Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku)

[Uchiha Hiromi]

~ 22/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Takeru patrzył, jak Yumiko zaznacza kolejne punkty na mapie. Nie odezwał się ani razu - nawet wtedy, gdy zawahała się między jedną a drugą drogą. Tylko jego palce przesuwały się powoli po pergaminie, jakby próbował zrozumieć, czy jej wybory mają sens.

Kiedy wypowiedziała słowa: „osobiście poderżnęłam im gardła”, w pokoju zapadła jeszcze głębsza cisza. Takeru jakby odnotował to w myślach. Dopiero po chwili jego wzrok przesunął się ku niej i zatrzymał się na niej na dłużej.

- Dobrze - powtórzył po raz drugi tej nocy, tym samym suchym tonem. - To znaczy, że to były ciała. Nie iluzje.

Spojrzał na jej szkic. Nie dotknął kartki od razu - najpierw dokładnie się jej przyjrzał, ocenił, czy rzeczywiście mogła widzieć to, co narysowała. Dopiero potem położył dwa palce na rogu kartki i powoli przyciągnął ją do siebie.

Jedno z kociąt w jej ramionach zamruczało głośniej.

- Hm - mruknął. To jedno „hm” miało większy ciężar niż pięć zdań pochwały. - Geometryczne. Powtarzalne. Dzicy. Tak, wszystko wskazuje na to, że to był atak Dzikego. Niestety, mamy zbyt mało danych, by zrozumieć znaczenie tych tatuaży. Potrzebujemy więcej próbek.

Podniósł kartkę i przybliżył do światła lampy stojącej obok mapy. Na moment jego czoło wyraźnie się zmarszczyło - i właśnie wtedy widać było, że mimo oschłości traktuje sprawę bardzo poważnie. Może nawet bardziej, niż chciałby to okazać.

- Chciałbym wiedzieć, czy to jakieś pieczęcie, ale nie wiem. Nikt nic nie mówi.

Odłożył kartkę na mapę, po czym przycisnął ją kamieniem, żeby nie zsunęła się, gdyby Yumiko przypadkiem puściła jednego z futrzastych sabotażystów.

- Dwa punkty - powtórzył, przesuwając figurki na miejsca, które wskazała. Jedna zatrzymała się przy skrzyżowaniu, druga - bliżej mokradeł. - Masz instynkt.

Spojrzał na Shizakiego.

- Wyślij ludzi na obchód - tu i tu. Jeszcze przed świtem. Cicho. Bez pochodni. Macie szukać śladów, odchodów, resztek ognisk. I jeśli ktoś w mieście ich dokarmia albo sprzedaje informacje - chcę to wiedzieć.

Shizaki uniósł brwi.

- Jeszcze przed świtem? Dowódco, to…

- Bez dyskusji.

Shizaki zacisnął usta, ale skinął głową. Kocię w ramionach Yumiko zaczęło zaczepiać łapką brzeg mapy. Yumiko odruchowo je przytrzymała i pogłaskała. Takeru spojrzał na łapkę i przez moment wyglądał, jakby jego cierpliwość miała bardzo konkretny limit.

- Walczę z najpodlejszą dywersją - mruknął do siebie.

Shizaki parsknął, ale szybko się opanował, gdy Takeru posłał mu spojrzenie.

- Dobrze, Yumiko. To, co mi dałaś, ma wartość - powiedział. - A teraz ostatnia rzecz: ten jeniec, o którym wspomniałaś. Kobieta. Powiedz mi wszystko, co o niej wiesz. Bo jeśli to ona podjudziła bandę... to znaczy, że nie działają sami.

Pochylił się nad mapą i zaznaczył palcem linię od miejsca ataku do miasta. Shizaki wyglądał, jakby było mu bardzo niekomfortowo.

- Soma zginął. Banda atakuje transport. Azuma jest na moim terenie i się nie melduje, ale przyprowadza jeńca - wyliczał chłodno, krok po kroku. - I te cholerne koty. Może to znak, że rzeczywiście powinienem jechać do Sarufutsu. Dobrze, Yumiko. Idź. Odpocznij. Jutro rano wracasz ze mną. Końmi. Do koszar - i się wyspać.

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru

[Yumiko]

Ta cała rozmowa była jakąś abstrakcją, mężczyzna powtarzał niemalże każe słowo wypowiedziane przez nią, jakby je smakował i zastanawiał się czy one w ogóle mają jakikolwiek sens. Analizował też wszystko i dopiero gdy powiedziała raz jeszcze o poderżnięciu gardła w końcu całkowicie wykluczył myśl o klonach. Była już zmęczona i rozdrażniona. Potrzebowali więcej próbek? To teraz co? Będą chodzić, szukać podobnych przeciwników, zabijać w taki sposób by nie naruszyć szyi i szkicować znaki, by dostarczyć więcej szczegółów? A może lepszym rozwiązaniem, byłoby przyniesienie głowy poległego na tacy, tak, by mężczyzna mógł sam ocenić tatuaże, a może... Lepiej przywieźć ciało w jednym kawałku? Była ciekawa, czy równie mocno by je analizował. Kartkę traktował jak jakieś arcydzieło, a był to jedynie zwykły szkic. Czy naprawdę te tatuaże miałyby pomóc w jakiejkolwiek sprawie? I o jakich w ogóle pieczęciach on mówił? Wolała nie pytać, zważywszy na to, że mężczyzna nie potrzebował towarzyszy do rozmów, monolog bardzo ładnie mu szedł.

Wiadomość o przeczesaniu terenu i to w tym momencie, była dla niej szokiem. Otworzyła usta, ale po chwili je zamknęła, jakby jakaś niewidzialna dłoń kazała jej się nie udzielać. Spojrzała jedynie na swojego towarzysza z nietęgą miną, chyba też i mu udzielała się ta cała atmosfera. Mało brakowało by w końcu puściły jej nerwy, a pytanie o jeńca tylko to spotęgowało. Co niby ona miała wiedzieć? Gdyby cokolwiek wiedzieli, to zapewne Azuma nie trzymałby tej kobiety przy życiu. -Nie wiem nic. -powiedziała zgodnie z prawdą. Zaskoczyło ją, że w ogóle te pytanie zostało skierowane do niej-Jeżeli Pan chciałby się czegokolwiek dowiedzieć, warto zapytać Azumę, on z nią walczył, więc nawet na tej podstawie mógłby powiedzieć więcej.

Została w końcu odprawiona, ale fakt, że miała wracać z tym mężczyzną do Sarufutsu nieco ją zaniepokoił. Zagada ją na śmierć i nawet nie będzie miała dużej swobody w rozmowie. Będzie musiała uważać. Korzystając z okazji spojrzała na Shizakiego i uśmiechnęła się delikatnie dając mu nieco wsparcia. Musiał zostać, więc na pewno będzie wyczerpany.-Dziękuję, pójdę już... Powodzenia- dodała ostatnie słowo szeptem po czym bez słowa wyszła. Tak by przypadkiem nikt jej znowu nie zawrócił.

Z dwoma kotami ruszyła korytarzem, by podpytać się, gdzie dokładnie się udać, by zasnąć chociaż na moment. Gdy takowe miejsce się znalazło, puściła kotki by mogły nieco rozprostować nogi. Sama jednak ogarnęła się nieco do spania. Biały kot chyba ją polubił bo kroczył za nią krok, w krok domagając się pieszczot, drugi zaś usiadł pod drzwiami i miałczał, jakby chciał wrócić do dowódcy.- Nie mów, że znowu chcesz tam iść.-powiedziała patrząc podejrzliwie na zwierzaka. Jeżeli tak, zrobi wszystko by go tutaj ukryć i zostawić. Problem z tymi futrzakami był taki, że jak wybrały sobie właściciela, to chciały przy nim zostać, a ona nie mogła odebrać mu tego przywileju.

[Uchiha Hiromi]

~ 23/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Świt przyszedł zbyt wcześnie. Korytarze siedziby dowódcy o tej porze były ciche, ale nie puste: wartownicy wymieniali warty, posłańcy przemykali z zawiniątkami, ktoś niósł wiadro wody, ktoś inny, zaspany, ziewał pod ścianą. Kiedy Yumiko zebrała swoje rzeczy, a białe kocię znów przykleiło się do jej łydki jak cień, usłyszała kroki.

Takeru pojawił się w przejściu, w płaszczu narzuconym na wojskowy strój, z włosami związanymi tak, by nie wpadały do oczu. Wyglądał, jakby nie spał tej nocy.

Za nim, z boku, stał Shizaki. Już ogarnięty, już przytomny, ale w oczach miał cichą desperację kogoś kto zarwał noc, chociaż bardzo, bardzo tego nie chciał.

- Wasze konie gotowe - powiedział Shizaki do Takeru, a potem spojrzał na Yumiko i na dwóch futrzastych sabotażystów. - Widzę, że koty są ogarnięte.

Takeru zatrzymał wzrok na kociętach i widać było, że w tej jednej sekundzie rozważa co najmniej trzy scenariusze, co z nimi zrobić, a żaden z nich nie był miły.

- Oczywiście - mruknął. - Przecież, że jadą z nami - dodał ze zrezygnowaniem. Shizaki parsknął cicho, ale zaraz spoważniał, bo Takeru przesunął na niego spojrzenie. - Ty zostajesz.

- Tak jest, przecież wiem. — Shizaki skinął głową, po czym dodał ciszej, żeby tylko Yumiko usłyszała. - To będzie długa droga. Trzymaj się. I… uważaj na niego, jak zacznie mówić o Shirei-kanie.

Takeru udawał, że nie słyszy. Tak bardzo udawał, że było oczywiste, że słyszy.

Na dziedzińcu czekały dwa konie: jeden ciemniejszy, masywny, drugi był tym samym, na którym przyjechała tutaj. Zwierzę wypoczęło i było gotowe na kolejny dzień podróży. Takeru podszedł do swojego bez słowa, sprawdził uprząż.

- Wsiadaj - rzucił do Yumiko krótko.

Kiedy ruszyli, miasto zostało za ich plecami bardzo szybko. Z każdym krokiem Rantori się od nich oddalało, a zbliżały się mokradła, które Yumiko wczoraj zostawiła. Kocięta miauczały w jej torbie czy w miejscu, gdzie je trzymała, bardzo niezadowolone z tego, że zostały wyciągnięte ze swojego domu i chwilowo nie miały wolności. Kto wie, jaki wypadek miał się w owej torbie zdarzyć poprzez podróż.

Droga przez bagna też była w porządku. Jechali sprawnie, nie mieli wozów. Podróżowali szybciej niż wcześniej. Podróż z Takeru nie należała do najprzyjemniejszych, ale mężczyzna zdołał już ją dość poważnie do siebie zniechęcić. I teraz też nie poprawił swojego wizerunku.

Na postój zatrzymali się tylko raz - Takeru pognał ich dość poważnie jak wydostali się z bagien i ruszyli bezpieczniejszą trasą w Północnym Ryuzaku. Wymęczył konie, wymęczył ją, ale bezpiecznie dotarli do Satufutsu, nieatakowani. Yumiko musiała tylko jakiś czas odpocząć i znaleźć sposób na ból dolnej części kręgosłupa po tej prawie szaleńczej jeździe.

Dotarła jednak do domu. Jej misja została wykonana.

Misja Zakończona Sukcesem

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru