Sztab Generalny Ryuzaku

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 12/X

---

Azuma powiedział, że użycie prostego henge i obserwacja z góry, wystarczy, by wiedzieć, gdzie płyną meldunki. Załoga popatrzyła na siebie, po czym Nonaba odchrząknęła.
- Zgadza się, przepływ informacji będziemy znali, ale może być też tak, że będą mieli sensora w środku miasta. Henge na niego nie pomoże, jak ten nie będzie znał naszej sygnatury chakry, to momentalnie sklasyfikują nas jako potencjalnych szpiegów. - zaczęła. - W drugą stronę - idąc tym tropem, jeżeli szpiegowałbyś w ten sam sposób Obóz Mikoto Yuki, to dotarłbyś do Generał Hoshi Yuki, która nie jest wybitnym wojownikiem i zabicie jej nie byłoby trudne, ale spowodobowałoby odkrycie przykrywki i tym samym narażenie się na zamach od prawdziwych zagrożeń, jakim może być powiedzmy Kodari Hoshigaki, czyli jej seinin, a były Admirał Floty Cesarskiej. - zauważyła.

Seinin przedstawił jednak dalszy plan. Wyjaśnił, że stawia jednak na otwarcie bramy, na co ewidentnie Bashino skinął głową. Nonabie chyba było wszystko jedno, że jej plan nie został wybrany. W każdym razie, Azuma jasno podjął decyzję, na którą wszyscy - wkońcu, chyba po raz pierwszy - byli zgodni.

Pierwszy raz to Tomiwa podszedł i zabrał głos.
- Wejdziemy w cztery osoby. Ustalimy lokalizację księżniczki, a jak się uda to jeszcze kto łańcuch dowodzenia bandytów. Nadal, naszym priorytetem będzie otworzenie wschodniej bramy. Unikać kontaktu, chyba, że będzie okazja, to wykonamy egzekucję przeciwników. - powtórzył plan Tomiwa, po czym spojrzał na Bashino. - Weźmiesz moich ludzi? - zapytał, na co Bashino zmrużył oczy.
- Nie, bez sensu. Nie będę miał czasu ich pilnować. Daj ich do Sanagiego, niech wymieniają łuczników od Nonaby albo robią za wsparcie. Ja muszę skupić się na szturmie, by zadać jeden silny, kończący cios. - powiedział.

Co ciekawe, kiedy przeszliście już do stricte omawiania planu, Bashino przestawał zachowywać się arogancko i tym samym brał za i przeciw wszystkiemu, co się działo. Tylko, że w dużo lepszym, spokojniejszym tonie.

No, przynajmniej do momentu, w którym Azuma opowiedział o kopcach z mazią. Na chwilę zamilkli, ale jak Azuma powiedział, że to jest śmiertelne i trzeba palić, to jakby nikt z tym nie miał problemów. Na sam koniec padła informacja o tym, że wszyscy mają być przygotowani. Na te słowa, każdy zebrał się z miejsc i Bashino spojrzal na Azumę, po czym machnął mu ręką.
- Chodź, czas byś poznał swoich ludzi. - powiedział mu tylko, po czym wszyscy ruszyli w kierunku wyjścia z namiotu.

Gdy Azuma opuścił namiot, to co zastał... to cisza. Dosłownie nie było ani jednej duszy. Wcześniej, kręciło się tu mnóstwo ludzi, ale teraz, nie było ani jednego człowieka. Wszyscy szli w ciszy, aż wyszli z obozu i weszli na naturalne podwyższenie z kamienia, a wręcz takie trochę wzgórze, gdzie... Azuma mógł zobaczyć dziesięć tysięcy ludzi zebranych na baczność w oczekiwaniu.

Azuma nie wiedział kiedy, ale wszyscy zebrali się tutaj przed nim, a także oficerami jego oddziału, którzy stanęli trochę obok. Jako pierwszy wyszedł Bashino na przód, który wyprostował się i stanął na baczność. Zamarł w bezruchu, po czym wziął oddech.
- ARMIA! BACZNOSC! - wydarł się, akcentując każde słowo, a wtedy dziesięć tysięcy ludzi mocno uderzyło butami i stanęło jeszcze bardziej wyprostowanymi niż byli wcześniej. - GENERAŁ! AZUMA! UCHIHA! - wydarł się jeszcze mocniej. - ARMIA! SPOCZNIJ!

Ludzie poluźnili trochę szyki. Bashino chwilę jeszcze obserwował wszystkich, po czym odwrócił się do Azumy.
- Teraz jest moment na jakąś mowę motywacyjną. Albo możemy obejrzeć oddziały, żebyś wiedział kto będzie jutro przelewał krew. - powiedział to, ale to dosłownie szeptem, by tylko Azuma mógł to usłyszeć.

Bashino cofnął się i Azuma stał przed swoją armią.

Wreszcie doczekał tego momentu. Miał pod sobą równe dziesięć tysięcy wojsk.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Bashino Uchiha - klik
Nonaba Uchiha - klik
Sanagi Uchiha - klik
Suginobu Uchiha - klik
Tomiwa Uchiha


Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Azuma]

Azuma skinął głową Nonabie, przyjmując jej uwagę o sensorach z należytą powagą. Nie zamierzał lekceważyć przeciwnika. – Właśnie dlatego te osiemnaście godzin pozorowanych ataków jest kluczowe. Wywołamy taki chaos i szum informacyjny, że nawet ktoś o sensorycznych zdolnościach będzie miał problem z wyłowieniem pojedynczych sygnatur pośród tysięcy ludzi – tych w środku i tych krążących pod murami. Po to dajemy im czas, by zaplanowali bezpieczne przedostanie się do środka i poruszanie po nim – zakończył na tym. Scenariusze można było mnożyć w nieskończoność i dlatego do dywersji i szpiegostwa wybierano najlepszych. Takie osoby musiały myśleć na przód i dostosowywać się względem okoliczności, a tych mimo najlepszych chęci nie poznają dopóki nie będą bliżej miasta.

Gdy wyszli z namiotu, na zewnątrz nie było ani jednej duszy. Gdy oni obradowali, pozostali oficerowie nie próżnowali, zbierając ludzi i ustawiając ich w nienagannym szyku, u podnóża wzniesienia pod które Bashino go poprowadził. Azuma miał w tej chwili przed sobą całą armię, a gdy usłyszał swoje imię, a następnie tysiące uderzeń okuciem obuwia o podłoże – poczuł jak krew pulsuje mu w skroniach do wtóru drżenia podłoża. Skinięciem podziękował swojemu oficerowi, a następnie zajął jego miejsce.

Wolno przesunął spojrzeniem po dziesiątkach szeregów wojsk, masie tysięcy ostrzy, które miały ruszyć z nazwą ich klanu na ustach przeciw wrogom. W ślad za nimi, Azuma uderzył zacisniętą pięścią w napierśnik zbroi oddając im wszystkim swój szacunek. A następnie rozdarł ciszę, pozwalając by jego głos niósł się głośno i daleko.

– ŻOŁNIERZE UCHIHA! LUDZIE SOGEN! – zaczął Azuma, a jego głos był twardy i pewny. – SŁYSZAŁEM O WAS. SŁYSZAŁEM O WSCHODNIM WYBRZEŻU. SŁYSZAŁEM O STATKACH CESARSTWA I O KRWI, KTÓRĄ PRZELALIŚCIE BY ZATRZYMAĆ POCHÓD DZIKICH, JAK RESZTA ŚWIATA ODWRACAŁA WZROK GDY NASZE WSPANIAŁE KOTEI UPADAŁO. WIEM, ŻE WASZE CZYNY NIE ZOSTAŁY ZAPISANE W KRONIKACH. WIEM, ŻE NIE PŁAWICIE SIĘ W LUKSUSACH. DLATEGO PRZYSZEDŁEM TU, BY WRĘCZAĆ WAM COŚ CENNIEJSZEGO. NADZIEJĘ! NADZIEJĘ NA ODZYSKANIE WASZYCH DOMÓW. I ZACZNIEMY OD NAJWIĘKSZEGO MIASTA NA PÓŁNOCNYM ODCINKU FRONTU!

Azuma na moment zawiesił głos, chłonąc chłód wiatru i widok tysięcy zbroi. Czuł ciężar milczenia tych tysięcy gardeł – ciężar oczekiwania, który spoczywał teraz na jego barkach jako Seinina i dowódcy tej operacji. Nie zamierzał dłużej trzymać ich w niepewności. Nie mógł.

– TAKAMORI OD TRZECH LAT GNIJE POD BUTEM BANDYTÓW. TRZY LATA BEZPRAWIA, GDY KREW NASZYCH LUDZI WSIĄKAŁA W ZIEMIĘ. TRZY LATA GDY MUSIELIŚMY NA TO PATRZEĆ I ZACISKAĆ ZĘBY. ALE KONIEC Z TYM. RUSZAMY BY PRZYWRÓCIĆ IM UPRAGNIONĄ WOLNOŚĆ. NIE OBIECUJĘ WAM ŁATWEGO ZWYCIĘSTWA, ALE OBIECUJĘ WAM PIEKŁO, KTÓRE ZGOTUJEMY WROGOM. OBIECUJĘ, ŻE NIEDŁUGO NIE TYLKO W TAKAMORI BĘDĄ WIEDZIEĆ I MÓWIĆ, ŻE UCHIHA WRÓCILI! – Azuma wyciągnął dłoń w kierunku szlaku, którym niebawem wyruszą wszystkie te wojska, aby dotrzeć do ich celu – po czym zacisnął ją w pięść.

– WKRÓTCE ODBIERZEMY TO, CO NASZE! DLA KLANU! DLA SOGEN! DO BRONI!

Odwrócił się do Bashino, a w jego oczach płonął żar, którego oficerowie wcześniej nie mogli dostrzec. – Nie traćmy czasu na inspekcję, Bashino. Wierzę w to co usłyszaem w namiocie i w to co potrafią ci ludzie. Chcę, by Nonaba ruszyła niezwłocznie. Z kolei reszta… Po złożeniu obozu, rozpocząć wymarsz.