Siedziba władzy

[Yukari]

Klatka do której brutalnie została wepchnięta powoli zaczęła się zamykać, a ona nie miała czasu by z niej wyjść. Była wściekła wspominając wydarzenia przy stole. Nie sądziła, że Akira ją uciszy. Nawet się nie odezwał jak przyszła, a później jak gdyby nigdy nic dotknął jej każąc tym samym milczeć. Przekraczał granice, z każdą nadchodzącą chwilą przekraczał je coraz bardziej, powodując, że w jej głowie było jeszcze więcej pytań niż odpowiedzi... ale Ona tego tak nie zostawi. W końcu przyjdzie taka chwila, gdy będą mogli porozmawiać, a wtedy nie będzie się hamować, wyrzuci mu wszystko, a jeżeli pojawi się jakiekolwiek kłamstwo, będą musieli się pożegnać. Wymyśli coś, nie da się zamknąć.

Widząc liny w rękach wojowników Yukari się napięła. Przecież nawet nie protestowali, szli spokojnie zmierzyć się z tym co ich czekało, po co zatem takie coś? Chcieli by przechodnie mieli jeszcze większe widowisko? Prowadzeni jak jacyś przestępy, a przecież spóźnili się tylko jeden dzień, chociaż... niewykonanie rozkazu, czy naprawdę było to u nich tak bardzo karane? Doszło do sprzeczki, ale po ostatnich wydarzeniach nawet nie próbowała się odezwać. Czekała jedynie na rozwój sytuacji

Yukari wolała nie słyszeć odpowiedzi na swoje pytanie, nie tego oczekiwała. Czemu zatem w jej głowie pojawiła się scena z gorących źródeł? Plecy Akiry, które nosiły na sobie tyle blizn? Czy kiedykolwiek był już w ten sposób karany za swoją niesubordynację? A może były to blizny po walkach. Żałowała, że nie zadawała więcej pytań, może wtedy miałaby lepszy obraz całej sytuacji, może to właśnie wtedy stąpała by po tym świecie nieco ostrożniej.

Nie brakowało gapiów. Ludzie szeptali, wytykali ich palcami. Kolejne wydarzenie dodane do listy tych żenujących. Czarnowłosa nawet się nie rozglądała, wolała nie wiedzieć, czy gdzieś tam znajduje się jej matka. Czyżby wieść o tym co się stało, dotarła tutaj przed nimi? Akira w końcu przemówił, były to słowa skierowane tylko dla niej. Spojrzała na niego chwilę za długo, mógł zobaczyć, że zaufanie którym go obdarzyła gdzieś się ulotniło. Wkradło się też napięcie i zwyczajny ból. Skinęła jednak głową, po raz ostatni zgadzając się na jego prośbę. Nie będzie utrudniać, nie w tym miejscu.

W sali było jeszcze więcej ludzi. Wyglądali jak pluton egzekucyjny, a przed nimi siedział lider. Yukari spuściła wzrok, by nie patrzeć na mężczyznę, zrobiła tak, jak obiecała. Słowa docierały do niej jednak z pełną mocą, rozdzielali ich. Chłopacy mieli iść na front walczyć tam, gdzie nie powinni. To były konsekwencje jakie mieli ponieść. Akira nie ułatwiał wdając się w dyskusje, a jego krok naprzód był błędem. Widziała te znaki już wcześniej, chociaż nie... Te były całkiem inne, on zachowywał się teraz też inaczej. Czarnowłosa musiała bardzo się skupić, by się nie ruszyć. Panika zaczęła wdzierać się w jej wnętrze.

Drzwi klatki zatrzasnęły się z hukiem. Jej wszystkie najgorsze myśli właśnie teraz się ziściły. Planowane małżeństwo? Nigdy tego nie chciała, w swoim życiu pragnęła tylko kochać bez zbędnych papierów. A teraz miała wyjechać, by być pieprzonym politycznym zagraniem. Przygryzła wnętrze policzka, by powstrzymać napływające do oczu łzy. Przestała dopiero gdy poczuła metaliczny smak krwi. Było źle, naprawdę źle. Kto zaopiekuje się jej matką, gdy będzie na wygnaniu? Właśnie w taki sposób myślała o tym co ją spotka. Ile czasu jej zostało? Czy zdąży się pożegnać?

[Kaito Ishikawa]

Post Fabularny - Kampania

Wiosna 396 roku Yukari

Znowu przyszło ci poczuć tą dziwną aurę mordu, dreszcze strachu tobą wstrząsnęły, a powietrze zgęstniało, że czułaś jakbyś miała problem ze złapaniem oddechu... Ostatni raz czułaś się tak, kiedy... Akira obronił cię przed Senrankai... Spojrzałaś na niego i dostrzegłaś, że tym razem po jego ciele rozeszły się znaki, które już wcześniej widziałaś. Znaki które tylko go napędzały...
- A ! Aa ! Aargh ! - krztusząc się ze złości przerwał blokującą go pieczęć.
Akira zaczął kroczyć ku liderowi, a każdy jego krok emanował taką siłą, że zebrani ludzie odskakiwali od niego. Jedynie wy, Jun i Kazuo staliście w miejscu, kiedy czarnowłosy dysząc ze wściekłości miał już shirei-kana na wyciągnięcie ręki
- Nie tkniesz jej... SŁYSZYSZ !!! NIE TKNIESZ JEJ !!! ZAJEB...
Akira w tym momencie dał całkowity upust złości, która w nim zebrała. Kumulował niesamowite ilości chakry, czułaś, że zaraz rzuci się na lidera i kiedy miał to zrobić...
Tsubasa złapał go ręką stworzoną z wiatru i chakry... Zdezorientowany Akira napiął się, żeby rozerwać uścisk, jednak zdążył podbiec do niego Kenta zadając mu zwykły cios... A przynajmniej tak się zdawało, bo chwilę po nim Akira padł na kolana, dziwnie się poruszając. Zanim zdążyłaś rozgryźć co się z nim dzieje, stała już przy nim Jun, która po przyłożeniu mu do szyji dwóch palców, całkowicie nad nim zapanowała.

Kazuo z tryumfalnym uśmiechem podszedł do Akiry zadając mu bezceremonialne kopnięcie w głowę.
- Z tym kretynem do lochu. Będą baty... - rozkazał lider
- To nasza wina ! Impreza to był pomysł mój i Kenty, Akira tego nie chciał, ale spiliśmy go i się zgodził... Już przed zlotem był wstawiony... Nie zauważyłeś panie ? Specjalnie dosypaliśmy mu pewnego środka, dzięki czemu był bardziej podatny na wpływ. Kenta potwierdzi. - szczerzył się jak głupi Tsubasa.
- Tak było, potwierdzam... Wygrałem sto ryo, obstawiając, że się nie zorientujesz panie - rzekł Kenta, ale słyszałaś drżenie jego głosu oraz widziałaś jak się lekko trzęsie, to było niepodobne do niego, zawsze kiedy opierał się o znane mu fakty, był spokojny i pewny siebie...
Kazuo patrzył z obrzydzeniem na chłopców
- Myślicie, że nie wiem, że chronicie tego głupca... Ale dobrze, za tą zuchwałość zapłacicie najwyższą możliwą karą, karą śmierci. - ze złośliwym uśmiechem powiedział lider
- Kara dotycząca wysłania na front była adekwatna, dorzuciła bym dwadzieścia batów i wygoniła na front na golasa. A co do dziewczyny to widziałam jak spali ze sobą... Ona jest już przeznaczona mojemu siostrzeńcowi, pobłogosławiłam im, nie możesz ją nigdzie wysłać.- powiedziała spokojnie Jun, jakby to miało zamknąć temat.
- Ooooch ty suko ! - wychrypiał Kazuo - ... Nie będziecie mi się sprzeciwiać. Oni kara śmierci, a tamta do Yamanaka, a Akira dwieście batów. - wysyczał starzec
Jun uśmiechnęła się jeszcze szerzej, nie zamierzając odpuścić:
- Tsubasa i Kenta na front na golasa i po batach. Mój siostrzeniec ze swoją przyszłą żoną do naszej posiadłości, tam go osobiście ukarzę, obiecuję ci, że będziesz tego świadkiem, że będziesz usatysfakcjonowany... Winnych niesubordynacji mamy, to oni skrzywdzili Akire, a nie Akira ciebie mój panie. Karę dla nich moja gałąź klanu podtrzymuje, jednak siostrzeńca i Yukari nie pozwolę ruszyć. Jeśli będziesz nalegał uznam, że celowo pastwisz się nad moim chłopcem... A wtedy przypadkiem mogą zdrętwieć mi palce, te dwa, które trzymają chłopaka w ryzach...

Była to jawna groźba, shirei-kan otrzeźwiał, rozejrzał się dookoła, jego zaufani rozpierzchli się po całej sali. Gdyby dalej brnął w swoje żądania, zrozumiał, że musiałby stoczyć pojedynek z dwójką swoich seininów...
- Won z siedziby ! Wszyscy ! Macie mi się nie pokazywać - wychrypiał ze złości władca tych ziem
Kobieta gwizdnęła, po chwili do środka weszło około dwudziestu shinobi, wtedy kobieta oderwała rękę od Akiry i z całych sił uderzyła go w głowę, skutecznie go ogłuszając, wzięła go na ramię i w asyście swojej świty wyszła, po drodze chwytając cię za rękę i ciągnąc ze sobą w stronę wyjścia.

Tsubasa i Kenta zostali w środku, pierwszy z nich z uśmiechem puścił ci oko, drugi natomiast westchnął głośno i powiedział do towarzysza
- Na golasa do Sarufutsu ? To będzie bardzo długa podróż... Tsubasa ja chyba tego nie policze
Już za drzwiami słyszałaś jak pomarańczowo włosy śmieje się do rozpuku.

Wychodząc na zewnątrz zostałaś wciśnięta do jednego powozu wraz z Jun i Akirą. W środku panowała głucha cisza, dopiero kiedy opuściliście teren osady, kobieta głośno odetchnęła, trzymając głowę swojego siostrzeńca na kolanach, drżącą ręką pogładziła jego skronie
- Coś ty narobił mój chłopcze, mój mały chłopcze...
Jun spojrzała na ciebie
- Domyślam się, że jest dużo kwestii, które muszę ci wyjaśnić. A więc wal. - smutno uśmiechnęła się seinin rodu Kōseki


Kōseki Akira - KLIK
Kōseki Jun - KLIK
Kōseki Kazuo [Lider Klanu Kōseki] - KLIK

Tsubasa
Kenta

[Yukari]

To co trzymało w ryzach Akirę, tylko gorzej go rozjuszyło. Widziała jak walczył, wysysając niemalże całe powietrze z otoczenia, a znaki na jego ciele zaczęły zmieniać swój kształt. Te znała i wiedziała, do czego mężczyzna był zdolny, gdy tak wyglądał. Ludzie się go bali. Odskakiwali by nie być w zasięgu jego siły, a on kroczył, jak gdyby nigdy nic. Straci kontrolę, tak jak wtedy, gdy ją obronił i przyjął na siebie cios, przeznaczony dla niej. Głupiec. Nie powinien tego robić. Nie tutaj, nie teraz, nie przed liderem. Po kręgosłupie przeszedł ją dreszcz, gdy Akira znalazł się zdecydowanie za blisko shirei-kana...

To właśnie wtedy coś go powstrzymało. Ta chwila wystarczyła, by wkroczył Kenta zadając cios swojemu towarzyszowi. Jun. Ona też tam była i już po chwili Akira znowu był sobą, jeżeli w ogóle można nazwać tak stan w którym się znajdował. Panika zaczęła wkradać się do jej, już i tak, galopującego serca. Baty. Kto karał tak swoich żołnierzy? Dobry władca, to taki, który potrafi podporządkować sobie ludzi autorytetem, nie siłą. W innym przypadku pojawi się bunt.

Kłamstwa. To wszystko co wychodziło z ust chłopaków było kłamstwem. Akira zachowywał się normalnie, podjęli to decyzję świadomie, ale oni... chcąc załagodzić sytuację, tylko ją pogorszyli. Yukari z przerażeniem spojrzała na swoich towarzyszy. Nie... To nie mogło się tak skończyć. Nie przez taką głupotę, nie skrzywdzili przecież nikogo! Czy aby na pewno ich Lider był o zdrowych zmysłach? Kolejne słowa były jak policzek wymierzony w jej twarz. Była jak pionek, przekazywana z rąk do rąk. Sam fakt, że ktoś ingerował w jej przyszłość zaczął ją brzydzić, ale nie komentowała, nie patrzyła. Później będzie na to czas, prawda?

Dopiero groźba zmusiła ich lidera do zmiany decyzji. Mogli odejść. Nie minęła chwila, a w pomieszczeniu znalazło się jeszcze więcej osób, ilu ich tutaj było? Nie zdążyła się rozejrzeć, gdy ktoś złapał ją za rękę i zaczął ciągnąć. Napięcie wśród chłopaków zaczęło znikać. Nawet Kenta zażartował, co było nieoczywistym zjawiskiem. Tsubasa śmiał się i to ten dźwięk towarzyszył jej gdy wsiadała do powozu.

Obserwowała, jak kobieta z czułością dotyka Akiry, teraz wydawała się całkiem inna. Jakby ogarnęła ją matczyna miłość. W końcu mogła się odezwać i swobodnie zadać pytania, ale czy to właśnie ona powinna udzielać jej odpowiedzi?-Nie spałam z nim, nie w ten sposób -powiedziała cicho, to on przekroczył granicę, którą postawiła, ale czy również nie była winna? Obudziła się, a mimo to dalej się do niego przytulała.-I nie jestem nikomu przeznaczona. Kto wyraził na to zgodę? Moja matka? A może rodzice mojego taty przypomnieli sobie, że mają wnuczkę? - Ktoś musiał się na to zgodzić. Tylko kto? Patrzyła na kobietę uważnie.- Czy po prostu chciałaś ratować sytuacje i to było najrozsądniejsze wyjście, a teraz wszyscy o tym zapomnimy i będziemy żyć dalej - Jak bardzo pragnęła by tak właśnie było. Żeby jej życie wróciło na właściwe tory.-Najlepiej wyjaśnij mi wszystko, po kolei, bo mam nadzieję, że on- wskazała na Akirę -nic o tym nie wiedział..

Chciała mieć już to za sobą. Nie wspomniała o tym, że do żadnego ślubu nie dojdzie. To powie dopiero wtedy gdy ocknie się Akira. Miała nadzieję, że on pomoże jej wybrnąć z tej sytuacji. Zasługiwał na kogoś, kto go pokocha, a ona w tym momencie nie miała w planach żadnego małżeństwa, tym bardziej bez miłości. Miała wizję rodziny i innej nie potrafiła zaakceptować-A te znaki... Co to jest? Co się z nim wtedy dzieje?-po dłuższej chwili zadała swoje ostatnie pytanie, przynajmniej na ten moment, bo wszystko zależało od odpowiedzi, jakie uzyska.

[Kaito Ishikawa]

Post Fabularny - Kampania

Wiosna 396 roku Yukari

Zaczęłaś od gorących zapewnień, że do niczego pomiędzy wami nie doszło. Przechodząc niemalże do tyrady o tym, że nie jesteś nikomu przeznaczona. Jun uśmiechnęła się delikatnie, dalej gładząc Akirę po głowie. Nie przerywała ci, wciąż na ciebie życzliwie zerkając... Kiedy chciałaś się już odezwać zadałaś ostatnie pytanie, które lekko zasmuciło kobietę... Odezwała się jak upewniła się co do tego, że udało ci się zrzucić z siebie całą tą frustrację, która w tobie siedziała.
- Doskonale zdaje sobie z tego sprawę ptaszyno z tego, że nie spałaś z Akirą, w sposób sugerujący, że coś zostało skonsumowane. Jednak jeżeli weźmiesz historię naszego regionu, naszego klanu, wnet zrozumiesz, że za mniejsze incydenty, mężczyzna musiał wziąć odpowiedzialność w swoje ręce i ożenić się z kobietę, której ów incydent dotyczył. Przede wszystkim chodzi tutaj o twoje dobre imię. To że spałaś w jednym namiocie z Akirą, widzieli wszyscy wojownicy shirei-kana. Podejrzewam, że teraz każdego jednego przepytuje czy są w stanie potwierdzić moje słowa. A uwierz mi, że są. Gdybyś została dana Yamanaką, poszłyby plotki, doszłoby do nowego zarzewia konfliktu, gdyż daliśmy im "zużytą" dziewczynę. Wybacz za język, ale taki panuje u nas zwyczaj, powinnaś o tym wiedzieć. Byłabyś wytykana palcami, twoja rodzina również miałaby ciężkie chwilę... Nie wiem nawet czy jakikolwiek porządny mężczyzna w tym kraju byłby przez to, tobą zainteresowany. Musiałabyś się przenieść do bardziej, swobodniejszej krainy w zwyczajach. I tak mój zabieg był uchronieniem Seiyamy przed zniszczeniem, Akira nie pozwoliłby aby gdziekolwiek cię wysłać. Nie uzgadniałam tego wcześniej z nikim z twojej rodziny. Czy o tym zapomnimy ? Obawiam się, że lider nie pozwoli zapomnieć o tym komukolwiek... Nie zna ciebie, ale wie, że Akira stronił od kobiet, więc myśląc, że mu dokuczy zacznie ogłaszać termin waszych zaślubin, samemu stając się pierwszym gościem honorowym. Oczywiście to są tylko moje przypuszczenia, ale wątpię, żeby to co się miałoby wydarzyć było od tych przypuszczeń jakoś specjalnie odległe... - kobieta wzięła głęboki oddech, wolną ręką sięgnęła po butelczynę z wodą, z której mocno pociągnęła, aby przepłukać gardło -... Chcesz ? - zapytała Jun wyciągając rękę z napojem w twoim kierunku - ... W każdym razie Akira o niczym nie wiedział... - Seinin ciężko westchnęła - ... Co do znaków na jego ciele to... Był wypadek... Dorośli byli nieodpowiedzialni... A... ale tą historię najlepiej będzie jak zostawię mojemu siostrzeńcowi, jeżeli będzie chciał ci ją opowiedzieć. - zakończyła odpowiadać na pytania Jun

Jechaliście powozem jeszcze z dobrą godzinę zanim dotarliście do rezydencji seininów Akiry i Jun. Jej ogrom i przepych mógł cię przytłoczyć. Najpewniej sam Kazuo-dono mógłby być zazdrosny takiej rezydencji.

Do dyspozycji oddano ci ogromny pokój. Służba przyniosła ci jedzenie, picie oraz świeże, czyste, tradycyjne ciuchy na przebranie. Zaproponowano ci również kąpiel po trudach dzisiejszego dnia...

W momencie kiedy skorzystałaś z tylu rzeczy z ilu miałaś ochotę do twojego pokoju, przyszedł on... Akira... Wszedł spokojnie, jakby miał pełną kontrolę nad tą chwilą, w jego ruchach była świeżość, pewność. Tradycyjny strój w odcieniach głębokiej czerni i granatu idealnie podkreślał jego sylwetkę. Ramiona wydawały się szersze, postawa wyprostowana, niemal dumnie niewzruszona. Materiał układał się na nim naturalnie. W momencie gdy podniósł wzrok poczułaś jak męskość bije od niego, ale nie było to ostentacyjnie, lecz jak coś oczywistego. Choć mogłaś mieć tysiące pytań, może żal, a nawet złość... W tej jednej chwili poczułaś jak serce zdradziecko ci zadrżało.

Mężczyzna usiadł naprzeciw ciebie, patrząc się na ciebie w końcu się odezwał.
- Mów. Słucham. - dopiero teraz mogłaś dostrzec smutek, który towarzyszył mu jak cień.


Kōseki Akira - KLIK
Kōseki Jun - KLIK

[Kaito Ishikawa]

Post Fabularny - Kampania

Wiosna 396 roku Yukari

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Na tablicy z ogłoszeniami, od Wiosny 396 roku dołączono taki o to komunikat

A pod nim widniał jeszcze dopisek:

Lider klanu Kōseki, Kazuo z radością ogłasza, że

Hirata Yukari oraz Kōseki Akira (seinin)
zawarli porozumienie serc i losów,
a ich ślub planowany jest na Lato 397 w Seiyama.

Niech nadchodzący rok będzie czasem przygotowań, harmonii
oraz umacniania więzi, która połączy ich wspólną przyszłość.

Niech wieść ta dotrze do wszystkich, którym jest przeznaczona.

Lider klanu Kōseki