Górska Samotnia

[Kaito Ishikawa]

Górska Samotnia

Wysoko ponad linią lasu, tam gdzie wiatr niesie ze sobą drobiny lodu niczym szept dawnych duchów, stoi samotnia przyklejona do skalnej półki. Ścieżka prowadząca ku niej jest wąska i zdradliwa, wykuta w kamieniu, miejscami przysypana świeżym śniegiem, który tłumi każdy krok. Przepaść po prawej stronie ginie w mlecznej mgle, a ostre szczyty gór wznoszą się ku niebu jak kamienne ostrza. Chata jest niewielka, zbudowana z ciemnego, surowego drewna, które przetrwało niejedną zimę. Dach ugina się pod ciężarem śniegu, a z kamiennego komina unosi się cienka smuga dymu, jedyny znak, że miejsce to nie zostało zapomniane przez świat. Papierowe shōji w oknach jarzą się ciepłym, złotym światłem, kontrastując z chłodnym błękitem otaczającego krajobrazu. Wokół panuje cisza tak głęboka, że można usłyszeć własne myśli. Czasem tylko wiatr zawyje między skałami albo z pobliskiego zbocza osunie się lawina śnieżnego pyłu. Nie ma tu śladów ludzkiej obecności poza jedną parą odcisków stóp prowadzących do drzwi i z powrotem. Jakby mieszkaniec tej samot­ni nie potrzebował niczego więcej niż drewna na opał i ciszy. Mówi się, że droga do tej samot­ni nie pojawia się na żadnej mapie. Można ją odnaleźć tylko wtedy, gdy naprawdę szuka się odpowiedzi albo gdy los uzna, że nadszedł czas próby. Bo góry nie przyjmują każdego. A ten, kto tu mieszka, widział więcej burz, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

[Anzou]

Targanie na plecach dziaduszka, który podstępem zaatakował Niebieskookiego w trakcie pierwszych minut ich znajomości trwało w najlepsze. W trakcie biegu Kaminari co chwila go zagadywał, starał się go nieco bardziej poznać, dowiedzieć jaką jest osobą. Wychodzi na to, o ile mówi szczerze, że stracił kogoś bliskiego. Kaminari wie jak to jest, tuż obok na polu bitwy spotykał się ze śmiercią.
- Bardzo mi przykro. Mam nadzieję, że obecnie znajduje się w lepszym miejscu, w takim, gdzie zwyczajnie nie trzeba się martwić…
Władca Piorunów chciał przekazać w ten sposób nieco smutku i współczucia. Nastolatek skwitował uśmiechem słowa mędrca na temat bandytów, Anzou ma w tej materii bardzo podobne zdanie, nie trawi ich i plewi z ogromną determinacją, bez skrupułów.
- Dobrze, że ma Pan podobną opinię.
Skomentował Anzou i dalej parł przed siebie, ile tylko sił miał w nogach. Odczuwał zmęczenie i trud tej podróży, a najgorsze ukazało mu się dopiero po czasie, gdy na ostatniej prostej trzeba wejść wyżej. Ten widok robił wrażenie, Niebieskooki wiedział, że musi to zrobić, o ile chce spróbować stać się lepszym Shinobi. Droga nie byłaby taka trudna, ale fakt posiadania dodatkowego balastu na plecach robił swoje. Do tego sama góra była stosunkowo wysoka, przez co powietrze było nietypowe, Anzou musiał się do tego zaadaptować. Władca Piorunów stabilizował swój oddech wciągając powietrze nosem i wypuszczając ustami. Powoli, na tyle ile to możliwe. Zwracał też uwagę na to, gdzie stawia swoje kroki, ponieważ bywały miejsca, gdzie można stracić równowagę i polecieć w dół. Używał też momentami techniki podstawowej, która zapewniała mu lepszą przyczepność.
- Nie jest aż tak źle, muszę to zrobić, muszę pokonać swoje słabości i stać się lepszy.
Powiedział Anzou z werwą w głosie motywując się jeszcze bardziej, cel, który mu przyświecał był znany, a to pierwszy z czterech etapów. Lepsze władanie elementem burzy to podstawa. Krok za krokiem, minuta za minutą - Anzou był bliżej.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 8
Anzou : 7
_____________________________

Dotarliście do samotni mędrca, ot zwykły prosty drewniany dom z jedną izbą i kominkiem, do tego wyposażony w jeden stół i dwa krzesła. Z tyłu była spiżarnia oraz miejsce na drewno.
- Wypocznij, jutro zaczynamy szkolenie - ogłosił Raijin

Następnego dnia skoro świt ruszyliście na trening. Na rozgrzewkę musiałeś ponownie wziąć starca na plecy i przebiec kilka kilometrów wokół szczytu góry. Musiałeś uważać na drzewa oraz ich korzenie, kamienie nie występowały licznie, jednak występujący miejscami lód to już była całkowicie inna bajka. Po przebieżce podczas której czułeś jak twoje płuca nie są jeszcze w pełni przystosowane do rozrzedzonego powietrza, przyszedł czas na pompki. Choć przez ten klimat, którego doświadczyłeś nie miałeś już prawie sił, przy każdym ruchu czułeś jak brakuje ci tlenu. Pompki ze starcem na plecach wcześniej niby łatwe, teraz czułeś jakby ważył z tonę.

Dopiero późnym popołudniem udaliście się na samotną skałę, która w połowie znajdował się nad przepaścią
- Przygotowanie do lekcji pierwszej uznajmy, że mamy za sobą. Skoro twoje ciało już się wzmocniło, należy teraz zadbać o najważniejszą część. Etap pierwszy przed nami. Przez tą skałę przewiewa najsilniejszy z pośród wiatrów, musisz na niej usiąść i utrzymać odpowiednio równowagę. Może ci w tym pomóc jedynie odpowiednio dobrze użyta chakra. Jeżeli popełnisz błąd spadniesz w przepaść.
Gdy już się rozsiadłeś mogłeś spojrzeć w dół, widziałeś ziemię, ale była oddalona, upadek jeżeli nie śmiertelny to z pewnością byłby śmiertelny. Zanim jeszcze podjąłeś się zadania, usłyszałeś jak mędrzec dzieli się z tobą pewną mądrością
- Burza nie zaczyna się od pioruna. Zaczyna się od napięcia powietrza. Działaj bo do lata nam czasu nie wystarczy ! - krzyknął Raijin i usadowił się na jednej ze skał, która o dziwo nie była pokryta śniegiem.


Raijin - KLIK

[Anzou]

Dotarcie na miejsce zajęło Anzou wiele czasu, a do tego pochłonęło też sporo energii. Noszenie na takim dystansie dziaduszka zwyczajnie dawało mu się we znaki. Mimo to, mordercze treningi z Kagadą nie poszły na marne, ponieważ Kaminari dawał sobie radę. Samo miejsce było delikatnie tajemnicze, Anzou nie zapuszczał się nigdy w te rejony, więc to wszystko było dla niego lekcją, czymś nowym, doświadczeniem, które uwielbia, poznawanie świata to jedna z jego ulubionych rzeczy.
- Kawał solidnego treningu. Bardzo ładne miejsce sobie tutaj Pan stworzył.
Powiedział z uśmiechem na twarzy Anzou, który po podstawowym ogarnięciu się, uzupełnieniu płynów, zjedzeniu - padł trupem i obudził się następnego dnia skoro świt. Prawdziwy trening czas zacząć, Władca Piorunów był niezwykle ciekawy jak będzie wyglądać. Trening jednak był podobny, typowe targanie na plecach, chłopak wykonywał wszystko zgodnie z instrukcją i nie mamrotał, nie marudził. Wykonywanie pompek też nie było takie proste, siła Anzou to jeden z elementów, które kuleją. Co gorsza, wysokość i inne powietrze też robiły swoje. W dalszej części dnia Niebieskooki miał usiąść we wskazanym miejscu i nie spaść. Brzmiało to banalnie, niemniej, wiatr mógł robić swoje i skutecznie miotać wątłym ciałem Niebieskookiego. Ten jednak nie miał wyjścia, musiał zaryzykować. Już raz leciał w dół, rozbił się i to solidnie, ale poskładano go do kupy. Tutaj nie miał pewności, czy dziaduszek mu pomoże.
- Oby obeszło się bez upadku. Kontrola Chakry. Skupienie na jedności z naturą i własnym ciałem.
Anzou skierował się na wskazane miejsce. Każdy krok stawiał ostrożnie, czuł wiatr, czuł jak nim targa, zapierał się z całych sił, ale również starał się jakoś zjednoczyć z żywiołem. Dać mu go opływać. Anzou aby zagwarantować sobie przyczepność skupił też chakrę w stopach, aby móc się „przykleić” do miejsca, zaprzeć. Natura jest potężna, a burza to też żywioł. Tylko zgodność i jedność może gwarantować sukces.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 9
Anzou : 8
_____________________________

Wstąpiłeś na skałę, kontrole chakry choć mogłeś mieć na wysokim poziomie to siła żywiołu robiła swoje. Tak silnych podmuchów wiatru jak w tym miejscu jeszcze nie doznałeś. Co najdziwniejsze, zanim wstąpiłeś na tą skałę, aż tak mocno nie wiało, wyglądało to tak jakbyś znalazł się w jakimś tunelu powietrznym. Wiatr w końcu zwolnił, ale tylko po to, żeby kilka razy wziąć cię zz zaskoczenia i z całej siły zaatakować po chwili, jakby natura żyła... Ku twojemu przerażeniu... udało jej się, zdmuchnęła cię ze skały. Leciałeś w dół, na szczęście silny wiatr i leżący śnieg sprawił ci psikusa. Choć z początku wydawało się, że ziemia jest o wiele dalej to jednakowoż wielka zaspa śniegu uratowała ci cztery litery. Choć mocno obiłeś swoje ciało.

Zanim się wykaraskałeś nieopodal stał już Raijin
- Jak na pierwszy raz, wcale nie było tak źle, wychodź biegniemy dalej, nie skończyliśmy
Starzec bezlitośnie czekał aż się wygramolisz, żeby ponownie wskoczyć ci na plecy i wskazać dalszą drogę.

Po kwadransie dobiegliście niemalże na sam szczyt, stanęliście przed wielkim płaskiem kamieniem, na którym nie było śniegu
- Wejdź na niego, ale na boso
Nakazał ci mężczyzna, zrobiłeś to, bo i dlaczego nie ? Przecież był to trening na który się zgodziłeś.

Z początku nic się nie działo, mogłeś poczuć się nawet głupio, bo stałeś jak taki kołek, kiedy nagle
*TRACH*
Błyskawica uderzyła w kamień na którym się znajdowałeś. Ładunek przeszedł po kamieniu, rażąc cię nieprzyjemnie
- Kamień piorunów, gdy na nim staniesz, przyciąga błyskawice. Twoim zadaniem jest wyczuć moment w którym piorun uderzy i w idealnym momencie pozwolić przejść ładunkowi przez swoje ciało. Zrobisz to za wcześnie oberwiesz, zrobisz za późno oberwiesz. To jest etap drugi, powodzenia. - uśmiechnął się Raijin stojąc spokojnie i przyglądając się twoim popisom.



Raijin - KLIK

[Anzou]

Trening zaczął się na dobre. Anzou nie negował metod wybranych przez dziaduszka, zapewne wiedział co robi, w jego głosie dało się wyczuć przekonanie do tego co mówi, a wiek sugerował, że jest odpowiednio doświadczony życiowo. Niebieskooki ruszył na skałę z jednym celem - utrzymać się tam niezależnie od siły podmuchu. Na początku Anzou miał wrażenie, że uda mu się to osiągnąć, ale siła wiatru była… niespotykana. Dziaduszek nie kłamał, było to miejsce, gdzie jeden nieostrożny ruch skutkuje upadkiem, z dość znacznej wysokości. Kaminari nie mógł sobie na to pozwolić. Całej siły używał do tego, aby jakoś przeciwstawić się tej sile, pomagał sobie Chakrą, ale czuł, że przegrywa. Nie był tym faktem pocieszony tudzież napiął swoje mięśnie jeszcze bardziej, jeszcze mocniej się wytężył, nie mógł odpuścić bez walki. Wtedy nastąpił ten moment, gdzie nie udało mu się utrzymać tej równowagi i nastolatek spadł z impetem, na szczęście w śnieg. Nie był to aż tak bolesny upadek, a jego mentor znalazł się błyskawicznie obok.
- Wciąż nie tak dobrze jakbym chciał!
Krzyknął niemalże Niebieskooki i otrzepał się ze śniegu jak najszybciej mógł. Zgodnie z instrukcją dziaduszka ruszył za nim i stanął przed kamieniem wysłuchując dalszych instrukcji. Kaminari zdjął buty i poczuł jak zimno otula jego stopę, nie było to przyjemne odczucie, raczej preferował ciepłe lokalizacje, ale nie o komfort tutaj chodziło. On chciał stać się silniejszy, lepszy, mocniejszy i bardziej użyteczny. Taki miał cel, a droga prowadzi przez kamienie, nawet boso i zimą. Anzou wzdrygnął się na dźwięk uderzenia i poczuł ten prąd. Instrukcja była jasna, ale jak do cholery wyczuć błyskawicę i przepuścić ją przez ciało? Nastolatek zamknął swoje oczy.
- Zaczyna się od wiatru…
Powiedział Anzou sobie pod nosem przypominając słowa dziadzia, do tego poprzednie ćwiczenie zapewne miało na celu przygotować go na to, co dalej. Anzou musi poczuć jedność z naturą, jakoś ją przewidywać i dalej wykorzystać na swoją korzyść. Władca Piorunów to tytuł nie bez kozery. Anzou stał na kamieniu, otworzył swoje oczy i uważnie wyłapywał dwa sygnały; wiatr oraz światło, które zwistuje dalsze uderzenie. Wtedy Kaminari zamierza otworzyć swoje ciało, aby przepuścić przez nie wyładowanie elektryczne, coś podobnego do wykorzystywania Reberu i tworzenia go z dowolnego miejsca w ciele, gdzie ładunek trzeba przetransportować i uwolnić. Tutaj proces zdaje się być podobny - dochodzi moment odpowiedniego wpuszczenia energii zamiast zbierania jej ze środka.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 10
Anzou : 9
_____________________________

Starałeś się wyczuć nadchodzący piorun i choć trop był bardzo dobry to jednak przez następną godzinę ciągle obrywałeś, raz za razem
- Skup się, nie daj się ponieść emocją, bądź burza jak jej grzmot - komentował na bieżąco Raijin

Po jakimś czasie, gdy wystarczająco mocno zdążyłeś oberwać od nadciągających wyładowań starzec pomachał ci ręką
- Chodź biegnijmy dalej, to nie nie koniec na dzisiaj - przywołał cię mędrzec
Poczekał chwilę, aż założysz obuwie po czym ponownie znalazł się na twoich plecach i wskazał kierunek do którego miałeś się udać

Po krótkiej przebieżce znaleźliście się na drugim co do wielkości szczycie. Pierwszy był od was oddalony o jakieś pięćdziesiąt metrów, a przynajmniej tak mogłeś wnioskować. W tym miejscu wiało prawie tak samo mocno jak na skale na której miałeś utrzymać balans.
- Będziesz musiał złapać ten metalowy pręt, ale poczekaj - rzekł do ciebie Raijin wskazując wystający kawałek metalu wystający ze skały
Zanim jednak go dotknąłeś, ujrzałeś jak błyskawica uderzyła w niego
- Spokojnie, pręt rozbija siłę natury, ale też ją przyciąga. Ćwiczenie tego etapu polega na tym, żebyś wytworzył w sobie moc burzy z własnej chakry i dostosował się do tego co daje natura. Zsynchronizuj się z burzą, aby nie wyrządziła ci krzywdy, pozwól jej przypłynąć przez twoje ciało, kontrolowanie, bez wybuchów we własnym ciele. - poinstruował cię mędrzec po czym jak to miał w zwyczaju znalazł sobie miejsce do odpoczynku.


Raijin - KLIK

[Anzou]

Anzou był osobą ambitną. Nie potrafił odpuszczać, musiał przeć do końca, niezależnie od okoliczności. Tak jak mają w zwyczaju Kaminari. Chłopak z dużym entuzjazmem podszedł do kolejnego zadania, które wyznaczył mu dziaduszek. Jeszcze nigdy w swoim życiu nie spotkał się z tego typu zadaniem. Wypatrywanie wyładowania elektrycznego i odpowiednie przepuszczenie go przez ciało w momencie kontaktu. Tylko jak na dobrą sprawę przewidzieć burzę? Kaminari stał na środku kamienia, bez butów i skupiony wyczekiwał na uderzenie, aby zaznajomić się z nim, przyjąć z godnością i wypuścić z siebie. To brzmiało na trudne i takie też było w praktyce. Nawet jeżeli Anzou otrzymał teoretyczną instrukcje - egzekucja tego, co powiedział mu starzec była niezwykle trudna. Anzou zwyczajnie obrywał raz za razem, nie było to przyjemne uczucie, ale Niebieskooki musiał w ten sposób zaznajomić się z obecną sytuacją, poczuć ten żywioł i stać się z nim jednością. Wyładowania raz za razem przechodziły przez ciało Władcy Laserów, który to próbował w odpowiednim momencie otworzyć swoje ciało na tą energię i wypuścić ją jeżeli nadejdzie ku temu odpowiedni wedle jego uznania czas. Kaminari słyszał też w tle głosy staruszka, starał się zachować zdrowy rozsądek, nie dawać ponieść emocjom, ale było to skomplikowane, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że jego próby nie przynosiły pożądanego efektu. To było w tym wszystkim najgorsze. Frustracja delikatnie narastała, ale Anzou próbował uspokoić się oddechem, tak jak tylko mógł. Próbował też otwierać się na wyładowanie w różnym momencie, gdy wyłapywał wiatr, jakieś światło czy też czy udawało mu się jakkolwiek spostrzec piorun. Wszystko jednak pełzło na niczym. Niebieskooki chyba nie był jeszcze na tyle zaawansowany, nie aż tak rozumiał tą całą burzę, nawet jeżeli korzystał z tego praktycznie codziennie.
- Co robiłem nie tak? Co powinienem poprawić?
Anzou mówił ciężkim głosem ubierając buty. Czuł zmęczenie, a dziadek nie odpuszczał, kazał mu dalej biec za nim, nastolatek z tym nie dyskutował i pokornie wykonywał polecenia. Jest tutaj po to, aby się czegoś nauczyć. Dziaduszek jest od tego, aby go nauczyć. Posłuszeństwo wydaje się kluczowe. Dwójka znalazła się na innym szczycie, a przed Kaminarim było kolejne zadanie. Niebieskooki miał chwycić pręt i wykorzystać właściwości fizyczne jednocześnie ładując swoją energię w niego. Cel: nie otrzymać obrażeń i wykorzystać przepływ Chakry. Kaminari chyba zrozumiał o co mu chodzi, stanął przed prętem i doskonale zapamiętał jego lokalizację.
- Teraz albo nigdy. Ku chwale Kaminari.
Zmotywował się ponownie Anzou przesyłając energię burzy do swojej dłoni. Czuł, jak energia się w nim ładuje, było to bardzo przyjemne uczucie, doskonale mu już znane. Natęzenie Chakry, które wybrał też było względnie optymalne pod kątem ilości, akurat tutaj Anzou znał mieszankę. Dotknął śmiałym ruchem prętu jednocześnie transmitując energię zgodnie z instrukcją Starca. Dalej Niebieskooki brał to, co dzieje się naturalnie, oczekiwał reakcji ze strony przedmiotu, był na nią gotowy, zaparł się nawet nogami, aby nie dać się wywrócić czy też wytrącić z równowagi. Władca Laserów starał się stale transmitować energię do prętu, odbierać ją i tak stale cyrkulować. Bez przerwy, do skutku, próba za próbą. Anzou jest gotowy do przekraczania swoich barier. Reaguje na bieżąco i stara się też dobierać różne proporcje Chakry w zależności od tego, jak reaguje pręt. Dostosowanie się to podstawa. Jedność z naturą też.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 11
Anzou : 10
_____________________________

Raijin westchnął jakby odpowiedź była oczywista
- Patrzyłeś... - wskazał na niebo - ... Jak dziecko próbowałeś przewidzieć burzę oczami, szukając błysku, ruchu powietrza czy światła. Zapominając, że burza nie zaczyna się w niebie... - mędrzec zbliżył się do ciebie, gestem ręki przejeżdżając delikatnie nad twoim ciałem -... Burza mój chłopcze zaczyna się tutaj, w powietrzu wokół ciebie, w skórze, we włosach, w oddechu. Tyle ci wystarczy, więcej podpowiedzi nie dam.

----------------------------------------

Złapałeś za pręt po po chwili uderzyła błyskawica, energia rozeszła się po całej strukturze odpowiadając na twoją chakrę. Pręt drżał, powietrze wokół aż syczało, przez ułamek sekundy mogło ci się wydawać, że to działa... Uderzenie przyszło znienacka rzucając cię na kolana, energia jednak nie zgrała się w pełni z twoim elementem burzy. Poczułeś jak zapach spalenizny unosi się w powietrzu. Raijin ani drgnął, dopiero widząc jak w miarę do siebie dochodzisz podszedł do pręta i go chwycił, przez moment nic się nie stało, kiedy nagle uderzyło kolejne wyładowanie w metal. Mogłeś dostrzec jak energia rozchodzi się po ciele starca jak woda po kamieniu
- Ja tylko nie przeszkadzam - rzucił krótko

Po kilku kolejnych nieudanych próbach ruszyliście dalej
- Ostatni etap, ale to już przy domu zrobimy. Wracamy - rzucił starzec

Po dłuższym czasie wyczerpany i poraniony od burzy dotarłeś ze starcem na plecach do jego samotni.
- Poczekaj tutaj - nakazał ci Raijin wskazując zapas drewna
Starzec wrócił po dłuższej chwili niosąc ze sobą metalowy pręt i mokrą linę. Kawałek żelastwa wbił w ziemię, do wystającego końca przywiązał mokrą linę, a jej drugi koniec chwycił między palce.
- Złap za pręt i prześlij element burzy do moich palcy. Jeżeli energia będzie czysta i kontrolowana poczuje ją, w przeciwnym razie wróci do ciebie.


Raijin - KLIK