Szpital

[Minari]

Minari westchnęła tylko ciężko, słysząc jak Pan Hattori zaczął się wydzierać na jednego z shinobi, który wniósł do Szpitala błoto. W takich sytuacjach jak ta, Białowłosa była skłonna okazać wyrozumiałość, zwłaszcza że wszystko działo się naprawdę szybko, bo ludzkie życie wisiało na włosku. Zarządca jednak nie byłby sobą, gdy wyciągnięty z gabinetu nie opierdzielił kogoś, kto mu się akurat nawinął. Minari cieszyła się w duchu, że tym razem to nie była ona, ale szczerze współczuła shinobiemu, który będzie musiał myć teraz podłogę.

Czas mijał, a Minari gołym okiem zaczęła widzieć postępy w swoim leczeniu. Zielona chakra zaczynała działać od najgłębszych uszkodzeń i z początku nie było widać rezultatu poza spokojniejszym oddechem rannego. Teraz można było dostrzec, że te wierzchnie warstwy mięśni i tkanek zaczęły się regenerować. Niestety, sama skóra była w wielu miejscach zwęglona, więc zanim przejdzie się do ostatecznego zasklepienia ran, będzie trzeba usunąć martwą tkankę i wtedy dopiero zaleczyć wszystko do końca. Tym jednak już nie ona będzie się zajmować, bo oto zjawił się sam Kudo w towarzystwie Demisu. Pan Hattori momentalnie się do niego dosadził i tym razem naprawdę miał o co, ale Minari było smutno, że Demisu oberwała przy tym rykoszetem.

- Przyniosę wody z mydłem. - Powiedziała do Kudo, gdy ten zmienił ją przy poparzonym pacjencie. - Po wszystkim będzie trzeba ich obmyć.

Po tych słowach posłusznie zakończyła swoje leczenie i wyprostowała się. Już chciała ruszyć za Panem Hattori, gdy poczuła jak lekko zakręciło jej się w głowie. Szybko chwyciła za słupek szpitalnego łóżka i odczekała, aż zawroty ustaną. Miała jeszcze trochę zapasu chakry, ale taki ubytek w tak dużym tempie mimo wszystko zrobił swoje. Szybko jednak odzyskała równowagę i ruszyła za swoim przełożonym, który docenił jej pracę i nakazał odpoczynek. Wychodząc z sali na korytarz, trafili na jeszcze jednego shinobiego, w dodatku w towarzystwie samego Hyūga Raikuro, asystenta Lidera Klanu. Wyglądało na to, że sprawa z tamtą dwójką rannych była naprawdę poważna i chciano ich jak najszybciej przepytać. Szkoda tylko, że obaj byli nieprzytomni. Chyba, że w międzyczasie uda się ich wybudzić. Sama Białowłosa skłoniła się tylko Raikuro, okazując mu tym samym szacunek, ale nie zabierała głosu, bo nie było takiej potrzeby. Zamiast tego oddaliła się zgodnie z życzeniem Pana Hattori.

Udała się po dwie średnie misy, do których nalała trochę podgrzewanej na piecu wody i wymieszała z zimną, żeby stworzyć przyjemnie ciepłą mieszankę. Na koniec dodała do tego mydła i trochę kojących, pachnących ziół. Wrzuciła do każdej z mis po jednej myjce, po czym wzięła to wszystko i zaniosła do sali z rannymi, by położyć to na szafce. Dzięki temu Kudo i Demisu będą mieli już wszystko gotowe i po skończonej pracy pozostanie im tylko oporządzić pacjentów i zmienić pościel. Nie odzywała się, nie chcąc przeszkadzać pozostałym, zwłaszcza przełożonemu.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Kampania 7/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Dostrzeżenie Kameli

Postanowiłaś, że w ramach odpoczynku pomożesz zespołowi medyków, aby ułatwić im pracę, choć przedewszystkim mogło ci chodzić o dobro pacjentów. Kolejny raz tego dnia udowodniłaś wszystkim, że w misji uzdrowiciel, którą wypełniałaś oddajesz się bez reszty. Gdy odeszłaś na bok za tobą wyszedł Hyūga Raikuro, który dogonił cię i zatrzymał:
- Poczekaj, tak do ciebie mówię. Minari ? Pozwól ze mną.

Nie znoszącym tonem sprzeciwu Raikuro nawet nie czekał na twoją odpowiedź tylko od razu poszedł do pierwszej lepszej wolnej sali. Kiedy znaleźliście się już sam na sam w pomieszczeniu ponownie przemówił:
- Słyszałem, że zachowałaś zimną krew i z powodzeniem wyratowałaś naszych ludzi z objęć śmierci. Wiedz, że osada jest ci bardzo wdzięczna, ci shinobi mieli zanieść kolejne poselstwo do naszych sąsiadów, niestety1 Senrankai ponownie zaatakował. W każdym razie wiedz, że o twoim akcie dowie się sam Reiko-dono. Przy okazji jak już pewnie słyszałaś, organizowany będzie z inicjatywy Reiko-dono zlot klanów. Będę kompletował drużyny wiedz, że od tej pory bacznie ci się przyglądam i masz szanse, aby dołączyć do jednego z zespołów. Jak rozumiem obiekcji żadnych.

Ostatnie powinno być pytaniem, a zostało najzwyczajniej w świecie stwierdzone, widocznie twoja pracowitość w ten sposób została doceniona przez asystenta shirei-kana rodu.

Hyūga Raikuro - KLIK

1Senrankai - 戦乱会 - Stowarzyszenie Wojennego Chaosu

Słowniczek

Kusushi no deshi (薬師の弟子) – uczeń/pomocnik uzdrowiciela
Kusushi (薬師) – uzdrowiciel

Archiwum Głosów

Demisu
Hattori Masanobu - KLIK
Shinobi
Kudo Nemunari

[Minari]

Gdy przyniosła wodę do obmycia pacjentów, Minari postanowiła opuścić salę, żeby nie przeszkadzać obecnym tam i rzeczywiście skorzystać z odpoczynku. Może jednak będzie miała chwilę, żeby posiedzieć na dziedzińcu i wystawić twarz na ciepłe promienie letniego słońca? Chyba jednak jeszcze nie teraz, bowiem za nią wyszedł szybko Hyūga Raikuro i zatrzymał ją w korytarzu.

- Tak, Panie. - Odpowiedziała i ukłoniła się grzecznie. - Hyūga Minari.

Posłusznie ruszyła za asystentem Shirei-kana, który najwyraźniej szukał odpowiedniego miejsca, żeby porozmawiać. Gdy znalazł wolną salę, Białowłosa posłusznie weszła za nim i zamknęła za sobą drzwi. Splotła ze sobą dłonie i z nieco opuszczoną głową czekała na to, co miało zaraz nastąpić. Czyżby zrobiła coś nie tak? Szybko jednak się okazało, że wręcz przeciwnie, bo właśnie otrzymała naprawdę sporą pochwałę, która sprawiła, że Minari uniosła nieco głowę, a jej bladobłękitne oczy spojrzały na stojącego przed nią shinobi.

- Dziękuję, za Twoje dobre słowa, Raikuro-sama. - Podziękowała i ukłoniła się. - Cieszę się, że udało się ich ocalić.

A więc tych dwóch miało zanieść poselstwo do sąsiedniej prowincji, ale zostali zaatakowani przez Senrankai. Ktokolwiek to był, bo pierwszy raz słyszała tą nazwę, ale wychodziło na to, że to kolejny raz, kiedy wieści nie dotarły tam, gdzie trzeba. Chyba właśnie odkryła powód, dlaczego spotkanie Liderów się opóźnia. Nie wszyscy dostali zaproszenia i z całą pewnością było tu coś na rzeczy. Niemniej, chyba jednak nie chodziło o zaślubiny samego Reiko.

- Wybacz Panie, ale nigdy nie słyszałam o Senrankai. - Odezwała się i znowu opuściła głowę, wyraźnie zakłopotana faktem, że jest niedoinformowana. - Wygląda jednak na to, że to celowe działanie, aby pokrzyżować plany spotkania.

A co do samego spotkania Liderów, to fakt, że mogłaby zostać wytypowana do jednego z zespołów, który wziąłby udział w przygotowaniach, było naprawdę dużym wyróżnieniem. Niepokojąco zabrzmiał tylko fakt, że Raikuro będzie teraz ją obserwować, a to z kolei wywoływało niepotrzebną presję. Minari postanowiła jednak dalej robić swoje tak jak do tej pory, bo w końcu nie robiła nic złego i mieć nadzieję, że to w zupełności wystarczy. Nie zależało jej jakoś szczególnie na tym i jeśli jednak nie zostanie wybrana, to świat się przecież nie zawali. Była medykiem, do tego z powołania, więc niczego więcej nie pragnęła niż dalej móc pracować w Szpitalu i ratować ludzkie życie.

- Tak Raikuro-sama. O tym wydarzeniu słyszałam. - Powiedziała. - Jeśli będzie potrzebny medyk, to jestem pewna, że Pan Hattori pomoże i poleci najlepszych i najbardziej doświadczonych.

Jeśli zostanie wytypowana, to będzie jej bardzo miło, zwłaszcza że sama nie czuła się pewnie z sobie znanych powodów. Owszem, w kwestii leczenia stała na dość wysokim poziomie, ale pozostałe kwestie, w tym bojowe, były daleko w tyle. Nigdy też nie pracowała w terenie jako wsparcie dla drużyny.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 8/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Dostrzeżenie Kameli

- Senrankai to organizacja, która jawi się jako ta, która próbuje zniszczyć nasze próby zawarcia pokoju. Na dniach powinno być co raz głośniej o tej organizacji, także wszyscy w osadzie będą wiedzieli że mamy przeciwnika, którego trzeba będzie wyeliminować. Pokazali siłę, któej nie wolno lekceważyć. - wyjaśnił ci asystent Shirei-kana

Raikuro utrzymując swoje marsowe oblicze przeszedł do kolejnego zagadnienia
- Cieszę się, że wiesz, właściwie byłby niemile rozczarowany gdybyś nie słyszała o spotkaniu. To bardzo wazne spotkanie, wokół którego nasze wioskowe życie będzie się toczyło, jest o czym rozmawiać i nad czym się zastanawiać. Z Hattorim już rozmawiałem, wyznaczy mi listę potencjalnych kandydatów, ale oczywistym jest, że też się na niej znajdujesz. Oprócz ważnych cech shinobi widzę, że również zostałaś dobrze wychowana, to duży atut zwłaszcza w dzisiejszych czasach kiedy nawet niektórym akoraitto brakuje ogłady i kultury. Nie przedłużając, żegnam cię i mam nadzieję, że do zobaczenia.

Raikuro delikatnie się skłonił i pewnym, szybkim krokiem opuścił szpital. W międzyczasie mogłaś dostrzec, że Kudo i Demisu skończyli zadanie, a pacjenci byli w bardzo dobrym stanie. W spokoju będą mogli dojść do siebie po dzisiejszych wydarzeniach.

Hyūga Raikuro - KLIK

Słowniczek

Kusushi no deshi (薬師の弟子) – uczeń/pomocnik uzdrowiciela
Kusushi (薬師) – uzdrowiciel
Senrankai - 戦乱会 - Stowarzyszenie Wojennego Chaosu

Archiwum Głosów

Demisu
Hattori Masanobu - KLIK
Shinobi
Kudo Nemunari

MISJA ZAKOŃCZONA SUKCESEM ! GRATULACJE !

[Minari]

Słysząc, czym jest Senrankai, Minari zrobiła najpierw przerażoną, a potem wyraźnie przygnębioną minę. Fakt, że powstała organizacja, która miała przeszkodzić w zawarciu pokoju między Klanami i dąży do kolejnych konfliktów, było dla niej czymś naprawdę przykrym i bolesnym. Gdyby przez to wybuchła kolejna wojna... Nie, nie może tak myśleć. Wierzyła, że tym razem jej Ród nie da się wciągnąć w kolejny konflikt i zostanie zawarty trwały pokój. Nie chciała wojny. Nigdy więcej...

- To straszne... - Powiedziała, nadal wyraźnie przejęta.

Wysłuchała kolejnych słów Raikuro odnośnie samego spotkania Liderów, a także dogadania kwestii kandydatów z jej przełożonym. Zdawała sobie sprawę, że w Szpitalu pracowali znacznie lepsi od niej, zwłaszcza z doświadczeniem w samych wypadach poza miasto. To oni najczęściej byli wysyłani jako wsparcie z wojownikami, gdy w grę wchodziła trudna batalia. Minari zaś specjalnie trzymała się na uboczu, żeby nikt pod tym kątem się nią nie zainteresował. Nie wszyscy mogliby zrozumieć jej decyzję i przekonania, którymi się kierowała. Dlatego też nie brała zleceń i przez to nie figurowała jako kandydatka do awansów, a co za tym idzie, jej akta nigdy nie wypłynęły na wierzch, przez co Shirei-kan nie miał okazji zainteresować się jej osobą. Dzisiejszy dzień mógł to zmienić i Białowłosa nie była pewna, czy to dobrze. Obawiała się, że jej spokój może zostać zaburzony i będzie musiała wreszcie zmierzyć się z tym, przed czym cały czas uciekała.

Słysząc natomiast komplement z ust Raikuro odnośnie dobrego wychowania, Minari zarumieniła się lekko zawstydzona i spuściła skromnie wzrok. Gdyby była tu teraz jej matka, pewnie uśmiechałaby się triumfalnie i potakiwała głową z uznaniem. Tak, włożyła sporo pracy, żeby nauczyć Białowłosą etykiety i wszelkich Rodowych konwenansów, a sama Minari musiała pilnie się tego uczyć, skoro odrzuciła naukę sztuki walki. Coś za coś. Tak czy inaczej, spotkanie dobiegło końca i asystent Shirei-kana pożegnał się.

- Do widzenia, Raikuro-sama. - Pożegnała go i ukłoniła się. - Bądź zdrów.

Gdy mężczyzna opuścił pomieszczenie, Minari westchnęła z rezygnacją. Będzie co ma być, a może właśnie tak miało to wszystko się ułożyć. Starając się nie zamartwiać na zapas, sama również opuściła salę i zajrzała jeszcze tylko do nowych pacjentów. Wyglądało na to, że Demisu i Kudo poradzili sobie z resztą, a obaj ranni byli dobrze zaopiekowani i w znacznie lepszym stanie. Korzystając więc z chwili spokoju, Białowłosa wyszła na tył budynku i usiadła na tarasie, wystawiając twarz na ciepłe promienie słońca. Miała jeszcze trochę czasu do końca swojej zmiany, więc zamierzała skorzystać z danego jej odpoczynku, dopóki nie będzie znowu potrzebna. Cieszyła się, że udało jej się ocalić dzisiaj dwa cenne życia, ale jednocześnie martwiła tym, co usłyszała o Senrankai. Miała nadzieję, że szybko uda się powstrzymać tych złych ludzi, którzy dążyli do udaremnienia rozmów pokojowych między Klanami Karmazynowych Szczytów.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 1/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Blondyn

Od tamtych wydarzeń upłynęło kilka dni, bardziej spokojnych, oczywiście zawsze znajdzie się złamana kończyna do nastawienia albo zbicie gorączki, której niestety nie można zaradzić domowymi metodami. W kwestiach personalnych od dnia w którym zamieniłaś z Raikuro kilka słów, twój kolega ze zmiany Kudo Nemunari ograniczył ilość drzemek w czasie pracy. Nie chciał dodatkowo podpaść Hattoriemu, który potrzebował jeszcze trochę czasu na to aby złagodzić swoją złość i gniew. Demisu zaś nie mogła odpędzić się od plotkary Jun, która mylnie odbierała sygnały od dziewczyny która wszak nazwała ją "plotkara". Sama byłaś świadkiem jak któregoś razu jak rozmawiałaś z Demisu nagle zza rogu wychyliła głowę Jun, która chciała się przywitać
- Jest i moja DEMI-CHAN ! Dzień dobry pani Minari ! Demi- chan, pozwól na słówko mój cukiereczku !
Kobieta która się zjawiła była brunetką o białych, klanowych oczach, jednak nie należała do głównej gałęzi rodu. Kiedyś usłyszałaś, że dziewczynie mija już dwudziesta czwarta wiosna. Warto było dodać, że dziewczyna chodziła rozpromieniona, jakby ktoś przykleił jej uśmiech do twarzy. Z innej strony przywoływana Demisu aż się wzdrygnęła kiedy usłyszała zdrobnienie swojego imienia, rzuciła ci tylko minę i poszła na prośbę "koleżanki".

Ze wspomnieniami tego krótkiego okresu, który upłynął sprawdzałaś stan odratowanych pacjentów. Mieli dostać dzisiejszego dnia wypis, jednak to właśnie od tego ostatniego spojrzenia i ocenienia ich stanu zdrowia musiałaś podjąć decyzję czy ich wypisać czy jeszcze potrzymać kilka dni.

Kiedy podejmowałaś decyzję zjawił się Kudo, który od razu przeszedł do rzeczy, zagadując cię
- Hattori chce cię widzieć, ja już dokończę z resztą. Ci dwaj już wychodzą ?


Jun
Kudo

[Minari]

Przez następne kilka dni nie wydarzyło się już nic tak szczególnego, jak wtedy, gdy przyniesiono dwóch umierających shinobi. Panowie dochodzili do siebie w szybkim tempie i niedługo będą mogli zostać wypisani do domu, więc wszystko dobrze się skończyło. Chociaż nie, było coś szczególnego, co się zmieniło. Kudo pojawiał się częściej na swojej zmianie, niż do tej pory, a to zdecydowanie była zmiana na plus. Przynajmniej Minari cieszyła się z takiego obrotu sprawy. Chłopak miał talent i byłaby wielka szkoda, gdyby tak po prostu go zmarnować. Miała tylko nadzieję, że to nie było chwilowe zagranie, dopóki Pan Hattori nie przestanie się wściekać. A może obecność asystenta Shirei-kana tak podziałała na chłopaka? Może miał nadzieję zostać tym wybranym do drużyny, która miała powstać na potrzeby spotkania Liderów? Kto wie. Tak czy inaczej, Szpital wrócił do swojej codzienności.

Codzienność, czyli drobne urazy, które zdarzały się podczas treningów i wszelkiego rodzaju przeziębienia. Nic bardziej wymagającego, czego nie dało się w miarę szybko ogarnąć. Jedyna rzecz, jaka była dla Minari wyzwaniem, to chronienie Demisu przed Jun, co nie zawsze było możliwe. Widać było, że pomocnica nie bardzo miała ochotę spędzać czas ze szpitalną plotkarą, dlatego też Białowłosa od czasu do czasu uprzejmie informowała Jun, że Demisu jest jej teraz potrzebna i porozmawiają później, dzięki czemu dziewczę miało trochę spokoju, przynajmniej przez najbliższą godzinę, lub dwie. Było coś niepokojącego w Jun, ale Minari nie zamierzała tego oceniać, zwłaszcza na głos. Szanowała każdego.

Tego dnia, podczas swojego porannego obchodu, Minari zatrzymała się na dwóch odratowanych pacjentach. Odzyskali siły i byli w dobrej kondycji, więc wszystko wskazywało na to, że będzie mogła ich dzisiaj wypisać. Zanim jednak podejmie tą decyzję, chciała ich jeszcze przebadać i sprawdzić, czy rany dobrze się zagoiły. Nim jednak do tego się zabrała, w progu sali pojawił się Kudo i poinformował ją, że jest wzywana przez przełożonego. Minari zrobiła zdumioną minę, ale posłusznie oddała koledze z pracy podkładkę z dokumentami pacjentów.

- Jeśli nie będzie przeciwskazań, to tak, Kudo-san. - Odpowiedziała na pytanie. - Proszę, zbadaj ich jeszcze, czy rany dobrze się zagoiły i jeśli wszystko będzie w porządku, to Panowie mogą wrócić do swoich domów.

Tutaj uśmiechnęła się do mężczyzn ciepło, po czym ukłoniła się lekko i opuściła salę, kierując się prosto do gabinetu zarządcy Szpitala i zastanawiając się, o co może chodzić. Gdy stanęła pod drzwiami, zapukała lekko, a słysząc zaproszenie, wejdzie do gabinetu i zamknie za sobą drzwi.

- Pan mnie wzywał, Hattori-sama? - Zapytała i ukłoniła się grzecznie. - Czy coś się stało?

Teraz pozostało już tylko czekać na odpowiedź i wyjaśnienie sprawy, dlaczego znalazła się na dywaniku u szefa. Powody były dwa. Albo zrobiła coś nie tak, o czym jeszcze nie wiedziała, albo coś się stało i zostanie przydzielone jej konkretne zadanie.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 2/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Blondyn

Niecodziennie skupiony Kudo pokiwał głową
- Dobrze, już się za to biorę - rzekł młody uzdrowiciel
Wychodząc mogłaś zobaczyć, że pacjenci odpowiedzieli ci szczerym uśmiechem, a ten który był poparzony nawet ci pomachał ręką na pożegnanie. Najwidoczniej był już pewien wypisu...

Droga do gabinetu głównego lekarza minęła bardzo szybko bo i droga była krótka. Po zachowaniu wszelkich konwenansów Hattori przeszedł do powodu, dla którego cie tu wezwał:
- ...Dostałem wiadomość od Raikuro, asystent miłościwie nam panującego Reiko-dono, chcę abyś wzięła udział w jednej z licznych wypraw w kierunku terenów na których będzie zlot. Rutynowe zadanie, mały rekonesans, bez walki, szpiegostwa czy tym podobnych, jedziesz poznajesz teren, pomagasz przy stawianiu obozowiska i wracasz. Możesz się powoli przygotowywać, ale mentalnie, sam wyjazd będzie w przyszłym tygodniu co jak się domyślasz wiążę się z pewną niedogodnością jakim jest zakaz opuszczenia osady. Oczywiście w celach podróżniczych, jak będziesz chciała iść kupić konia czy tkanin w którejś z wiosek to nie ma najmniejszego problemu, nie musisz się przejmować... -Hattori przez chwilę się zastanawiał, po czym najwidoczniej coś sobie przypomniał ponieważ kontynuował -... Tereny, które odwiedzicie znajdują się u styku granic Kyuzo, Soso i Daishi jest to kawałek drogi stąd więc bądź gotowa na długą podróż i na spędzenie czasu może około tygodnia poza domem. Czy masz jakieś pytania ? Czy wszystko jest jasne ? Oczywiście, wypadałoby najpierw zapytać cię o zdanie, ale z doświadczenia wiem, że "prośby" Raikuro wcale nie są prośbami i osobiście pomimo niechęci jeżeli takowa istnieje, odradzam okazywanie niezadowolenia nie mówiąc już o odmowie.

Mężczyzna powiedział to spokojnym, mocnym głosem, lekko znudzenie dochodząc do końca swojej kwestii, teraz wyczekująco patrzył na ciebie, licząc na szybką odpowiedź.



Hattori Masanobu - KLIK
Kudo

Archiwum Głosów

Jun

[Minari]

Przemiana Kudo cieszyła Minari, bo dzięki temu pracowało im się trochę łatwiej na wspólnej zmianie. Co prawda od tamtej pory nie zdarzyła się równie kryzysowa sytuacja, co tamtego dnia, ale jego wsparcie i pomoc naprawdę wiele dla niej znaczyły. Tak więc zostawiła mu ostateczną ocenę stanu zdrowia pacjentów i ewentualne wypisanie ich do domu. Sama zaś ruszyła do gabinetu przełożonego, a gdy już znalazła się w środku, pozostało tylko czekać na to, co ją miało czekać. Zarządca Szpitala miał swoje wady i zalety, jak z resztą każdy, ale mimo wszystko Minari bardzo go szanowała, bo zawsze mogła liczyć na jego pomoc i konsultacje w konkretnych przypadkach medycznych.

Okazało się, że to Asystent Lidera upomniał się o nią i zlecił konkretne zadanie dotyczące spotkania Liderów. Minari słuchała z uwagą tego, co Hattori miał do powiedzenia, jednocześnie analizując, z czym miałoby się to ewentualnie wiązać. Z początku na jej twarzy odmalowała się niepewność, ale gdy zostało wspomniane, że ma to być tylko rutynowy wypad, aby zapoznać się z terenem i pomóc w rozbiciu obozu, Białowłosa nieco się rozluźniła. Oczywiście nadal istniało ryzyko, że w drodze mogą zostać zaatakowani, ale wychodziło na to, że nie będzie sama, tylko w grupie. To w sumie byłaby jej pierwsza praca w terenie. Czy podoła? Nie miała wyjścia, bo jak słusznie Zarządca zauważył, prośby Raikuro tak naprawdę były rozkazem i byłoby nie na miejscu odmówić.

- W porządku, Hattori-sama. - Odpowiedziała i uśmiechnęła się lekko. - Pojadę tam. Ma to być tylko rekonesans i przygotowanie obozu, więc raczej nic nie powinno nam grozić. A przynajmniej taką mam nadzieję.

Jeśli chodziło o pytania, to Zarządca w miarę treściwie wyczerpał temat. Pozostały jeszcze tylko drobne szczegóły, o których zapewne dowie się bliżej terminu wyjazdu, ale i tak wolała zapytać teraz, niż potem niechcący coś przegapić. Dlatego też ponownie zwróciła się do swojego przełożonego.

- Mam rozumieć, że informacje o konkretnym dniu wyjazdu i miejscu zbiórki, zostaną przekazane mi później? - Dopytała tak na wszelki wypadek.

Będzie musiała dobrze się spakować na taką podróż. Na pewno matka i dziadek podpowiedzą jej, co koniecznie powinna zabrać na taki długi wypad poza miasto. Co prawda własnego konia nie miała, ale w stajniach zawsze można było jakiegoś wypożyczyć, ewentualnie pojedzie na wozie razem z załadunkiem, który będzie potrzebny do rozłożenia obozu. Na wszystko znajdzie się sposób i rozwiązanie.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 3/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Blondyn

- Tak, zgadza się. Konkretne informacje prawdopodobnie otrzymasz dzień przed, a może dwa, Raikuro pośle kogoś do ciebie z informacją, także wyczekuj wiadomości. Dobrze więc, skoro temat jest wyczerpany to możesz wracać do swoich obowią... - odpowiedział ci przełożony, jednak nie zdążył dokończyć ponieważ na to wszystko wpadł zdyszany sprzątacz Kaito
- Panie Hattori... Przepraszam za najście... Ranni... Dużo rannych... Yamanaka i nasi... Panienka Demisu... posłała mnie
Hattori zerwał się na równe nogi, spojrzał na ciebie porozumiewawczo
- Idziemy Minari
Gdy wychodził klepnął sprzątacza po ramieniu
- Dobra robota, Demisu przynajmniej czegoś zaczyna się uczyć.

Po chwili znaleźliście się na oddziale przyjęć, waszym oczom ukazało się sześciu rannych. Czterech z klanu Yamanaka i dwóch z klanu Hyuga
- Co się dzieje ?! Kudo, raport !
Twój kolega po fachu, który działał już przy jednym z Hyuga streścił historię
- Nasi i Yamanaka wpadli w zasadzkę, dwóch od nas zginęło reszta jest ranna albo ciężko ranna. Dwóch od nas, pierwszy ma ranę kłutą, włócznia przebiła jego przedramię. Krwawienie już zatamowałem, ale będzie wymagał dodatkowej opieki. Drugi lekko oszołomiony, duży krwiak na brzuchu, podejrzenia krwotoku wewnętrznego. Oddech płytki, zajmuję się nim, wymaga pilnej diagnostyki. Co do Yamanaka, jeden ma stres pourazowy, fizycznie wszystko w porządku nie licząc licznych zadrapań, drugi ma powierzchowne zadrapania, podwyższoną temperaturę, jego życiu nic nie zagraża. Tymi dwoma zajmuje się Demisu. Został jeden z poparzonym przedramieniem, miejscami widać pęcherze i martwicę. Towarzyszy mu silny ból. Ostatni ma ranę kłutą uda, kunai wciąż tkwi w ranie, spory ubytek w krwi, na dokładkę ma rozcięte plecy potrzebuję natychmiastowego leczenia, ale ma charakterek, że hohoho

Hattori wysłuchując raport zabrał się za pomoc drugiemu Hyudze oraz poparzonemu Yamanace.
- Minari zajmij się tamtym Yamanaką z charakterkiem.

- Wiedziałem, wiedziałem, to wasza sprawka, przeklęci białoocy, Yamanaka znowu oberwali przez was !
Usłyszałaś gagatka, który odmawiał leczenia, leżał w rogu sali patrząc na was z nienawiścią. Musiałaś go wyleczyć, ale czy sobie poradzisz ? Czy tragedia rodzinna, która odcisnęła na tobie swoje piętno weźmie górę ?




Hattori Masanobu - KLIK
Kudo Nemunari
Kaito
Blondyn

Archiwum Głosów

Jun

[Minari]

Tak jak się spodziewała, informację o dokładnym dniu wyjazdu i miejscu zbiórki otrzyma bliżej terminu, więc pozostało jej tylko odpowiednio się spakować i czekać na wezwanie. Miała nadzieję, że poradzi sobie i wyruszy wraz z ludźmi, na których w razie czego będzie można liczyć. Czy sam Raikuro będzie trzymał nad tym pieczę, czy też dostaną innego dowodzącego całą akcją? Tego zapewne dowie się w odpowiednim momencie, a tymczasem pozostało wrócić do swoich obowiązków, które niespodziewanie zmieniły się w kolejną sytuację kryzysową. Do gabinetu Zarządcy wszedł bowiem sprzątacz, informując o wielu rannych i pilnej prośbie o pomoc. Spojrzenie Minari skrzyżowało się ze wzrokiem przełożonego, po czym skinęła głową na jego komendę i oboje szybko opuścili gabinet.

Na miejscu zastali naprawdę kryzysową sytuację, ale część rannych już była zaopiekowana przez Demisu i Kudo. Minari uważnie wysłuchała raportu kolegi medyka, o który poprosił Pan Hattori i w myślach już analizowała, co będzie należało zrobić. Ostatecznie przypadł jej podobno nad wyraz charakterny pacjent, a do tego Yamanaka. Białowłosa skinęła głową na polecenie swojego przełożonego i ruszyła do przodu, podchodząc do Blondyna. Od razu wiedziała, że ktoś bardzo dobrze postąpił, zostawiając kunai w udzie mężczyzny, bo dzięki temu ten jeszcze się nie wykrwawił. Broń w tym momencie była jak korek, który częściowo zatykał ranę. Ten shinobi miał naprawdę mnóstwo szczęścia, ale mimo to nie przeszkadzało mu pomstować na jej Klan i obwiniać za wszystko. W tym momencie Minari była w trybie medyka i nie skupiała się na rozmyślaniu o własnych odczuciach, żeby się niepotrzebnie nie rozpraszać.

- Czy Pana niechęć do nas jest silniejsza niż walka o swoje życie? - Zapytała, podchodząc do jego łóżka. - Jeśli nie uleczymy tych ran, to wykrwawi się Pan. Nie czeka na Pana w domu rodzina, przyjaciele? Naprawdę chce Pan oddać życie za swoje przekonania o nas? Myślę, że nie warto. Żywy jest Pan znacznie cenniejszy dla swoich Rodaków.

Spokojnie patrzyła na Blondyna i czekała na jego odpowiedź. Póki co, nie zrobi nic bez jego zgody i spróbuje negocjacji. Jeśli to się nie uda, a stan Yamanaki mocno się pogorszy, to w najgorszym wypadku poda mu siłą zastrzyk ze środkiem nasennym, żeby uniknąć niepotrzebnego rzucania się z jego strony. Była to jednak ostateczność, której nie chciała.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 4/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Blondyn

Mężczyzna z klanu Yamanaka wysłuchał cię patrząc na ciebie z odrazą, a gdy skończyłaś mówić odpowiedział ci z pogardą, wykrzykując na całą placówkę co on o tym wszystkim myśli:
- Przeklęta wiedźmo, jaka rodzina, jacy bliscy, jak wszystkich ubiliście co do joty ! Odejdź ! Nie ufam ci ! Nie udało wam się mnie zajebać ! To i nie uda wam się mnie dobić, wy...
Jednak nie dokończył gdyż jego towarzysz ze stresem pourazowym, którym zajmowała się Demisu, nagle zerwał się i podbiegł do swego kamrata, wytrzaskał go twarzy kilka razy, oczy miał wybałuszone, a zęby obnażone
- Zamknij się ! Zamknij się ! Dwóch od nich nie żyje ! Ten mały Hyuga ! Ten chłopczyk ! Widziałeś jego spojrzenie ! Widziałeś ten strach ! Zginął mi na rękach ! Oni nas leczą !
Mężczyzna w szale zacisnął swoje dłonie na gardle kolegi mocno je ściskając, blondyn próbował się bronić jednak był bez szans, a gdy wydał z sziebie gardłowe odgłos, jego kamrat jeszcze bardziej rozwścieczył się
- POWIEDZIAŁEM ZAMKNIJ SIĘ !!!

Trzeba było działąć i to szybko, co prawda Hattori już dostrzegł co się dzieje, ale to ty byłaś najbliżej sytuacji. Szok i zaskoczenie jaki mogła wywołać ta sytuacja to jedno, ale w przeciągu chwili nabrała bardzo makabrycznego obrazu. Kudo i Demisu również na chwilę przestali leczyć ze strachem obserwując co się dzieje. Widać było po niektórych, że wyznanie jednego z Yamanaka o tym jak zginął członek waszego klanu, bardzo nimi wstrząsnęła.


Blondyn
Yamanaka z PTSD

Archiwum Głosów

Jun
Hattori Masanobu - KLIK
Kudo Nemunari
Kaito

[Minari]

Niestety, jej próba dotarcia do Blondyna nie powiodła się, a jego gniew nasilił się jeszcze bardziej. Poleciały w jej kierunku wyzwiska, które sprawiły, że Minari zrobiła smutną, niemal przygnębioną minę. W tej chwili mogłaby mu wykrzyczeć prosto w twarz, że Yamanaka zabili jej ojca, a mimo to chce uratować jego nędzne życie, jednak to nie leżało w jej naturze. Nie potrafiła wyzwalać w sobie tak negatywnych emocji. Zamiast tego czuła po prostu smutek i niemoc. Nie zrobi nic wbrew temu człowiekowi, ponieważ jeśli się do niego bardziej zbliży i będzie chciała użyć środków nasennych, to może mimowolnie oberwać. Nie była wystarczająco silna, żeby mierzyć się z wyszkolonym shinobi, nawet rannym.

W tej chwili zwątpienia przegapiła fakt, gdy momentalnie zbliżył się do nich towarzysz rannego i zaatakował go. Uderzając tamtego po twarzy, krzyczał na niego, żeby się zamknął i co się wydarzyło. Że zginęli członkowie jej Klanu i że jeden z nich był młodym chłopcem. Minari zakryła usta dłonią, wyraźnie wstrząśnięta całą sytuacją, jednak widząc jak ten ze stresem pourazowym zaczyna w niekontrolowanym gniewie dusić swojego towarzysza, Białowłosa rzuciła się do przodu i delikatnie chwyciła za nadgarstek mężczyzny, chcąc go powstrzymać i nieco uspokoić.

- Już dobrze, niech Pan go puści, proszę. - Zwróciła się do tamtego błagalnie. - Jestem pewna, że zrozumiał. Wszystkim nam jest przykro z powodu tego, co się stało. Teraz trzeba wszystkich uleczyć. Nie może być więcej ofiar.

Patrzyła błagalnie na mężczyznę. Wiedziała, że jego agresja wiąże się z tym co właśnie przeżył i że mocno to na niego wpłynęło, ale miała nadzieję, że uda się go uspokoić na tyle, że ostatecznie odpuści. Nie miała jednak pewności, że tamten Blondyn rzeczywiście zrozumiał i będzie siedzieć cicho. Miała co do tego wątpliwości. Sytuacja była bardzo trudna, zwłaszcza dla niej, bo nie była w stanie użyć bardziej radykalnych metod. Po prostu nie potrafiła używać wobec kogoś siły.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 5/..

Lato 395 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Blondyn

Niestety twoja interwencja na nic się zdała, mężczyzna jak by nie słyszał co do niego mówić, a będąc w amoku bez problemu odrzucił twoją rękę na bok, dalej próbując zabić własnego towarzysza. Nie wiadomo co by się stało gdyby ie Hattori, który już zdążył dobiec do mężczyzny i zadał mu mocny cios w okolice karku. Było to bardzo zaskakujące z kilku względów, po pierwsze nikt nie mógł podejrzewać, że główny uzdrowiciel szpitala uderzy pacjenta, po drugie przez chwilę zdawało się, że równie dobrze Hattori mógłby uderzyć w ścianę ponieważ mężczyzna nie okazał reakcji, która mogłaby świadczyć o tym, że odczuł uderzenie. Po trzecie Yamanaka, który jest wielkim stresie, padł na ziemię dziwacznie wykrzywiając swoje ciało, nie do końca wiedząc co się z nim dzieje. Shinobi z obcego klanu przeraził się jeszcze bardziej, jednak twój przełożony cię uspokoił, choć było widać, że i jego cała ta sytuacja ruszyła.
- Spokojnie to moja technika, zobacz co u tego duszonego !

Msanobu, zabrał się własnymi rękami za uspokajanie i leczenie wojownika ze stresem pourazowym, ty zaś z kolei mogłaś obejrzeć pacjenta, który jeszcze przed sekundą był wielce wyrywny. Widok, który zobaczyłaś mógł wprawić cię w osłupienie ponieważ okazało się, że najbardziej poraniony z shinobi, którzy przeżyli, stracił przytomność. Po powierzchownej i szybkiej analizie stwierdziłaś, że mężczyzna nie oddycha, jeżeli chcesz go uratować musisz zacząć niezwłocznie działać, jednak czy tego dokonasz ? Czy będziesz udawała, że go leczysz i pozwolisz mu umrzeć ?

Umysł płata nam różne figle, nie zawsze jesteśmy w stanie zapanować, nad migającymi obrazami, które jawią się nam w głowie, zwłaszcza dla nie wytrenowanej jeszcze kunoichi czy dla uzdrowicielki z małym stażem. Dla ciebie los nie był łaskawy, wspomnienie o tacie wróciło... Tak jak nad myślami nie zawsze panujemy, tak nad czynami już tak, swoimi dłońmi musiałaś zadecydować...

Hattori Masanobu - KLIK

Archiwum Głosów

Blondyn
Yamanaka z PTSD
Jun
Kudo Nemunari
Kaito

[Minari]

Sytuacja była naprawdę trudna, zwłaszcza dla Minari, która nie była w stanie podjąć radykalnych decyzji w postaci użycia siły. Zamiast tego starała się przemówić do rozsądku mężczyźnie, który wpadł w szał. Niestety, na nic się to nie zdało. Jej dłoń została odtrącona, a sama Białowłosa zatoczyła się do tyłu. Wtedy z pomocą przyszedł jej przełożony. Szybkim i zdecydowanym ruchem uderzył w kark agresywnego mężczyzny, na co Minari aż zakryła usta dłonią. Przez chwilę wyglądało, jakby nic się nie stało, ale ostatecznie mężczyzna zwalił się bezwładnie na podłogę. Cała akcja była naprawdę mocno stresująca dla Białowłosej medyczki, jednak słysząc polecenie zarządcy Szpitala, Minari momentalnie dopadła do łóżka rzucającego się wcześniej pacjenta z Klanu Yamanaka.

Z przerażeniem stwierdziła, że mężczyzna jest nieprzytomny i nie oddycha. W tym momencie Minari miała jeden cel. Zrobić wszystko, by ocalić mu życie. Momentalnie zabrała się za reanimację, rytmicznie uciskając mocno klatkę piersiową na wysokości serca, aby przywrócić mężczyźnie funkcje życiowe. W tej chwili było to najważniejsze, bo jeśli zajmie się najpierw leczeniem ran, a potem reanimacją, to może nie zdołać go potem uratować. Musi najpierw przywrócić mu oddech, a dopiero potem działać z resztą. Chyba, że tamten ze stresem pourazowym zmiażdżył mu krtań, to w pierwszej kolejności będzie musiała naprawić najpierw to, a potem przeprowadzić reanimację, bo z uszkodzonymi drogami oddechowymi nie da rady przywrócić pacjentowi życia.

Jeśli uda jej się wyrwać go z objęć śmierci, szybko założy mu opaskę uciskową na udo powyżej wbitego kunaia. Dzięki temu, gdy wyjmie broń, nie nastąpił krwotok z uszkodzonej tętnicy udowej. Teraz będzie mogła bez przeszkód uwolnić maksymalnie swoją zieloną chakrę i rozpocząć intensywne leczenie zarówno rany uda, jak i pleców. Zależało jej na tym, żeby zasklepić najważniejsze naczynia krwionośne, bo dzięki temu pacjent nie będzie się już dalej wykrwawiał. Dostanie też pigułkę ze skrzepniętą krwią, aby uzupełnić braki, które zdążyły z niego przez ten czas ujść.

Mimo przykrych wspomnień, które wróciły do Minari i uderzyły z dużą siłą, medyczka jakoś się trzymała, koncentrując się przede wszystkim na zadaniu i odpychając od siebie zarówno to, co się działo teraz wokół, jak i natrętne myśli i uczucia, które teraz nie były w stanie wpłynąć na jej działania. Pacjent był pacjentem i należało zrobić wszystko, aby go ocalić. Białowłosa nie kierowała się uprzedzeniami, nie dopuszczała też do siebie negatywnych emocji, żeby w jakiś sposób się mścić, bo zwyczajnie nie umiała. Jedyne co czuła, to przejmujący ból i smutek we własnym sercu.

Tak więc zrobi co w jej mocy, żeby móc ocalić tego Yamanakę, mimo tego jak ją potraktował. Nie do niej należała decyzja kto powinien żyć, a kto zasługiwał na śmierć. Była medykiem i jej powinnością, a także powołaniem, było ratowanie ludzkiego życia.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst