Szlak prowadzący na północny-zachód

[Yumiko]

Zmiana nastrojów była aż namacalna. Yumiko obserwowała chłopaków, którzy w tym momencie wydali się bardziej ludzcy, jakby stopnie i formalne przedstawienie poszło na boczny plan. Nie stał już przed nią najmłodszy Kogo w klanie, ani też chłopak z wyjątkowymi zdolnościami. W tym momencie byli rówieśnikami, każdy z inną raną na sercu i może w innych okolicznościach nie musieliby walczyć, a ten czas mogliby spędzać bardziej beztrosko.

Gdy Yumiko wsiadła na orła spojrzała na Azumę i uśmiechnęła się delikatnie. Chciała jak najwięcej wyciągnąć z tej małej podróży, dlatego skupiła się na tym.-Naprawdę? Sam? Nic dziwnego, że mało czasu spędzałeś w Kotei, z takimi umiejętnościami bardziej przydajesz się w terenie. - była pod wrażeniem. To były możliwości, które warto wykorzystywać na wojnie, tym bardziej, jeżeli zwierzę mogło transportować więcej niż jedną osobę. Gdyby mieć wiele osób z takimi umiejętnościami, można by było wykorzystać to jako element zaskoczenia. Atak z góry... Przy dalszym tłumaczeniu skupiła się nieco bardziej. Patrzyła na drogę, która ciągnęła się dalej, i nikła w mroku. Na ten moment podróż powinna być dla nich łaskawa. Czarnowłosa wyciągnęła prowizoryczną mapkę, którą narysował dla niej Shizaki. Musiała ją mocno trzymać, bo wiatr nie był łaskawy, ale za to widoki... Świat z góry wydawał się piękniejszy, pora dnia i kolory malujące się na niebie zapierały dech w piersiach.-Te miejsca z mapy. Gdzie mniej więcej są?- chciała je znaleźć sama i o ile orientacyjnie mogłaby wiedzieć w której części drogi są, to cała ta wycieczka powodowała, że nie potrafiła do końca się skupić.

Rozmowa zeszła na Azumę, jej wzrok od razu odnalazł chłopaka, który był blisko woźnicy.-Jest najstarszy stopniem, może czuje się odpowiedzialny za nas? Poza tym jest praktycznie w naszym wieku, a doszedł tak daleko. Zobacz jak go przedstawiają. Najmłodszy Kogo w klanie. Nie wydaje Ci się, że to duża presja? Mnie by to przerosło... Takie oczekiwania ludzi wokoło. I przykro mi z powodu osób, które straciłeś. Czasami drobne rzeczy są więcej warte niż majątek- Było to małe nawiązanie do rysunków, pozostawionych w stolicy. Teraz gdy byli sami mogła wrócić do tego, bowiem gdy tam na dole mogłoby to zaognić sytuację, a tego bardzo nie chciała.- Właśnie tego się obawiam, my mamy swoje plany, ale nie wiadomo, czy ktoś tam nie ma lepszych i dziękuję. To jest naprawdę piękne -uśmiechnęła się i przez ostatnie chwile, gdy Shizaki przygotowywał się do lądowania oglądała okolicę chłonąc każdy szczegół i tworząc nowe wspomnienia. A te konkretne, było teraz na samym szczycie.

[Uchiha Hiromi]

~ 34/... ~

~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Kuro wylądował miękko na ramieniu Azumy, potrząsając skrzydłami, jakby strzepywał z siebie poranną wilgoć. Chłopak pogładził ptaka, a woźnica - choć uspokojony - spojrzał jeszcze raz na mokradła widniejące jak ciemna plama na horyzoncie. Mimo słów Uchiha, jego nerwowość została i udzielała się trochę innym członkom karawany. Słychać było pomruki innych kupców, którzy choć, nie panikowali, rozglądali się nerwowo.

W tym samym czasie, w górze, orzeł Shizakiego rozpoczął długie, płynne zejście. Yumiko wciąż obserwowała świat z zupełnie innej perspektywy, w której wojna i problemy istniały daleko, daleko pod ich stopami. Ale kiedy ziemia gwałtownie zaczęła się przybliżać, powoli było widać powrót do rzeczywistości.

Shizaki zerknął na nią kątem oka, słysząc jej słowa.

- Nie wiem, czy to presja, czy duma… - mruknął, podążając spojrzeniem za Azumą. - Ale wiesz, masz trochę racji. Hiro traktuje go jak brata. A Azuma… on naprawdę bierze na siebie więcej, niż ktokolwiek jego wieku powinien. - Westchnął. - To nie zmienia faktu, że kij dalej ma. O, tu - wskazał za siebie, nieco w dół, jakby wskazywał miejsce, gdzie kończył się kręgosłup. - Ale może to lepsze, niż gdyby był jak ja i wszystko brał na żarty. Mnie ciężko inaczej, muszę się jakoś sam zabawiać, kiedy jestem na samotnych misjach przez tygodnie czy miesiące.

Uśmiechnął się półgębkiem, jakby żartował, ale w jego oczach błysnęło coś poważnego. W ich wieku wszyscy nosili bagaż, ale każdy inaczej.

Gdy Yumiko wspomniała o rysunkach, Shizaki aż na chwilę spuścił wzrok.

- Drobne rzeczy… - powtórzył. - To są rzeczy, które zostają, kiedy niczego innego już nie ma.

Orzeł wzniósł się wyżej, na tyle, by widok stawał się coraz mniej szczegółowy, ale za to bardziej czytelny pod względem orientacji terenu. Shizaki chwycił Yumiko stabilnie za ramię, żeby wiatr nie wytrącił jej z równowagi, i polecił jej wyciągnąć mapkę

- Dobra, Yumiko-san, patrz teraz uważnie. Z góry wszystko jest prostsze.

Wskazał dłonią prosty fragment traktu, jaśniejszą nitkę wijącą się przez pola.

- To nasza dzisiejsza trasa. A teraz popatrz tam - przesunął palcem po mapie, a potem wyciągnął rękę, żeby pokazać tę drogę w rzeczywistości.

- Tutaj. Widzisz ten jaśniejszy pas ziemi przy zakolu drogi? - skierował jej wzrok na niewielki zagajnik niedaleko szlaku. - To pół dnia drogi od miejsca, gdzie startowaliśmy. - Nachylił się niżej. - Bezpieczne, blisko Sarufutsu, nie ma szans, żeby ktoś się tam zaczaił. Można rozstawić wozy, podgrzać coś do jedzenia, nawet chwilę pospać.

Na mapce uderzył palcem w kolejną kropkę.

- Drugi punkt jest tutaj. - Palcem poprowadził linię na północ, aż zatrzymał się na miejscu, gdzie trakt lekko się rozszerzał. - Trzy czwarte dnia drogi.

Z góry Yumiko faktycznie mogła dostrzec kilka samotnych drzew i mały plac, który wyglądał jak dawne miejsce postoju dla handlarzy.

- To też bezpieczne jak cholera - dodał. - Za blisko miasta, żeby komuś chciało się tu ryzykować.

I klepnął trzecia kropknę

Potem wskazał wyraźnie ciemniejszą część krajobrazu, tam gdzie ziemia zaczynała brązowieć.

- A tutaj… - jego głos spoważniał - to już na głęboki wieczór.

Z góry widać było, że ten fragment drogi przechodził przez obrzeża mokradeł - nie było to jeszcze bagno, ale teren stawał się mniej przyjazny, bardziej pusty.

- Dalej przed zmrokiem nie dojdziemy. I tutaj jest ryzyko - powiedział otwarcie. - Bandytów może być trochę. Nie dużo, ale… to nie Sarufutsu. Ale nadal nasze ziemie.

NPodrapał się po policzku, po czym dodał rzeczowo:

- Za to jeśli dojdziemy aż tam, następnego dnia mamy cały dzień na bagnach. I z dużym zapasem docieramy do granicy, zatrzymamy się na posterunku i kolejnego dnia spokojnie idziemy do Rantori.

- Teraz ty decydujesz. Masz mapkę. Zdecyduj, co ci pasuje. Nasz lider chciał, żebyś dowodziła. To jeden z testów, jak mi się wydaje. W sensie… straciłaś pamięć, ale jednocześnie mówisz i kojarzysz rzeczy. Coś tam jest. I chciał w miarę bezpieczny sposób sprawdzić co i jak i czego będziesz potrzebować.

Na koniec mrugnął rozbawiony:

- Tylko nie zdecyduj „tu zginę” i nie zaznaczaj tego na marginesie, dobra? Ludzie już i tak mają dosyć stresu.

Orzeł wzbił się jeszcze raz, żeby wyrównać tor lotu, po czym zanurkował lekko i rozłożył szeroko skrzydła. Lądowanie było płynne, ale Yumiko poczuła pod sobą miękkość ugniatanej trawy, gdy potężne łapy ptaka zetknęły się z ziemią. Shizaki zeskoczył pierwszy, odwrócił się i podał jej rękę, żeby pomóc jej zsiąść. Wydawał się spokojniejszy.

Karawana powoli zbliżała się do miejsca, gdzie orzeł wylądował. Azuma prowadził ją pewnie, a Kuro siedział dumnie na jego ramieniu. Ptak przekrzywił głowę, odwracając się i spoglądając w kierunku południowo-wschodnim, ku Sarufutsu. Delikatne "kra" wyrwało się z jego gardła - ciche, niepokojące.

Yumiko i Shizaki mogli w końcu wskoczyć na swoje konie, a malowany orzeł powrócił do zwoju, który Shizaki schował.

~ 7/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

  Ukryty tekst

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

[Azuma]

Azuma rozmówił się z woźnicą. Starał się go uspokoić, ale sukces był połowiczny – kupiec nie kontynuował tematu, ale zaczął z niepokojem przyglądać się mokradłom. Jego pobratymcom ten niepokój szybko się udzielił, bo zaczęły się gorączkowe, przyciszone rozmowy. Azuma skwitował to ciężkim westchnieniem, przenosząc wzrok ku górze.

Czarny, atramentowy orzeł brylował na niebie, stopniowo zwiększając odległość. Przez myśl Kogo przeszło, że Yumiko nie wydawała się sparaliżowana tym zadaniem. Czy to oznaczało, że już miała do czynienia z takim doświadczeniem? A może zwyczajnie nie pomyślała o tym co nastąpi? Uchiha przez chwilę głowił się nad tym, dostrzegając że jego towarzysze stali się teraz niedużą kropką, najwyraźniej odlatując dalej niż sam Azuma początkowo zakładał.

Dopiero tęskne kraknięcie Kuro, wyrwało Azume z tych rozmyślań.. Osiemnastoletni Kogō potarł głowę ptaszka, przyglądając się mu z uwagą. – Chyba nie powiesz mi, że też się boisz? Akurat Tobie najmniej zagraża. Gdy zrobi się gorąco, po prostu czmychniesz, jak zwykle.

Yumiko i Shizaku wracali. Kropka którą jeszcze chwilę temu byli, teraz przeobraziła się w pięść, Z tej odległości można było już rozróżnić kontury sylwetek. Azuma szybko pojął, że dwójka lotników chciała wylądować na szlaku, nieco dalej od karawany. Azuma przywiązał lejce wierzchowca Shizakiego, do siodła konia Yumiko, a potem trzymając za lejce tego drugiego, wsiadł na swojego rumaka i ruszył im na spotkanie. Dopiero przy ich lądowaniu, musiał zareagować.

– Prrrrr. – uspokoił wierzchowce, gdy atramentowy orzeł osiadł na szlaku. – Jak przelot? Coś niepokojącego zauważyliście? – zapytał, udając że nieprzyjemna konwersacja sprzed kilkunastu minut, nie miała miejsca. Azuma podał lejce Shizakiemu uprzednio odwiązując je, a potem przytrzymał lejce wierzchowca Yumiko, gdy ta postanowiła go dosiąść..

[Yumiko]

- Podziwiając takie widoki musisz mieć też niedogodności, chyba że... Poznasz kobietę z takimi samymi zdolnościami, zobacz jakie wtedy życie byłoby piękne! - niemalże się zaśmiała na swoje słowa, ale taka była prawda, trzeba szukać tam, gdzie ludzie byli podobni. Jednak gdy rozmowa zeszła na ich dzisiejszą trasę zaczęła się bardziej skupiać. Dostrzeżenie drogi sprawiało jej nieco kłopotu, musiała bardzo wytężyć wzrok by dostrzec to co chciał jej pokazać Shizaki. Brak doświadczenia w takich warunkach zaczynał być kłopotliwy, jednak po chwili zaczęła widzieć więcej szczegółów. - Jak ty to robisz? Dla mnie z tej perspektywy wszystko jest niemalże identyczne.- przy kolejnych punktach było coraz łatwiej, dostrzegała już różnicę. Widziała to co chciał jej pokazać. Milczała analizując całą trasę i dając mu możliwość wytłumaczenia wszystko.

Gdy skończyli analizę uśmiechnęła się. Była pewniejsza niż jeszcze przed lotem. Wiedziała więcej, a to dawało jej poczucie ulgi, jednak komentarz o jej grobie spowodował, że zaczęła się śmiać.- Nie zamierzam tutaj ginąć, raz wyrwałam się śmierci. Więcej nie zamierzam patrzeć jej w oczy. Możesz być spokojny, zanotuje to w głowie.-powiedziała już spokojniej.

Lądowanie niemalże nie różniło się niczym od początku lotu. Yumiko podała dłoń dla chłopaka i zeszła na ziemię. Lot był wspaniały, ale jednak tutaj czuła się bezpieczniej.- Dziękuję, to było niesamowite.-powiedziała raz jeszcze po czym spojrzała na Azumę, który do nich podjechał. Skoro Shizaki jeszcze przed chwilą powiedział, że miała wybierać i dowodzić postanowiła jako pierwsza odpowiedzieć na pytanie.-Droga na ten moment jest czysta, chyba że Shizaki dostrzegł coś czego nie zauważyłam ja... W każdym razie poznałam trasę, co mi pomogło. Mam teraz większą świadomość tego gdzie jesteśmy i dokąd zmierzamy. - powiedziała podchodząc do swojego konia i głaszcząc jego pysk. Bez problemu weszła na jego grzbiet, po czym odebrała lejce od Azumy. To właśnie wtedy zaczęła się przyglądać ptakowi siedzącemu na jego ramieniu. -Kim jest Twój towarzysz?- zapytała dalej bezczelnie się gapiąc.

[Uchiha Hiromi]

~ 35/... ~

~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Kiedy jeszcze lecieli, Shizaki wyjaśnił Yumiko, że to doświadczenie powoduje, że widzi więcej i potrafi rozróżnić rzeczy z góry. Jeżeli robił to często - pewnie miało to sens.

W końcu wylądowali.

Kiedy Yumiko przyglądała się ptakowi, Kuro poruszył się na ramieniu Azumy, jakby doskonale rozumiał, że jest obiektem zainteresowania. Nastroszył pióra, przekrzywił głowę i z cichym kra wyciągnął dziób w jej stronę, jakby oceniał, czy jest godna tego, by się jej przedstawić.

Pazury mocniej wczepiły się w materiał płaszcza Azumy, ale nie na tyle, by go uszkodzić - Kuro tylko zaznaczał swoje terytorium. Jeden z młodszych woźniców, widząc z bliska tę dziwną, ciemną sylwetkę, odwrócił wzrok, po czym nerwowo wykonał religijny ruch się po swojemu, jakby odpędzał złe duchy. Starszy kupiec trącił go łokciem.

- To nie demon, tylko ptak - mruknął półgłosem, choć sam patrzył niepewnie.

Shizaki w tym czasie odebrał od Azumy lejce swojego konia i sprawnym ruchem wskoczył w siodło. Atramentowy orzeł już dawno zniknął w zwoju, który schował za pazuchę.

Na pytanie Azumy o przelot tylko zerknął w stronę mokradeł, jakby jeszcze raz sprawdzał coś w pamięci.

- Droga czysta - odpowiedział już głośno, tak żeby usłyszeli i shinobi, i najbliżsi woźnice. - Żadnych problemów, żadnych poruszających się grup, nic podejrzanego. Jak na razie.

Kuro zakrakał głośno, a Shizaki spojrzał na ptaka. Zawiesił głos na ułamek sekundy, po czym dorzucił lżejszym tonem:

- Jak coś się będzie czaić, to raczej dalej na północy, nie tutaj.

Kuro znów cicho zakrakał, tym razem odwracając głowę w stronę Sarufutsu. Nad miastem nie było widać nic szczególnie niepokojącego - może cienką smużkę dymu z kominów, może poranną mgłę, która jeszcze nie do końca się podniosła. A jednak ptak spoglądał w tamtą stronę jak ktoś, kto czuje zmianę nastroju, zanim inni ją zauważą.

Wozy zaskrzypiały, konie parsknęły, ktoś poprawił beczkę z wodą, ktoś inny poprawił płachtę na skrzyni z towarem, jakby chciał ją symbolicznie osłonić. Napięcie, które wcześniej rozlało się po grupie, nieco się uspokoiło - widok Yumiko i Shizakiego, którzy wrócili cali i spokojni, działał lepiej niż kolejne zapewnienia. Mimo krakania nieszczęsnej wrony.

Shizaki podjechał bliżej Yumiko, prowadząc konia równolegle z jej wierzchowcem.

- No to, Yumiko-san… - rzucił swobodnie. - Zdecydowałaś już, jak gramy?

Krótkim ruchem głowy wskazał przed siebie, na trakt.

- Pierwszy postój na pół dnia, drugi na trzy czwarte, czy ciśniemy tak, żeby spróbować zahaczyć o ten trzeci przed zmrokiem?



Powietrze powoli robiło się chłodniejsze, im dalej odsuwali się od Sarufutsu, a im bliżej ciemnej linii mokradeł. Ptaki śpiewały już rzadziej, a na odległych łąkach raz po raz wyrywało się z trawy jakieś spłoszone zwierzę, ginąc po chwili w wysokich źdźbłach. Czasami mijali miejscowych ludzi, rolników, okolicznych mieszkańców. Ktoś jednak musiał zdecydować, co dalej - jak będzie wyglądać dalsza droga, gdzie się zatrzymają i co zrobią. Inaczej to woźnicy - kupcy - zdecydowaliby gdzie się zatrzymać. I słuchając szeptów, pewnie zrobiliby to jeszcze przed wieczorem, w trzy czwarte drogi, którą mogli wszyscy zrobić tego dnia. Nie chcieli być zaatakowani, a strach przed mokradłami zostawili sobie na następny dzień.

~ 8/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

  Ukryty tekst

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

[Azuma]

Po wylądowaniu Yumiko i Shizakiego, wrócili do normalnej rozmowy, jakby wcale nie doszło przed ich startem do sprzeczki. Azuma przekazał im konie, a Ci w zamian udzielili informacji na temat dalszej drogi. Gdy Shizaki potwierdził słowa Yumiko, Uchiha odwrócił się w kierunku kupców.

– Słyszeliście? Nie widać niebezpieczeństwa, nie ma się zatem czym martwić. Im będziemy dalej, oczywiście może być niebezpieczniej, ale od tego macie nas, shinobich.

Kuro zdawał się nie podzielać tego zdania, a może właśnie krakaniem potwierdził opinie opiekuna. Azuma przez chwilę przypatrywał się wronie, temu spojrzeniu, tej dziwnej inteligencji ukrytej w ciemnoniebieskich oczach.

– Pamiątka z Karmazynowych Szczytów… Na imię ma Kuro, lubi czyjeś porcje żywnościowe, ale zadowoli się też okruszkami – odpowiadając na pytanie Yumiko, Azuma poczochrał czarny łebek wrony. Widząc to z jaką fascynacją przyglądała się mu Yumiko, na myśl przyszło mężczyźnie wspomnienie z Hiromi, która próbowała się zaprzyjaźnić z ptaszkiem. A potem Saori.

– No i definitywnie nie lubi kobiet. – Obu to nawiązanie przyjaźni, wyszło nieskutecznie.

[Yumiko]

Yumiko była zaskoczona zapewnieniem Azumy. Co się tutaj wydarzyło podczas lotu, że mężczyzna musiał zapewniać ludzi o ich bezpieczeństwie?- Coś się stało jak nas nie było?- zapytała nieco zmieszana. Czyżby fakt, że się nie dogadywali miał wpływ na ludzi podróżujących z nimi? A może wydarzyło się coś jeszcze o czym nie mówił? Całe szczęście Shizaki po powrocie z lotu zachowywał się dokładnie tak samo jak na początku i czarnowłosa była mu za to ogromnie wdzięczna. Nie zniosłaby więcej sprzeczek, a nie umiała załagadzać takich sytuacji. Ze wszystkimi zawsze się dogadywała i chciałby, żeby tym razem było tak samo.

Wrona na ramieniu Azumy krakała, a ten patrzył na nią, jakby z nią rozmawiał, w języku, którego nikt nie rozumiał. Było to szalenie interesujące.-A więc Kuro, miło mi cię poznać.- powiedziała w stronę ptaka, jednak kolejne słowa wybiły ją z rytmu.-o...To nie szkodzi. Nie każdego można lubić prawda? Ale nie wchodząc sobie w drogę na pewno się dogadamy. - Wiedziała, że mimo wszystko będzie zostawiać jedzenie dla ptaka. Tak samo jak wzięłaby marchewki wiedząc, że będą poruszać się konno. Uwielbiała zwierzęta, ale nie wszystkie zwierzęta lubiły ją...- Powiedz mi tylko, jak on jest w pobliżu i zbliżę się do Ciebie to mnie nie zaatakuje? Wolała wiedzieć teraz, niż miałaby się później dowiedzieć na własnej skórze.

Shizaki wyrównał do niej konia i zapytał o ustalenia, które przegadywali na górze. Kiwnęła potwierdzająco- Plan jest taki by zatrzymać się w pierwszym punkcie by odpocząć i napoić konie. Jeżeli nam się uda dotrzeć to trzeciego punktu, to super. Mielibyśmy czas na odpoczynek i o świcie moglibyśmy ruszyć na bagna. Jednak jak będziemy przy drugim punkcie i będzie potrzeba się zatrzymać to zmieniamy plan i zostajemy tam. Skoro to nasze ziemie, to możemy być elastyczni. Może tak być?- to pytanie zadała już bardziej do ogółu. Wolała dzisiaj jechać spokojniej niż zmordować wszystkich i jutro mieć problemy w dalszej części trasy.

[Uchiha Hiromi]

~ 36/... ~

~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Ledwie karawana ruszyła, Kuro odbił się z ramienia Azumy, sfrunął nisko przy ziemi i zatoczył niewielki krąg nad pierwszym wozem, jakby liczył koła i ludzi. Potem wrócił na swoje miejsce z cichym trzepotem skrzydeł, nastroszył pióra i utkwił wzrok w Yumiko - inteligentny, chłodny, niemal zbyt uważny jak na ptaka. Wydał z siebie krótkie, stanowcze kra, po czym odwrócił głowę, jakby demonstracyjnie uznał, że „wystarczy” tej prezentacji.

Shizaki parsknął pod nosem, jadąc obok.

- Wrona obronna? - mruknął półgłosem, tak by usłyszała go tylko najbliższa dwójka. - Jakby był strażnikiem, a nie ptakiem. Przypałętał się w Karmazynowych Szczytach? Czy to przypadkiem szpieg Yamanaków?

Kuro znów zakrakał, jakby obrażony sugestią, że ktoś ma prawo oceniać jego intencje, po czym schował dziób w pióra na sekundę i znów podniósł głowę, czujny i gotowy, spoglądając za nich, na Sarufutsu.

Decyzja Yumiko o rytmie marszu rozeszła się po karawanie szybciej niż wiatr na Wietrznych Równinach. Kupcy nie protestowali - wręcz przeciwnie: widać było, jak wielu z nich odetchnęło z ulgą, słysząc, że plan zakłada przynajmniej jeden spokojny postój zanim dzień zacznie się chylić ku końcowi. Shizaki utrzymał tempo tak, by trzymać się blisko Yumiko i jednocześnie mieć oko na boczne odnogi szlaku.

Poranek, choć chłodny, był przyjemny. Słońce wspinało się powoli, barwiąc pola na złoto, a ścieżki błotniste jeszcze po nocnej rosie zaczęły wysychać. Karawana toczyła się rytmicznie: skrzypienie osi, parskanie koni, brzęk uprzęży. Co jakiś czas mijali pojedynczych rolników z narzędziami na ramieniu, kobiety niosące wiadra z wodą, dzieci, które zatrzymywały się na skraju drogi i patrzyły na nich z mieszaniną ciekawości i ostrożności. Nikt nie zbliżał się przesadnie.



W połowie dnia Shizaki wypatrzył miejsce, które wcześniej wskazywał z powietrza: mały zagajnik, gdzie drzewa dawały cień, a obok drogi znajdował się płytki rów z wodą, zasilany wąskim strumieniem. Zatrzymanie karawany nie wymagało długich tłumaczeń. Woźnica jeden i drugi niemal od razu zaczęli zsuwać się z kozłów, rozprostowywać kości i sprawdzać stan uprzęży. Konie dostały wodę, a część zwierząt zaczęła żuć trawę przy drodze, wdzięczna za przerwę.

Shizaki zeskoczył z konia i obszedł miejsce dookoła, zataczając szeroki łuk jak ktoś, kto robi to odruchowo. Zatrzymał się przy krawędzi zagajnika, dotknął dłonią pnia, spojrzał w górę, jakby oceniał, czy ktoś mógłby czaić się na gałęziach.

- Tu jest czysto. Można odsapnąć, ale nie rozłaźmy się za daleko. Dajmy im kwadrans-dwadzieścia minut, nie więcej. Im dłużej stoimy, tym większa szansa, że ktoś to zauważy.

Kupcy nie potrzebowali więcej czasu. Wyciągnięto skromne racje, kilka manierek, ktoś podał innemu kawałek suszonego mięsa, ktoś inny pogadał cicho o pogodzie i o tym, czy wieczorem będzie mgła. Nerwowość z rana zelżała, jedzenie, słońce i odpoczynek wyraźnie pomagały w odprężeniu.

Po krótkim odpoczynku karawana znów ruszyła. Słońce stało wyżej, ale powietrze zaczęło robić się mniej przyjemne, bo wilgoć, która dotąd była tylko świeżością rosy, zamieniała się powoli w zapowiedź cięższego terenu.


W miarę jak zbliżali się do drugiego punktu, drzewa rosły rzadziej, pola ustępowały krowim pastwiskom, a wiatr niósł ze sobą nie tylko zapach trawy, ale też czegoś kwaśnego i mokrego, co trudno było nazwać. Na horyzoncie pojawiła się szarość, która wypłowiała wszystkie kolory. Nie była to jeszcze mgła, ale jej zapowiedź.

Miejsce postoju na trzy czwarte dnia było dokładnie takie, jak Shizaki opisywał z góry: poszerzenie traktu, kilka samotnych drzew, wydeptany plac, na którym widać było ślady dawnych ognisk i kopyt. Jednak dotarli tam na styk. Słońce zaczynało zniżać się w stronę zachodu, a choć do zmroku brakowało jeszcze trochę czasu, czuło się, że jeśli zatrzymają się teraz, utkną w połowie drogi do trzeciego punktu i rano wejdą w mokradła później, niż by chcieli.

Polecenie ruszenia dalej rozeszło się szybko, a kupcy, choć spoglądali tęsknie na wygodny plac, zebrali się w sobie. To było to miejsce, gdzie łatwo było się zatrzymać „bo można”, a trudniej ruszyć „bo trzeba”.

Shizaki jechał chwilę w milczeniu, jakby nasłuchiwał ziemi. Potem rzucił w przestrzeń, bardziej do siebie niż do innych:

- Jeszcze trochę. Jak dojdziemy przed całkiem ciemnym niebem, to i tak będziemy do przodu.


Z każdym kwadransem teren stawał się cięższy. Koła wozów częściej zapadały się w miękką ziemię, a konie parskały i potrząsały łbami, jakby coś drażniło je w powietrzu. W oddali słychać było ptaki, ale ich głosy były inne niż wcześniej: krótsze, ostrzejsze, bardziej nerwowe.

Kiedy wreszcie dotarli do trzeciego punktu, było już trochę po czasie - słońce wisiało nisko, a światło miało barwę miedzi. Miejsce postoju istniało, ale nie wyglądało tak pewnie, jak w wyobrażeniach. Ziemia była tu wilgotna, miękka, miejscami nasiąknięta wodą. Krzaki rosły gęsto, a ciemniejąca linia mokradeł była na tyle blisko, że czuło się ich zapach: chłodny, ciężki, cuchnący stojącą wodą.

Ceną za postój w środku dnia - chociaż tak potrzebny - była mniejsza szansa na porządne zabezpieczenie obozu. Zmrok już prawie zapadł i trzeba było podjąć decyzję, jak zabezpieczyć obóz jeszcze kiedy było widno.

~ 9/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

  Ukryty tekst

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

[Azuma]

Lekko się skrzywił, gdy padło pytanie o to co się stało. W gruncie rzeczy nie było to nic wielkiego, ale jednak zwiastun pewnych problemów. Nie zamierzał jednak ukrywać przed towarzyszami niepokoju, który targał handlarzami.

– Boją się. Teraz, gdy większośc naszych sił zaangazowanych jest na froncie, trakty i szlaki są mniej bezpieczne. Nie myślę tylko o bandytach, ale i o siłach wroga. Tym, od czasu do czasu udają się zbrojne wypady na nasze tyły. – Dla Shizakiego nie była to pewnie nowość, ale dla Yumiko już tak, z uwagi na „nowy począek”. – Dobrze, że wykonaliście przelot. Powinien trochę uspokoić nastroje.

Chwilę po tym rozmowa zeszła na mniej poważny temat, bo na temat ptaszka. Yumiko ze zrozumieniem podeszła do tego jaki był i czego wyraźnie nie tolerował. Po jej postawie można było wysnuć wrażenie, że nie będzie próbowała mu się narzucać. Gdy jednak spytała, czy powinna obawiać się ataku z jego strony, gdyby znajdzie się zbyt blisko Azumy, ten pokręcił spokojnie głową.

– Tym nie powinnaś się martwić. Dopóki nie sięgniesz do niego ręką, raczej bedzie Cię po prostu ignorował.. w ten czy inny sposób.. – Zauważył, na koniec się odrobinę reflektując, bo można było odnieść wrażenie, że słowa Shizakiego, wcale nie zostały przez Kuro zignorowane.

Po pewnym czasie zatrzymali się na krótka przerwę. Mozna było wtedy na chwilę odpiąć konie, doprowadzić do wodopoju, a także samemu się posilić. Droga dotychczas wyglądała w porządku, choć im bardziej oddalali się od Sarufatsu, tym coraz częściej dostrzegali nieomylne znaki ulegającej przekształceniu flory. Nikt się jednak nie rozwodził nad tym dłużej, tylko po upływie ciut ponad kwadransu, zebrali się i ruszyli dalej. Zmierzali do drugiego punktu, a gdy tam dotarli, przerwa wyglądała podobnie.

– Powiedz, opuszczałaś Sarufatsu na dalej jak dzień drogi? – zapytał Yumiko, gdy słońce było co raz niżej, jasno mówiąc że zbliżało sie do zachodu widnokręgu. Teren również był mniej przyjazny. Grunt stracil na twardości, co też było widać po roślinności. Drzewa zostały zastąpione karłowatymi gałęziami, krzakami i innymi kępami traw, które wyrastały to tu to tam. – Jakie misje wcześniej robiłaś? Walczyłas?

Uchiha badał. Pod tymi pytaniami, mogło kryć się wiele odpowiedzi, które mogły natychmiast zostać wykorzystane do pogłębienia jego wiedzy o dziewczynie. Szczególnie teraz, gdy właśnie dotarli do miejsca, w którym mieli rozłożyć obóz. I teoretycznie mogli porozmawiać. Oczywiście, po zabezpieczeniu terenu.

– Ustawcie wozy w literę “V”, tyłem do siebie. Najlepiej tam gdzie grunt jest twardy. Będziecie mogli rozpalić też ogień, wewnątrz. W nocy będzie zimno. Yumiko-san, będzie trzeba ustalić warty, hmmm masz pomysł jak nas podzielić?

[Yumiko]

Pytanie Yumiko chyba nie przypadło do gustu ich dowódcy, sądząc po grymasie jego twarzy. Jednak odpowiedział. Nie dziwiła się, że mężczyźni się boją, sama czuła się nieswojo w tej sytuacji. Pierwszy raz dostała tak ważne zadanie i planowała wywiązać się z niego jak najlepiej. Lot dał jej ten komfort, że wiedziała chociaż w jakim położeniu była.-W takim razie dobrze, że ich uspokoiłeś. Miejmy nadzieję, że nic nas nie zaskoczy, ale bądźmy przygotowani na wszystko...

Nie spodziewała się słów Shizakiego. Uśmiechnęła się do niego kręcąc jedynie głową. Był niemożliwy w tym swoim beztroskim zachowaniu.-Nawet jak był, to chyba już przeszedł na naszą stronę.- odpowiedziała cicho, bo Azuma dalej kontynuował z nią rozmowę. Jak się okazało ptak był tylko ptakiem i nie zamierzał atakować Yumiko, o ile ta uszanuje jego granicę.- Całe szczęście! Chociaż o to nie będę się martwić

Podczas ich pierwszego postoju Shizaki przejął inicjatywę i sprawdził okolicę, była mu za to wdzięczna. Sama skorzystała z chwili by rozprostować nogi, przekąsić coś i sprawdzić jak się miewa jej czworonożny przyjaciel. Każdy zajmował się sobą, przez co nie było czasu na rozmowy. W ogóle nie było czasu na cokolwiek, bowiem nim ktokolwiek zdążył się zorientować ruszyli w dalszą drogę. Drugi punkt wydawał się idealny do odpoczynku, jednak nie zatrzymali się. Jechali dalej by pokonać jak największą część trasy. Krajobraz zaczął się zmieniać, ziemia była mokra co zaczynało utrudniać przemieszanie, a powietrze... stawało się jakby cięższe im bardziej zbliżali się do bagnistego terenu

Słońce było coraz niżej, czas na dzisiejszą podróż powoli się kończył, a w głowie czarnowłosej pojawiła się jedna mała myśl. Czy dobrze zrobiła, że jechali dalej? Teraz nie było odwrotu. Decyzja zapadła, ale ta niepewność nie dawała jej spokoju. Dopiero głos Azumy spowodował, że wróciła do otaczającego ją świata-Po powrocie do zdrowia nie zapuszczałam się tak daleko. Najdalej gdzie byłam to na posterunku granicznym na połnocnym-zachodzie. To tyle, a moje misje ograniczały się do prostych zadań. Zbieranie ziół, pomoc przy spektaklu. Nic tak bardzo istotnego jak to.-powiedziała spokojnie. Zrobiła krótką przerwę, w której analizowała ostatnie wydarzenia.-Nie, nie walczyłam, jedynie o tym czytałam, czy to... będzie jakiś problem?- to zdanie powiedziała o wiele ciszej niż poprzednie. Nie chciała by ludzie, którzy z nimi podróżują mieli więcej powodów do obaw. I tak fakt, że tu była był dla nich wystarczająco obciążający.

W końcu dotarli. Miejsce nie wyglądało już tak przyjemnie jak z góry, ale Azuma wszystkich poprowadził. Kazał ustawić wozy, zorganizować miejsce na ognisko. Gdy wszystko było gotowe mogli odetchnąć.- Jeżeli mam być szczera, to nie myślałam o tym. Co ile człowiek powinien się zmieniać? Co dwie, trzy godziny by miał też czas na regenerację? Jedno wiem na pewno, będziesz drugi na warcie, zważywszy na to, że jesteś najsilniejszy, a ludzie atakują wtedy, gdy wszyscy głęboko śpią. Ja mogę wziąć pierwszą zmianę, a Shizaki ostatnią. Wstanę wcześniej, by ewentualnie mógł on spatrolować teren z góry, gdy widoczność już będzie lepsza. - zrobiła przerwę patrząc na chłopaków i oczekując jakiejkolwiek reakcji.-Tak to powinno wyglądać, czy się mylę?

[Uchiha Hiromi]

~ 37/... ~

~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Noc zapadła nad obozowiskiem szybciej, niż ktokolwiek by chciał. Trzeci punkt postoju - okolica mokradeł - spowity był niepokojącą ciszą i mgłą. Po zachodzie słońca świat tonął w półmroku, a nad miękką ziemią zaczęły snuć się wątłe pasma mgły. Wilgotne powietrze było ciężkie i chłodne, pachniało gnijącą wodą i zbutwiałą roślinnością. Gdzieś w oddali odezwała się samotna żaba, raz po raz zaszczebiotał świerszcz, ale poza tym panowała cisza przerywana jedynie trzaskiem drobnych iskier z niewielkiego ogniska rozpalonego wewnątrz ustawionych w kształt litery „V” wozów.

Karawana szykowała się na odpoczynek po długim dniu podróży. Kupcy szeptali między sobą jeszcze przez chwilę, dzieląc się ostatnimi suchymi racjami. Nerwowy chichot i wymuszone żarty szybko jednak ucichły, gdy zmęczenie wzięło górę. Jeden po drugim, zaczęli zapadać w niespokojny sen - jedni skuleni pod płachtami na wozach, inni przycupnięci przy gasnącym ognisku. Mimo wyczerpania, wielu przewracało się z boku na bok, nasłuchując odgłosów nocy. Tutejsza cisza była inna niż ta znana z bezpiecznych traktów: ciężka od napięcia, jak spokój tuż przed burzą.

Były czasy, kiedy te mokradła były prawdziwą częścią Sogen i nie powodowały aż takiego strachu. Teraz jednak teraz, jako teren przygraniczny był zupełnie innym światem, niż wcześniej.

Yumiko dotrzymała słowa i objęła pierwszą wartę. Gdy pozostali próbowali się przespać, ona krążyła powoli wokół obozu, starając się stłumić własne obawy. Co kilka kroków przystawała, nasłuchując: słyszała sapanie koni i ciche pochrapywanie jednego z woźniców, plusk wody gdzieś na mokradłach... Wszystko wydawało się w porządku.

Mniej więcej w połowie nocy Yumiko delikatnie obudziła Azumę, kładąc mu dłoń na ramieniu. Młody Uchiha natychmiast otworzył oczy - spał czujnie, z ręką niedaleko rękojeści broni.

Zdała mu raport z nocy i poszła spać.

Kuro drzemał z głową wtuloną w skrzydło, lecz co pewien czas również podrygiwał i rozglądał się niespokojnie - zdawało się, że nawet w półśnie czuwa nad bezpieczeństwem opiekuna.

Pierwsze godziny mijały spokojnie. Nic nie zapowiadało kłopotów. W oddali unosiły się tylko poszarpane sylwetki nagich drzew wyrastających z bagien. Gdzieniegdzie plusnęła woda, gdy jakaś nocna istota przebiegła po mieliźnie. Konie z cichym pomrukiem skubały mokrą trawę; jeden z rumaków zarżał cicho przez sen. Niebo było zachmurzone, tylko czasem między chmurami wyglądał skrawek bladego księżyca.

Nagle Kuro otworzył ślepia. W jednej chwili przeszedł od letargu do pełnej gotowości - jakby niewidzialny impuls przebiegł mu po skrzydłach. Ptak nastroszył pióra, uniósł łebek i przeciągle zakrakał w mrok:

- Kra!… Kra-kra! - ostrzegawcze zawołanie rozdzwoniło się echem po cichych dotąd moczarach.
Coś było nie tak. Wrona znowu zakrakała gwałtownie, tym razem zrywając się do lotu. Jej czarne skrzydła zamigotały przy gasnącym ognisku, gdy zatoczyła krąg ponad obozem.

W tym momencie usłyszał to, co wcześniej wychwycił czujny zmysł wrony: stłumiony odgłos, który nie pasował do odgłosów nocy. Tętent kopyt. Daleki, niemal niezauważalny, lecz rytmiczny - i z każdą sekundą narastający. Ktoś nadjeżdżał, i to szybko. Kierunek? Dźwięk dobiegał od południa, od strony traktu, którym tutaj dotarli. Dokładnie stamtąd, skąd mogli spodziewać się pogoni… ale nie spodziewali się pogoni.

W mroku, na tle ciemnogranatowego nieba, zamajaczyły sylwetki jeźdźców. Najpierw dwie... trzy... w końcu Azuma doliczył się pięciu. Jechali jeden za drugim, na spiętych kopytach swoich koni, w półgalopie, zapewne licząc na element zaskoczenia. Jednak dzięki Kuro, karawana nie spała czekając bezbronnie na rzeź.

Shizaki zerwał się z posłania niemal od razu na dźwięk ostrzegawczego krakania. Już w trakcie biegu dołączając do Azumy, poprawiał paski od kabury na biodrze i dobywał krótkiej włóczni przewieszonej dotąd przy jukach konia.

- Bandyci! - rozległ się spanikowany krzyk jednego z kupców, który wychylił rozczochraną głowę znad boku wozu. W obozie zapanowało poruszenie. Przestraszone okrzyki mieszają się z rżeniem koni; ktoś szarpie się z uprzężą, próbując uwolnić wierzchowca, inny przewraca w pośpiechu wiadro, rozlewając resztki wody na ziemię. Jednak shinobi byli już na swoich pozycjach, gotowi odeprzeć atak.

Shizaki z włócznią ustawił się nieco z boku, aby w razie szarży konnej móc zaatakować z flanki.

Kuro zakrążył nad głową Azumy, wciąż niespokojny. Ptak nie przestawał krakać, jakby chciał uprzedzić przed jeszcze jednym niebezpieczeństwem... Azuma kątem oka dostrzegł, że wrona nie spogląda w stronę pędzących jeźdźców. Jej błyszczące, ciemne ślepia wpatrywały się w przeciwległą ścianę nocy, w gęste krzaki i drzewa po drugiej stronie obozowiska, tam gdzie mokradła przechodziły w niewielki zagajnik.

Zanim Azuma zdołał zapytać czy się zdziwić, odwracając głowę w tamtym kierunku. W tej samej sekundzie Kuro runął w dół, prosto na niego. Dziób ptaka z impetem ugodził w ramię Azumy. Niespodziewany atak ptaka nieco wyprowadził Azumę z równowagi - fizycznej - i przesunął się nieco, prawdopodobnie odruchowo odganiając ptaka.

I wtedy to usłyszał. Cichy, świszczący dźwięk przecinający powietrze tuż obok ucha. Świst strzały. Nim zdążył w pełni zrozumieć, co się dzieje, poczuł, jak coś musnęło jego płaszcz. Trzask! To grot strzały rozerwał skraj materiału na piersi Azumy, tuż obok jego lewego barku. Jeszcze ułamek sekundy wcześniej idealnie wycelowany pocisk trafiłby go między łopatki… lecz dzięki interwencji Kuro strzała chybiła. Zamiast przebić ciało, tylko rozdarła ubranie i pomknęła dalej, ginąc w ciemności.

~ 10/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

  Ukryty tekst

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

[Azuma]

Eskortowanie karawany, dotychczas przebiegało spokojnie. Robili postoje zgodnie z wytyczonym planem, obserwowali otoczenie i rozmawiali. Okazało się, że dla Yumiko nie była to pierwsza taka podróż, choć teraz miała wyruszyć dalej, niż kiedykolwiek dotarła. Przynajmniej, od kiedy była świadoma. Gdy Yumiko spytała, czy takie doświadczenie będzie problemem, Uchiha wzruszył ramionami. Po chwili dodał, by się tym nie martwiła. Każdy od czegoś zaczynał.

Przed zmierzchem dotarli do trzzeciego punktu. Gonił ich czas, więc szybko przeszli do rozbijania obozowiska. Krótka komenda, poinstruowanie i kupcy zabrali się za ustawianie wozów. Rozpalone zostało też ognisko, a potem ustalona kolejność czuwania. Yumiko zaczynała, Azumie przypadła w udziale druga warta. Shizakiemu trzecia. Miał chwilę na sen.

Yumiko obudziła go delikatnie w środku nocy. Zdała krótki raport, podkreślając że nie zauważyła niczego podejrzanego. Azuma przytaknął, wskazując jej swoje miejsce. Nie było to wiele, ale ogrzane miejsce, zawsze dawało odrobinę więcej ciepła. Krótko się pożegnał, życząc szybkiego snu i odszedł dalej. Standardowo obszedł obozowisko, a potem opuścił okrąg światła, ruszając głębiej w gąszcz, aby upewnić się, że i tam nie dzieje się nic niepokojącego.

I pierwsze godziny tak właśnie wyglądały. Dopiero Kuro zaalarmował, że coś się zmieniło.

Niepokojące, wręcz gorączkowe krakanie wrony wzbudziło jego czujność. W pierwszej chwili nic się nie działo, ale wkrótce to usłyszał. Jeźdźcy! Najpierw usłyszał tęten koni, ale potem dostrzegł sylwetki, oznaczające się cieniem na tle granatowego nieboskłonu.

– Pięciu jeźdźców, zmierzają do nas – wstępnie zgodził się ze stwierdzeniem Shizakiego, który naprędce dołączył do Uchihy. W pogotowiu miał już włócznię, gotowy bronić obozu. W obozie zapanował popłoch. Ludzie się przewracali, niektórzy próbowali odczepić konie. – Zostawcie wierzchowce. Spłoszone, uciekną i potopią się na bagnach. Trzymajcie się blisko wozów, a najlepiej schowajcie się pod nie! – W momencie kiedy to wykrzykiwał, kątem oka zauważył że jego Kuro zaczął pikować… Wprost w niego samego! - Co do..! - Krzyknął draśnięty przez ptaka. Zaskoczony cofnął się i właśnie wtedy, miejsce w którym jeszcze przed chwilą stał, przeszyła nadlatująca strzała. Drasnęła jego płaszcz i poleciała dalej, znikając w ciemności.

Azuma zaklął.

– Uważajcie, na plecach mamy użytkownika stylu Takedy. Zajmę się nim. Jeźdźcy są Wasi – spojrzał na Shizakiego i Yumiko, ten ostatni raz sprawdzając czy mają jakieś uwagi, bądź obawy. Jeżeli nie, Uchiha aktywował swojego sharingana, lokalizując w ciemności źródło chakry i wykorzystując wozy, drzewa i ciemność, postanowił zbliżyć się jak najbardziej do przeciwnika, jednocześnie jak najbardziej utrudniając mu kolejny strzał.

Kogo zakładał, że przeciwnik obierając go za pierwszy cel, najpewniej będzie chciał naprawić swój poprzedni błąd i to na nim skupi się jego uwaga. Azuma przynajmniej na to liczył, bo doskonale zdawał sobie sprawę z tego jak niebezpieczny był to typ przeciwnika dla ninja.

  Ukryty tekst

—

WIEDZA

---

  Ukryty tekst

ZDOLNOŚCI

---

  Ukryty tekst

EKWIPUNEK

---

PRZEDMIOTY PRZY SOBIE
Głowa

• Ochraniacz na czoło z emblematem Uchiha

Sylwetka

• Szary płaszcz (bez żadnych zdobień)

Klatka piersiowa

• Kamizelka shinobi

Lewy pośladek

• Torba

Lewe udo

• Kabura broń

Prawe udo

• Kabura na broń

PRZEDMIOTY SCHOWANE (NIEWIDOCZNE):

  Ukryty tekst

[Yumiko]

Mawiają, że śmierć można wyczuć z daleka, że otoczenie szepcze Ci do ucha złe słowa, a natura ugina się pod ciężarem grozy. Taka właśnie atmosfera panowała nad obozowiskiem. Mrok otulał śpiących ludzi, ognisko dawało niewielki blask, a zwierzęta... one jedyne idealnie komponowały się z powstałym krajobrazem. Panował spokój. Czarnowłosa większość czasu przemierzała teren wokół obozowiska, nasłuchiwała, oglądała. Chciała poznać możliwości terenu, jednak nic nie wskazywało na to, że cokolwiek mogłoby się wydarzyć.

Nadszedł czas zmiany, Yumiko po cichu podeszła do Azumy, jednak nie obudziła go od razu. Przyjrzała mu się ze zdziwieniem. Ile ten chłopak musiał przeżyć, że nawet śpiąc był przygotowany? Broń w zasięgu ręki. Ciekawe, czy zdarzały się dni, kiedy odpoczywał normalnie. Nie dała sobie jednak czasu na przemyślenia. Obozowisko nie powinno zostać zbyt długo bez nadzoru. Zdała szybki raport i z wdzięcznością przyjęła ogrzane miejsce po mężczyźnie. Nie minęła chwila, a czarnowłosa była już w objęciach Morfeusza.

Ile trwał ten spokój? Jak długo śniła? Nie wiedziała, jednak krzyk, który wyrwał ją ze snu świadczył tylko o jednym. Zostali zaatakowani. Nie było czasu na grzebanie się. Shizaki już był przy Azumie, gotowy do walki. Chaos, który zapanował odbiegał od tego, jak wyglądała noc. Kupcy zachowywali się jakby dalej śnili. Zero racjonalnego myślenia, jakby tak dalej poszło straciliby szansę na dalszą podróż. Azuma jednak zachował zimną krew. Poinstruował wszystkich i wtedy.... Kuro zaczął zachowywać się jakby i go coś opętało. Trwało to chwilę, w której to strzała przecięła powietrze. I gdyby nie ten ptak skończyło by się to źle... Nawet bardzo źle.

Decyzje zostały podjęcie w trybie ekspresowym. Azuma wziął na siebie likwidowanie osoby. która mogła wyrządzić im więcej szkód. Oni zaś mieli się zająć jeźdźcami...-Tu nie zginę...-przywołała wcześniejsze słowa Shizakiego. Jednak to było zdanie, które po prostu wyleciało z jej głowy. Ona jednak lustrowała otoczenie. Łaziła w nocy po obozie, ale czy widziała gdzieś konar, kamień, cokolwiek co mogłoby być jej zabezpieczeniem? Jeżeli takowa rzecz znajdowała się w zasięgu jej wzroku to super, wiedziała już jaki będzie jej kolejny ruch - Osłaniaj mnie... i nie daj mnie zabić.

To były ostatnie słowa wypowiedziane do chłopaka. Czemu tak bardzo ufała osobie, którą poznała zaledwie dzień wcześniej? Nie wiedziała, w tym momencie miała inny cel... Gdy namierzyła cokolwiek co przydałoby się do podmiany, ruszyła w tym kierunku. Tylko na chwilę, by nalepić na to jedną małą notkę wybuchową. Wolała być przygotowana na każdą ewentualność. Nawet na to, by wysadzić w powietrze kilka ciał... Miała nadzieję, że Shizaki czuwał gdzieś za jej plecami i nie pozwoli na to by oberwała z zaskoczenia. Gdy zbliżyła wystarczająco blisko wyciągnęła shurikeny. Skoro Azuma nie kazał odwiązywać koni, by ich nie spłoszyć, to czemu nie spłoszyć tych, należących do przeciwnika? Niewiele myśląc Yumiko rzuciła bronią w jeźdźców. Poszły dwa, jeden za drugim. Jej celem był jeździec, a drugim koń, który miał wprowadzić chaos... W razie jakichkolwiek komplikacji wiedziała, że skorzysta z kawarimi, wykorzysta do tego przedmiot na którym przylepiła notkę...

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 38/... ~

~ Azuma ~

~ Misja Wojenna rangi A ~

~ Szpieg ~
~ rok 395 ~

Zanim walka rozpoczęła się na poważnie w obozie, Azuma odsunął się - słusznie stwierdzając, że to na siebie ściągnie uwagę Takedziarza "z drugiej strony". Zaczął jednak ostrożnie - od kluczenia wśród wozów i obozu, uruchamiając swój Sharingan. Chciał wypatrzeć wroga, jednak nie było to takie łatwe. Noc, ciemność, płomienie ognisk za nim i - co ważniejsze - las przed nim uniemożliwiał łatwe namierzenie wroga. Nie wiedział, jak daleko wróg był schowany, czy się przemieścił odkąd wystrzelił pierwszą strzałę. To, co powinien zobaczyć w ułamki sekund, zajmowało mu sekundy.

Kuro, uratowawszy - jak pewnie sam sobie twierdził w swojej głowie - Azumę, wzbił się w powietrze i zniknął gdzieś. Ptak był mądry, teraz, kiedy Azuma miał wszystko pod kontrolą, nie miał zamiaru sam się na niebezpieczeństwo wystawiać. Stopił się z ciemnością, ale na pewno obserwował. Zawsze obserwował.

Źrenice Azumy uciekły na chwilę lekko w prawo, kiedy zobaczył ruch. Salwa strzał leciała w jego stronę, pod nieco innym kątem niż wcześniej. Strzelec się nieco przemieścił. Celował jednak doskonale i Azuma musiał unikać strzał. Było to nieco trudniejsze niż byłoby w dzień, kiedy strzały zauważyłby o wiele wcześniej, ale odbicie światła w metalowych grotach pozwoliło Azumie przewidzieć ich ruch i znaleźć się poza zasięgiem rażenia. Strzały jednak szły jedna za drugą - salwa, która się nie kończyła. Został zasypany strzałami, przerwy było na chwilkę, potem kolejna salwa.

Azuma jednak był w stanie określić dokładnie skąd nadchodzą strzały, ale wróg był ukryty w koronach drzew, wśród liści i gałęzi, daleko od niego. 100 metrów? Chakra… chyba tam była, ale z tak daleka, nie było pewności.


Na żądanie Yumiko, żeby Shizaki przypilnował, żeby ta nie zginęła, młodzieniec się wyszczerzył.

- Chcesz zaliczyć misję? - zapytał luźno, trzymając swoją niewielką włócznię, po czym lekko zmarszczył brwi, bo po cholerę była mu włócznia,, kiedy raczej walczył w inny sposób. Przebudzenie się ze snu wyraźnie odbiło się na jego rozsądku. Odrzucił broń jednak rozsądnie, bo w stronę pędzącego konia. W tym samym czasie Yumiko również zdecydowała się na rzut swoją bronią - shirikenami - w stronę jeźdźcca i konia. Wcześniej, jak się przygotowywali, udało jej się założyć notkę nad kłodę, na której wcześniej siedzieli i przygotować ją do Kawarimi.

I włócznia i shuriken poszły w ruch. Włócznia wbiła się w konia (chociaż Shizaki nie wyglądał na zadowolonego atakiem na zwierzę), shuriken pięknie przeciął gardło drugiego, prawie nie zwalniając swojego ruchu i lecąc dalej w las. Shiriken drugi trafił innego jeźdźca.

Krzyk, rżenie zwierząt, padnięcie na ziemię i zamieszanie. Nie było szczególnie łatwo dojrzeć w ciemności, co się stało, ale krzyki wskazywały na to, że zatrzymali się, próbowali opanować konie. Dało to Yumiko chwilę na następne działanie i wiedzę, gdzie byli przeciwnicy - mniej więcej. Więcej wiedzy za chwilę dostarczył Shizaki, rzucając w ich stronę zapaloną pochodnię, którą wydobył z ogniska (Yumiko nawet nie widziała jak się ruszał, skupiona na przeciwnikach). Byli od nich kilkanaście metrów. Trójka wciąż na koniach, jeden martwy, jeden przygnieciony koniem. Powstrzymano ich jednak od wjazdu w obóz na pełnej szybkości.

~ 11/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

  Ukryty tekst

Sugiyama Orochi
Ueda Rin
Nakano Ikuko
Uchiha Haruka
Date Nao
Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki

[Azuma]

Agresorzy jeszcze nie wiedzieli, w jak głębokiej dupie się znaleźli. Przepuszczając atak na obóz w którym stacjonował Uchiha, z miejsca przeobrazili się z roli drapieżnika w ofiarę. Szczególnie w nocy, gdy odrobina księżycowego światła była wystarczająca, aby każdemu Uchiha oświetlić jego cel. Drzewa, gęste zarośla, nieprzyjazny teren, to wszystko było zaledwie utrudnieniem i to właściwie dla kogo?

– Ty ignorancie. Zobaczymy kto jest na szczycie tego łańcucha.

Użytkownik Takedy znajdował się za linią drzew. To utrudniało jego wypatrzenie, ale jednocześnie utrudniało właściwe przymierzenie i strzał, szczególnie gdy cel się poruszał. Azumie ta sytuacja pasowała. Kluczył między drzewami, ograniczając odległość, do momentu, aż wydało mu się że zlokalizował swój cel. Oddalony był o jakieś 100 metrów. Dalej niż z początku sądził.

Musiał się jeszcze zbliżyć. Kupić więcej czasu. Już miał na to pomysł.

W pewnym momencie, omijając kolejną serię strzał, nagle skręcił, a potem skoczył naprzód, niemal wprost w kierunku wroga, oczywiście co chwilę to znikając, to pojawiając się między drzewami. W tym samym momencie wzrok Uchihy ciężko pracował. Jego tomoe się poruszały, szukając właściwego miejsca, a gdy mężczyzna w końcu je dostrzegł, uformował odpowiednie pieczęcie, a z jego ust wyleciał ognisty pocisk.

Ten nie był jednak wycelowany wprost w oponenta. Raz, że z racji ilości drzew byłoby to dośyć trudne, a dwa… Takiej potrzeby nie było. Wystarczyło jedynie początkową odległość skrócić o połowę. Pocisk wypuszczony z tej odległości, mknął nieco na bok – tak by finalnie uderzyć w drzewo, jakieś 3-4 metry od miejsca w którym był strzelec.

Na przeciwnika czekała niespodzianka.

  Ukryty tekst

—

WIEDZA

---

  Ukryty tekst

ZDOLNOŚCI

---

  Ukryty tekst

EKWIPUNEK

---

PRZEDMIOTY PRZY SOBIE
Głowa

• Ochraniacz na czoło z emblematem Uchiha

Sylwetka

• Szary płaszcz (bez żadnych zdobień)

Klatka piersiowa

• Kamizelka shinobi

Lewy pośladek

• Torba

Lewe udo

• Kabura broń

Prawe udo

• Kabura na broń

PRZEDMIOTY SCHOWANE (NIEWIDOCZNE):

  Ukryty tekst