu. W trójkę stali w nim i nadal zostawało dużo miejsca a na samym środku jednej ze ścian były dziwne drewniane drzwi, które Ashoka otworzył, niczego już się nie bojąc. Wskazał jej, żeby weszła jako pierwsza i kiwnął do postaci głową. Ta nagle rozmyła się w obłokach dymu.

A sama dziewczyna weszła przez te drzwi na wyjście z jakieś innej ściany, która skierowała ją na potężny budynek, przed którym stał złoty posąg smoka. Budynek był potężny, piękny i w dużej ilości złota zmieszanego z czerwieniom. -Witamy w Siedzibie Władz Południowego Shigashi.- powiedział mężczyzna wychodząc za nią i kładąc jej dłoń na ramieniu. Ruszył od razu do przodu kierując się do budynku. Była właśnie po drugiej stronie Muru, nie oddzielona od swojego pracodawcy. Widziała teraz drugą stronę fortyfikacji, gdzie stało około stu żołnierzy w różnych odległościach kryjących się za kamiennymi fortyfikacjami zabezpieczonymi dziwnymi kuszami wbitymi w ziemię. Na dachach czterech budynków zobaczyła postaci z przepasanymi łukami i rozglądającymi się po okolicy. Nie widziała tutaj żadnego przechodnia jak po drugiej stornie. Byli tutaj tylko żołnierze. Nieco dalej przed samym budynkiem Władz, rzeczywiście widziała krążących ludzi - równie uśmiechniętych, co po drugiej stronie. Ale teraz byli swoi - z zasady.

Podchodząc do budynku na spotkanie z nimi wyszło dwóch strażników w lekkiej zbroi i każdy trzymał w dłoni włócznie ze złotym ostrzem na swoim końcu. Od razu wyprostowali się, kiedy Ashoka się do nich uśmiechnął. -Ashoka-dono, miło pana znowu widzieć. Czy wizyta została zapowiedziana?- młodszy ze strażników delikatnie się jąkając wyprostował się od razu wypowiadając formułkę, która prawdopodobnie musiał mówić każdemu.

-Nie muszę zapowiadać swojego przybycia Hibiki. Dlatego spocznijcie i wróćcie do patrolu.- ci tylko kiwnęli szybko głowami a Ashoka przeprowadził Tenshi do przodu, wprowadzając ją do środka budynku, gdzie bogactwo mogło ją całkowicie onieśmielić. Ludzie chodzili tutaj w pięknych szatach a ona jeszcze nie umyta po misji nie pasowała tutaj bardziej jako narzędzie, ale także jako człowiek. Ashoka jednak się tym nie przejmował. Kłaniano się przed nim i pozwalano mu iść dalej, przechodząc przez sześć różnych pomieszczeń otworzył na oścież wejście do głównej sali, gdzie zasiadała na złotym tronie, ubrana w czarną suknię lejącą się po schodkach przed nią. Była długa... I pozłacana na wykończeniach z ornamentami smoka na rękawach, ale także z naramiennikami w tym samym kształcie. We włosach miała złote spinki i pomalowane na czerwono usta.

-Ashoka przyszedłeś z gościem...- kobieta spojrzała się na małą Tenshi, bez żadnej większej refleksji. Ale nie spuszczała z niej swojego wzroku, chłodnego i kalkulującego. Nikogo więcej tutaj nie było.

-To jest Tenshi. Chciała złożyć raport dotyczący znalezienia klucza, ale także ważnego listu od swojego Mistrza.- mężczyzna nie robił sobie nic z tego, że stał przed swoją władczynią, ale popchnął delikatnie dłonią Tenshi, aby ta z należytym szacunkiem zwróciła się do Hibiki i zdała jej swój raport dotyczący misji i całego zajścia, I tego, co ze sobą przynieśli. Ashoka narazie nie wychylał się ze swojem, który przepasany miał na plecach, ani nie pokazywał klucza, ręki lub czegokolwiek, co udało jej się zdobyć.

Z/T

Dialogi:
Sakagure Hibiki - klik!
Chochuro - klik!
Meltiana
Ashoka - klik!