Mała oaza

[Arii]

2/14

Unia nie taka zjednoczona, jak ją malowano
Misja C - Ayatsuri Yuu

---

Nagle przy kobiecie pojawił się jakiś staruszek z rozdartą w przeróżnych miejscach torbą. Klęknął nad kobietą wyciągając jakieś dziwne liście umazane dziwną maścią. Obwiązał je wokół nadgarstków kobiety. Wszyscy ciężko oddychali i spoglądali na to co się działo. Nieznajoma im kobieta, w podeszłym wieku padła w ich małej oazie robią niemałe zamieszanie. Chłopak próbował wypatrzyć kogoś, kto będzie mógł uchodzić za jej właściciela lub handlarza ludźmi, ale nikogo takiego nie zauważył. Wszyscy z przerażeniem patrzyli się na jej rany, które wyglądały na poważniejsze.

-Trzeba zabrać ją do mojej chaty. Rana na klatce piersiowej... Kto jej mógł to zrobić?- dwóch mężczyzn zgłosiło się na ochotników, aby przenieść ją w bezpieczniejsze miejsce, mniej obłożone ciekawskimi oczami. Sam Yuu widział, że rana jest bardzo poważna. Wyglądała, jakby ktoś ją kilka razy dźgnął w to samo miejsce. Skóra była rozszarpana, od czegoś nierównego. Nagle sama kobieta zniknęła sprzed jego oczu noszona do budynku na końcu oazy. Ludzie stali nadal jak wryci.

-Mówię Ci... to znowu te Oroborosy, co chcą, żebyśmy uwierzyli w ich racje przeciwko Jou-dono!- powiedział jeden z mężczyzn, który stał nieopodal chłopaka.

-Nie, to na pewno Szakale, aby wzbudzić w Nas strach przed zbliżającym się oblężeniem...- powiedział drugi, stojący już gdzieś naprzeciwko. Każdy patrzył się na oddalających się mężczyzn, medyka i kobietę. Weszli do budynku, znikając ich wzrokowi, aby oceniać co będzie się działo następne.

Dialogi:
-

[Ayatsuri Yuu]

Schował z powrotem manierkę, której nawet nie zdążył podstawić kobiecie do ust. Niby mógł trochę jej pomóc, ale nie zamierzał się przecież przepychać i narobić jeszcze większego zamieszania - tak czy siak nie miał umiejętności wystarczających, by porządnie zająć się raną, do tego byłby potrzebny prawdziwy medyk, nie ktoś uzbrojony jedynie w trochę środka przeciwbólowego i bandaże. A wodę mógł jej przecież podać każdy. Czego nie mógł zrobić każdy to dotrzeć do sedna tego, co tu się właściwie stało. Wciąż nie do końca chciał się angażować w tę całą sytuację, ale jeśli to faktycznie chodziło o handel ludźmi to zrobi wyjątek, bo mało czym tak bardzo się brzydził. Tylko czy będzie w stanie odkryć, skąd dokładnie przyszła kobieta? Częsty wiatr w tych okolicach nie sprzyjał szukaniu śladów, które zazwyczaj były szybko zasypywane przez piasek - tym bardziej jeśli droga prowadziła spoza wioski.

Gwoli ścisłości jednak przyjrzy się ziemi kawałek dalej niż tam, gdzie pierwszy raz zwrócił uwagę na kobietę. Tam, gdzie upadła szybko zebrał się niezły tłumek, więc jakichkolwiek śladów by nie zostawiła, zostały z pewnością zadeptane całą masą innych. Jednak tym, co z niemożliwego zadania robiło jedynie skomplikowane był fakt, że kobieta krwawiła, i to prawdopodobnie całkiem obficie, biorąc pod uwagę rozmiar rany. Oczywiście, częściowe zatkanie jej na pewno pomogło, ale wciąż, była duża szansa, że dostrzeże ślady krwi gdzieś na drodze i zidentyfikuje kierunek, z którego przyszła oraz to, czy szła spoza wioski czy może z jej środka. A jeśli spoza to chociaż z której strony świata. To akurat nie będzie szczególnie pomocne, bo mogła przecież trochę błądzić na pustyni, ale na pewno nie za długo - nie z taką raną. Nijak nie potrafiłby określić jak dawno temu mogła zostać zadana, skoro kobieta wciąż żyła, nawet nie gdyby miał okazję przyjrzeć się jej bliżej. Nasuwało się jednak pytanie, jak tak ciężko ranna zdołała jakkolwiek uciec osobie odpowiedzialnej za tę ranę? Albo zdołała zabić napastnika (jeśli sama nim nie była, ale ślady na nadgarstkach raczej temu przeczyły) albo ten może się tu w każdej chwili pojawić.

Nie zamierzał jeszcze udawać się dalej za tropem, jeśli już to parę, może paręnaście metrów dalej, głównie chciał upewnić się, że potem go nie przeoczy. Gdyby była mowa o śladach stóp nawet po chwili mogłyby zniknąć, ale ślady krwi powinny utrzymać się choć chwilę dłużej. Na pewno nie szczególnie długo, ale oby wystarczająco - bo chciał jeszcze trochę posłuchać rozmów mieszkańców. Oroborosy? Szakale? Oblężenie? Nic mu to nie mówiło, a wyraźnie wszystkim obecnym już tak. Dobrze byłoby przesłuchać też kobietę, ale ta pewnie już odpłynęła kiedy medyk zabrał się za pomaganie jej. I wątpił by miała szybko odzyskać przytomność, nie biorąc pod uwagę wszystko co się z nią stało. Do tego pewnie musiałby w tym celu ujawnić, że nie jest zwykłym cywilem, a shinobi, a tę tajemnicę miał nadzieję jeszcze trochę czasu utrzymać. No i w czasie tych dyskusji będzie mógł obserwować drogi prowadzące do oazy i wypatrywać czegoś podejrzanego.

-Szykuje się jakieś oblężenie? - spytał z wielkimi oczami. To brzmiało jak najnowsza wieść czy plotka i tym samym najmniej podejrzana nitka, za którą mógłby pociągnąć bez zwracania na siebie większej uwagi. Pewnie każdy inny wiedziałby o tym kim są te Oroborosy czy Szakale, ale ta nowsza kwestia mogła jeszcze nie rozejść się tak szeroko. Starał się nadać swojemu głosowi ton zarówno trochę zaskoczony jak i odrobinę obawy w nim.

-Z dnia na dzień coraz mniej spokoju tutaj. - dorzucił jeszcze takie bardzo ogólnikowe zdanie, mające nie zdradzać o nim absolutnie nic, być trudne do podważenia dzięki sytuacji z ranną kobietą i zarazem sympatyzujące z problemami, z jakimi mierzyli się mieszkańcy okolicy, mając nadzieję, że pozwoli mu to dyskretnie pociągnąć ich za język.

Zerkał też w kierunku chaty medyka, gdzie teraz znajdowała się ofiara tego ciężkiego losu. Nie tylko dlatego, że faktycznie martwił się o kobietę - choć i tego uczucia trochę w nim było, nawet jeśli jej nie znał. Przede wszystkim zamierzał trochę naśladować zachowania tubylców i wzbudzić w nich wrażenie, że ma takie same zmartwienia jak oni - a im bardziej będą uważali go za jednego ze "swoich", tym więcej będzie mógł się dowiedzieć. No i zostawał jeszcze jeden cel - jeśli ktoś przybędzie tu dokończyć dzieła, porwać ją czy zrobić cokolwiek innego, jest duża szansa że ukryje się tak, by nie zwrócić niczyjej uwagi i dopiero po zamieszaniu wewnątrz chaty będzie jasne, że w środku dzieje się coś niepokojącego. Przeszło mu co prawda przez głowę, że może zostawić całą tę sprawę w spokoju i ruszyć dalej, ale to nie był jeszcze czas na to. Nawet jeśli ostatecznie nie spróbuje rozwiązać tajemnicy jaka przed nim stała - a przecież miał do nich wielkie upodobanie - to mógł chociaż zebrać informacje o tym, co się działo w okolicy. Przede wszystkim, jakie, kurwa, oblężenie? A raczej czego i kto je organizował? Ataku na kryjówkę bandytów tak nie nazywano, nawet jeśli modus operandi byłby taki sam - musiało chodzić o prawdziwe miasto, a przynajmniej wioskę. W końcu i to drugie można było umocnić przeciwko większej grupie.