Szpital

[Azuma]

„Gorączka północy”
Misja rangi D - [11/15]
Pochmurna noc.
Silne opady deszczu.
Szpital w Surufutsu
– Tak, trzy godziny temu... Dobrze, to przyspieszy, no i ułatwi - Akane była usatysfakcjonowana odpowiedzią Hiromi. Ta z kolei nie zwlekała z podjęciem decyzji. Po chwili stała koło bardziej doświadczonej kobiety gotowa położyć dłonie na jej plecach. Akane nawet się lekko uśmiechnęła. Lubiła konkretnych ludzi. W tym zawodzie, decyzyjność była bardzo w cenie.

– Najpierw musimy się przygotować. Zwiąż pacjenta, proces jest dość bolesny, a u niego zainfekowana jest dość dużą część nogi… I to podbrzusze - skrzywiła się, ale pozwoliła na działanie Hiromi. Sama chwyciła za czystą misę i napełniła ją wodą. Gdy Hiromi zabezpieczyła pacjenta, Akane skinęła głową.

– Jest nieprzytomny, Działajmy, zaczynaj!

Shirafune dała sygnał, na co Hiromi zaczęła przekazywać własną chakre. Jej kontrola była na tyle dobra, że nie potrzebowała specjalnego skupienia. Jako medyk, kontrolę chakry musiała mieć opanowaną na bardzo wysokim poziomie i ku szczęściu tu obecnych, tak właśnie było.

Gdy minelo piętnaście…dwadzieścia sekund, Hiromi czuła już wyraźnie, jak część jej zasobów chakry wyparowało. Shirafune z kolei stała spokojnie. To zaniepokoiło młodsza medyczke. Ale tylko przez cheile. Gdy minęło pół minuty, Shirafune Akane poruszyła się. Chwyciła za czysty skalpel i nogę pacjenta. Niemal od razu wypłynęła gęsta, niemal czarna krew. Niezrażona tym Akane, odłożyła skalpel, a następnie wsunęła dłonie do misy z czystą wodą. Po dwóch, może trzech sekundach, wyciągnęła je, a właściwie wyciągnęła bańkę wodną, która otaczała dłonie kobiety. Przyłożyła je do nogi mężczyzny. Ten, choć nieprzytomny, szarpnął się, ale pasy, mocno go trzymały.

– Nazwa techniki to Saikan Chūshutsu no Jutsu. Pozwala wydobyć toksynę i leczyć poczynione uszkodzenia. Jutsu nie jest jednak idealne. Proces wprowadzenia wody i jej wyciągnięcia jest bolesny, dlatego pacjent musi być znieczulony, albo unieruchomiony…

Akane w tym momencie powoli zaczęła odsuwać dłonie od nogi shinobiego, a ty dostrzegłaś, że w bańce wody coś jest. Toksyna. Kobieta pozwoliła by bańka wody rozprysła się w wiadrze. A potem zrobiła to co wcześniej. Z czystej wody utworzyła wokół dłoni bańkę, którą ponownie wprowadziła w ciało mężczyzny. Tym jednak razem, jej dłonie były ciut wyżej.

– To jeszcze nie koniec. Musimy jej jak najwięcej wybrać. Dajesz rady?

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Hiromi była gotowa do akcji niemal natychmiast, ale nie chakra była potrzebna przez pierwszą chwilę. Najpierw musiała zająć się przywiązaniem pacjenta do stołu. Wykorzystała ten moment również na to, żeby położyć dłoń na jego czole i powiedzieć:

- Zrobimy, co w naszej mocy. Wytrzymaj jeszcze chwilę.

Nie miało znaczenia, że był nieprzytomny. Hiromi i tak chciała dodać mu otuchy.

Oczywiście, gotowa była w momencie, kiedy została zawołana przez Akane. Skupiła się na swojej chakrze i pozwoliła energii płynąć z siebie, alby zasilić kobietę. Przez chwilę miała zamknięte oczy, aby się odpowiednio skupić. Energia, która zwykle była w jej ciele, teraz zgromadziła się na jej dłoniach i przeniosła do ciała Akane, dzięki czemu kobieta mogła użyć swojej techniki.

Przez chwilę Hiromi musiała stabilizować przepływ chakry, ale kiedy już to odpowiednio opanowała i stały przepływ chakry był ułożony, Hiromi otworzyła oczy - zabarwione czerwienią sharinganu - i przyglądała się technice kobiety.

Jej oczy nie pozwoliły jej nauczyć się techniki po prostu z patrzenia, ale podłapała ruchy dłoni i rozumienie jak wygląda ta technika, dodatkowo słuchając wyjaśnień, jakie robiła Akane. Woda, wprowadzanie jej do ciała, następnie następowało odizolowanie trucizny od tkanki i wyciągnięcie jej z wodą. Oczywiście, że musiało być to bolesne. To jednak spora ilość wody wprowadzona do ciała, jednocześnie wyciąganie trucizny.

- Czy muszę wiedzieć, z jaką trucizną mam do czynienia? - zapytała dziewczyna cicho, nie chcąc rozpraszać Akane, jeżeli ta potrzebowała spokoju.

Przyjrzała się wodzie z toksyną, kiedy ta znalazła się w wiadrze. Była to naprawdę drobiazgowa robota. Coś, czego musiała się nauczyć.

Kiedy Akane była gotowa do kolejnej ekstrakcji, Hiromi była gotowa również.

- Jestem świeża. Proszę działać - powiedziała i znów przygotowała się do przekazania chakry.

[Azuma]

„Gorączka północy”
Misja rangi D - [13/15]
Pochmurna noc.
Silne opady deszczu.
Szpital w Surufutsu
Wasza współpraca układała się wzorowo. Akane jako bardziej doświadczona medyczka, skupiona była na ekstrakcji toksyn, a z kolei Hiromi była w tym momencie jej paliwem do działania. Czyniłyście postępy. Po powtórzeniu całego zabiegu na nodze, mogliście przejść „dalej” skupiając się na podbrzuszu. To właśnie wtedy Shirafune odpowiedziała na Twoje pytanie.

– Nie do końca. Musisz wiedzieć z czym masz do czynienia, aby wiedzieć gdzie wykonać nacięcie i gdzie szukać toksyny. Czasami trucizna albo patogen może znajdować się w konkretnym organie. Ta technika jest świetna jeżeli musisz wyodrębnić toksynę do dalszej diagnostyki.

Akane kończyła. Gdy wyciągnęła dłonie z kolejnego nacięcia, tym razem ból był znacznie silniejszy, bo chłopakiem aż szarpnęło. Na tyle, że odzyskał przytomność.

– Co.. co tu… co ze mną robicie?! CZEMU JESTEM ZWIĄZANY??!

Chłopak wyrwał do góry na tyle mocno, że aż szarpnęło pasami. Wysiłek przy takim osłabieniu musiał być jednocześnie niesamowicie silny, bo mężczyźnie oczy zaleciały białkiem. Zanim ktokolwiek zareagował, zanim zdążył udzielić odpowiedzi, nastolatek ponownie stracić świadomość.

– Może to i lepiej… Jak widzisz nie wszystko skończyliśmy. Musisz powycinać martwe tkanki. W tym czasie chwilę… odpocznę. Gdy skończysz użyje zaawansowanej metody leczenia chakrą. Oczywiście przy Twojej pomocy. Mam nadzieję, że chakry jeszcze trochę Ci zostało?

Akane spytała wyraźnie zaniepokojona. Oczywiście mogłaś zadanie wykonać z użyciem chakrowego skalpela lub tego tradycyjnego. Narzędzia i środki do dezynfekcji były dostępne. A było co wycinać. Na nodze wokół obu nacięć znajdowała się martwa tkanka. Tak samo na podbrzuszu.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Hiromi zerknęła na rozcieńczoną truciznę, która była w wiaderku i zastanawiała się, co należało zrobić dalej z trucizną, żeby ją dalej przeanalizować. Oczywiście, nie miała najmniejszego pojęcia, co robić z truciznami. Jednak jej uwaga z powrotem przeniosła się na kobietę oraz pacjenta i Hiromi skupiła się na chakrze.

Niemal odskoczyła, kiedy młodzieniec szarpnął i się przebudził. Był silny. Gdyby nie to, że był naprawdę w złym stanie, pewnie by się wyrwał i kto wie, co mogłoby się zdarzyć. Ale gdyby był w stanie się wyrwać, nie potrzeba by było go leczyć.

- Mam nadzieję, że tego nie zapamięta - stwierdziła Hiromi, doskonale zdając sobie sprawę, jak traumatyczne może być przeżycie takiego bólu i bycie związanym w takiej sytuacji.

W końcu skończyły, przynajmniej wydobywanie trucizny. Sama Hiromi była troszeczkę zmęczona - oddawanie swojej energii było jednak męczące, nawet bardziej niż jakakolwiek fizyczna czynność. Hiromi była jednak zadowolona, że mogła pomóc. A teraz jeszcze miała zadanie - wycięcie chorej tkanki. Dziewczyna się skupiła i wzrokiem najpierw określiła ile musi wyciąć i z jakim marginesem.

- Spróbuję wyciąć jak najmniej zdrowej tkanki, ale proszę czasem zerknąć, gdyby jednak należało wyciąć więcej. Użyję też normalnego skalpela, żeby nie zużywać chakry, aby przydała się do leczenia po tym - powiedziała na głos. Należało się komunikować wyraźnie w takich sytuacjach. - Zaczynam od odkażenia skóry wokół rany - dodała, polewając skórę środkiem odkażającym. Następnie jeszcze raz sprawdziła, czy chłopak jest nieprzytomny. - Zaczynam ekstrakcje martwej tkanki.

I zaczęło się. Drobiazgowa robota z wycinaniem przebarwionych i martwych kawałków skóry, mięśni, tkanki tłuszczowej. Używała zwykłego skalpela i pęsety, aby odpowiednio naciągać i wycinać oraz, żeby jak najmniej zdrowego ciała było usuniętego. Zajmowało to trochę czasu, więc Akane mogła odetchnął kilka-kilkanaście minut. Ona sama, chociaż część umysłu skupiła na pracy, była w stanie odpocząć przy tym. Najpierw noga. Potem podbrzusze.

Blizna chyba będzie paskudna.

- Chyba koniec, proszę spojrzeć - powiedziała Hiromi, przykładając do ran gazę, aby nie krwawiły za bardzo. A trochę krwawiły, bo teraz już nie powinno być nic martwiczego, tylko dobra, zdrowa tkanka, która powinna krwawić. - Jestem też gotowa do pani techniki.

[Azuma]

„Gorączka północy”
Misja rangi D - [15/15]
Gdzieś koło północy.
Brak opadów, rozchmurzenie.
Szpital w Surufutsu
Akane-san kiwnięciem potwierdziła, że będzie kontrolowała twoją pracę, jednocześnie przyjmując do wiadomości, że ekstrakcję tkanki przeprowadzisz metodą tradycyjną, skalpelem i pęsetą.. Chyba była zadowolona z tego, jak dbałaś o pokłady posiadanej chakry. Medyk z pewnością musiał je szanować, zwłaszcza że gorszy moment mógł nadejść niespodziewanie.

– Mamy tej paskudnej breji dwie misy. Jeśli sekcja badawcza nie wyciągnie z tego nic, to jesteśmy w czarnej dupie. Takie zabiegi nas wykończą. Angażują zbyt wiele środków na długi czas. Upośledza to wewnętrzne procesy i zasoby. Potrzebujemy skutecznej surowicy

Shirafune najwyraźniej podobnie do Ciebie rozmyślała o tym co udało wam się wyciągnąć i zebrać w naczyniach. Kobieta również wyraźnie czuła, że choć wasza współpraca przebiegała płynnie, to nie była najlepszą metodą. I rzeczywiście. Wyleczenie jednego ninja, zaangażowało w tym momencie dwóch wykwalifikowanych medyków, a na dodatek dość mocno nadszarpnęły zasoby chakry, które jeszcze były wam potrzebne.

– Dobrze, tutaj… tak tutaj… wytnij jeszcze trochę - kobieta przez pierwsze kilka minut Cię obserwowała, ale im dłużej to trwało, tym większej nabierała pewności że sobie z tym poradzisz. Praca choć mogła wyglądać groźnie, bo w końcu odbywała się bezpośrednio na organizmie żywym i to bez znieczulenia, dla kogoś o zdolnościach Hiromi, była już dość rutynową czynnością. Na tyle, że pozwolało jej to nawet nieco odprężyć umysł.

Przed upływem niemal godziny, robota była skończona. Akane podeszła i jeszcze raz sprawdziła całą pracę. Wyglądało to dobrze. Na tyle, że się do Ciebie uśmiechnęła.

– Świetnie, skończmy to wreszcie. Użyje Chiyute no Jutsu, ale chyba nawet wykorzystamy mniej chakry niż początkowo sądziłam. Dobrze, że zdezynfekowałaś sąsiednie tkanki

Akane dała Ci sygnał do działania, a ty znów położyłaś jej dłonie na plecach. Kobieta rozpoczęła leczenie. Proces zasklepiania ran, zawsze wyglądał imponująco, więc w milczeniu obie przyglądałyście się, jak ciało mężczyzna szybko wraca do formy. Zanim na poważne odczułaś ubytek w pokładach energii, na tyle aby wzbudziło to Twój niepokój, Akane skończyła.

– Wygląda to nieźle, zostaną mu blizny, ale… Będzie miał co opowiadać tej czy innej - kobieta mruknęła i puściła do Ciebie oko. – Dziękuję Ci za pomoc Hiromi, jeżeli czujesz się na siłach, możesz się jeszcze podkręcić w szpitalu, ale jak widzisz, nikt nas nie niepokoił, więc chyba wszystkie najpoważniejsze przypadki mamy pod kontrolą. Odpocznij. Oczywiście, wspomnę o Twojej pomocy w siedzibie, o to się nie martw.

Akane otarła czoło, sięgnęła jeszcze do dzbanka i opędzlowała chyba połowę, po czym opuściła sale, kierując się w głąb szpitala. Byłaś wolna. Jeżeli zamierzałaś wrócić do domu, była szansa że jeszcze prześpisz co nie co z nocy. Było chwilę po północy.

Misja zakończona sukcesem

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 395

---

Kiedy sprawy z młodym shinobim się wyjaśniły, został wyleczony, a po traumatycznym przeżyciu miała mu zostać ogromna i dość paskudna blizna, Hiromi zajęła się innymi rzeczami w szpitalu. Powiedziała Akane, żeby ta odpoczęła, a ona sama zaczęła zarządzać, jednocześnie pomagając, gdzie trzeba. Chaos, który dział się wokół tylko napędzał ją do działania i pomiędzy wyrzucaniem pustych oraz napoczętych leków, których nie dało się uratować, pomagając opatrywać innych i rzucając krótkie komendy. Zmęczeni ludzie albo jej słuchali, bo nie mieli siły za dużo myśleć, albo byli z tego niezadowoleni. Trochę bolało, kiedy ktoś się odsarknął, że przecież nie była tu nikim ważnym, ale miała robotę i nie mogła się nad sobą rozczulać.

Skończyła wcześnie rano, trochę zmęczona, trochę niedospana, ale adrenalina była w jej jeszcze buzowała i po drodze do domu zdecydowała się zajść do staruszki ze stoiska z gyoza. Było jeszcze na tyle wcześnie, że musiała poczekać na kobietę, ale kiedy ta już się pojawiła - wyraźnie ucieszona na widok Hiromi - zleciła jej kilka zadań, które dziewczyna wykonała bardzo szybko.

- Kunoichi do pomocy jest bardzo efektywna - stwierdziła, kiedy wróciła ze wszystkim.

Nauka robienia pierożków poszła gładko. Hiromi, oczywiście, oszukiwała za pomocą sharingana, kopiując dosłownie wszystko, co robiła kobieta i powtarzając ruchy. Przy okazji słuchała dokładnie tego, co kobieta miała do powiedzenia, żeby zrozumieć dlaczego robi się tak, a nie inaczej, aby w razie potrzeby móc cokolwiek dostosować. Starsza kobieta też trochę Hiromi podrażniła, pytając o młodzieńca, z którym była i o to, czy faktycznie będzie robić pierogi dla niego. Hiromi nie potwierdziła, mówiąc tylko, że chciałaby, żeby jej rodzina czasami też mogła zjeść coś dobrego.

Przebywała tam kilka godzin, trochę przyciągając klientów płci męskiej jako nastolatka o szerokim uśmiechu i kształtach, które były atrakcyjne przynajmniej dla części. Był ruch. Było miło. Hiromi czuła się dumna, że tutaj też mogła pomóc i czegoś się nauczyć. Dopiero, kiedy była już bardzo zmęczona, staruszka odesłała ją do domu, żeby w końcu się przespała - Hiromi jej przyznała, że większość nocy przepracowała w szpitalu. Niemal została przegoniona.

Zanim jednak doszła do domu, podskoczyła do sklepu, żeby zrobić jakieś zakupy. Brakowało jej sprzętu. Było to oczywiste na ostatniej misji.
Z/T

[Yumiko]

Gdy mężczyzna usiadł delikatny szok zaczął malować się na twarzy dziewczyny. Tego się nie spodziewała, znaczy proponując herbatę mogła się tego spodziewać, jednakże fakt, że się zgodził był jednak niecodziennym wydarzeniem. Czarnowłosa chcąc być jak najlepszą gospodynią, wstała by przynieść dla swojego towarzysza napój. Podała mu go ostrożnie, po czym sama usiadła na ławce, by dopić swój.- Niestety jestem tego świadoma... -powiedziała mocniej ściskając szklankę, czy kiedykolwiek będzie wystarczająco silna by dołączyć na front? Chociaż ta myśl napawała ją strachem, to chęć pomocy była duża, chociażby w takim stopniu, o którym mówił mężczyzna.
Mogła się przydać, i to nie tak, jak podczas ostatnich misji, w których to szukała psa. W tym momencie mogła mieć realny wpływ na wojnę. -Oczywiście, że pomogę, chociaż tak mogę pomóc tym, którzy walczą w naszym imieniu. - powiedziała obserwując mężczyznę, który o dziwo pochłonął herbatę jednym tchem. Nie czekał na dalszą odpowiedź, po prostu wstał i ruszył. Yumiko szybko zabrała swoje rzeczy stojące przy ławce i pobiegła za nieznajomym. Czy każda starsza osoba, musi być tak specyficzna? Nie czekają na odpowiedź tylko pędzą jakby kończył im się czas. Chociaż w tym wypadku mogłaby być to prawda. Czarnowłosa podążała za swoim towarzyszem, jak cień. Nie odzywała się, bowiem aura tego mężczyzny była dziwna, jakby oczekiwał tylko odpowiedzi, nie to co babuszka dla której zbierała roślinki. Może... może ona też tam będzie? Byłoby to śmieszne spotkanie.
Po marszu, który minął w ciszy można było zobaczyć budynek szpitala. Czarnowłosa jeszcze nigdy tutaj nie była, co wzbudziło jej ciekawość. Jak wyglądały korytarze? Czy było tutaj dużo rannych? Czy transportowali tutaj osoby będące na froncie, czy jednak był to tylko punkt dystrybucji, do zaopatrywania szpitali polowych?-- Czy trafiają tutaj ranni, których nie da się leczyć na froncie? -pytanie choć proste ciekawiło czarnowłosą. A tak naprawdę chciała wiedzieć, na co mogłaby się przygotować...

[Tenshi]

Yumiko
Misja wojenna rangi D - Wojna Światów
5 / 14 Czy to nie było zbyt dużo nazywać nowo poznanego mężczyznę towarzyszem? A może chodziło jej o "towarzysza do picia", lecz w tym wypadku herbaty, nie sake? A może o to, że w przyszłości będą towarzyszami na polu bitwy? Wszystko bowiem wskazywało, że mężczyzna jest wojownikiem. I z pewnością wkrótce dołączy do walk, nie wiedząc czy wróci z nich żywy.
W głowie Yumiko z pewnością kłębiły się podobne myśli. Czy będzie wystarczająco silna, by poradzić sobie podczas walk? W tym wszystkim nie chodziło jednak o wygranie, lecz o przeżycie. Siła nie oznaczała nieśmiertelności. Nawet najpotężniejszy wojownik musiał ulec wielu słabszym wrogom, padając z wyczerpania. Albo trafił na kogoś jeszcze silniejszego. Sam potężny Antykreator został wszak pokonany. Czy był najpotężniejszym shinobim w dziejach ludzkości? Z pewnością. Czy mógł zapobiec swojej porażce? Być może, lecz nie zapobiegł. Rozchodziło się w tym wszystkim nie o to ilu wrogów się zabiło, ale o to jak długo się pożyło. Czy pożyło się wystarczająco długo, by dotrwać do zbawiennego zawieszenia broni, zakończenia walk i pokoju? Czy Yumiko była wystarczająco silna? Na to pytanie musiała odpowiedzieć sobie sama. Musiała być jednak gotowa na śmierć lub kalectwo. Czy była?

Na szczęście na chwilę obecną nie musiała przejmować się takimi trudnymi pytaniami. Jej zadanie wydawało się proste. Na tyle proste, że po prostu brano do niego każdego początkującego shinobiego albo nawet zwykłych chłopów. Mężczyzna uśmiechnął się tylko i skinął głową.
- Dobrze - odpowiedział. Zaiste się trochę spieszył. Dostał bowiem zadanie skompletowania "personelu cywilnego" czyli wspomnianych doko i zwykłych ludzi do pomocy. Czarnowłosa przygotowała się błyskawicznie i zaczęła podążać za nim niczym cień, ale on ciągle był świadomy jej obecności. Pewnie był wprawionym wojownikiem, a jego zmysły były wyostrzone do granic możliwości. W pewnym momencie się zatrzymał i odwrócił w stronę dziewczyny. - Szpital jest w tamtą stronę. - Wskazał ręką w przeciwnym kierunku. Yumiko cały czas podążała w złym. Cóż za strata czasu. - A jeśli pytasz o rannych, to zazwyczaj wygląda to tak, że jeśli się da i jest okazja, to pomocy, zwłaszcza tej pierwszej, udzielają na polu bitwy. Techniki lęczące potrafią zdziałać cuda, jeśli masz czas ich użyć. Jeśli nie ma czasu albo przypadek jest zbyt trudny, to nieszczęśnik jest przenoszony do obozu. W obozie mamy pewne leki, zwłaszcza takie bardziej doraźne. Nie jakieś specjalistyczne. Chodzi o to, by udało się przetransportować pacjenta do szpitala. Żeby nie umarł po drodze lub żeby nie cierpiał. Natomiast na mniejsze, niezagrażające życiu, urazy jak skaleczenia czy lekkie rany od wrogiej broni leczymy w obozie lub na polu walki. - Yumiko nie mogła stwierdzić czy mężczyzna brał udział w takich akcjach ratowniczych czy po prostu był na tyle obeznany ze sztuką prowadzenia wojny. - Do widzenia. - powiedział i odszedł.

Yumiko dotarła do szpitala. Nigdy tam nie była i szczerze mówiąc lepiej było unikać tego miejsca jako "interesant". Zastanawiała się jak może ten szpital wyglądać. Te rozważania jednak bardzo szybko musiały ustąpić rozważaniom na inny temat. Bo oto przed szpitalem działa się bardzo nietypowa, a może typowa scena. Młody, około 12 letni chłopak przeklinał pod nosem:
- Jak jeszcze raz ten durny stary babsztyl powie coś na mnie lub moją rodzinę, to jej kurwa, pierdolnę w jej głupi ryj i wbiję kunaia w dupę! - Brunet widocznie nie był zadowolony. Kto mógł mu aż tak podpaść?

---

- Chłopak

[Yumiko]

Yumiko niemalże wpadła na mężczyznę, który niespodziewanie się zatrzymał i odwrócił w jej stronę. --O...naprawdę? - te pytanie bardziej zadała sobie niż jemu. Z zażenowania, jej policzki zaczęły pokrywać się szkarłatem. Czy to nie było dziwne, że nie znała drogi do szpitala? Nigdy nie musiała tam chodzić i od razu założyła, że to właśnie on pójdzie razem z nią. Jednakże się pomyliła, a to zawsze powodowało zawstydzenie.-- Rozumiem... Zatem medycy są w tych czasach bardzo potrzebni...- Już druga osoba uświadomiła jej jak ważną rolę pełnią ludzie posiadający wiedzę na temat technik medycznych. W jej głowie coraz częściej zaczęła pojawiać się myśl o tym, czy może powinna podążyć tą drogą. Jej oczy bardziej przydałyby się na froncie, ale czy to oznacza, że nie byłaby tam wartościowym człowiekiem, gdyby potrafiła jeszcze pomagać towarzyszom? Co pomyśleli by inni, gdyby zrezygnowała z drogi walki na rzecz pomocy? A może miałaby tyle siły, by podążać obydwiema ścieżkami? Gdy mężczyzna pożegnał się i ruszył stała w miejscu jeszcze chwilę- Proszę Pana! Dziękuję... i... powodzenia, niech Pan uważa na siebie- nie dała mu czasu na jakąkolwiek reakcję, odwróciła się bowiem na pięcie i biegiem ruszyła w stronę szpitala, mając nadzieję, że tym razem obrała dobry kierunek.
W końcu dotarła. Nie można było pomylić tego budynku z niczym innym. Osoby wchodziły i wychodziły stąd z opatrunkami, co było jedynie potwierdzeniem tego, że znalazła się we właściwym miejscu. Idąc rozglądała się uważnie, emocje związane z wcześniejszą rozmową nieco opadły, dzięki czemu Yumiko mogła skupić się na otaczającym ją świecie. W innym przypadku, na pewno nie zwróciłaby uwagi na bluzgi opuszczające usta chłopca. Był od niej młodszy, to mogła zauważyć. Mały niewychowany wypierdek, którego czarnowłosa nie mogła minąć bez komentarza.- Ocho! Kunaia w dupę mogę Ci wbić ja, za twój niewyparzony język. Nie wszyscy muszą słuchać jak bardzo niezadowolony jesteś. - prychnęła obserwując chłopca. Przecież nie mogła tego tak zostawić. Rozumiała młody wiek i złość, ale dla niej coś takiego było całkowicie nie do pomyślenia. Gdyby ona tak odezwała się w miejscu publicznym, jeszcze przy swojej opiekunce na pewno dostałaby w dziób. Nie mówiąc już o wytarganych uszach. To mogłoby być bolesne doświadczenie. - W ogóle, kto Cię tak wściekł?- zapytała, wiedziała, że nie ma za wiele czasu, ale ten chłopiec ewidentnie potrzebował ochłonąć, a te kilka minut, które wcześniej nadrobiła biegiem mogła poświecić na wymianę dwóch zdań. W sumie... Do kogo właściwie ona miała się zgłosić? I co powiedzieć? Mężczyzna przecież nie dał jej żadnych wskazówek.

[Tenshi]

Yumiko
Misja wojenna rangi D - Wojna Światów
7 / 14 Mężczyzna z początku nic nie odpowiedział tylko skinął głową. Zaiste, medycy byli bardzo potrzebni w czasach wojennej zawieruchy. On być może w przyszłości - oby nie - również mógłby potrzebować pomocy medycznej. Oczywiście nie oznaczało to, że nie był ostrożny, bo ostrożność dosłownie była wpisana w jego profesję, a przynajmniej większość ludzi tak uważało. Niektórym rzeczom nie dało się jednak zapobiec. A niekiedy człowiek - nawet jeśli ogólnie był bardzo ostrożny - to nie mógł taki być cały czas. Wystarczyło przymknąć oczy ze zmęczenia i już nie miało się nogi albo głowy. Kalectwo albo śmierć.
- Dziękuję i wzajemnie. - To powiedziawszy, odszedł.

Yumiko zastanawiała się nad swoją ścieżką. Czy jako Uchiha powinna stać na pierwszej linii frontu, a może powinna ratować rannych jako medyk? Najlepiej, ale też najtrudniej - bo to wymagało kolosalnych, długotrwałych i męczących treningów - było specjalizować się w dwóch tych rzeczach. Znajomość ludzkiego ciała, możliwości leczenia lub zatruwania, ratowanie lub odbieranie życia. Można było być panem - albo raczej Panią - życia i śmierci. Dosłownie i w przenośni. Czyż ta droga nie była kusząca?
Z pewnością bardziej kusząca niż droga do szpitala, bo ta należała raczej do tych nudnych. Druga droga była z pewnością bardziej dystyngowana, elegancka i wytworna niż spotkany w szpitalu wypierdek. Czarnowłosa nie mogła przejść koło niego obojętnie. Chłopak miał naprawę niewyparzony język. A najlepiej wyparzało się języki za pomocą technik Katonu. Czy Yumiko je znała? W ostateczności kunai też był wystarczający.
- A ty cholera to kim jesteś, żeby mi zwracać uwagę, co? - dopytywał się się bardzo niegrzecznie. - Jesteś 1000 lat za młoda, by być moją matką. I jak chcesz wiedzieć, umiem walczyć. Phi. Będzie mnie kunaiami straszyć... A ty co? Druga pieprzona, stara flądra Yumiko? - Chłopak nie zdawał sobie z tego sprawy, ale w sumie to miał rację. Nasza bohaterka już doskonale wiedziała na kogo się tak wściekał. Prawdą było, że staruszka - zwłaszcza z jej nastawieniem - potrafiła młodzieży zajść za skórę. - Bo co? Bo parę razy stłukłem jakieś zasrane butelki? Albo pomieszałem zawartość pakunków? Albo... albo... czy to powód, by się na mnie tak drzeć?! Nie znoszę tych cholernych misji transportowych! Chcę walczyć o odzyskanie Sogen, a nie słuchać jakiś starych kurw!

Z jednej strony nikt Yumiko nie powiedział gdzie iść i do kogo się zgłosić. Dziewczyna nie wiedziała. Nie dostała też żadnych wskazówek. Jednak jakimś cudem zdołała odnaleźć je sama. A właściwie jedną, niezwykle krzykliwą, młodą i wulgarną wskazówkę...

---

- Chłopak

[Yumiko]

Yumiko przyglądała się chłopcu, gdy wypowiadał swoje gorzkie żale. Jej krew zaczynała wrzeć, ze wściekłości. Od kiedy w ludziach jest tyle jadu? To było wręcz irytujące. Rozumiała złość i wszystko inne, ale jeżeli, ktoś notorycznie się myli, to druga osoba też może się zezłościć. Już teraz wiedziała o tym czarnowłosa, która jeszcze niedawno sama biegała po lesie w poszukiwaniu tych wszystkich ziółek. Może nawet znajdowały się w tym momencie w szpitalu, lub ruszyły już w dalszą drogę, by pomóc ludziom na froncie? Kto to wie? -- Przestań w końcu pyszczyć bo pożałujesz!-powiedziała rozgniewana. Sama była młoda i nie pozwoli by ktoś młodszy wszedł jej na głowę, ten chłopiec w innym życiu mógłby być jej bratem. - Stara flądra... Yumiko? -zapytała by dokładnie zrozumieć sens słów wypowiedzianych przez młodzieńca. I teraz właśnie to do niej dotarło, czyżby Babuszka Yumiko była w środku? Uśmiech wpłynął na jej usta. Teraz dopiero ta cała sytuacja nabrała dla niej większego znaczenia... Czyżby ten chłopiec też trafił na staruszkę? Ta kobieta czasami potrafiła zaleźć za skórę.
- Mam na imię Yumiko, więc uważaj, bo pomyśle, że to mnie obrażasz. Poza tym czy ta kobieta ma blond włosy, chodzi z laska i mówi jakby urwała się z innej epoki?-dopytywała, chcąc potwierdzić swoja tezę. Niemalże była pewna, że tam gdzieś Babuszka rozstawia wszystkich po kątach i na tą myśl, ogarnęła ją radość. Lubiła bowiem takie spotkania. - A czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę z tego, że te buteleczki są ważne? Że ktoś inny musiał zbierać godzinami zioła, by powstały z nich leki? I tak! Każdy ma swoje granice, a jak rozrabiasz to ktoś może się zdenerwować. Nikt nie weźmie Cię na front, jak nie potrafisz się ogarnąć i tylko się dąsasz. - prychnęła pomijając kwestię, że chłopiec w dalszym ciągu bluzgał na prawo i lewo. Sama miała iść dostarczyć leki, teraz już przynajmniej wiedziała gdzie. Młodzieniec, chociaż bardzo wulgarny do czegoś w końcu się przydał. - Przydaj się proszę do czegoś i zaprowadź mnie tam, gdzie można odebrać paczkę do transportu, bo właśnie po to tu jestem, a czy pójdziesz ze mną i wykonasz swoje zadanie, to już twoja sprawa. Inni chodzą i szukają ludzi do pomocy, Wolisz stać tutaj i marudzić czy w końcu ruszysz dupę i zrobisz to co do Ciebie należy? - Czy powinna czekać na odpowiedź? To się za chwilę okaże...

[Tenshi]

Yumiko
Misja wojenna rangi D - Wojna Światów
9 / 14 Chłopak aż rozdziawił usta ze zdziwienia, widząc rozgniewaną Yumiko. Dziewczyna górowała nad nim wzrostem i w pewnym sensie onieśmielała go. Czyżby się mu podobała? Oczywiście różnica wieku była zbyt duża, ale niewielu mężczyzn - zwłaszcza młodych - potrafiło znieść rozgniewanie urodziwej przedstawicielki płci przeciwnej. Tak chyba działały hormony czy inne tego typu rzeczy. Chłopak cały poczerwieniał, lecz po chwili odzyskał dawny rezon.
- Jak tylko przebudzę swojego Sharingana, to ty pożałujesz! Wszyscy docenią moc potężnego Yukariego Uchiha! Czyli mnie! - Klan Uchiha był duży i liczny i Yumiko mogła nie znać jego wszystkich przedstawicieli. Mimo wszystko ten młodzieniec uosabiał wszystkie uprzedzenia staruszki skierowane w kierunku jej klanu.
Znów zrobił zdziwioną minę, słysząc, że nasza bohaterka miała tak samo na imię i ewidentnie znała staruszkę.
- Tak. Tak. To ona - przytaknął naburmuszony, nie ośmielając się znów obrażać staruszki. Nie miał już co powiedzieć. Wszystkie znane przekleństwa wymówił i żadne zdawało się nie robić na jego rozmówczyni najmniejszego wrażenia. Złość z niego ulatywała. Być może po prostu musiał się wykrzyczeć i poobrażać wszystkich winnych, by w końcu doznać spokoju ducha. Swoistej nirwany. Wysłuchał wywodu Yumiko - tym razem tej młodszej. Gdyby się tak zastanowić, to dziewczyna miała sto procent racji. Ona sama zbierała te zioła, które pewnie teraz znajdowały się w szpitalu. I te zioła - w zmienionej formie - wkrótce wyruszą na front. Były ważne. Ratowały życie. I również rację miała, mówiąc o tym, że nikt nie weźmie na front nieogarniętego i wiecznie nadąsanego młodzika. To oznaczałoby jego śmierć i - co gorsza - być może śmierć jego towarzyszy.
- No dobra! Dobra! Skończ już ten wywód, bo mnie głowa boli! - Chwycił się za głowę, udając, że go boli. A może naprawdę bolała? - Dobra, czaję! Leki! Ważne butelki! Niech będzie ruszę dupę i zrobię co do mnie należy. Zaprowadzę cię... - Jego zmiana zaszła bardzo szybko. Gdy się trochę go utemperowało albo pozwoliło wykrzyczeć, to zaczynał się słuchać i wypełniał polecenia. Bo co mu zostało? Iść do domu i dostać ochrzan od rodziców albo kogoś kto się nim opiekował? Uciec z Ryuzaku no Taki, które było teraz jego domem i porzucić ukochane Sogen? - Razem dostarczymy dwa razy więcej "towaru". A Ty mi pomożesz, żebym był trochę mniej niezdarny. Myślisz, że stara Yumiko będzie się wtedy na mnie mniej złościć? Chodź. - Po tych słowach poprowadził ją do szpitalnego magazynu.

Na miejscu Yumiko od razu spostrzegła starą Yumiko. Kobieta teraz była ubrana w biały płaszcz i ustawiała na stole buteleczki. Koło niej było kilka wolnych plecaków. Czemu kilka? Kobieta nigdy nie wiedziała ile osób będzie dostarczało leki, ale zawsze była przygotowana. Można było naliczyć 6 z nich. Na stole staruszka ustawiała jakieś butelki. Yukari podbiegł do niej i walnął ręką w stół.
- Hej! Już jesteśmy! - Waląc ręką w stół chciał zwrócić na siebie uwagę staruszki, która była dość zajęta i zaabsorbowana swoją pracą - szykowaniem transportu. I oczywiście, że mu się udało. Kosztowało to co prawda dwie butelki wypełnione miksturami, które stały na skraju stołu i które podskoczyły lekko pod wpływem uderzenia i upadły na podłogę. Mała cena za zwrócenie na siebie uwagi, prawda?
Stara Yumiko zmarszczyła tylko brwi. Popatrzyła na Yukariego. Zauważyła też młodszą imienniczkę. Być może to ona powstrzymała falę złości, która właśnie miała zalać chłopaka.
- Cudnie.... Dwa Uchihy. Dwa razy wyncej rozbitych butelków... - powiedziała. - Wyncej was matula nie miała?

---

- Yukari Uchiha
- Stara Yumiko

[Yumiko]

Czerwień malująca się na policzkach chłopca spowodowała, że wyglądał bardzo uroczo. Wręcz niewinnie, dopóki znowu nie otworzył ust. Taki aniołek, przez którego przemawiał sam diabeł. Nie wahając się ani chwili Yumiko delikatnie nachyliła się w stronę Yukariego - W takim razie jeszcze trochę minie zanim mnie dogonisz, mały Uchiha- szepnęła czerpiąc radość z tego spotkania. Nie miała jeszcze okazji rozmawiać z człowiekiem tego samego pochodzenia co ona. Kto wie, może za parę lat będą na tym samym poziomie, a może przegoni ją swoimi umiejętnościami. Był młodszy, co powodowało, że miał też lepszy start. - Widzisz, babuszka Yumiko jest uprzedzona do ludzi o naszym nazwisku. Tym bardziej tych pyskatych i bezużytecznych. Następnym razem pokaż się z tej lepszej strony.
Czarnowłosa patrzyła z politowaniem na chłopca, który był jak chorągiewka, tutaj klnął by zaraz stać się mała uroczą istotką. A na koniec wychodziło dziecko, które zbywało osoby chcące choć trochę nakłaść mu przyzwoitości do główki. - Ja mam pomóc Tobie? O nie! Będziemy działać jako drużyna. A drużyna się wspiera i pomaga. Na taki układ mogę iść - Nie miała wyboru, ruszyła za Yukari. Przynajmniej teraz nie będzie musiała szukać miejsca pobytu staruszki. Droga będzie o wiele szybsza.
Pomieszczenie do którego weszli było takie, jak wyobrażała sobie dziewczyna. Sterylne i białe. Babuszka Yumiko wyglądała inaczej niż ostatnio, jej biały płaszcz odejmował parę lat. Skupiona ustawiała swoje buteleczki na stole. Czy nie spostrzegła od razu chłopca, który podszedł i uderzył w stół. -- Yukari...- powiedziała przez zaciśnięte zęby, a na jej rękach pojawiły się ciarki. Dwie butelki spadły... Nie czekając na jakiekolwiek słowa dziewczyna podeszła do stołu i kucnęła przy buteleczkach. Jeżeli roztrzaskały się, zaczęła zbierać szkło. - Dzień dobry, miło Panią znowu spotkać. -powiedziała uśmiechając się do kobiety. Była to prawda, ostatnie spotkanie dało jej garstkę nowej wiedzy i miała nadzieję, że tym razem będzie tak samo. Gdy zebrało szkło(?) zapytała -- Gdzie to dać? - wskazała głową na zawartość leżącą na jej rękawiczce. - Jesteśmy tylko we dwoje, a ten tutaj powiedział, że postara się bardziej niż jeszcze przed chwilą. Także pomożemy posprzątać i chcemy się dowiedzieć co mamy dalej robić- przy Kobiecie czarnowłosa była bardziej opanowana i spokojna niż zazwyczaj. Nie chciała zezłościć Babuszki, wiedziała bowiem jak to się skończyło ostatnim razem, a chciała jej pokazać, że jej zdanie, może już teraz nie do końca tak mylne, może ulec zmianie. Każdemu przecież należała się szansa, nawet dla Yukari, który pokazywał swój jeszcze dziecięcy temperament. Nie żeby coś. Trzy lata to niby niewiele, ale w tym przypadku zieniało trochę.

[Tenshi]

Yumiko
Misja wojenna rangi D - Wojna Światów
11 / 14 Chłopak ponownie otworzył usta ze zdziwienia. Osoba, która go właśnie pouczała okazała się należeć do tego samego klanu co on. Również w swoim krótkim życiu nie było mu dane, by spotkać się z innym poza jego najbliższą rodziną przedstawicielem klanu.
- W takim razie przyjmuję wyzwanie, Uchiha Yumiko-one-san - powiedział wojowniczo. Nikt nie zaprezentował swoich umiejętności, więc nie sposób było odgadnąć kto był obecnie silniejszy. Yukari brał za pewnik, że silniejszą była Yumiko. Głównie z powodu dzielącej ich różnicy wieku. Czy tak było w istocie? Jeśli tak, to z pewnością musiał się bardzo postarać, by dziewczynie dorównać. Ona przecież nie zamierzała spocząć na laurach i tylko całymi dniami pić sake, prawda? - Co Ty takiego widzisz w tej starej babie Yumiko? Lubisz ją, bo macie te samo imię? - dopytywał. Nie zamierzał komentować tekstu o byciu pyskatym i bezużytecznym, ale jego młody umysł zarejestrował to. Więc w oczach innego członka swojego klanu właśnie za taką osobę uchodził? Miał zamiar to zmienić i zaprezentować się z lepszej strony.
- Dobrze, bądźmy drużyną.

Nie trzeba było długo czekać aż Yukari zaprezentował się ze strony... możliwie jak najgorszej. Roztrzaskane szkło, lekarstwa rozlane po podłodze i stara Yumiko, której mina zdradzała irytację, ale również mówiła coś w stylu "spodziewałam się tego" albo "mogłam się spodziewać".
- Dobrym niee... ciekawszym ta - odpowiedziała staruszka w swoim stylu na jej powitanie: "dzień dobry". Dla staruszki ten dzień właśnie robił się ciekawszy.
- Prze, prze, przepraszam - Yukari ukłonił się i oboje patrzyli jak Yumiko Uchiha zbierała szkło. Żaden z nich nie pomógł. To się nazywała praca zespołowa.
- Tam - odparła staruszka, wskazując na miejsce, gdzie wywalała różne odpadki - być może kiedyś nawet i te ludzkie - i śmieci. - Nastepnym rozem yżywaj gowy i mietły. Nie kcemy wyncyj krewi. A moze gowa i mietła to u was to samo? - Pokręciła głową z zażenowania, ale uśmiechnęła się i puściła oko do młodszej Yumiko gdy tylko Yukari nie patrzył. Yumiko bowiem - w przeciwieństwie do młodego Uchihy - zrobiła na niej dobre wrażenie. A młody Uchiha nadawał się prawdopodobnie tylko do tego, by jego głową szkło zamiatać. Niezbyt się ta czupryna różniła od miotły, a budową ciała - póki co jeszcze - przypominał patyk.
- Niech się postara...

Stara Yumiko pokazała na plecaki, które leżały obok niej. Następnie pokazała na Yumiko i na większy plecak. A później na mniejszy i na Yukariego. Oboje zrozumieli, że młody Uchiha powinien wziąć ten mniejszy, a starsza Uchiha - większy z plecaków.
- Mnijszy mieć dwie przegrodki. Do tej prawe maści na opyrzynia. Do lywej odtrytki antygadowe. To znaczyć... wrogywie podybno walczo wunszami. Wontpiem, aby to pomygło, bo to pewno jakie mutynty, ale nie zaszkodzić. - wyjaśniła. - Winkszy mieć tszy przegrodki. Do lywej miksturki antybolowe. Do średkowej usypiajonce i uspakajajonce. A do prywej inne z tego stou, co własnie przeglyndam.
Zadanie wydawało się proste. Yumiko mogła patrzyć jak Yukari bierze plecak i udaje się w stronę półek, na których ustawione są lekarstwa i różne specyfiki. Yumiko widziała, że każda z buteleczek i maści i każdy z innych specyfików jest opisany. Więc wystarczyło tylko wybrać te, o których wspomniała staruszka i wrzucić do odpowiednich przegródek.
- Proste zadanie, prawda? - powiedział. - Stara Yumiko mówi, że w przypadku zagrożenia życia każda sekunda ma znaczenie i każe segregować. Więc hmm... tak... hmm... - Udawał, że się zastanawia i nagle wziął totalnie losowe i pierwsze z brzegu specyfiki i włożył do pierwszej lepszej przegródki jaka mu przyszła do głowy. I tyle było z segregowania w jego wykonaniu. Dobrze, że szklanych butelek tym razem nie rzucał, bo by się z pewnością potłukły. Yumiko mogła wątpić w inteligencję swojego towarzysza. Czy on w ogóle wiedział, która przegródka jest lewa, a która prawa? I czy on w ogóle potrafił czytać?

---

- Yukari Uchiha
- Stara Yumiko

[Yumiko]

- Widzisz Yukari, lubię ją, bo może jest stara, ale posiada dużą wiedzę i nie nie rezygnuje z pracy. A przecież mogłaby już odpoczywać i przekazać swoje obowiązki innym. - powiedziała kończąc ten temat. Jeszcze do niedawna czarnowłosą bardzo irytowała Babuszka, ale cóż, okazała się całkiem inna niż w pierwszych chwilach ich spotkania...
Słysząc słowo przepraszam z ust chłopca Yumiko mimowolnie się uśmiechnęła. Jednak ten młodzieniec miał maniery! Nawet jej nie przeprosił za swoje zachowanie, a tutaj proszę bardzo... Potrafił nawet okazać skruchę. Ten dzień zapowiadał się jeszcze lepiej niż myślała. Idąc do kosza, widziała, jak Babuszka puszcza do niej oczko, skinęła jedynie głową w geście zrozumienia.- Ustaliliśmy, że będziemy drużyną, więc damy z siebie wszystko
A więc do dzieła. Yumiko wzięła swój plecak i ruszyła za chłopcem w stronę półek. Przyglądała się wszystkim buteleczkom dokładnie. Całkiem spora kolekcja, ułatwieniem jednak było to, że każda z nich posiadała szczegółową etykietę. Wystarczyło tylko odpowiednio je poukładać.- Tak, jak na razie tak, zobaczymy jak minie nam droga..- spojrzała na chłopca, który pakował fiolki do plecaka. Zaraz? Czy on właśnie wkładał nieodpowiednie buteleczki do całkiem innej kieszeni?- Czekaj, wyciągnij to...- szepnęła, by Babuszka nie usłyszała dalszych słów dziewczyny. Co on tam miał? Maści na poparzenia i odtrutka na węże? Miała nadzieje, że dobrze zrozumiała słowa kobiety. Przejrzała fiolki i znalazła dwie należące do chłopca. Postawiła je przed nim na półce, tak na wysokości wzroku.- To...-wskazała na pierwszą butelkę-- do prawej, a to...-wskazała kolejną buteleczkę- do lewej. Szukaj takich samych etykiet i układaj w plecaku. Nie śpiesz się, zrób to dokładnie, a jak coś pytaj. Miała nadzieję, że to co zrobiła ułatwi dla chłopca pracę, a gdy wyjdą stąd zapyta się co tutaj właściwie zaszło. Widziała, że kobieta była dla niego uszczypliwa, dlatego też czarnowłosa chciała oszczędzić mu dalszych nieprzyjemności.
Teraz nadeszła kolej na jej plecak. Poszło jej całkiem sprawnie, czuła się jakby pakowała zawartość torby dla siebie. Oparzenia, usypiające i uspakajające. Czy kiedyś też ją tym faszerowali? A może to tutaj ludzie mogli przyjść i zaopatrzyć się w leki na swój własny użytek, a może...- Czy zwykli mieszkańcy mogą przyjść do szpitala i dostać takie leki do domu? Czy są one podawane jedynie tutaj na miejscu? - skierowała te słowa do Babuszki, podchodząc do stołu. Dzięki termu będzie mogła się dowiedzieć o szczegółach jej leczenia, a że zostało jej jedynie spakowanie fiolek ze stołu mogła chwilę porozmawiać z kobietą.- Spakować te wszystkie?- dodała po chwili wskazując to co stało na blacie. Jeżeli odpowiedź była twierdząca, zaczęła pakować ostatnie składniki do plecaka.