Rezydencja Ichirou

[Ichirou]

Powrót do domu był spokojny, niemal banalny w swojej codzienności. Ichirou zostawił za sobą Kirahji z jej kurzem, smrodem i biedą, wracając do lepszej części miasta, gdzie powietrze pachniało nieco świeżej, a budynki nie wyglądały jakby miały zawalić się lada moment. Sytuacja się uspokoiła. Więzień trafił tam, gdzie jego miejsce, strażnicy zajęli się procedurami, a cała sprawa powoli zaczynała znikać z codziennych rozmów mieszkańców.
Kuroi, jak można było się spodziewać, zniknął bez słowa. W swoim stylu - cicho, dyskretnie, nie zostawiając nawet śladu. Ichirou spróbował go odnaleźć, ale bezskutecznie. Niedźwiedź znowu poszedł własnymi ścieżkami. Mimo to Seinin był gotowy na ewentualne spotkanie. Przygotował w głowie wszystkie wnioski, fakty, szczegóły. Gdyby Kuroi się pojawił, mógłby mu wyłożyć całą sprawę od początku do końca, alle najwyraźniej to nie był jeszcze ten moment.
Kilka dni później odbyła się publiczna chłosta. Ichirou pojawił się osobiście, jak obiecał, stojąc w widocznym miejscu wśród zgromadzonych mieszkańców. Nie tylko po to, by się pławić w spektaklu czy demonstrować swoją władzę dla samej satysfakcji, ale by pokazać, że słowa lidera mają wagę. Że gdy coś zapowiada, to się dzieje. Liczył, że ludzie to zauważyli. To było ważne - budowanie wizerunku, utrwalanie autorytetu, pokazanie konsekwencji za naruszenie ładu społecznego i podniesienie ręki na przywódcę. Polityka, nawet ta najbardziej przyziemna, wymagała takich gestów.
Potem, gdy tłum się rozszedł i emocje opadły, Ichirou dopilnował jeszcze jednej rzeczy. Bez publiki, bez świadków, bez rozgłosu - egzekucja. Człowiek z blizną, członek Szakali, przestał istnieć. Cicho, sprawnie, bez zbędnych ceregieli. Sprawa została zamknięta na dobre.
Kilka dni później, gdy życie powróciło na swoje dawne tory, w ręce Ichirou trafił list. Otworzył go spokojnie, stojąc przy oknie swojego apartamentu, gdzie słońce wpadało przez uchylone zasłony, rzucając smugi światła na drewnianą stolik. Treść była lakoniczną, z dozą tajemniczości. To musiał być prawdziwy Kuma.
Ichirou złożył list powoli i odłożył na pobliski stolik. Przez moment stał w milczeniu, wpatrując się w kartkę papieru, jakby mógł z niej wyciągnąć coś więcej niż te kilka prostych zdań. Sprawa była już ciężka od samego początku: zaginięcie, śmierć i - jak się później okazało - powiązania z przestępczą organizacją. A zakończenie? Cóż, trudno było powiedzieć, żeby mogło być satysfakcjonujące. Ale raczej na to skazana była ta sprawa od początku, bo życia Tomiko nie dało się już przywrócić. Toshimaru również nie żył. Sprawca poniósł karę, ale to nie zmieniało faktu, że dwie osoby zginęły z powodu desperacji, chciwości i złych wyborów. Prawda wyszła na jaw. To musiało wystarczyć.
Znając starego drucha, Kuroi pewnie teraz zaszył się gdzieś, żeby przetrawić te rzeczy w samotności. Potrzebował czasu - zawsze potrzebował czasu. Ale w swoim czasie, gdy będzie gotowy, znowu się pojawi. Tak to z nim było. Ichirou nie zamierzał się tym przejmować. Kuroi wiedział, gdzie go znaleźć, jeśli będzie potrzebował czegokolwiek.
Westchnął cicho i odwrócił się od okna. Na biurku czekały kolejne dokumenty, kolejne sprawy wymagające uwagi. Czas wracać do rzeczywistości, do liderowania, do podejmowania decyzji, do codziennych obowiązków, które nigdy się nie kończyły. Rutyna, monotonia, papierkowa robota. Wszystko to, co składało się na życie Shirei-kana. Ale jeszcze na biurku sposród nudnych papierzysk była jeszcze jedna rzecz - prezent od Kuroia, który dostał zawczasu, ale nie miał jeszcze okazji się z nim zapoznać.

[Ichirou]

  Ukryty tekst

[zt]

[Kyoushi]

Kyoushi pojawił się w rezydencji bez zapowiedzi – jak zwykle. Cisza korytarzy była gęsta, ciężka od pustynnego chłodu kamienia i zapachu kadzideł. Nie zatrzymywał się, nie rozglądał z ciekawością. Znał to miejsce.
Na niskim stole, w miejscu widocznym, ale nienachalnym, położył wisior. Był bardzo łatwo rozpoznawalny dla Sołka, ale i dla Ichira. Wiedzieliby i bez notki dodanej przez niego.

„Ten wisiorek nie jest prezentem. Jest odpowiedzialnością.
Nie używajcie go, jeśli nie musicie.
Nie oddawajcie go nikomu, kto za bardzo chce siły.
Jak zacznie wam szeptać — to znaczy, że chyba znów się uchlaliście opijusy.

Wy dbajcie o niego. Ja zajmę się resztą.

— Kjudini

Kyoushi spojrzał na artefakt jeszcze przez chwilę, jakby sprawdzał, czy na pewno zostaje we właściwym miejscu.
– Nie tęsknij. – mruknął pod nosem, bardziej do siebie niż do przedmiotu. Potem odwrócił się i ruszył w stronę wyjścia. Bez świadków. Bez fanfar. Bez śladu chakry, który dałoby się łatwo wyczuć.

I pytanie, dokąd tym razem zniknął Shiroyasha.

[Ichirou]

Kolejny dzień politykowania i radzenia sobie z problemami pustyni, który utwierdzał tylko w przekonaniu, że funkcja lidera klanu wcale nie jest taka cudowna i bywa bardziej uciążliwa niż satysfakcjonująca. Ale nie o tym teraz.
Ważniejsze w tym dniu to, co czekało na niego w domu. Ot, kawałek biżuterii, który na pozór nie wyróżniał się szczególnie niczym ponad to, co było w posiadaniu Ichirou, czy co można było nabyć w lokalu piętro niżej. Tak naprawdę jednak krył w sobie coś więcej, co wiedział wtajemniczony krąg znajomych. Oprócz tego notatka, trochę enigmatyczna, ale nawiązanie do pijaństwa potwierdzało podpis autora. Kyoushi zostawił kolegom element klucza, najwyraźniej samemu planując w najbliższym czasie jakieś inne rzeczy. Zebranie całej grupy w jednym miejscu było nie lada wyzwaniem, biorąc pod uwagę że byli zbieraniną z całego świata, gdzie większość na swoim terenie odgrywała istotne role, więc podarunek był dość wymowny i oznaczał zgodę na popchnięcie wspólnej sprawy naprzód.
Przez kolejne dni czy nawet tygodnie skupił się na tym, by nadać rytm wszystkim ważnym klanowym sprawom. Planował jeszcze jedną, małą nieobecność, by dokończyć klepsydrowy cel. W związku z tym odezwał się do wszystkich znajomych, o ile było to rzecz jasna możliwe, by chętni wkrótce stawili się na jego zaproszenie.

  Ukryty tekst

[zt]