Pomniejsze szlaki

[Boyos]

Boczna ścieżka odchodzi od głównego traktu niepozornie, szybko zwężając się do wąskiego pasa ubitej ziemi i kamieni. Nie jest wyłożona ani utrzymywana — jej kształt wyznaczyły lata użytkowania przez lokalnych mieszkańców, pasterzy i pojedyncze wozy. Miejscami ścieżka zanika w wysokiej trawie, by po chwili znów stać się wyraźna.

Otoczenie jest otwarte i spokojne. Po obu stronach drogi rozciągają się równiny porośnięte dzikimi trawami i polnymi kwiatami, przerywane pojedynczymi drzewami i drewnianymi płotami wyznaczającymi granice pastwisk. Brak tu rowów, krawężników i znaków — ścieżka istnieje tylko dlatego, że ktoś nią wciąż chodzi.

Podłoże jest nierówne i zmienne. W suchych porach twarde i pyliste, po deszczach grząskie i pełne kolein. Kamienie wystające z ziemi zdradzają dawny bieg drogi, lecz brak regularnej nawierzchni sprawia, że podróż wymaga ostrożności. Szerokość ścieżki pozwala na przejazd pojedynczego wozu, lecz mijanie się jest utrudnione.

Boczne ścieżki tego typu prowadzą do mniejszych osad, pól i zaplecza gospodarczego, omijając oficjalne punkty kontroli. Nie są tajne ani zapomniane, lecz pozostają poza głównym nurtem ruchu. To drogi codzienności — wykorzystywane przez tych, którzy znają teren i nie potrzebują wygody ani nadzoru głównego traktu.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi zmarszczyła brwi. Nie przerwała mu, choć w środku czuła, jak coś się w niej napina. Gdy skończył, skinęła głową.

- Dziękuję - powiedziała cicho. - Czasem łatwiej uwierzyć w ducha niż w to, że coś takiego może być dziełem człowieka. Ale nie zignoruję żadnej informacji. Nawet tej, która wydaje się być tylko legendą.

Odwróciła się do Yoshiry, która stała obok, z rękami skrzyżowanymi na piersi.

- Nie wiem, czy to duch, czy ktoś, kto chce, byśmy myśleli, że to duch. Ale jeśli naprawdę ktoś układa te mogiły, to znaczy, że nie mamy do czynienia tylko z chorobą. Może to nie tylko natura. Może ktoś to robi celowo.

Spojrzała na Yoshirę z powagą.

- Musimy być bardzo ostrożne.

Już w namiocie, po wyjaśnieniach, Hiromi zamrugała, gdy Tamachi umilkł. Słysząc całą opowieść dowódcy, poczuła, jak po plecach przebiega jej dreszcz. To, co usłyszała o dziwacznych mogiłach i purpurowej florze budziło grozę. Z początku stała nieruchomo, trawiąc każde słowo Tamachiego. Purpurowe, oślizgłe rośliny wyrastające z ciał... choroba tak gwałtowna, że zabija w tydzień... Hiromi zacisnęła dłonie w pięści na skraju swojej koszulki, żeby ukryć ich lekkie drżenie. Próbowała nie dać po sobie poznać, jak bardzo wstrząsnęły nią szczegóły tej historii. Starała się zebrać myśli i nie dopuścić, by obawy wzięły górę nad jej profesjonalizmem. Jako medyczka, już nieraz widziała ludzi umierających na różne choroby czy rany, ale opis krwawiących z oczu i uszu ofiar nieznanej zarazy był inny.

Mimo to, w głowie Hiromi zamiast paniki zaczął powoli kształtować się plan działania. W końcu właśnie po to tu przyjechała. Jeśli nie ja, to kto?, pomyślała, próbując dodać sobie otuchy. Muszę dać radę.

- Dziękujemy za wyczerpujące wyjaśnienia, Tamachi-san - odezwała się w końcu Hiromi, starając się, by jej głos zabrzmiał spokojnie i rzeczowo. - Czy mogę dopytać o kilka szczegółów? To dla mnie bardzo ważne, by poznać wszystko, co tylko może okazać się przydatne. - Spojrzała pytająco na dowódcę, mając nadzieję, że się zgodzi.

Młoda medyczka przeszła do szczegółowych pytań, mając nadzieję, że niczego nie pominie:

- Wspomniał pan o dziwnym symbolu ułożonym z patyków przy pierwszej mogile. Czy mógłby pan go opisać dokładniej, narysować go? Czy podobne symbole znaleziono także przy innych mogiłach, czy tylko przy tej pierwszej? - zapytała. Symbol mógł wskazywać na jakiś rytuał albo sprawcę. Dlatego pewnie wezwano wyznawców Jashina.

- Czy zauważyliście coś szczególnego w tych porostach? - kontynuowała ostrożnie Hiromi, marszcząc lekko brwi. - Czy wydzielają jakiś zapach albo substancję? Czy roślina przypomina bardziej grzyb, czy ma cechy kwiatu? - W myślach starała się przywołać jakiekolwiek fragmenty ksiąg medycznych o trujących roślinach. Niestety, nic, co znała, nie powodowało tak drastycznych objawów w tak krótkim czasie, zwłaszcza że choroba nie była zaraźliwa z człowieka na człowieka. To sugerowało działanie toksyny, który atakuje jedynie bezpośrednio po kontakcie. - A czy kiedy pojawiły się pierwsze symptomy choroby, próbowano zastosować jakieś lekarstwa lub techniki medyczne, by je powstrzymać? - zapytała z powagą. - Czy ktoś próbował tamte krwotoki i gorączkę leczyć standardowymi metodami? Był tutaj na miejscu medyk? - Chciała dowiedzieć się, czy typowe antidotum lub techniki medyczne odniosły jakikolwiek skutek. W jej głosie brzmiała szczera troska i koncentracja. Każda informacja mogła okazać się kluczowa dla znalezienia lekarstwa lub przynajmniej środka zapobiegawczego.

Hiromi spojrzała jeszcze raz na mapę rozłożoną na stole. Purpurowa flora pojawiająca się na zbiorowych mogiłach... śmiertelna choroba rozwijająca się w kilka godzin po kontakcie... Ktoś lub coś tworzące te upiorne stosy ciał tuż po bitwie i to pod samym nosem oddziałów.

To nie może być przypadek - pomyślała Hiromi. - Ktoś celowo zastawia te “pułapki”. Pytanie: czy to ma służyć zastraszeniu nas? Wyeliminowaniu naszych ludzi nawet po bitwie? A może to jakiś chory rytuał, ofiara dla nieznanego bóstwa?

- Rozumiem też, że nikt poza tymi, którzy mieli bezpośrednią styczność z mogiłami, nie zapadł na chorobę? - upewniła się Hiromi. - Czy wiadomo, co stało się z ciałami ofiar? Czy zostały później spalone czy co z nimi zrobiliście? - zapytała ciszej, choć w jej głosie pobrzmiewał smutek. W sercu czuła ukłucie żalu na myśl o tych ponad dwudziestu zmarłych.

Zerknęła przelotnie na Yoshirę. Na krótki moment ich spojrzenia się spotkały. W ciszy, bez słów, Hiromi przekazała jej blady uśmiech, starając się dodać otuchy im obu. Obecność drugiej kunoichi była w tej chwili na wagę złota.

Cały czas tłukła jej się też po głowie opowieść o Białej Damie. Strzępy makabrycznych obrazów z podróży mieszały się w myślach z przestrogami żołnierzy spod bramy. Trudy wojny zostawiają ślady nie tylko na ciałach, ale i w psychice. Wojna tak łatwo rodzi strach, który przeradza się w legendy o duchach. Nie dziwne, że w takich warunkach rodzą się Białe Damy i inne zjawy. Ludzie rozpaczliwie poszukują winowajcy, by wytłumaczyć sobie to, co ich spotkało.

Jak jednak oddzielić prawdę od pogłosek? - zastanawiała się Hiromi. Muszę trzymać się faktów i na spokojnie je przeanalizować. Inaczej też popadniemy w panikę.

Gdy Tamachi cierpliwie odpowiedział na wszystkie jej pytania, Hiromi wykonała głęboki ukłon.

- Dziękuję, Tamachi-san. To naprawdę cenna wiedza - powiedziała z szacunkiem. - Myślę, że najlepiej będzie od razu obejrzeć tę najbliższą mogiłę - oznajmiła stanowczo, spoglądając to na Tamachiego, to na Yoshirę. W jej głosie brzmiała spokojna pewność. - Zanim dotrze Jashinistka, możemy zebrać pierwsze informacje na własną rękę. Im szybciej obejrzymy to miejsce, tym lepiej. Jeśli ta roślina tak szybko rośnie i tak szkodzi ludziom, wolę zobaczyć ją za dnia, na własne oczy. - Przeniosła wzrok na dowódcę. - Proszę nam tylko dokładnie wskazać drogę. Po powrocie porozmawiamy jeszcze z innymi, którzy mieli do czynienia z mogiłami. Na razie będziemy trzymać się z daleka i nie dotykać niczego. Muszę też sporządzić notatki z tego wszystkiego… dlatego najpierw mogiła, potem dalsze śledztwo, potem notatki.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 8/X

---

Gdy Hiromi odeszła z Yoshirą od strażników, medyczka zauważyła, że muszą być ostrożne. Dziewczyna delikatnie prychnęła, ale potem momentalnie poprawiła się i wyprostowała. Najwidoczniej niechcący zdjęła maskę profesjonalistki. Albo historia, którą usłyszała była tak odklejona, że po prostu nie mogła wytrzymać, albo przebywanie przy Hiromi sprawiało, że zaczynała przekonywać się do dziewczyny. Szybko jednak ponownie przybrała ponownie posturę kunoichi.
- Powiem Ci tak, Hiromi-kun. - zaczęła. - Będziemy dużo zdrowsze, jak będziemy uważać bardziej na tych żywych, niż tych martwych. - odparła, zmuszając się do delikatnego uśmiechu, który przerodził się raczej w krzywy zgryz.

Następnie w samym namiocie, po wysłuchaniu historii Tamachiego, Hiromi była delikatnie przerażona tym, co słyszy. Najwidoczniej cokolwiek było i tworzyło te mogiły - naprawdę istniało i było kilka różnych podejść do tematu. Bezpieczniej chyba było zakładać, że ktoś to robi celowo… ale kto? Ktoś na tyle szybki, by był w stanie przekradać się między oddziałami, a także na tyle silny, by móc nosić ciała bez problemu. Jednak, nie to w tym wszystkim było najgorsze…
- Oczywiście, jesteśmy tutaj by pomóc Wam najbardziej jak się da. Poza tym, mi też zależy na tym, by to zniknęło, bo takie udziwnienia źle wpływają na morale. Zresztą, już teraz żołnierze mówią o jakiejś… a właśnie, to dodatkowa kwestia. - powiedział, po czym podrapał się po brodzie. - Miała miejsce dezercja z obozu niedaleko. Cały oddział zniknął z patrolu. Co ciekawe, byli to raczej weterani, więc sam dowódca, z którym wymieniałem korespondencję był w szoku, ale tak to na wojnie bywa. Skoro zniknęli, to albo przeszli na stronę wroga, albo po prostu znaleźli coś, co ich wzbogaciło na tyle, by nie musieli dalej ryzykować życia. Oczywiście, już pojawiły się legendy o jakimś duchu, który ich zabił, ale to jakieś brednie, które powstały pewnie na podstawie tych mogił. W każdym razie, uważajcie na nich. - zmrużył oczy. - Skoro stali się banitami, to mogą chcieć Was pochwycić, a szczególnie Ciebie Hiromi. Jesteś osobą, za której życie mogą wytargować bez problemu ułaskawienie. Jak ich zobaczycie, możecie ich zabić. Dezercja jest karana śmiercią.

Był to oczywisty przerywnik do tego, o co pytała Hiromi, jednak do jej pytań dowódca też zamierzał wrócić. Pierwsze pytanie dotyczyło dziwnego znaku.
Znak… cóż, to jest chyba najciekawsze. Tak, widziałem go i dlatego podejrzewam, że jest to sprytne zagranie Dzikich. Zaczęli wojnę psychologiczną. - westchnął i podszedł do kufra, po czym wyciągnął z niego zlepek patyków. Podszedł do Was i położył go na stole. To co zobaczyłyście… sprawiło, że Yoshira rozszerzyła oczy i przyłożyła dłoń do ust.



Był to ewidentnie jakiś okrąg z patyków, połączony dość niedbale jakąś lniana linką. Co jednak ciekawsze - w środku tego okręgu był ewidentnie wyrzeźbiony herb klanu Uchiha i to dość dobrze odwzorowany. Co ciekawe, nie wyglądało to na fuinjutsu, a raczej na jakiś symbol, który wywiesza się przed domem w celach ochrony przed demonami. Z jakiegoś powodu jednak, to na co patrzyłyscie, emanowało bardzo złowrogą aurą. Nawet jeżeli nie znałyście się na tym, co to może być, to....
- Czemu jak na to patrzę, to przebiega mnie dreszcz? - zapytała Yoshira.
- Prawda? A to tylko zlepek jakichś patyków, chociaż nie powiem, ktos ma zacięcie artystyczne. Pewnie jakiś Gazo po stronie Dzikich rzeźbi takie coś.

No to Hiromi wiedziała doskonale, jak wygląda owy… cokolwiek to było?
- Tego sporo wisi, albo leży w miejscach mogił. Jedno wzięliśmy dla testu, bo nie wierzę w te wszystkie zabobony, ale ani nie zachorowałem, ani nie nawidził mnie żaden duch… tym bardziej żadna Biała Dama. - powiedział i delikatnie się uśmiechnął.

Następnie Hiromi zbombardowała Tamachiego pytaniami o to, czym może być mogiła. Facet wzruszył ramionami.
- Tutaj za bardzo nie pomogę. Dla mnie to wygląda jak jakiś kwiat, z którego leje się nektar. Bardzo dużo nektaru. Ale inni mówią, że to raczej grzyb. To już musicie same ocenić. - odparł. - Czy śmierdzi? Może trochę, jednak nie wiem czy to akurat z tego kwiatu, bo zapach, jaki się unosi to czysty metaliczny zapach krwi. Więc, raczej może być to po prostu z ciał.

Na pytanie o leczenie, Tamachi pokiwał głową.
- Mamy owszem medyków, ale są to raczej medycy polowi, którzy amputują kończyny, niż jacyś prawdziwi ironini. Mieliśmy sześć takich przypadków. Oddział chłopaków, którzy mieli kontakt z substancją tydzień temu gdy kazałem im to poprzenosić. Zaczęło się od gorączki i majaków, która nie chciała za nic puścić. Oczywiście, próbowaliśmy ją zbijać, ale to nic nie dawało. Dopiero koło trzeciego dnia się pogarszało i zaczynali krwawić z oczu i uszu, aż po tygodniu po prostu umierali. Wszystkie trzy ciała spaliliśmy, bo… baliśmy się jakiejś zarazy. W sumie to nie pomyślałem, ale i tak baliśmy się przenieść ich ciała. Na szczęście wydają się nie zarażać. Przynajmniej medyk, który przenosił ciała nie zachorował, ale nie dotknął ich gołym ciałem, a rękawiczki w których pracował potem spalił. Wiem, że z innych obozów też próbowali eliminować mogiły i skończyli tak samo.

Potem Hiromi podziękowała za wsparcie i powiedziała, że sama chce obejrzeć za dnia owe zjawisko. Tamachi skinął głową
- Do pierwszego z nich możecie bez problemu jechać same. Tak jak mówiłem, jak wyjdziecie z obozu, to skierujcie się na północ i jedźcie drogą około piętnastu minut konno. Potem zobaczycie, że główna droga jest zatarasowana kłodami, to je mińcie i jedźcie dalej. Przed tym kłodami jest wydeptana dróżka w lewo, bo jak oddziały chodzą to omijają tamte miejsce. Od kłody macie jakieś dziesięć minut drogi. Tam, gdzie zaczyna się gęstsza linia drzew, tam zobaczycie. Duże, fioletowe, czy tam szkarłatno purpurowe. Napewno traficie.
Następnie wyszłyście z namiotu i ruszyłyście do bramy, gdzie Yoshira wzięła konie i podała Ci lejce jednego z nich.
- Brzmi to jakoś strasznie… dziwnie. - zaczęła niechętnie. - Zawsze tak wyglądają Twoje zlecenia?


Yoshira Uchiha - Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Kiedy wyszły, Hiromi nie odpowiedziała od razu. Przez chwilę tylko patrzyła na Yoshirę, która - choć próbowała zachować profesjonalizm - nie zdołała ukryć lekkiego rozbawienia. To jedno, krótkie prychniecie, ten krzywy uśmiech… coś w niej pękło. I Hiromi to zauważyła. Nie skomentowała jednak. Zamiast tego, uśmiechnęła się lekko, niemal niezauważalnie.

- Nie - odparła w końcu, spokojnie, z nutą ironii. Pomyślała o misji na zgodę na małżeństwo Masahiro, któremu potem panna młoda uciekła. - Zwykle są jeszcze dziwniejsze.

Wsiadła na konia, poprawiając torbę z medykamentami. W głowie wciąż miała obraz tego znaku - patyki, lniana linka, a w środku symbol klanu Uchiha. Dobrze odwzorowany. Zbyt dobrze. To nie był przypadek. Ktoś wiedział, co robi. Ktoś chciał, żeby to zobaczyli. Żeby to zapamiętali.

Znak nie był fuinjutsu, ale miał w sobie coś złowrogiego. Hiromi nie znała się na duchach, ale znała się na ludziach. I wiedziała, że strach to broń. Wojna psychologiczna - tak to nazwał Tamachi? I miał rację. Tylko że wojna psychologiczna wymaga celu. A tu? Kto miałby zyskać na sianiu paniki wśród żołnierzy Ryuzaku? Dzicy i Kaminari? Czy to był styl Kaminarich? Niekoniecznie. Dzikich? Tego nie wiedziała.

A może to nie wróg z zewnątrz. Może to ktoś z wewnątrz. Ktoś, kto zna ludzkie lęki. Ktoś, kto wie, jak siać niepokój. Ktoś, kto chce, by klan Uchiha sam się rozpadł od środka.

Hiromi spojrzała na Yoshirę.

- Ten znak… - zaczęła, bardziej do siebie niż do niej. - To nie przypadek. Ktoś go zrobił z premedytacją. I wiedział, co robi. Wiedział, że go znajdziemy. Że zwrócimy uwagę. Że nas poruszy.

Zamilkła na chwilę, po czym dodała:

- I wiesz co? Może masz rację. Może powinniśmy bardziej uważać na tych żywych niż na tych martwych. Bo ci martwi już nie knują.

Ruszyły w stronę bramy. Hiromi czuła, jak napięcie w niej rośnie. Nie przez duchy. Nie przez florę. Przez ludzi. Przez to, co powiedział Tamachi o dezerterach. Weterani, którzy zniknęli bez śladu. Może zdradzili. Może uciekli. A może… może to oni stoją za tym wszystkim?

A może było to coś zupełnie innego?

Nie wiedziała. Na razie miała za mało informacji. Będzie się zastanawiać później.

Hiromi wyjęła maski ze swojej torby - jedną podała Yoshirze, drugą założyła sobie na twarz. Upewniła się, że jej rękawiczki nie mają żadnych dziur. Spojrzała przed siebie, na drogę prowadzącą ku mogile.

- Ruszajmy - powiedziała cicho. - Zobaczmy, co tam naprawdę rośnie. Zatrzymamy się, jak tylko coś wypatrzymy. Niczego nie dotykamy. Niczego nie wdychamy.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 9/X

---

Hiromi wraz z Yoshirą ruszyły jeszcze za dnia w kierunku pierwszej z mogił. Dziewczyny wsiadły na konie i wyjechały z obozu, kierując się w północnym kierunku szlakiem.
- Nie wiem, staram się zachować profesjonalizm cały czas, ale jak słyszę jakieś opowieści o duchach czy jakichś dezerterach, to mam wrażenie jakbym trafiła do jakiegoś innego świata. - powiedziała, ponownie na chwilę zdejmując maskę poważnej dziewczyny. Ewidentnie to co zobaczyłyście, było czymś czego Yoshira meldując się o przydział na misję kilka dni temu - się nie spodziewała.

Ruszyłyście więc dróżką i rzeczywiście nie trwało jak piętnaście minut, gdy dojechałyście do rozwidlenia, a raczej przewalonych drzew. Kłody były ułożone wprost w taki sposób, by uniemożliwić przejazd dalej i skręt w lewo był drogą, która dopiero co zaczęła być udeptywana. Widać było na kłodach niedbałe ślady po siekierach, a także niedaleko konary, które wystawały wskazując, gdzie wcześniej rosły drzewa. Całość była zrobiona w pośpiechu, jakby strażnicy którzy wykonywali te czynności chcieli jak najszybciej zrobić co mieli zrobić i stąd odejść.

Blokadę łatwo było wyminąć, więc pojechałyście dookoła i po chwili byłyście znowu na głównym trakcie, który prowadził wprost na północ. Nie wiedziałaś czemu, ale mimo tego, że było dość widno, to gdy tylko minęłyście linię drzew, zaczęłaś czuć się bardzo nieswojo. Miałaś wrażenie, jakby ktoś Cię obserwował. Co więcej, Yoshira nawet jeżeli tego nie skomentowała, to zaczęła się oglądać za siebie i w ogóle wykonywać jakieś takie przyruchy, które automatycznie powodowały niepokój również i u Ciebie.
- Cholera, nie jestem jakaś… nie wierzę w takie rzeczy, ale nie powiesz mi, że nie czujesz się nieswojo. - powiedziała Yoshira. - Dziewczyno ogarnij się… - wyszeptała bardziej do siebie, jak do Ciebie.

I w ten sposób pojechałyście jeszcze pięć minut i zgodnie z tym, co mówił Tamachi, zauważyłyście to. Mogiła była porośnięta jakimś fioletowym grzybem, albo jakimś dziwną fioletową mazią, która w pewnej chwili rozlewała się już na boki. Co więcej, sama mogiła była zarośnięta i wyglądała tak, jakby była tu przynajmniej kilka miesięcy w czasie obfitym do porostu roślin, a nie przez kilka tygodni. Zgodnie z tym, co mogłaś się spodziewać - nad mogiłą wisiał znak. Bardzo zbliżony, o ile nie identyczny z tym, który widziałaś u Tamachiego.

W pewnej chwili konie zatrzymały się i prychnęły, ewidentnie nie chcąc dalej podchodzić do dziwnego zjawiska. Yoshira spojrzała zdziwiona.
- Co jest? - zapytała. - Czemu nie idziecie? Przecież jesteście szkolone do takich rzeczy. - powiedziała ewidentnie zaskoczona, starając się wytłumaczyć jakoś im, że ich kariera zależy od tego momentu. - I tak tam podejdziecie. - westchnęła.

Dziewczyna zeskoczyła i złapała za lejce, po czym zaczęła prowadzić konia w tamtym kierunku.
- Ty też tak zrób. Nawet jak nie chcą, to muszą się przyzwyczajać do tego. - powiedziała Ci, a konie ewidentnie nie chciały się zbliżać, więc zaczęło się szarpanie ze zwierzętami.

Finalnie - mogiła była około 5 metrów od Ciebie. Nawet teraz mogłaś dostrzec zarysy twarzy martwo patrzące w bliżej nieokreślone punkty.
Yoshira Uchiha - Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

- Tak jest zawsze, Yoshira-senpai - wyjaśniła Hiromi, kiedy jechały. - Ludzie próbują wiele rzeczy wymyślić, żeby poradzić sobie z sytuacją. Widzą i wierzą w różne rzeczy. Tak powstają legendy, prawda? - westchnęła głęboko. - Ale tak, też się tutaj czuję jakoś tak inaczej. Nie wiem… po prostu… A tam, zobaczymy.

Jechały. Hiromi była nieco zaniepokojona tym, że ułożono kłody na drodze, ale pewnie leżały tutaj, ponieważ musieli zaznaczyć drogę do mogił i ją przyblokować. One jednak musiały minąć kłody i pozwolić koniom jechać dalej. To było rozsądne, żeby nikt się tutaj nie zapuszczał.

Jechały dalej, a Hiromi dziwnie się poczuła i wyprostowała. Zamknęła na chwilkę oczy i otworzyła je ponownie. Jej wzrok szybko przystosował się do zauważania większej ilości szczegółów i przetwarzania ich szybciej, więc rozglądała się dookoła - chciała zobaczyć, czy nie ma żadnego ruchu, żadnej chakry, której nie powinno tutaj być.

- Jeżeli potrafisz, włącz Sharingan - powiedziała dziewczynie. - Musimy zapamiętywać wszystkie szczegóły - dodała. - I tak, czuję się nieswojo. Ale chakra może robić różne rzeczy. Wystarczy, że ktoś z dużymi jej zasobami będzie w pobliżu i już jego aura może cię przytłoczyć. A przynajmniej… tak to sobie logicznie próbuję wyjaśnić. Niczego nie odrzucamy, ale niczego nie przyjmujemy na wiarę. Jesteśmy tutaj, żeby to zbadać.

Hiromi w dużej mierze mówiła również do samej siebie, nie tylko do Yoshiry. Łatwo było zatracić się w wierze, łatwo było się zatracić w przyjmowaniu wszystkiego na logikę i odrzucać inne rzeczy.

- Ale, Yoshira-senpai… Uchiha Azuma widział i walczył z Tengu - dodała jakby na koniec.

W końcu dojechały. Hiromi poczuła, jak jej koń się zatrzymuje ze strachem przed mogiłą i nie chce jechać dalej. Yoshira koniecznie chciała konia dalej pociągnąć, ale Hiromi nie była tego taka pewna.

- Nie… - powiedziała powoli, zeskakując z konia. - Nie. Na razie nie. Nie wiemy co to jest, gdzie się rozrasta, jak w ogóle działa. Jak będziemy na koniach jeszcze przypadkiem w to wdepniemy. Wiem, że dobrze, jakby się nie bały… ale jeżeli teraz się boją, to może, jakbyśmy jechały po prostu, to by nas ostrzegły? Nie wiem, ale… nie prowadź ich bliżej.

Hiromi miała nadzieje, że Yoshira jej posłucha. Jeżeli tak było, oddała lejce swojego konia Yoshirze i ostrożnie podeszła bliżej. Miała zakryty nos i usta, rękawiczki na dłoniach. Ostrożnie obejrzała ziemię wokół mogiły - żeby widzieć, jak daleko rozlewa się grzyb czy cokolwiek to było. Nie podchodziła bliżej niż bezpieczna odległość, żeby powoli zacząć obchodzić mogiłę. Było jej niedobrze, kiedy wpatrywała się w pokryte fioletem ciała. W życiu czegoś takiego nie widziała, z niczym jej się nie kojarzyło. Próbowała rozpoznać, czy ciała należą do kogoś - nie do kogoś znajomego, ale czy do Uchiha czy Dzikich? Może Kaminari? Dało się to w ogóle rozpoznać?

Na razie nie chciała pobierać próbek ani podchodzić bliżej. Na razie patrzyła, szukała więcej anomalii, więcej szczegółów.

- Przyspiesza wzrost - powiedziała Hiromi. - Tych roślin. Zarastania mogiły… próbuję dojrzeć, czy przyspiesza też rozkład. Grzyby rozkładają zwłoki - dodała. - Jeżeli to grzyby. W ogóle… nie wiem, jak to wygląda. Jest… będzie mi się śnić po nocach.

Hiromi przeniosła wzrok na znak nad mogiłą i przez chwilę się mu przyglądała. Nie chciała próbować go zdejmować, po prostu wyciągnęła notesik i ołówek i próbowała naszkicować wiszący symbol, przyglądając się, czy nie ma tam wyżłobionego znaku Uchiha, jak wcześniej.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 10/X

---

Hiromi również czuła się nieswojo, szczególnie gdy minęły zastawioną drogę w kłodach. Co więcej, medyczka poleciła Yoshirze by ta uruchomiła swojego sharingana i dziewczyna skinęła głową, po czym w jej oczach zakręciły się źrenice. Nagle oko zakryło się czerwienią, a wokół środka zafalowały… trzy łezki. Dziewczyna nerwowo zaczęła oglądać się dookoła, starając się zapamiętywać obszar zgodnie z poleceniem Hiromi.

Nie udało Wam się jednak zlokalizować żadnego zagrożenia, więc jak dojechałyście do mogiły, to po dłuższej chwili Yoshira wyłączyła sharingana.
- Em… tengu? - powtórzyła, patrząc już normalnym wzrokiem. - Czyli… że te duchy z legend? Pan Azuma? - dziewczyna wydawała się totalnie nieprzekonana tym, co do niej mówisz. - Ym… no rozumiem, ale… no nie obraź się, ale sama mówiłaś, że ludzie dopowiadają sobie legendy. Pewnie spotkał jakiegoś marionetkarza, który akurat sprawnie potrafił udawać ducha i dlatego. - odparła.

Cóż, Yoshira nie wierzyła w to, że Azuma spotkał jakiegokolwiek Tengu. Może prędzej by uwierzyła w Nue, bo akurat tego trudno byłoby podrobić, nawet marionetkami.

Następnie Hiromi powiedziała, że dobrze, skoro zwierzę ich ostrzegło i poprosiła, aby nie podchodziła bliżej z końmi. Dziewczyna miała jednak odmienne zdanie.
- Nie zgodzę się Hiromi-kun. - powiedziała. - Koń to zwierze, które jest przedłużeniem Twojej woli. Jeżeli te przedłużenie woli nie działa, bo zwierzę się boi, to jest to towar wadliwy. To Ty masz dyktować warunki, kiedy koń ma podejść, albo nie, Hiromi-kun - a nie koń swoim strachem dyktuje Ci podejście. - popatrzyła w Twoim kierunku. - Na wojnie jeżeli koń obawia się szarży na przeciwnika, to może sprawić, że jego jeździeć zginie. Tak samo tutaj - jeżeli kiedykolwiek będziesz chciała przejechać obok mogiły, a koń stanie dęba bo się przestarszy, to możesz stracić życie. - westchnęła. - Jednak ja jestem tutaj tylko od ochrony Ciebie. Skoro nie chcesz, to nie będę podchodziła. - i tak jak powiedziała, tak stanęła w miejscu, gdzie maksymalnie mogły podejśc konie, lecz nie prowadziła ich bliżej.

Hiromi zaś zaczęła bezpieczną obserwację zjawiska. Przede wszystkim - cokolwiek to było, wyglądało jak oślizgłe rośliny, albo rośliny, które wydzielają jakąś klejącą substancję fioletowego koloru. Rośliny wyrastały… chyba z ziemii, która w jakiś dziwny sposób pojawiała się pomiędzy ciałami. Coraz bardziej to przypominało nie tyle stos ciał, co raczej kopiec, w które w jakiś sposób zostały wciśnięte ciała, a finalnie na ich ciałach zaczęła wyrastać dziwna flora. Tak, to było pierwsze interesujące zjawisko - dziwny blob wyrastał tylko na organicznych częściach mogiły. Hiromi próbowała rozpoznać ciała, jednak były one zbyt zdeformowane na to, by ustalić ich pochodzenie. Jednak, gdy Hiromi spróbowała z drugiej strony podejść do zagadnienia, to po mundurach ustaliła, że zdecydowanie większość była tutaj ciałami żołnierz Ryuzaku. Owszem, znalazło się kilka Dzikich, ale w zdecydowanej większości przeważały barwy Stolicy Handlu. Co ciekawe, blob rozrastał się poza mogiłę i tego była pewna. Tutaj była ciekawostka, bo ewidentnie roślina potrafiła przenieść się już poza organiczną część, jeżeli mogła tylko się rozrosnąć. Inaczej mówiąc, początek brała z ciała, ale dalej mogła iść bez ograniczeń.

Sam znak nie wyróżniał się niczym. Wydawać się jednak mogło, że znak Uchiha nie był wyrzeźbiony. Bardziej wyglądał… jak stworzony? Od podstaw?
-I jak? Na co Ci to wygląda?

Yoshira Uchiha - Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

- Pewnie masz rację - przyznała Hiromi, jeżeli chodziło o konie. - Ale to pierwszy raz co tu jesteśmy. Nie chciałam, żeby przypadkiem w coś wdepnęły. Nie wiemy, jak to się rozprzestrzenia. My odskoczymy, nie wiem, jak konie.

Było jej trochę szkoda, że odmówiła Yoshirze, ale… cóż, miała swoje powody. Głównie takie, że faktycznie bała się, że koń może w coś wdepnąć i rozpryskać, zarazić się, przenieść ze sobą, nawet jeżeli nie. Będzie czas na doszkalanie koni. Na pewno. Prawda?

Kiedy już obejrzała mogiłę, a Yoshira zapytała - nie wiedziała, co odpowiedzieć. Sharingan jej mówił, że nie ma tu chakry - było to coś normalnego. O ile można było to nazwać jako coś normalnego. Ogólnie jej się to nie podobało i najchętniej spaliłaby to świństwo… ale jeszcze nie mogła.

- Nie mam pojęcia. Nigdy nie widziałam, żeby… - pokręciła głową. - Te znaki, nawet jeżeli nic nie znaczą… potrafią wywołać lęk. Naszkicowałam, ale na razie nie chcę nic zdejmować i przenosić, chcę, żeby jeszcze ta Jashinistka to zobaczyła tak, jak jest.

Przez chwilę jeszcze patrzyła na mogiłę. Z momentu na moment przerażenie i niechęć przechodziły w zainteresowanie i potrzebę dowiedzenia się więcej. Młoda kobieta jeszcze raz obeszła dookoła i przyjrzała się wszystkiemu. Miała ochotę nawet trącić to gałęzią i całkowicie rozwalić, sprawdzić jak się roślina zakorzeniła, jak rosła, co miała w sobie…

Co miała w sobie…?

- Czekaj, mam pomysł - stwierdziła Hiromi i podeszła z powrotem do koni. Po chwili wyciągnęła bukłak z wodą i drugi, który był pusty. Dodatkowo upewniła się, że ma wszystkie swoje sprzęty ze sobą, po czym wróciła na miejsce.

Przyklęknęła przy najbardziej wysuniętym, zainfekowanym miejscu, zostawiając trochę przestrzeni w zapasie. Następnie zaczęła wylewać wodę na swoją dłoń, jednocześnie używając techniki Saikan Chūshutsu no Jutsu. Kiedy zgromadziła już odpowiednią wielkość bąbelka powoli przyłożyła go do "bloba", z którego chciała wyciągnąć truciznę - próbkę. Potem będzie trzeba obrobić poprzez odparowanie wody, ale na razie chciała zająć się tym powoli, bez kontaktu z czymś fizyczniejszym niż woda. Bo padało na mogiły, więc woda je spotykała. Rękawiczki i woda też oddzielały Hiromi od substancji, jeżeli jakąkolwiek udałoby się jej wyekstrahować.

Jeżeli się udało, bąbel wody wprowadziła do pustego bukłaka i powtórzyła proces, żeby pobrać wystarczającą ilość próbki. Jeżeli coś się stało - zaatakowało czy coś - tutaj już instynkt kunoichi by wszedł. Jednak jeżeli wszystko było w porządku, mogła też spróbować odciąć kawałek próbki skalpelem, pobrać pęsetą po czym schować do fiolki.

I zapieczętować w zwoju, ale to za chwilę. Na razie pobierała próbki.

  Ukryty tekst