Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Początek lata zastał Tsuyoshiego w dobrej kondycji, zarówno mentalnej, jak i fizycznej. Trudy wiosennej wojaczki nie wycisnęły z niego jeszcze ostatnich soków, a wręcz przeciwnie - ta pora roku upłynęła mu zaskakująco spokojnie. Miał sporo czasu na rozmyślania i podsumowania, które przyniosły mu orzeźwiające uporządkowanie wielu spraw. Dużo częściej niż o tej samej porze rok temu bywał też w Hachimantai, pilnując spraw rodzinnych.

Pewnego wczesnego popołudnia został jednak zaskoczony, gdy wracał z dyżuru przy kapliczce. Był zmęczony ośmiogodzinną wachtą, ale już z daleka zauważył jegomościa, który kręcił się w okolicach wejścia do rodzinnego domostwa. Wyglądał, jakby nie do końca był pewien, czy chce tu wchodzić i czego chce, więc Uchiha od razu skierował się w jego stronę. Hana, która akurat przebywała w tamtym miejscu, zaczęła go zresztą prowadzić w stronę Tsuyoshiego.

- Oniichan, jakiś pan z listem dla ciebie - przedstawiła go krótko, pogodnym jak zwykle głosem.

- Dzięki, Hana-chan - odpowiedział i uśmiechnął się do niej, po czym przeniósł wzrok na posłańca - tak? - zapytał, odbierając list. Od razu go odpieczętował i przeskanował wzrokiem. Na jego twarzy znowu pojawił się uśmiech.

- Odpowiedz Azumie-san, że się zjawię - odpowiedział krótko i go odprawił.

Tsuyoshi ucieszył się z wiadomości o awansie przyjaciela. Nie miał absolutnie żadnych wątpliwości co do tego, że ten sobie na to zasłużył. Miał okazję z nim współpracować przy Rantori i mimo trudności, z jakimi się mierzyli, okazał się być niezwykle kompetentnym shinobi. Bardzo pasowało mu też takie towarzyskie spotkanie. Zapewne będzie też Hiromi-san, no chyba że to impreza tylko dla kolegów, a z nią będzie sobie świętował na osobności. To przecież też było możliwe. Niezależnie jednak od tego, Uchiha jeszcze tego samego dnia zaczął się zastanawiać nad prezentem, jaki sprawi Azumie. Awans na Seinina to już nie byle co. Od razu też tak poprzestawiał harmonogram pilnowania kapliczki, żeby mieć wolny cały dzień. Chciał być w dobrej formie na spotkanie, biorąc pod uwagę to, w jaki sposób przebiegała ich poprzednia, spontaniczna posiadówka.

Następnego dnia Tsuyoshi już po śniadaniu udał się w kierunku Sarufutsu, biorąc ze sobą pewną część swoich oszczędności i... trochę cukierków miętowych, które ktoś (Yumi z Haną?) kupił w Hachimantai. Miał już też w głowie zarys tego, czego będzie szukał, żeby później wręczyć to Azumie. Nie było to nic ani specjalnie drogiego, ani ekskluzywnego (więc Azuma nie powinien odmówić przyjęcia prezentu), ale mogło się okazać szalenie przydatne już w niedalekiej przyszłości. Ranga Seinina była bowiem nieodłącznie związana z dowodzeniem ludźmi.

Zmiana tematu

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

- Prawdziwy Uchiha, co? Z Hachimantai? - Emi uśmiechnęła się do Sosuke, unosząc brew. Drażniła się z nim, ale nie drążyła dalej. Przez chwilę po prostu się zamyśliła i słuchała słów swojego brata, który ją przekonywał, że nie zostanie powołana do służby ponownie. Jej mina jednak wskazywała, że niekoniecznie ufa w jego ocenę sytuacji. Jego słowa jednak podniosły ją na duchu i uśmiechnęła się do siebie delikatnie, nieco uspokojona. Dzisiaj jeszcze nikt jej nie powoływał. Dzisiaj było jeszcze dobrze.

- Cała śmietanka będzie na spotkaniu klanowym. Posłano po rodziny znad morza, z południa i z zachodu. Oczywiście, przybędzie stamtąd tylko reprezentacja, ale wyraźnie Masahiro chce pełne spotkanie. Ostatnie było zwołane przez Katsumi, kiedy zrzekała się funkcji, a Masahiro był wybierany. Mam nadzieję, że się sam nie zrzeka, bo to byłby chyba najgorszy na to moment. Ale będą wszyscy. Może chce przedstawić nam swoją żonę. Jakbym ja była Shirei-kan, to na pewno zorganizowałabym wielkie spotkanie klanowe, żeby pokazać Takeshiego. Zobaczcie co mam! Fajny, nie? Ha-ha, nie oddam!

Znów rozładowywała sytuację i chyba nie chciała mówić, że chodzi o wojnę i następne ruchy klanu. Może nawet chciała coś powiedzieć, ale Sosuke ją przeniósł w zupełnie inne miejce.

- Ugrh, ciężko nie zauważyć, co zrobił ojciec, nie? Jedna wielka komedia - westchnęła głęboko. - Nie jest idealnie. W sensie, oni się nie kłócą. Wszystko jest perfekcyjnie. Ale młodzi są poszczuci na siebie. I nie wygląda to dobrze. Tsuyoshi bierze to wszystko na bardzo poważnie i bardzo stara się wykazać. Powolna, ciężka praca. Kenji za to jest… bystrzejszy i patrzy trochę szerzej. Nie jak dobry shinobi. Nie tylko zadania, nie tylko wojna, ale próbuje zdobywać wpływy. Ostatnio siedział sporo u Nakano, próbował u Takedów też posiedzieć, ale posadzili go z paniczem Yuu i się wszystko posypało. Ach, nie wiesz o paniczu Yuu pewnie. To młody Takedów, wyhuhany, wydmuchany, dziedzic. Teraz już dorósł, ma łeb do mechanizmów. No ale jak był gówniarzem i jak nasze dzieciaki były młodsze, to wiesz, był małym, aroganckim gnojkiem i nikt go nie lubił, a skopać mu tyłka nie było wolno. No ale Kenji go zaprosił. I nie wiem, co się zadziało, ale panicz Yuu wyszedł z trzaskiem drzwi. Spodziewam się, że jak wróci z misji, to wymyśli coś równie niedorzecznego… A jednocześnie obaj robią to, co do nich należy. Wiesz. Cieszę się, że Daichi i Aiko nie biorą w tym udziału.

[Sosuke]

Trochę prześmiewczo przekręciła jego słowa, więc przewrócił oczami. Nie był jednak za to zły, bo w gruncie rzeczy to trochę trafiła w sedno. Ich rodzina mogłaby zacząć się bardziej liczyć i taka pozycja przy boku Masahiro bardzo mocno by ich wzmocniła. Sosuke pokiwał głową, po raz kolejny uznając wyższość siostry, która mimo dobrego humoru i niecnych żarcików trafiała w samo sedno słów swojego młodszego braciszka.

-Susano broń nas przed tym- Wypuścił powietrze, wyraźnie zestresowany na samą myśl, że w takim momencie Masahiro mógłby ich zostawić. Na całe szczęście raczej żaden lider przy zdrowych zmysłach w takim momencie by tego nie rozważał, a swojego dawnego pobratymca z linii frontu by nie podejrzewał o szaleństwo. Nie bardziej
niż na klasycznego Uchihę przystało, bo Sosuke zwłaszcza po swoim przykładzie widział, że pewna niestabilność leżała w ich naturze. Przedstawienie żony brzmiało jak dobry oficjalny powód, nawet jeśli Masahiro jedynie w niewielkim procencie tak uwielbiał swoją "miłość" życia, jak Emi swojego męża.

-Dziwisz im się?!- Wybuchł na chwilę, unosząc głos na swoją siostrę. Całkowicie niepotrzebnie, bo przecież nie było jej winy w tym, że dwóch kuzynów traktowało siebie nawzajem jak wrogowie. Trochę w takiej sytuacji zostali postawieni i nie należało im się dziwić. Zatrzymał swoją pięść tuż przed uderzeniem o coś i prewencyjnie skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Przymknął też oczy, aby nieco ochłonąć i kiwnięciem głową przeprosił Emi, unikając jednak wzroku pozostałej części rodziny, która mogłaby go usłyszeć.

-Dziwisz im się? Jeden z nich jest najstarszym synem, najstarszego syna, drugi synem najbardziej ambitnego faceta w tej rodzinie. Do tego sami nie są już dziećmi, widzieli na wojnie swoje i widzą w jakim stanie jest klan. Oczywiście, że będą chcieli się wykazać. Ale jakim kosztem? Powinni się wspie...- Nadal pełen emocji, ale jednak zdecydowanie spokojniejszym i co ważniejsze, przyciszonym tonem kontynuował swój wywód od początku. Potrzebował to z siebie wyrzucić, aż wreszcie dotarło do niego, że taki protekcjonalny wywód był co najmniej nie na miejscu, bo Emi z tego wszystkie zdawała sobie sprawę i to od dłuższego czasu oraz mając pełniejszy obraz całej sytuacji. Przejechał dłonią po twarzy, jakby próbował się obudzić z tego złego snu. Musiał lepiej dobierać to co chciał przekazać, bo póki co nie osiągał tego efektu.

-Rozmawiałaś z ojcem? Powiedziałaś może coś tym dwóm... braciom? To tak nie może wyglądać. Zwłaszcza jeśli Tsu i Ken zaczną wpadać na bardziej ryzykowne działania. I gdyby dotyczyło to przynajmniej linii frontu to chętnie bym w to wszedł, ale to bardziej delikatne sprawy- Chociaż nie miał nic złego na myśli i nie chciał wzbudzać w Emi poczucia winy, to jednak jego pytania o to co zrobiła zabrzmiały nieco jak oskarżenie. Próbował się kontrolować i przekazać to w sposób jasny oraz klarowny, że chciał jedynie rozeznać się w sytuacji. Nie urządzał żadnego polowania na winnego, tym bardziej, że pozycja dwójki najmłodszego rodzeństwa w hierarchii nie była taka sama jak starszych. Ojciec był głową rodziny i podważanie jego zdania było nierozważne, nawet gdyby to Harida czy Shinji się tego dopuścili. Wywieranie presji na starszych braciach też nie było rzeczą najprostszą, bo mieli swoje lata i byli cholernie uparci w wielu sprawach. A tutaj rozchodziło się jeszcze o przyszłość rodziny oraz najwyższą pozycję ich synów. Niech Susano ma ich w opiece, bo bez tego to nawet dzicy nie będą potrzebni, żeby unicestwić jedność tej rodziny.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

Emi na moment zesztywniała, kiedy Sosuke podniósł głos. Nie dlatego, że ją przestraszył. Ona nigdy się Sosuke nie bała. Uznała, że ten był ten rodzaj wybuchu, który mówił więcej o zmęczeniu niż o złości. Kiedy przeprosił skinieniem głowy, Emi od razu odpuściła. Przysunęła mu się odrobinę bliżej i delikatnie, ale stanowczo, klepnęła go w ramię.

- Ej. Oddychaj - mruknęła, półżartem, półserio. - Jak będziesz tak dmuchał żarem przy stole, to Sanae cię posadzi na karnym szopie w kącie jak Tsumi.

Przez chwilę słuchała, jak wyrzuca z siebie wszystko, co go drażniło. „Powinni się wspie…” urwało się w połowie i Emi prawie uśmiechnęła się pod nosem, bo dobrze znała ten moment, kiedy Sosuke łapał się na tym, że mówi jak Harida. Tylko bez tej całej otoczki.

- Nie dziwię im się - powiedziała cicho, gdy skończył. - I wiem, że ty też się im nie dziwisz. Denerwuje cię tylko, że ktoś ich do tego pchnął i zmusił.

- Rozmawiałam z ojcem - przyznała. - I z Haridą też. Z Shinjim mniej, bo on… on potrafi być jak drzwi. Jak są zamknięte, to możesz się do nich tłuc, a on i tak otworzy, kiedy on uzna, że ma ochotę.

Westchnęła, odchylając głowę na oparcie. Na sekundę z jej twarzy zniknęły żarty.

- Ojciec udaje, że to „mobilizuje” - powiedziała, a w głosie pobrzmiewała ta mieszanina zrezygnowania i irytacji, którą znały wszystkie dzieci jego dzieci. - Że to „hartuje charakter”. Że chłopcy muszą się nauczyć, że świat ich nie będzie głaskał. I ma rację. Mamy wojnę. Mamy wielu ludzi wokół siebie. Prawdziwy lider musi sobie radzić z taką presją. Że może mu się zdarzyć córka, która ma problemy w pracy, bo stare konie ze straży mają łby zbyt głęboko we własnych tyłkach, żeby słuchać młodszej dowódczyni. Że masz dzieciaka, który próbował obmacywać swoją dowódczynię na misji. Że te, które nie potrafią jeszcze nad tym panować, pokazują umiejętności, które wolałbyś ukryć. To dużo. Doskonale wiesz, że to dużo. A to nie wszystko.

Przesunęła palcem po krawędzi miseczki, jakby szukała w tym gestie czegoś uspokajającego.

- Powiedziałam ojcu, że przesadza i nie wygląda to dobrze. Że może on ma z tym całkiem dobrą zabawę na stare lata, ale jak się rozniesie, to będzie problem. Ale jak grochem o ścianę. Nie przyzna się, że zrobił coś nie tak. Jest na to zbyt dumny

Zamilkła na krótką chwilę, po czym dodała, tym razem łagodniej:

- Z chłopcami nie rozmawiałam, bo nie wiem, czy nie zaczęłabym im moralizować, a wtedy by nie słuchali. To dorośli mężczyźni już. A nie mogę im powiedzieć, że ich dziadek ich ocenia, ale też ma używanie. Jeżeli chcesz pomóc, może po prostu z nimi rozmawiaj i nie pozwól, żeby poszli za daleko. Jesteś najmniej w to wszystko wplątany, a obaj naprawę cię szanują.

[Sosuke]

Westchnął ze zrezygnowania, przyznając rację odnośnie hartowania charakteru. Uchiha dobrze wiedzieli, że nie byli w komfortowej sytuacji, która pozwala im zaznać błogiego życia pełnego rozrywek i przyjemności. Byli w wiecznym stanie wojny, jedynie wstrzymywanym na krótkie okresy aby mogli złapać drugi oddech. Nigdy nie było to jednak czas na odpoczynek, musieli dalej się hartować, aby być gotowym na kolejne trudności. Wiedziało to każde pokolenia Uchiha i każde z nich miało swoje wojny. Na każdej z tych wojen całe tłumy młodych chłopaków, podobnie jak i młodych dziewczyn, musiały błyskawicznie dorosnąć. W to nie było co wątpić i nie było czego podważać. Problem w tym, że to nie było sedno problemu.

Wyglądało na to, że jednak wszystko co Sosuke chciał powiedzieć, zostało już powiedziane. I w żadnym stopniu nie naprawiło to sytuacji. Kolejny raz skarcił siebie w myślach, że o niczym nie wiedział i że nawet nie miał pojęcia jak takie konflikty rodzinne należałoby rozwiązać.

-Nawet nie wiem, kiedy tak dorośli. Trochę zostałem z tyłu i nawet jeśli jakieś resztki dobrych relacji nam zostały, to nie bardzo widzę co i jak mam im poradzić. Mentalność poprzedniego pokolenia, a wyobrażenia nastolatka- Nie miał zbyt zadowolonej miny. Dobrze spędzało mu się czas z Tsuyoshim. Mogli wymienić się doświadczeniami, czegoś się wzajemnie nauczyć, ale gdy sprawy zaczynały być bardzo poważne to Sosuke po prostu tracił grunt pod nogami. Nie potrafił wykrzesać z siebie żadnej porady, która nie brzmiałaby niczym wróżba od przypadkowej wędrowczyni albo mądrości rodem z targu. Ostatnie zdanie, które wygłosił dotyczyło jego samego. Ostatnie dziesięć lat przeleciało mu przez palce w takim tempie, że nigdy ich tak naprawdę nie zaakceptował. Przez to wciąż pozostawał tamtym samym dzieciakiem, który dopiero co wrócił z wojny. Pobyt na tej nowej wojnie chyba pozwolił mu nieco się zamknąć w tamtym świecie, zapominając o tym jak sprawy rodzinne powinny być rozwiązywane.

-Tylko jak im nie pozwolić pójść za daleko?- Oparł się na krześle i lekko odchylił głowę w tył, zadając to nurtujące go pytanie. Bardzo chciał znać na to odpowiedź i wiedział, że Emi jest pierwszą osobą, która może mu jej udzielić, ale nie byłaby to odpowiedź na dwa zdania. Pełne wytłumaczenie mogłoby zaś do Sosuke w ogóle nie dotrzeć. Nic więc dziwnego, że zadał je raczej w formie retorycznej. Będzie miał o czym myśleć i co analizować, bo wszystko co sobie zaplanował było absolutnie bez sensu, bo zostało już zrobione.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

Sosuke spytał „jak im nie pozwolić pójść za daleko”, a Emi najpierw zamknęła oczy, jakby to pytanie ją uderzyło w skroń. Potem otworzyła je powoli i spojrzała na niego bez śmiechu. Zupełnie poważnie.

- To nie jest proste - powiedziała wprost. - Ale dam ci trzy rzeczy, które działają na moje dzieciaki i na gówniarzy, których szkoliłam. Nie jest to cudowne rozwiązanie, ale jakoś idzie.

Uniósła trzy palce.

- Po pierwsze: bądź wcześniej, nie później. Nie czekaj, aż zrobią głupotę. Jak Kenji zaczyna „posiedzieć u Nakano”, to nie pytasz go po fakcie: „co ty odwaliłeś?”, tylko wcześniej: „po co tam idziesz i czego chcesz?”. Jak Tsuyoshi zaczyna brać na siebie za dużo, to nie mówisz mu, jak padnie: „trzeba było odpocząć”, tylko wcześniej: „kiedy śpisz i kto ci pomaga”. Rozumiesz? Pilnujesz i reagujesz wcześniej.

- Po drugie: mów ich językiem. Tsuyoshi rozumie obowiązek, ciężką pracę, wynik. Kenji rozumie układ, wpływ, konsekwencję. Jak powiesz Tsuyoshiemu o „twarzy rodziny”, to wzruszy ramionami. Ale jak mu powiesz, że jak się zajedzie, to przestanie być użyteczny i ktoś go zastąpi - to go zaboli. A Kenjiemu nie mów „to niehonorowe”, bo on ci odpowie, że honor gówno daje. Powiedz mu, że jak się w coś wplącze, to potem się nie wyplącze i będzie siedział w paskudnym układzie.

- Po trzecie… - zawahała się, a potem zmrużyła oczy i uśmiechnęła się krzywo. - Ustal granicę, której nie przekroczą przy tobie. Jesteś ich wujem. Nie ojcem, nie kibicujesz żadnemu. To jest twoja przewaga. Jak będą przy tobie, to mają czuć, że przy wuju Sosuke nie ma zagrywek, które skłócają rodzinę. Po prostu, jak zacznie się rozmowa o „kto jest lepszy”, to ją ucinasz. Jak zaczną się szeptanki, to pytasz wprost.

Emi opuściła dłoń i odchyliła się na swojej poduszce przy stole

- I jest jeszcze czwarta rzecz, ale to jest brzydkie - dodała po chwili, ciszej. - Czasem trzeba powiedzieć ojcu „nie”. Nie przy stole. Nie przy dzieciach. Tylko na osobności. I bez proszenia. „Ojciec, to niszczy dom”. Jedno zdanie. I wyjść, zanim to przetrawi. A jak trzeba, to i powiedzieć naszym szanownym, starszym braciom, żeby wyciągnęli łby ze swoich tyłków. I niech się ogarną.

[Sosuke]

-Z twoich ust brzmi to bardzo prosto- Westchnął i przesunął dłonią po karku. Jej rady były bardzo konkretne. To nie było jedynie powierzchowna ocena tematu i rzucenie jakiejś porady, byli tylko mieć spokój. Sosuke widział, że jego siostra bardzo dobrze orientowała się w całej sytuacji i bezbłędnie potrafiła odczytać ludzkie zachowania. Jemu umiejętności w tym zakresie bardzo brakowało, dlatego lepiej sprawdzał się na polu walki, aniżeli na deskach politycznego teatru.

-Ja się zajmę młodymi. Tsuyoshim i Kenjim. Mam nadzieję, że uda mi się znaleźć miejsce między nimi i dotrzeć do obu jednakowo. No i ze starszymi też trzeba będzie porozmawiać. Ty skup się na swoich rzeczach. Cokolwiek Masahiro chce, musi chodzić o twoje doświadczenie oraz wiedzę. Czeka cię praca pełna wyzwań, więc mam nadzieję, że chociaż część problemów dam radę zdjąć z twoich ramion. Daj im tam popalić- Odezwał się wreszcie po chwili ciszy, którą wykorzystał na zastanowienie się. Jego dotychczasowy plan wymagał całkowitej reorganizacji. Nie został z tym jednak sam, bo garść rad, którą otrzymał od Emi bardzo mu pomogła sobie to wszystko ułożyć w głowie na nowo. Nadal nie był przekonany, że wszystko zdoła zrobić z takim wyczuciem jak mu zasugerowała, ale przynajmniej miał pewne wyobrażenie jak powinien się zachować. Może nie był obiektywny względem reszty rodzeństwa, ale w tym całym szaleństwie chyba wszyscy zapominają jak uważną osobą jest Emi. Pozostawało się cieszyć, że w jakiś sposób Masahiro da jej możliwość się wykazać. Pozycja doradcy była jak najbardziej wskazana, nawet jeśli jedynie przez względy polityczne, to wciąż jest to idealna okazja, jaką jego siostra już dawno powinna uzyskać. Wreszcie przyszedł czas, żeby odejść od stołu. Uściskiem pożegnał się z Emi, kiwnięciem głową ze starszymi członkami rodziny, lekkim machnięciem do ewentualnych młodszych, którzy w ogóle zauważyli jak wuj wychodził z domu.

  Ukryty tekst

Wreszcie nadszedł ten dzień. Spotkanie z ojcem. Kazuya Uchiha. Szanowana głowa rodziny, które w swoim życiu osiągnął już bardzo dużo, doprowadzając ich gałąź klanu w miejsce, w którym mieli bardzo solidne oparcie. Pod każdym niemalże względem. Nadal nie byli może jakoś specjalnie znanymi, ale droga strażnika tradycji wspierana mądrościami jego żony pozwoliła Hachimantai stać się liczącą się siłą oraz miejscem, które wypuściło już w świat następne, genialne pokolenie shinobich. Wiedząc o tym wszystkim przed Sosuke stało trudne zadanie, aby komuś o takiej liście dokonań po prostu wytknąć błędy. Tym bardziej, że mowa była tutaj o rodzonym tacie, kimś względem kogo należało mieć bezwzględny szacunek. Bez rozmowy z Emi, Sosuke nigdy by się na to nie zdobył, ale teraz wreszcie wiedział, że jest to jedyna okazja, aby to zrobić.

-Witaj, ojcze. Poprosiłem cię o spotkanie, bo uznałem, że rozmowa wprost będzie lepsza niż domysły i pośrednicy- Przyklęknął na chwilę na jedno kolano oraz skłonił głowę, oddając szacunek ojcu oraz pozycji, którą piastował. Zaraz po tym przeszedł do mówienia, biorąc głębszych wdech gdy wstawał. Musiał się skupić i dokładnie wyartykułować wszystko co mu leżało na sercu. Czuł że dłonie mu się pocą i drżą, dlatego schował je za plecami, dumnie wypinając pierś do przodu.

-Wiem, że sytuacja naszego całego rodu nie jest prosta oraz, że sytuacja w rodzinie jest napięta i że wiele decyzji zapada ponad głowami innych. Nie jestem tu, żeby rozstrzygać spory o władzę, ani wybierać stronę. To nigdy nie była i nigdy nie będzie moja rola. Chcę jednak jasno powiedzieć, że nie będę się temu biernie przyglądał, gdy członkowie naszej rodziny są nastawiani przeciwko sobie. Kenji oraz Tsuyoshi przeszli długą i trudną drogę, ale zawsze mieli rodzinę, o pomoc której mogli się zwrócić. Oczekiwania wobec nich muszą być wielkie, bo do wielkich czynów z całą pewnością są zdolni, ale wciąż jesteś głową tej rodziny, ojcze. Nie pozwól, żeby ich rywalizacja stała się jeszcze bardziej napięta. To niszczy dom. To może zniszczyć wszystko, zwłaszcza, jeśli sytuacja wymknie się poza mury tego domu. Najwyższy poziom ryzyka może zostać podjęty, nawet zaangażować resztę sceny politycznej rodu, żeby tylko tobie zaimponować. Nie pozwól, żeby to odbiło się na naszej rodzinie- Mówił wolno, próbując pozostać niewzruszonym, ale z każdym kolejnym zdaniem czuł jak wzbierają w nim wszystkie emocje, które jedynie częściowo znajdywały ujście w jego słowach. Nie wszystko powiedział tak jak to sobie zaplanował, a końcówka była już właściwie powiedziana całkowicie od serca. Nie zmieniło to jednak sensu całego tego spotkania. Chciał, żeby ojciec to usłyszał, nawet jeśli w pełni zdawał sobie sprawę z planów jakie mogą zostać wzięte pod uwagę. Sosuke nie mówił tego jedynie czysto teoretycznie, szczerze był przekonany, że ta oferta ślubu mogła być jedynie początkiem, który zapoczątkowałby całą resztę akcji odwetowych. Znał dobrze swoich braci, a także spodziewał się jakie ambicje mogą skrywać się we wnętrzach potencjalnych następców. Cały czas w tym sporze próbował pozostać neutralnym co do wyboru właściwego kandydata. Trzydziestolatek nie potrafiłby nikogo wybrać i niesamowicie by mu ciążyło, gdyby miał jakąkolwiek decyzyjność w tej sprawie. Nie mógł jednak cicho siedzieć patrząc na metody jakie zostały wybrane, aby wyłonić następną głowę rodu.

Gdy skończył mówić, wypuścił resztki powietrza, które miał w płucach, czując ulgę, że mógł to wreszcie z siebie wyrzucić. Pospiesznie, ale nadal z należytym szacunkiem, ukłonił się i opuścił pomieszczenie, próbując wyjść zanim ojciec zdąży zabrać głos. Szybkim tempem wyszedł również domu i ponownie udał się do lasu, gdzie pozwoli emocjom wyjść na zewnątrz w postaci kolejnych katonów. To było mu potrzebne, bo ta rozmowa nie była dla niego prosta. Stresował się każdym momentem przygotowania i jeszcze bardziej samą obecnością ojca, nie wspominając już o słowach które powiedział. Sosuke, ten który opuścił ten dom, zostawił wszystkich z problemami, potem wrócił tylko hańbiąc imię swoje oraz rodziny swoimi nawykami oraz zachowaniem, a teraz miał czelność upominać szanowanego prekursora, który poświęcił całe swoje życia dla dobra tej rodziny. Był gotowy na konsekwencje, które mogą go za to spotkać. Wolał oberwać za swoje słowa i zachowanie, niż pozwolić, aby rodzina się rozpadła.

[Nobuo]

Karasie jedzą...
Misja A - Sosuke

---

Posty
Nobuo 1
Sosuke 0

---

Zima... jesień no i wybiło lato. Tyle pór roku minęło od ostatnich poważniejszych wydarzeń, które mogły mieć większy wpływ na życie pewnego Uchihy. Jedni by się zanudzili inni by dziękowali woli shinigami czy innych amateratsu, że mogli tyle przeżyć w spokoju. Podobnie było w przypadku Sosuke, jednak to nie miało trwać aż tak długo jak się wszystkim mogło wydawać. Codzienne obowiązki życia w strukturze jaką jest rodzina, popchnęły shinobiego by poszedł po najzwyczajniejsze zakupy. Lista była dosyć krótka, ryż, jakieś warzywa, jakieś owoce czy warzywa. Klasyczek pozwalający zrobić obiad czy kolację.

Przechadzając się ulicami Hachimantai, zamyślony Sosuke mógł nie zauważyć w tłumie ludzi jak nagle biegło w jego kierunku dwóch mężczyzn. Jeden z nich trącił go bara po czym upadł na ziemię. - Kolejny chce mnie wykluczyć z zawodów!... Nie uda ci się, jestem najlepszym wędkarzem w okolicy! - Podniósł się, otrzepał z kurzu jaki się do niego przyczepił jak szorował po piachu przez kilka metrów. - Ja już wiem, chcesz mnie wykończyć byś mógł przejąć moje najlepsze miejsce na łowienie ryb. - Przymrużył oczy i wyciągnął palec w kierunku Sosuke. - Kise, daj spokój sam na niego wpadłeś! Przepraszam za kolegę, ale śpieszymy się na zawody wędkarskie. - Powiedział drugi mężczyzna, ten który wyglądał na normalniejszego.

- A więc to twój pomysł, jak brat mnie po plecach klepiesz a teraz chcesz mojej zguby... ni chuja, pokaże wam kto jest najlepszym wędkarzem! - Na początku palcem, wskazał na swojego "kolegę", a następnie uciekł w kierunku jeziora. - Czasami mu odbija jak chodzi o ryby. Nazywam się Aomine, idziesz może na zawody wędkarskie nad jeziorem, bo z tego bełkotu to ciężko mogło być coś zrozumieć. - Z uśmiechem na twarzy zaproponował ci udział.

Z/T - Główna ulica

---

Kise
Aomine

---