Pałac: Część Mieszkalna

[Minako]

Sytuacja z chwili na chwilę zaczęła się uspokajać. Zarówno Minako zadawała sobie sprawę, że w przypływie strachu i gniewu posunęła się trochę za daleko, jak i Jou chyba wykalkulował, że przybierając postawę władczego i chłodnego Kotei’a, tylko mocniej ją stresował i denerwował, co w obecnym stanie Minako nie było wskazane. Gdy wspomniał, że nie zamierza łamać jej skrzydeł i że nie bez powodu to właśnie ją wybrał, momentalnie poczuł jak Kunoichi rozluźnia się w jego objęciach i oddycha z ulgą. Jedna dłoń nadal spoczywała na jego własnej, zaś drugą sięgnęła do tyłu i przyłożyła do policzka Jou, delikatnie sunąć palcami po jego skórze.

- Kocham Cię... - Powiedziała niemal szeptem, ale z wyraźną czułością w głosie.

Jej prośby mogły zaskoczyć Kotei’a, jednak Minako naprawdę więcej nie potrzebowała. Od lat żyła skromnie w swoim mieszkaniu i dawała sobie świetnie radę, nie czując potrzeby posiadania więcej. Nawet teraz, gdy żyła u boku Jou i zaakceptowała przepych, którym była otoczona, nie ciągnęło jej do tego, żeby prosić o nowe stroje, klejnoty, czy inne cenne rzeczy. Doceniała podarunki, które otrzymywała, ale sama z siebie nigdy nie oczekiwała niczego ponad to co miała i nie prosiła o więcej. Nawet teraz, gdy pierwszy raz ośmieliła się o coś poprosić, miała świadomość, jakby prosiła o zbyt wiele. Jou jednak zaakceptował zarówno temat zwierzęcia, jak i Ryo, która miała zostać jej osobistą medyczką i towarzyszką. Minako miała tylko nadzieję, że jej przyjaciółka nie będzie się gniewać, że tak drastycznie w jednej chwili wywróciła do góry nogami jej dotychczasowe życie i szpitalną rutynę.

- Dziękuję. - Odchyliła nieco głowę i spojrzała na Jou. Na jej twarzy zagościł nieco zmęczony, ale ciepły uśmiech. - Na razie niczego więcej mi nie trzeba. Jest biblioteka pełna ksiąg i mamy prywatne ogrody.

Kiedy przyniesiono kolację, a służba opuściła dzienną część ich sypialni, Minako wróciła do pomieszczenia, zamykając za sobą drzwi balkonowe. Zdjęła z ramion płaszcz Jou i starannie odwiesiła go na fotel, by na koniec usiąść do wspólnego posiłku. Spróbowała ziołowej herbaty, której nalał jej do czarki i skrzywiła się lekko, ale po chwili wzięła kolejny łyk.

- Będę tęsknić za winem... - Przyznała z westchnieniem rezygnacji.

Tak więc opowiedziała Jou o swoim wypadzie na Pustynię i czego dotyczyła jej wyprawa. Kotei słuchał z uwagą, nie odrywając od niej spojrzenia, najwyraźniej kalkulując w myślach, co to może oznaczać i jakie kolejne kroki będzie można podjąć w tej sprawie. Słyszą na koniec pochwałę z jego strony, Minako ponownie uśmiechnęła się ciepło, jednak ten uśmiech bardzo szybko zniknął, gdy Jou wspomniał, jak wielkie ryzyko podjęła, będąc w ciąży i co mogłoby się stać, gdyby napotkała na silniejszy opór.

- Nawet nie chcę myśleć, co by się stało, gdyby sprawy przybrały gorszy obrót. Pocieszam się tylko myślą, że wszystko dobrze się skończyło i udało mi się bezpiecznie wrócić... - Przyznała z westchnieniem. - Podejmując ryzyko tej wyprawy, nie byłam świadoma, że noszę dziecko. Dowiedziałam się o ciąży dopiero teraz po powrocie, przy rutynowym badaniu. Gdybym wiedziała wcześniej, nie przyjęłabym tego zlecenia, bo nie ośmieliłabym się tak zaryzykować życia własnego dziecka.

Nie było sensu gdybać nad czarnymi scenariuszami. Nic się nie stało, wrócili cali i zdrowi, a teraz byli bezpieczni. Pozostało już tylko wysłuchać dalszych pochwał za dobrze wykonane zadanie i zapewnień, że to wystarczy. Resztą zajmie się już oddział uderzeniowy, zaś ona mogła się skupić na odpoczynku. Ścisnęła lekko dłoń Jou i uśmiechnęła się ponownie. Jeszcze tylko jutro załatwi swoje formalności i będzie musiała zacząć się przyzwyczajać do nowej codzienności, wyrzeczeń i zupełnie nowych doświadczeń. Była silna. Da radę to przetrwać. Nie miała innego wyjścia.

Zaczęła od dokończenia kolacji, a potem czas było się położyć. Była zmęczona, ale bardziej psychicznie niż fizycznie. Za dużo emocji dzisiaj, trochę zbyt mocno ją przytłoczyło. Najpierw wieści o ciąży, co wprawiło ją w niemały szok, a potem burzliwa rozmowa z Jou, strach, gniew i bezsilność. Przeszła do części sypialnej, zdjęła z siebie suknię i z ulgą wsunęła się pod kołdrę, kładąc głowę na poduszce. Gdy Jou dołączy do niej, wtuli się niego, ciesząc się kojącym ciepłem jego ciała.

[Papyrus]

Post Fabularny Takashima Minako Zima 395

Ziołowy napar, choć pozbawiony cierpkiego i przyjemnego smaku wina, ostatecznie przeniósł na Minako upragnione ukojenie. Kiedy kunoichi zdjęła z siebie suknię i wsunęła się pod chłodną, jedwabną pościel, Jou położył się obok niej. Przyjął jej ciało w swoje ramiona, pozwalając, by wtuliła się w jego tors i czerpała z niego poczucie bezpieczeństwa. Na zewnątrz wydawał się oazą spokoju. Jego oddech był miarowy, a dłoń leniwie i z zadziwiającą, mechaniczną wręcz czułością gładziła jej włosy.

Jednak w oku Kotei'a, wpatrzonym w rzeźbiony sufit pogrążonej w mroku komnaty, nie było ani cienia senności. Kiedy Minako odpoczywała, jego umysł pracował na najwyższych obrotach, niczym precyzyjny mechanizm. Analizował nowe figury na wielkiej szachownicy polityki Unii. Dziedzic. Nowy punkt element. Jego największa duma i jednocześnie najsłabszy punkt, w który wrogowie bez wahania uderzą.

Leżał w całkowitym bezruchu tak długo, aż oddech Minako stał się głęboki, równy i miarowy, całkowicie poddając się zmęczeniu. Dopiero wtedy, z niezwykłą ostrożnością Jou wysunął się z jej objęć. Bezwiednie poprawił koc, by chłód nocy nie dotarł do jej skóry, po czym cicho zsunął stopy na maty tatami. Narzucił na ramiona ciemne haori i bezszelestnie opuścił sypialną część komnaty. Tej nocy władca Unii nie zamierzał spać.

---

Kiedy pierwsze, złote promienie wschodzącego nad Pustynią słońca przebiły się przez półprzezroczyste okiennice, malując na podłodze wyraźne, geometryczne wzory, pałac budził się już do życia. Minako mogła dostrzec, że miejsce obok niej było puste i dawno zdążyło wystygnąć.

Gdy tylko doprowadziła się do porządku i wyszła do prywatnego salonu ich apartamentów, zastała tam Jou. Stał przy stole, w pełni ubrany w swoje ciężkie, oficjalne szaty, z dłońmi splecionymi na plecach. Nie był sam.

Tuż za nim, w perfekcyjnej, absolutnie nieruchomej postawie seiza, klęczało trzech mężczyzn. Ich twarze skrywały gładkie, porcelanowe maski bez wyrazu, a ciemne, wzmocnione pancerze nie nosiły żadnych insygniów poza subtelnie wygrawerowanym symbolem klanu Sabaku na naramiennikach. Każdy był ubrany w czerwień. Od wszystkich biła aura absolutnego profesjonalizmu i chłodu, tak charakterystyczna dla osobistych cieni władcy, których jedynym celem istnienia było chronić lub zabijać na jego rozkaz.

Akataiyo.

Na dźwięk kroków Minako, Jou odwrócił głowę. Jego wzrok, choć pozbawiony wczorajszej surowości, był rzeczowy i intensywny. Trzej mężczyźni podnieśli się z kolan jednym, płynnym ruchem, nie wydając przy tym najmniejszego chrzęstu pancerza, i skłonili się nisko przed kunoichi.

- Zjedz śniadanie, zanim wyruszysz. Służba przyniosła je przed chwilą - odezwał się Jou, wskazując ruchem głowy na zastawiony obok niewielki stolik, po czym przeniósł spojrzenie na gwardzistów. - To jest oddział, o którym wczoraj rozmawialiśmy. Odpowiadają bezpośrednio i wyłącznie przede mną. Zginą, zanim jakikolwiek cios zdoła cię dosięgnąć.

Jeden z mężczyzn, nieco wyższy od pozostałych, skłonił się ponownie, kładąc dłoń w opancerzonej rękawicy na rękojeści przypasanego do boku krótkiego ostrza. Nie odezwał się ani słowem. Jego mowa ciała i usztywnione barki wyrażały całkowite oddanie woli Kotei'a.

Jou podszedł bliżej Minako. Przesunął dłonią po krawędzi jej ramienia, jakby chciał upewnić się, że materiał leży idealnie, po czym zatrzymał palce na jej policzku, gładząc go kciukiem.

- Odprowadzą cię pod same drzwi biura w Siedzibie Władzy i będą czekać, aż skończysz. Żadnych bocznych uliczek, żadnych nieplanowanych przystanków i rozmów z nieznajomymi. - Jego głos był spokojny, ale pobrzmiewała w nim nuta ostateczności. Mikroekspresja na jego twarzy - ledwie zauważalne napięcie mięśni żuchwy - zdradzała, że wypuszczenie jej dzisiaj z pałacu kosztuje go więcej nerwów, niż kiedykolwiek by przyznał. - Załatw swoje sprawy z administracją. Kiedy wrócisz, twoja przyjaciółka Ryo będzie już czekać w przygotowanych dla niej komnatach. Idź i wracaj bezpiecznie.

[Minako]

Budząc się rano, Minako mimowolnie spojrzała na miejsce obok siebie, ale Jou nie było już w łóżku. Szczerze mówiąc, bardzo by się zdziwiła, gdyby nadal tu był, ale mimo wszystko miała cień nadziei, że tym razem zastanie go. Westchnęła z rezygnacją. Już dawno przestała próbować przemawiać mu do rozsądku w kwestii zdrowego snu, bo zwyczajnie to nic nie dawało. Jou mało spał i naprawdę dużo pracował, a jej pozostało tylko to zaakceptować. Wstała i wybrała strój, w którym zamierzała dzisiaj wyjść. W związku z tym, że miała zawiesić swoją służbę, nie włożyła swojego stroju shinobi. Zamiast tego postawiła na białe, luźne spodnie i fioletową tunikę bez rękawów, przewiązaną w pasie białym, miękkim sznurkiem. Całość dopełniły jasnobrązowe, wysokie buty z miękkiej skóry. Rozczesała długie, brązowe włosy i zostawiła je puszczone luzem. Zatknęła za pas zwinięty pergamin ze swoim dokumentem i ostatecznie przeszła do dziennej części sypialni.

Co jak co, ale takiego komitetu powitalnego nie spodziewała się z rana. Stawiała, że jej straż będzie czekać przy wyjściu z Pałacu, a tymczasem byli tutaj wraz z Jou. Cała trójka zamaskowanych, ubranych na czerwono mężczyzn. Akataiyō. Klęczeli przed Kotei’em w tradycyjnym seiza, jednak gdy weszła do pomieszczenia, a Jou przeniósł na nią swoje spojrzenie, podnieśli się bez najmniejszego dźwięku i skłonili. Minako odpowiedziała im na to uprzejmym skinieniem głowy, by przenieść wzrok na Kotei’a. Przytaknęła mu na wzmiankę o śniadaniu, po czym ponownie spojrzała na gwardzistów, słysząc jego dalsze słowa, które były swego rodzaju formą prezentacji.

- Dziękuję. - Odpowiedziała, po czym dodała. - Mam nadzieję, że nikt dzisiaj nie będzie musiał ginąć.

Gdy Jou podszedł do niej, na moment przymknęła oczy, czując jego dotyk najpierw na ramieniu, a potem na policzku. Otworzyła je po chwili, słysząc jego wytyczne. Te środki ostrożności były jak dla niej zbyt na wyrost, jednak w żadnym wypadku nie zamierzała się kłócić. Nikt jeszcze nie miał pojęcia, że nosiła dziecko Kotei’a, więc nie spodziewała się problemów. Zanim ta wartościowa informacja się rozejdzie, ona będzie już bezpieczna w Pałacu. To był jednak wywalczony wczoraj kompromis, więc musiała to zaakceptować.

- Nie martw się. - Poprosiła i przykryła swoją dłonią jego dłoń, spoczywającą na jej policzku. - Wszystko będzie dobrze.

Wszystko zostało omówione, więc pozostało jej już tylko wmusić w siebie chociaż trochę śniadania, ogarnąć się do końca i mogła ruszać w drogę. Jeśli gwardziści będą chcieli przyjąć jakąś formację i otoczyć ją, to dostosuje się. Nie zamierzała w żadnym razie przeszkadzać im w wykonywaniu swojej powinności.

[zt]

[Papyrus]

Post Fabularny Takashima Minako Zima 395

Powietrze na zewnątrz Siedziby Władzy było duszne, a słońce prażyło z bezlitosną furią, charakterystyczną dla serca Pustyni w środku dnia. Minako zeszła po kamiennych stopniach, zostawiając za sobą chłodne mury, zapach kadzideł i gęstą od politycznych intryg atmosferę gabinetu Sachiko. Trzech gwardzistów Akataiyo natychmiast otoczyło ją w perfekcyjnej, trójkątnej formacji, odcinając od ciekawskich spojrzeń przechodniów i hałasu ulicy. Byli jak poruszający się, krwawy mur, który torował jej drogę z powrotem do Pałacu.

Podróż przez miasto minęła bez żadnych incydentów, a z każdym krokiem oddalającym ją od centrum, zgiełk wiosek stawał się coraz cichszy. Kiedy wreszcie przekroczyli granice Oazy, w której wznosił się Pałac Kotei'a, uderzające gorąco ustąpiło miejsca upragnionemu chłodowi. Zapach suchego pyłu został zastąpiony rześką wonią kwitnących lotosów i wilgotnej ziemi z pałacowych ogrodów. Gwardziści bezszelestnie przeprowadzili ją przez dziedzińce, aż pod same, rzeźbione drzwi prywatnego skrzydła, gdzie zatrzymali się i zamarli w bezruchu, wznawiając swoją posągową wartę na korytarzu.

Wewnątrz apartamentów panował kojący półmrok. Okiennice były przymknięte, przepuszczając do środka jedynie stłumione światło i delikatny powiew wiatru.

Zanim Minako zdążyła w pełni zdjąć z siebie napięcie minionego poranka, jej uszu dobiegł dźwięk, którego absolutnie się w tym miejscu nie spodziewała. Cichy, wibrujący w powietrzu pomruk, przerywany stłumionym, radosnym piskiem.

Kiedy weszła do głównego salonu, dostrzegła starszą służącą, ubraną w proste, popielate kimono, która klęczała w perfekcyjnej postawie seiza w kącie pomieszczenia. Kobieta natychmiast pochyliła głowę aż do samych mat tatami na znak szacunku.

- Witaj z powrotem w domu, pani - przywitała się służąca niemal szeptem, po czym wyprostowała się, choć jej wzrok wciąż pozostawał wbity w podłogę. Dłonie trzymała splecione na podołku, a jej postawa wyrażała całkowite oddanie. - Kotei-sama wydał rozkazy zaraz po twoim wyjściu. Sprowadzono je zaledwie godzinę temu z najlepszej hodowli, która zaopatruje najznamienitsze rody.

Na środku salonu, na rozrzuconych jedwabnych poduszkach, które zazwyczaj służyły Jou do medytacji, trwała właśnie zaciekła walka. Nie był to jednak jeden kot, o którego skromnie prosiła.

Po jasnym jedwabiu przetaczały się dwa młode, niesamowicie eleganckie koty o nieco dzikim wyglądzie, charakterystycznym dla pustynnych ras. Jeden z nich miał futro w kolorze głębokiej, dymnej szarości, wpadającej niemal w czerń, z przenikliwymi, żółtymi oczami. Drugi był o ton mniejszy, a jego sierść mieniła się barwami rudo-złotego piasku, naznaczona drobnymi, ciemniejszymi cętkami. Właśnie próbował nieporadnie zapolować na ogon swojego ciemniejszego brata.

Na dźwięk kroków Minako oba drapieżniki znieruchomiały. Jasny kot od razu skrył się za poduszką, zza której wystawały tylko jego sterczące, zakończone drobnymi pędzelkami uszy. Ciemniejszy jednak zmrużył oczy, podniósł się na drobnych łapkach i wolnym, dumnym krokiem ruszył w stronę kunoichi. Zatrzymał się krok przed nią, zadarł łepek do góry i wydał z siebie ciche, przeciągłe miauknięcie, po czym bezceremonialnie otarł się grzbietem o materiał jej sukni na wysokości kostki, zostawiając na niej swój zapach.

Na niskim, herbacianym stoliku tuż obok, obok przygotowanej filiżanki i dzbanka z naparem, leżał niewielki, zwinięty kawałek drogiego pergaminu. Służąca wskazała na niego delikatnym ruchem dłoni.

- Pan zostawił to dla ciebie, zanim udał się na spotkanie - dodała cicho.

Gdyby Minako zdecydowała się rozwinąć liścik, rozpoznałaby na nim ostre, mocne pociągnięcia pędzla, tak bardzo charakterystyczne dla kaligrafii Jou. Widniało tam tylko jedno, krótkie zdanie, napisane czarnym tuszem:

Zwykli ludzie wybierają, my bierzemy wszystko. Oby dotrzymały ci kroku. - J.