Rantori (We władaniu Północne Ryuzaku)

[Uchiha Hiromi]

~ 22/... ~

~ Yumiko ~

~ Misja Wojenna rangi C ~

~ Te Zwoje Nie są Twoje ~
~ rok 395 ~

Takeru patrzył, jak Yumiko zaznacza kolejne punkty na mapie. Nie odezwał się ani razu - nawet wtedy, gdy zawahała się między jedną a drugą drogą. Tylko jego palce przesuwały się powoli po pergaminie, jakby próbował zrozumieć, czy jej wybory mają sens.

Kiedy wypowiedziała słowa: „osobiście poderżnęłam im gardła”, w pokoju zapadła jeszcze głębsza cisza. Takeru jakby odnotował to w myślach. Dopiero po chwili jego wzrok przesunął się ku niej i zatrzymał się na niej na dłużej.

- Dobrze - powtórzył po raz drugi tej nocy, tym samym suchym tonem. - To znaczy, że to były ciała. Nie iluzje.

Spojrzał na jej szkic. Nie dotknął kartki od razu - najpierw dokładnie się jej przyjrzał, ocenił, czy rzeczywiście mogła widzieć to, co narysowała. Dopiero potem położył dwa palce na rogu kartki i powoli przyciągnął ją do siebie.

Jedno z kociąt w jej ramionach zamruczało głośniej.

- Hm - mruknął. To jedno „hm” miało większy ciężar niż pięć zdań pochwały. - Geometryczne. Powtarzalne. Dzicy. Tak, wszystko wskazuje na to, że to był atak Dzikego. Niestety, mamy zbyt mało danych, by zrozumieć znaczenie tych tatuaży. Potrzebujemy więcej próbek.

Podniósł kartkę i przybliżył do światła lampy stojącej obok mapy. Na moment jego czoło wyraźnie się zmarszczyło - i właśnie wtedy widać było, że mimo oschłości traktuje sprawę bardzo poważnie. Może nawet bardziej, niż chciałby to okazać.

- Chciałbym wiedzieć, czy to jakieś pieczęcie, ale nie wiem. Nikt nic nie mówi.

Odłożył kartkę na mapę, po czym przycisnął ją kamieniem, żeby nie zsunęła się, gdyby Yumiko przypadkiem puściła jednego z futrzastych sabotażystów.

- Dwa punkty - powtórzył, przesuwając figurki na miejsca, które wskazała. Jedna zatrzymała się przy skrzyżowaniu, druga - bliżej mokradeł. - Masz instynkt.

Spojrzał na Shizakiego.

- Wyślij ludzi na obchód - tu i tu. Jeszcze przed świtem. Cicho. Bez pochodni. Macie szukać śladów, odchodów, resztek ognisk. I jeśli ktoś w mieście ich dokarmia albo sprzedaje informacje - chcę to wiedzieć.

Shizaki uniósł brwi.

- Jeszcze przed świtem? Dowódco, to…

- Bez dyskusji.

Shizaki zacisnął usta, ale skinął głową. Kocię w ramionach Yumiko zaczęło zaczepiać łapką brzeg mapy. Yumiko odruchowo je przytrzymała i pogłaskała. Takeru spojrzał na łapkę i przez moment wyglądał, jakby jego cierpliwość miała bardzo konkretny limit.

- Walczę z najpodlejszą dywersją - mruknął do siebie.

Shizaki parsknął, ale szybko się opanował, gdy Takeru posłał mu spojrzenie.

- Dobrze, Yumiko. To, co mi dałaś, ma wartość - powiedział. - A teraz ostatnia rzecz: ten jeniec, o którym wspomniałaś. Kobieta. Powiedz mi wszystko, co o niej wiesz. Bo jeśli to ona podjudziła bandę... to znaczy, że nie działają sami.

Pochylił się nad mapą i zaznaczył palcem linię od miejsca ataku do miasta. Shizaki wyglądał, jakby było mu bardzo niekomfortowo.

- Soma zginął. Banda atakuje transport. Azuma jest na moim terenie i się nie melduje, ale przyprowadza jeńca - wyliczał chłodno, krok po kroku. - I te cholerne koty. Może to znak, że rzeczywiście powinienem jechać do Sarufutsu. Dobrze, Yumiko. Idź. Odpocznij. Jutro rano wracasz ze mną. Końmi. Do koszar - i się wyspać.

Takeda Masatoshi
Uchiha Shizaki
Uchiha Takeru