Dom Tysiąca Zwojów [Biblioteka]

[Kujaku Haruka]

Biblioteka znajduje się zaledwie kilka ulic od głównego nabrzeża, na skraju dzielnicy kupieckiej, gdzie ciężki zapach smoły, ryb i morskiej soli miesza się z wonią kadzideł i atramentu. Chociaż nie jest to pałac, to bogactwo, które w sobie kryje, przewyższa dla pracujących tu uczonych niejeden skarbiec.
Wygląd zewnętrzny Budynek otaczałrozległy, prostokątny dziedziniec z kamienną posadzką, wypolerowaną krokami uczonych, skrybów i urzędników. Od strony ulicy prowadziła do niego wysoka brama paifang z masywnym, czerwonym nadprożem i wyraźnie złoconym napisem w znakach: „Dom Tysiąca Zwojów”.

Po bokach dziedzińca rosną stare śliwy i morwy, a dwa niewielkie stawy z karpiami koi odbijają kształt dachów i przemykających sylwetek. Szmer wody z kamiennych smoczych paszczy, które wypluwają do zbiorników cienkie strumienie tłumi gwar miasta i krzyki tragarzy z portu. To jest pierwsze wrażenie: po przekroczeniu bramy ruchliwy świat zewnętrzny nagle cichnie.

Główna bryła biblioteki jest trzypiętrowa, wzniesiona na kamiennej platformie. Ściany dolnego piętra zbudowano z masywnych, jasnych cegieł, wyżej dominuje drewno i ciemne, lakowane belki. Dach ma wielopoziomową, pagodową formę, z wygiętymi ku górze narożami, na których siedzą ceramiczne, glazurowane figurki smoków, feniksów i małych, mitycznych bestii. Ich zadaniem jest chronić budynek, zarówno przed pożarem, jak i złymi duchami.

Okna są wąskie i wysokie, z półprzezroczystego papieru, osadzonego w drewnianych kratownicach o skomplikowanych, geometrycznych wzorach. Dzięki nim do środka wpada miękkie, rozproszone światło, idealne do czytania.

Wnętrze podtrzymują rzędy grubych, czerwono malowanych kolumn, których głowice zdobiono misternymi rzeźbami chmur i smoków, wijących się między liśćmi lotosu. Nad głównym wejściem zawieszono ciężką, drewnianą tablicę z wykligrafowanym napisem upamiętniającym budynek jako dar jednego z członków rady dla miasta, które zasłużyło sobie na własną świątynię wiedzy.


Wnętrze

Półki nie są wysokimi, przygniatającymi ścianami drewna - większość z nich nie sięga sufitu, pozostawiając przestrzeń na poziomie belek. Zwoje i księgi trzyma się w bambusowych skrzynkach, związanych jedwabnymi taśmami i opatrzonych etykietkami z tytułem oraz symbolem działu.

Środek sal zajmują stoły, a wzdłuż ścian ciągną się niskie półki, na których stoją ceramiczne kałamarze, puszki z wysuszonym atramentem i rzędy pędzli o różnej grubości. W specjalnych niszach przechowuje się ciężkie, brązowe pieczęcie urzędowe, których używa się do poświadczania odpisów dokumentów.

Pierwsze piętro ma charakter bardziej publiczny. Znajduje się tu sala katalogowa i czytelnia dla kupców, urzędników oraz kapitanów statków. Długie ławy i stoły z ciemnego drewna stoją równolegle, niczym rzędy w sali ceremonialnej. Na ścianach wiszą mapy morskich szlaków, szkice obcych wybrzeży (między innymi Cesarstwa), listy towarów i taryf celnych.

W powietrzu unosi się woń papieru, suchego bambusa, atramentu i delikatnego kadzidła palonego w narożnych kadzielnicach w kształcie żurawi. Gwar rozmów jest stłumiony - w tej bibliotece nawet kupcy, przywykli do głośnego targowania się na najwyższe tonach, mówią ciszej.

W jednym z narożników pierwszego piętra mieści się małe archiwum portowe - miejsce, gdzie każdy zawinięty do miasta statek zostawia po sobie ślad w rejestrze. To pomieszczenie pachnie wyjątkowo intensywnie smołą i solą, bo często pojawiają się tam ludzie prosto z pokładu.

Wyżej, na drugim piętrze, gromadzone są dzieła bardziej formalne: klasyczne teksty filozoficzne, komentarze do prawa, zapisane przypadki sądowe, kroniki, rejestry ludności, podatków i ceł. Tu często przesiadują urzędnicy w prostych, ciemnych szatach, z włosami upiętymi w wysokie koki, stukają pędzlami po bambusowych linijkach i wypełniają długie zwoje raportami.

Trzecie piętro, strzeżone bardziej niż pozostałe, jest domeną uczonych i kustoszy. Znajdują się tam rzadkie zwoje przywiezione przez karawany z głębi kontynentu i przez floty z dalekich krain, podobno nawet zza Muru: obce alfabety, opisy innych religii, zapisy dziwnych gwiazd, traktaty o medycynie, czy też obcych technologiach. Pomiędzy regałami stoją ciężkie, zamykane skrzynie, w których przechowuje się najcenniejsze rękopisy - chroniąc je nie tylko przed wilgocią morskiego powietrza, ale także przed chciwymi rękami. Mówi się, że tutaj być może znajdują się też zapiski dotyczące różnego rodzaju technik shinobi... w tym tych zakazanych.

Zbiory
Jako biblioteka w portowym, kupieckim mieście, ma szczególny charakter. Oprócz klasycznej literatury i oficjalnych kronik, jej siłą są:

- Mapy i podróżne zapiski - zwoje opisujące trasy, prądy morskie, niebezpieczne rafy i porty dalekich krain; często sporządzone przez kapitanów statków, którzy w zamian za prawo do korzystania z bibliotekarskich zbiorów pozostawiają swoje notatki.
- Traktaty handlowe - dokumenty opisujące cła, umowy z innymi miastami i państwami, listy do i od lokalnych gubernatorów, cesarskie edykty regulujące handel.
- Zapiski o obcych kulturach - obserwacje dotyczące strojów, zwyczajów, monet, pism, a nawet kuchni ludów przybywających do portu. Skrybowie spisują relacje tłumaczy i samych kupców, którzy wracają z wypraw. To tutaj można było znaleźć dokumenty dotyczące tradycji niektórych plemion Dzikich ludów zza Muru.
- Dzieła praktyczne - podręczniki nawigacji, astrologii, medycyny, budowy statków, inżynierii portowej.

Biblioteka jest czymś w rodzaju „mózgu” miasta: tu urzędnicy sprawdzają wcześniejsze umowy, tutaj uczniowie przygotowują się do egzaminów, a kupcy konsultują się przed podjęciem ryzykownych wypraw.
Strażnicy Biblioteka ma swoich strażników - nie tylko straż miejską, ale też wewnętrznych opiekunów zbiorów. Nazywa się ich „smoczymi skrybami”, a każdy przeszkolony jest w używaniu Fuinjutsu, by w razie zagrożenia być w stanie zapieczętować najcenniejsze dokumenty. Ich zadaniem jest nie tylko pilnowanie ksiąg, lecz także ich przepisywanie, katalogowanie i decydowanie o tym, kto ma prawo sięgnąć po najbardziej wrażliwe zwoje: te dotyczące strategii wojskowej, fortyfikacji portu czy słabości sąsiednich prowincji.

W głównej sali, na honorowym miejscu, stoi ciężki, kamienny stel z wyrytym krótkim tekstem: przysięgą, że słowa zapisane w murach tej biblioteki służą nie chciwości jednostek, lecz dobru miasta i równowadze w handlu... choć złośliwi twierdzą, że od dawna służy ona tylko dobru Rady Ryuzaku.

[Nizan]

Jedno można było przyznać bez problemu. Charaktery Shimy i Nizana były różne. Kobieta była niechakrowa, a jej temperament ewidentnie wskazywał, że wywodzi się z Kaminarich. Nizan zaś był raczej wycofany, lecz nadal posiadał siłę, o której kobieta mogła tylko pomarzyć. Złapanie się tych dwoje w kłótni wywołało falę tsunami, która rozbiła się o mur, który wspólnie budowali przez lata. Mur wokół ich serc. Jeżeli okaże się, że para nie przetrwa tego uderzenia, w takim razie... co jak nadejdą prawdziwe problemy? Problemy, które miały wynikać ze ścieżki, na którą skierowała całą rodzinę Kunisaku - Shima.

Jeszcze podczas samej kłótni, Shima zachowywała się tak, jak każdy, który przekracza granice i szuka wymówki. "Robiłam to dla Was". Nizan jednak nie komentował tego więcej. Kobieta odwijała mu się jak tylko mogła - padło już zabranie dziecka, odejście, przemoc... zabrakło jeszcze w kobiecym bingo rzucaniem talerzami, a na końcu zdrada z informacją, że to dlatego, bo ją zaniedbywał i nie poświęcał jej uwagi.

Nizan nie zanotował wzmianki o tym, że Shima potencjalnie może być w ciąży. Nie dotarło to zbytnio do niego. Był tak pochłonięty panowaniem nad emocjami, że do jego uszu trafiały tylko poszczególne słowa. Porównanie do ojca alkoholika, który bił swoją żonę było... w sumie chyba Nizan już nawet nie przejął się akurat tak bardzo tym, bo no nigdy nie uderzył Shimy, ani nawet na nią nie krzyknął. Pił? No jak każdy, trochę, ale raczej robił to w osadzie przelotem w jakiejś karczmie, niż siadał z butelką w domu i pił. Napewno nie do takiego stopnia, by nie wiedzieć, co robi. No i teraz nasuwało mu się pytanie na myśl, bo pamiętał, jak jeszcze jakiś czas temu wyśmiewał znajomego, który mówił, żeby nie rezygnować z praw patriarchatu i podporządkować sobie kobietę w pełni, bo inaczej im odbija. Wszystko fajnie, ale czy to nie było samolubne podejście? Czy on potrzebował mieć marionetkę w domu, która by mu usługiwała? Bo trochę do tego miało się to sprowadzić. Nie, raczej nie. Kochał Shimę taką jaką jest, ale dotarli do momentu, w którym niestety nie mogli trwać w statusie quo i musieli podjąć decyzję. Shima już podjęła decyzję - zamierzała mieć wpływ na losy Ryuzaku i tego co się dzieje w polityce. Ona wyszła przed szereg i zamierzała rzucić wyzwanie najpotężniejszym ludziom w Ryuzaku. Nizan był... zwykłym kowalem? Jak miał nie przestraszyć się tego, co robiła kobieta? Jeszcze w momencie, gdy plan ze stalą omawiali wspólnie, tak rozszerzenie go o magazyny i szukanie po cichu jakichś notatek, by Nizan wrócił do badań nad techniką, przez którą prawie stracił rękę przelało już czarę goryczy. Mógł zgadzać się na wiele, ale dopóki takie aspekty dotyczyły życia codziennego, a nie wywrócenie politycznego stołka.

Cokolwiek się stanie, Nizan podjął decyzję. Niestety, mimo pełnej miłości do Shimy, nie będzie jej pracownikiem. Nie będzie wykonywał jej planu, jeżeli ta wcześniej nie wyjaśni mu o co chodzi. I nie zależnie, czy Shima nazwie to fazą początkową, fazą prenatalną, zalążkiem planu czy czymkolwiek innym. Po prostu ryzyko jest zbyt duże. Tutaj już nie chodzi o zbicie kilku bandziorów. Im szybciej kobieta dojrzy do tego, by widzieć w Nizanie partnera, nie służącego, tym szybciej Nizan wróci do swojej poprzedniej formy. Sam chłopak nie poddawał w wątpliwość tego, że Shima go kocha. Tego był pewny. Ich uczucia względem siebie były czyste, jednak jak każdy człowiek, różnili się. Oboje chcieli dobrze, oboje jednak chcieli zrobić to po swojemu. Albo znajdą konsensus, albo będą musieli nauczyć się żyć osobno. Jeżeli podejmą decyzję o rozstaniu z takiego powodu, to Nizan nie będzie walczył, bo po prostu... jeżeli coś takiego ich złamie, to szkoda czasu. Obojgu musi zależeć. Wtedy chyba by wrócił na pustynię. W sumie nie myślał o tym. Może czas zacząć?

Jeszcze te polecenie wyjdź, gdy ten opuszczał dom... Nizan nawet nie chciał tego komentować. Prychnął jedynie pod nosem, ale to bardziej do siebie. Nadal, po całej tej wymianie zdań, nadal musiała mieć ostatnie słowo. Przecież wychodził, bo SAM podjął taką decyzję, nie potrzebował do tego dodatkowej zachęty. Naprawdę nie chciał wracać dziś do domu. Może przenocuje sobie gdzieś poza? Zobaczy jak się ułożą sprawy.

Co jednak ciekawsze, widok zachlanego Karyou sprawił, że Nizan uniósł brew.
- Jak pijesz to przynajmniej... a zresztą. - westchnął. - Jeszcze nim pójdziesz, powiedz mi czy znalazłeś kogoś, kogo można zatrudnić do... eee... Twojego zespołu? - zapytał. - Niestety okazało się, że musimy działać szybciej niż myślałem i muszę zbudować zespół... nazwijmy to artystów. Tylko takich wiesz, zaufanych. - Nizan posłał mu spojrzenie. - Na początek... z pięciu. Masz jakichś? - jeżeli Nizan dogada się z Shimą w temacie jej wielkich planów, to nadal będzie potrzebował ekipy do obstawiania niektórych punktów. Jeżeli się nie dogada z Shimą, to przynajmniej zostawi jej zaufanych pracowników, którzy będą jej pilnować.

Potem skierował się do biblioteki i... cholera, jak zobaczył budynek to przypomniał sobie, jak duży jest to obiekt. Trzy piętra. Znaleźć cokolwiek w takim przybytku to będzie kawał roboty. Eh... będzie musiał znaleźć kolejnego pracownika, który będzie ciut sprytniejszy niż Karyou i będzie mógł go wysyłać na takie misje wywiadowcze. Wywiadowczo-operacyjne.

Jak wszedł do środka, to stwierdził, że... trochę szkoda, że nie słuchał co Shima do niego mówiła, bo pewnie przekazała mu dość istotne informację na ten temat. Eh... musiał zamknąć oczy, przyłożyć dłoń do czoła i przeszukać pamięć. Do tego miejsca miał plan.

Kurde... jak ona go nazwała... Karui? Karyoui? Mieszało mu się to imię z Karyou, a był przekonany, że to z nim miał porozmawiać i zapytać o... Genpo. Tak, Genpo. Tylko jak dalej? Hikaki Genpo? No nic, spróbuje narazie zlokalizować bibliotekarza.

Nizan zamierzał podejść do pierwszego lepszego osobnika płci męskiej, który pracował w tym przybytku.
- Erm... witam, czy Ty jesteś przypadkiem Karu?... Kar-you? ... poszukuję osoby, która specjalizuje się w historii miasta.