Główna ulica Hachimantai

[Uchiha Tsuyoshi]

Główna ulica jest najdłuższa i najważniejsza w Hachimantai, a zarazem stanowi serce wioski. Przecina ona ją przez sam środek, biegnąc wzdłuż całej jej długości, po jednej stronie mając wzgórza, a po drugiej stronie krystalicznie czystą rzekę Aka. Droga ma kolor ziemi: jest ubita przez ludzkie stopy i koła wozów i jedynie miejscami jest prowizorycznie utwardzona. Stanowi ona typową drogę z wiejskiej scenerii. O poranku często wpełza na nią mgła znad rzeki, nadając jej uroku.

Po obu stronach traktu stoją proste, drewniane domy - każdy trochę inny, co wynika z tego, że każdy był budowany własnymi siłami przez rodzinę w nim mieszkającą, albo jej przodków. Przy niektórych domach zlokalizowane są małe kramy, na których można kupić to, co są w stanie wyprodukować mieszkańcy, a więc zioła, ryż, owoce, warzywa, a czasem nawet przyprawy. W zależności od pory roku można również znaleźć tym miejscu stoiska przyjezdnych kupców, których od założenia w Hachimantai obozu Yuki Mikoto jest nieco więcej. Sprzedaje się tutaj też znakomitej jakości świeże ryby pochodzące ze wspomnianej rzeki oraz jeziora, do którego wpada. Poza tym znajdują się tu dwa zajazdy (hatago) - jeden, niewielki i istniejący tu "od zawsze" oraz drugi, powstały niedawno, jakby w odpowiedzi na zwiększoną liczbę przyjezdnych.

W ciągu dnia na Głównej ulicy słychać rozmowy sąsiadów, stukot kół wozu, ale i śmiech bawiących się dzieci - choć oczywiście daleko temu do zgiełku większych miast, jak pobliskie Sarufutsu. Wieczorem natomiast wszystko zwalnia. Cienie domów wydłużają się, a ciepłe światło słońca odbija się leniwie płynącej Aki.

[Yumi Uchiha]

Yumi wzdrygnęła się kiedy jej matka obudziła ją z lekkiego letargu. - Już idę. - Odpowiedziała jeszcze zamyślonym głosem próbując wstać z krzesła, kiedy to Sanae zmieniła zdanie. Pojawiło się nowe zadanie bojowe, podróż po zakupy. - Jasne. - Kiedy to zaczęła zbierać swoje sztućce i talerze ze stołu. Wysłuchała co miała do powiedzenie matka, jaka jest lista zakupów. Zbieranie przerwało jej wciśnięte pieniądze. Ta schowała jej gdzie mogła i ponownie wzięła talerze, które miała posprzątać. Po tym jak szybko odniosła naczynia rzuciła do Hany. - Chodź idziemy. - Ruszyła w stronę wyjścia po czym do jej głowy wpadł pomysł by to zapisać. Przecież jaka była szansa, że coś pomylą we dwie? Pewnie ogromna...

- Pójdź po jakąś karteczkę i zapiszemy to szybko, bo zaraz o czymś zapomnimy. - Powiedziała do młodszej siostry, czuła się w stosunku do niej mocno opiekuńcza, starała się jej przekazywać dobre nawyki. Liczyła się z tym, że jej pomysł może być odebrany przez matkę jako ociąganie się, jednak ceniła sobie porządek. Jak już znalazły karteczkę i jakieś pióro z atramentem to zaczęła zapisywać przy biurku.

- Co tam było, pięć kilo ryżu, pudełeczko miso od pani Tsubaki, osiem czy sześć arkuszy nori? chyba osiem tam było. - Wspierała się młodszą siostrą która jej podpowiadała jak ta zapisywała. - Dalej, sześć bloków tofu, trzy kilo marchewek, kurczę nie pamiętam ile tego było jeszcze... hmm... kilka dymek, cztery kawałki imbiru i coś jeszcze... Pamiętasz co tam jeszcze miałyśmy kupić? - W zależności czy jej Hana podpowiedziała czy nie to zapisała.

Następnie z listą zakupów ruszyły w stronę wyjścia z domu. - Pamiętaj by się nie zgubić bo tylko tego nam będzie brakowała haha. - Uśmiechnęła się do Hany mijając próg drzwi w domu.

Lista zakupów

• pięć kilo ryżu
• osiem arkusy nori
• trzy kilo marchwki
• kilka dymek
• cztery kawalki imbiru
• coś jeszcze

[Uchiha Tsuyoshi]

Zakupy
Yumi Uchiha: Misja rangi D
2/7 - Hai, onee-chan - odpowiedziała Hana i zniknęła gdzieś w korytarzu. Hana, czyli młodsza, siostra Yumi (prawie najmłodsza z całego rodzeństwa - młodsza była tylko dwuletnia Katsumi), która była chyba najbardziej energiczną i radosną córką Haridy i Sanae. Dwunastolatka była przy tym zaskakująco bystra i spostrzegawcza. Były to cechy, które pokazywały pewien kontrast z Yumi, a w sytuacji takiej jak ta mogły się bardzo przydać.

Po powrocie z jakimś strzępkiem papieru i ołówkiem, zabrała się za zapisywanie. Szybko jednak podniosła wzrok znad kartki i zmarszczyła brwi.

- Onee-chan, pomyliłaś! Dymek miało być tyle co marchewek czyli trzy kilogramy! No i olej sezamowy! I do tego jeszcze kapusta! - powiedziała zniecierpliwiona. Nie było to jednak takie zniecierpliwienie, jak u dorosłych, ale raczej zniecierpliwienie dziewczyny, która uważała że zostały jej powierzone bardzo istotne sprawy i że trzeba do nich podejść tak serio, jak tylko się da. Nawet pomijając to, ochrzan spotkałby je, gdyby wróciły bez któregoś ze składników, bo by o nim zapomniały.

- Dobra, z kieszeni mi nie wypadnie - dodała po chwili, już znacznie radośniej. Najwyraźniej cieszyła się na to, że mogły wyjść z domu razem i powłóczyć się trochę po wiosce, o ile można się włóczyć w konkretnym celu. W każdym razie, siostry całkiem szybko się ubrały i już po chwili były poza rodzinnym domostwem, kierując się dobrze znaną, wydeptaną ścieżką prowadzącą do centrum Hachimantai. Było przyjemnie chłodno, a na polach i w lasach zalegał jeszcze śnieg, choć kwestią (niezbyt długiego) czasu było to, że zniknie on w promieniach wiosennego słońca.

- YUMI, HANA! WEŹCIE JESZCZE JEDNEGO KARASIA OD PANI TSUBAKI! PIENIĘDZY POWINNO WYSTARCZYĆ! - usłyszałyście znajomy głos mamy, która wybiegła za Wami przed dom.

- O, to nie było wyliczone? Zostaną nam pieniądze? - zainteresowała się Hana.

Sanae
Hana