Ulice Atarashi

[Zakata]

Twierdza krzyżowiec
Wojna światów A - Kaito Ishikawa

---

Posty
Zakata 4
Kaito Ishikawa 3

---

- To dobrze, że nie zawiodłeś bo to jest istotny sprawdzian, jeżeli nam się teraz nie uda zdobyć twierdzy Katashi to będzie tylko i wyłącznie tragedia. Zamurcy przesuwają mocno front w centrum. Musimy teraz zaatakować miejsce, które nie jest aż tak mocno obsadzone. - Kunigami wdrożył cię w kolejne szczegóły tego co będziecie robić i przede wszystkim czemu to będziecie robić

Zostało jakieś pięć minut do momentu zbiórki i pojawił się ostatni zawodnik Haroshi, razem jedną kobietą i jednym mężczyzną. Łącznie w tym momencie było was dwanaście osób. Nie była to może najliczniejsza ekipa do zdobywania twierdzy ale z drugiej strony była to wyszkolona ekipa.

- Jestem, jestem! Możemy iść... Co ty taki Itoshi taki smutny jesteś teraz się odkujemy. - Zaczął chłopak z lekką zadyszką. - Nudni jesteście... idziemy. - Wstał, pierwszy raz od godziny zmienił pozycję.

Wyruszyliście na szlak transportowy, śnieg zaczynał co raz mocniej padać. W takich momentach nie jednego zacząłby zżerać stres. To był prawdziwy test wierności i użyteczności bojowej, dla ciebie został jeszcze moment przed samym sprawdzianem, nie zapowiadało się na to, że dzisiaj dacie radę zaatakować to miejsce.

Z/T - Szlak transportowy

---

Staruszek
Yamanoto
Erumi Nagoroboshi - Klik!
Haroshi Yuta - Klik!
Kunigami Mateki - Klik!
Itoshi Orochi - Klik!

---

[Kokuyo Akagane]

Przechadzała się swoim zwyczajem po Atarashi, wciąż nieprzyzwyczajona do życia w tym miejscu. Trochę czasu już minęło, a jednak. Czy tęskniła za życiem za Murem? W pewnym sensie tak. Choć może nie stricte za życiem tam, a za życiem w Yobigoe. Po tym kiedy musiała uciekać ze swojej wioski, życie nie było już wcale tak kolorowe - co oczywiście osiedlenie w Atarashi zupełnie zmieniło. Sama jednak nie miała wiele doświadczeń z niebezpieczeństw, jakie wiązały się z tamtym miejscem, a spora część życia upłynęła jej dokładnie tak, jakby nie było budowli, której tak wiele wolnych ludzi intensywnie nienawidziło. Pewnie i dobrze, bo jej przybrana rodzina nie miała żadnych sposobów do obrony przed Yokai poza rytuałami, których ją nauczyli. Gdyby faktycznie jakiś kiedyś pojawił się w jej wiosce, nie było wcale wykluczone, że absolutnie wszyscy by zginęli. Oczywiście ostatecznie taki los czekał ich z rąk wydawałoby się takich samych ludzi jak oni, jedynie lepiej zorganizowanych i wyszkolonych.

Wciąż zdarzało się, że przypominał się jej ten straszny dzień, krzyki, zapach dymu z płonących chat. I drobna dziewczyna, która wcześniej rozpieszczana i trzymana pod kloszem musiała nagle dorosnąć. Nawet jej talent ani pomoc Gankiego nie były w stanie zmienić losu Yobigoe - ledwo wystarczyły, by pozwolić uciec jej samej w dzicz. I zamordować kobietę, która rzuciła się za nią w pogoń. Chociaż to akurat było głównie kwestią ogromnego szczęścia i jeszcze bardziej nieuwagi tamtej w spotkaniu z bądź co bądź dzieckiem, nawet jeśli technicznie była już dojrzała. Nie miała wcześniej do czynienia ze śmiercią, przynajmniej nie tak brutalną. Nie pokazano jej nigdy ciała, które znaleziono w lesie po jej dziesiątych urodzinach.

Otrząsnęła się po chwili, odrzucając z głowy zarówno krzyki swoich bliskich jak i widok ich masakrowanych ciał. Wydarzyło się to całe lata temu, ale potrzebowała ledwie milisekundy, by ponownie przywołać sobie ten obraz przed oczy, nigdy tak naprawdę do końca nie zniknął. Ale miała dla siebie nowe miejsce. Czy nazwałaby je domem? Nie, nie była do niego szczególnie przywiązana, tak samo jak nie była przywiązana do osady, w której zamieszkała po zniszczeniu Yobigoe, a przed atakiem na Kotei. W sumie atakiem to słabe określenie, to była wręcz inwazja. Ale musiała taką być, żeby mieli w ogóle szansę wygrać, inaczej zostaliby wypchnięci z powrotem za Mur, może poza pojedynczymi ludźmi, którzy zdołaliby się przedostać przez armie wroga, a tam skąd przyszli nikt nie chciał wracać. Dlatego zresztą bitwa była tak bardzo zacięta. Przynajmniej nie tak traumatyczna dla Akagane, chociaż były momenty, w których prawie zginęła, a Ganki do końca dotrwał pewnie cudem. Dobra, nie cudem, to było niedocenienie działań jej towarzyszy.

Ale powiodło się. Wygrali. Nie do końca, rzadko kiedy wygrywa się do końca. Było jeszcze mnóstwo roboty do wykonania zanim będą w bardziej komfortowej pozycji, zanim tak osiedlą się w tej części kontynentu że wyplenienie ich będzie niemożliwe. Na razie doszli do tego, że byłoby to bardzo trudne, ale to było za mało. To swoją drogą powodowało ciekawy dysonans, kiedy obserwowało się mieszkańcow Atarashi, bo można było zauważyć dwa zupełnie różne podejścia do życia tutaj. Jedni już wyraźnie osiedli na laurach, cieszyli się, że osiągneli taką pozycję i chcieli nacieszyć się wolnością od prześladujących ich wcześniej Yokaiów czy Shinsengumi. Innych porywał wigor, nawet po czasie jaki zdążył już minąć. Wigor do dalszego działania na rzecz wolnych ludów. W związku z czym w tym samym czasie gdy widziała ludzi biegnących w różne strony prawie że dosłownie z obłędem w oczach, temu widokowi towarzyszyły także spokojne spacery czy popijanie herbaty.

A ona? Ona byłagdzieś pomiędzy tymi opcjami. Nie miała absolutnie takiego zapału do pracy jak niektórzy, jedynie robiła to, co było trzeba, by utrzymać swój obecny komfort życia. Dzisiaj odpoczywała, trochę pogrążona w stosunkowej sielance, tylko od czasu do czasu dostrzegając jakiś burzący ją widok. Trzeba będzie niedługo zająć się czymś poważniejszym - co jak co, ale nie pokładała w otaczających ją ludziach tak wiele zaufania ile dawali go im ci, którzy już postanowili odpuścić sobie walkę o lepszy byt. Ostatecznie jej byt zależał od niej samej, inni mogli go jej tylko i wyłącznie zepsuć, jeśli nie weźmie części spraw w swoje ręce. Czy przemawiała przez nią arogancja? Częściowo tak, ale równocześnie zdawała sobie doskonale sprawę z tego, że nie była w stanie zrobić wszystkiego, a możliwości ludzi bardziej wyćwiczonych w sztukach ninja znacząco przekraczały to, co mogła zrobić ona. Serio, po zobaczeniu technik, jakich potrafili używać obrońcy Kotei, miała ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie - doskonale wiedząc, że gdyby została złapana w zasięg którejś z nich nie powinna z niej zostać nawet mokra plama na ziemi. Ale oczywiście dobry odpoczynek pomiędzy tym był prawie że niezbędny - co z tego, że spróbuje zrobić coś trudniejszego jeśli da się w międzyczasie zabić? To tylko strata, z jakiej strony by na to nie patrzeć.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga D - "Młoda krew"
1/7
Kokuyo Akagane

Spacerowałaś spokojnie, rozkoszując się momentem beztroski, nim powstające i nadal formujące się struktury władzy Atarashi wciągną cię ponownie w swoje tryby. Wasz lud wykonał już mnóstwo pracy, lecz wojna nadal była daleka od zakończenia. Kolejne oddziały co chwilę ruszały na formujące się dalej granice, a klan Uchiha, wspomagany przez wojska Ryuzaku twardo starał się bronić każdego kawałka swoich ziem. Ich czerwone oczy były nadal skupione na swojej dawnej stolicy i chociaż zmęczenie wysiłkiem wojennym - oraz groźba powrotu Kyuubiego-sama - dalej były bardzo realne, to nadal walczyli z ponurą determinacją. I chociaż Atarashi - dawne Kotei - już zaczęło się odbudowywać oraz zmieniać pod okiem sił Wolnych Klanów... tak dużo prac dalej trwało, zwłaszcza z nadciągającymi co i rusz kolejnymi falami uchodźców.

Obecnie trwały już roztopy i mogłaś podziwiać rozkwitające pąki na drzewach rosnących zwłaszcza przy głównych ulicach, ale też w kilku niewielkich parkach, jakie zdecydowano się zostawić nietknięte. Słychać było wszechobecne krzyki mew, a śniegi ustąpiły już miejsca niemal całkowicie błotu - przez co każdy shinobi władający Dotonem, który był w stanie utwardzić powierzchnię i te ulice, które nie były brukowane, był na wagę złota.

Spacerując, być może rozważając skręt w stronę targu lub jednego z ryokanów lub stoisk z jedzeniem przy ulicy, ujrzałaś swojego znajomego, Kumo, z klanu Soma, z którym wspólnie walczyłaś jeszcze podczas Wielkiej Bitwy. Był chyba o rok starszy od ciebie, o krótkich, jasnych włosach opadających nieco głupkowatą grzywką na połowę twarzy. Zauważyłaś, że zrezygnował za to z idiotycznego wąsa i bródki, które zupełnie mu nie pasowały. Jego wyraz twarzy wskazywał na zatroskanie jakimś problemem, jednak nieco się chyba rozchmurzył, kiedy zauważył ciebie.

- O, Kokuyo! Dobrze, że cię widzę. Eee... jesteś bardzo zajęta? Miałbym sprawę.- spytał, kiedy tylko się do ciebie zbliżył.

---

Kumo
-
-
-

[Kokuyo Akagane]

Piękne były widoki po roztopach, nie ma co. Wszystko w ekspresowym tempie wracało do życia w niekończącym się cyklu natury. Co by to było gdyby z ludźmi było podobnie? Zamiast nieuchronnej śmierci czas ciszy i odpoczynku, a potem powrót do życia. Czasami pojawiały się u niej takie abstrakcyjne myśli, mimo że co do zasady nie była wcale taka melancholijna, tylko okazjonalnie wspominała życie w Yobigoe. Wielką myślicielką też raczej by się nie nazwała, ale tak chyba trochę działało na ludzi piękno, prawda? Zmuszało nie tylko do podziwiania go, ale czasem i refleksji, jak sztuka wykonana nie ludzkimi rękami, a raczej zaprojektowana przez same bóstwa tego świata. W sumie ciekawa czy ona sama też miała taki efekt na ludzi? Z podziwianiem na pewno, nie zliczyłaby już nawet ilukrotnie oglądali się za nią mężczyźni, a i również niemała liczba kobiet. Czy zmuszała do refleksji? Tego akurat nie wiedziała, ale był to dosyć ciekawy tok myślowy, w którym się zagłębiła, wciąż z gracją przechadzając się po Atarashi. Można było dostrzec, że niektórym roztopy to znacząco utrudniały, lecz dziewczyna bez potrzeby nawet większego zastanowienia zwyczajnie omijała błoto, na które trafiało się coraz częściej w ostatnich dniach, zwłaszcza poza głównymi ulicami.

Całkiem przyjemne rozważania o tym, jak bardzo jej uroda wpływała na innych zostały niestety bardzo brutalnie przerwane. Jedyną rzeczą, która uratowała winowajcę, było to, że zdążyli się już wcześniej poznać i nawet trochę zaprzyjaźnić. No dobrze: faktycznie swoje robiło to, że zadbał o siebie wreszcie i pozbył się wybitnie niekomplementującego jego wyglądu zarostu. Dobrze, bo jeśli jeszcze raz zobaczyłaby tę absurdalną bródkę to zagroziłaby mu, że nie odezwie się do niego, póki się jej nie pozbędzie. Albo wzięłaby sztylet i sama ją usunęła, zależy w jakim dokładnie humorze by była. Wciąż zostawała sprawa grzywki, ale widać było progres. Pytanie tylko kiedy zorientuje się, że to także było coś, co wymagało poprawki. Naprawdę, jakby przyłożył się do swojego wyglądu - a raczej jakby ktoś bardziej rozgarnięty w tych sprawach zrobił to za niego - mógłby łatwo złamać parę serc. No chyba że po prostu celował w wygląd odrobinę głupkowaty - raczej wątpliwa strategia, ale znalazłyby się przecież osoby, które mogłoby to przyciągnąć, bo chciałyby się nim zaopiekować.

Chłopak miał przynajmniej na tyle dużo rozsądku, by nie rzucić sztandarowym idiotycznym tekstem, którym już tak często próbowano ją wkręcić w jakieś mniej lub bardziej idiotyczne przysługi. "Czy miałabyś ochotę pomoć?". No naprawdę, a czemu miałaby mieć? Kto w ogóle miewał ochotę pomagania ludziom tak sam z siebie? Mogła pomóc, nie była na tyle arogancka by odrzucać wszystkie te zawoalowane w small talku oferty, ale na wszystkie Yokai, nie będzie udawać że robi to z jakimś entuzjazmem czy tym bardziej z własnej inicjatywy. No i oczywiście odrzucała te najdurniejsze, bo miała jednak swoje granice. Nikt jej nigdy nie zmusi do wyłapywania szczurów ze swojej piwnicy! Koniec! Basta! Po tej prośbie nie wychodziła na zewnątrz przez dwa dni, w obawie że wszyscy w tej przeklętej osadzie zdążyli już do reszty powariować. Dlaczego jak się było shinobi albo kunoichi ale jeszcze bez większego doświadczenia bojowego, wszystkim cywilom wydawało się, że ktoś jest od spełniania ich zachcianek? Jeśli Kumo miał chociaż w połowie tak głupią lub obrzydliwą to zdzieli go jeszcze przez ten pusty łeb zanim sobie stąd pójdzie. W zasadzie ciekawe czy jemu też próbowali wcisnąć takie drobne prośby, czy był już ponad to? Facetów zwykle traktowano jednak trochę inaczej.

-Niby nie, ale to zależy czego dokładnie chcesz. - rzuciła wprost. Bądź co bądź chłopak był jej towarzyszem broni, nie widziała potrzeby owijania w bawełnę. W razie potrzeby po prostu odmówi, nie miałaby z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Za to wspólne narażanie życia sprawiło, że mogłaby wesprzeć go w drobniejszych problemach. W końcu miał też pewne umiejętności, przysługa u niego zawsze mogła się później przydać. - Ale uprzedzam, jestem gotowa w każdej chwili powiedzieć, że nie wiem w co ręce włożyć przez najbliższe dwa tygodnie.

Spojrzała na chłopaka badawczo, czekając co dokładnie jej powie, a w międzyczasie próbując wyczytać z jego twarzy coś więcej. Oczywiście nie domyśli się wszystkiego, wbrew temu co niektórzy podejrzewali, nie miała żadnych nadnaturalnych mocy - ani odganiania Yokai ani tym bardziej przewidywania przyszłości. Mogła jednak zawęzić swoje podejrzenia do paru opcji. Wbrew pierwszym swoim obawom, szczerze wątpiła, by prośba chłopaka była jakaś bardzo niestosowna czy nieprzystająca do jej standardów. Pozostawało więc główne pytanie czy mogła być niebezpieczna? Nie czuła się jeszcze szczególnie dobrze w walce, ale i to potrafiła, choć o tym na co dokładnie by się zgodziła zadecydowałyby szczegóły. No oczywiście pozostawały też drobiazgi, nie szczególnie niebezpieczne ale wymagające czy to pomyślunku czy też jakichś bardziej niestandardowych umiejętności. W sumie, rozruszanie się nie zaszkodzi zanim zdecyduje się zrobić coś ciekawszego.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga D - "Młoda krew"
2/7
Kokuyo Akagane

Spacer sprzyjał różnorakim refleksjom, zwłaszcza tym dotyczącym urody - zarówno twojej własnej (stojącej na wysokim poziomie) jak i innych (w przypadku Kumo - stojącej zdecydowanie niżej, przynajmniej dopóki grzywka będzie pozostawała jej stałym elementem). W normalnych warunkach, o ile nie dostałabyś zapewne służbowego polecenia z siedziby Klanów, to raczej byś się nie ruszyła mu pomóc. Na szczęście chłopak udowodnił, że można na nim w razie czego polegać, a takie kontakty bywały przydatne.

Na twoją... nieco ochładzającą jego entuzjazm odpowiedź w zasadzie zareagował i tak z ulgą. Chyba po prostu spodziewał się, że odmówisz mu z miejsca, a tu proszę - podjęłaś dyskusję.

- Nie no, wiadomo, wiem, że jesteś bardzo zajęta. - odparł, patrząc jednak na ciebie wymownie oraz dookoła, ewidentnie doskonale sobie zdając sprawę z tego, że tak naprawdę nie masz teraz nic do roboty. - Zatem tak... sprawa jest taka, że po wojnie mamy mnóstwo dzieciaków co im rodzina poumierała, nie? Wiadomo, że część jak tam znalazła sąsiadów czy innych ludzi od siebie z wiosek co ich przygarnęli, to nie ma problemu, ale część nie miała tego szczęścia, a część, co gorsza, umie mieszać chakrę. No to podobno Higashimura obgadał to ze starszyzną i kazał założyć taki sierociniec dla tych, co umieją chakrę mieszać i kazał takim jak my, co to jeszcze są tymi... -

Kumo urwał na moment swoją relację, marszcząc brwi. Po przybyciu za Mur okazało się, że pojawiła się potrzeba jakiegoś... systemu i praw, które chociaż częściowo ujednoliciłyby prawa dawnych, rozproszonych osad. Jednym z łatwiejszych do zaadaptowania okazała się być hierarchia shinobi, ale tacy jak Kumo nadal miewali problem, żeby przyzwyczaić się do nowych nazw.

- ...dobra, pamiętam. Żeby doko pomagali się tymi młodymi zajmować i przy okazji szkolili kolejny narybek wojowników, bo nikt chyba się nie spodziewa, że szybko nam się uda pełny spokój osiągnąć. Zacząłem z tym pomagać, no bo sam rodzinę straciłem, to wiem, że to chujowa sytuacja, nie? No i ogólnie spoko, nieźle to idzie, ale pojawił się problem, bo przydałby nam się ktoś, kto ogarnia, no... was. Znaczy, Mateki, nie? Wiem, że u ciebie to chyba trochę inaczej wyglądało, ale macie tę tradycję, że jak ktoś tam dziewięć czy dziesięć lat skończy, to powinien się nauczyć swojego pierwszego Yokai przyzwać i opanować, prawda? No a jest właśnie taka jedna dziewczynka, Yuki, co dwa dni temu skończyła 9 lat i chcieliśmy jej tę ceremonię zorganizować. Nie pokazałabyś jej co i jak, przygotowała ją trochę i potem wzięła w tym udział, żeby ją przeprowadzić przez całość? -

No dobrze, czyli... miałaś zostać opiekunką. Czy też nauczycielką. Niekoniecznie wdzięczna rola, ale... może warto było trochę wrócić do podstawowych tradycji swojego klanu?

---

Kumo
-
-
-

[Kokuyo Akagane]

No jak on w ogóle śmiał śmieć?!?! Już tylko czekała na jakąś głupotę, którą będzie mogła bez zawahania odrzucić, tymczasem Kumo bezlitośnie uderzył w tony, z którymi zdecydowanie sympatyzowała i złożył jej propozycję, po której bardzo ciężko jej będzie mu odmówić. Mogła to oczywiście ukrywać, ale fakt faktem mogła się utożsamić z tą całą sytuacją - bądź co bądź ona również straciła rodzinę, jej też nie miał kto pokazać co i jak i musiała wszystko odkrywać sama i, co ważniejsze, dla niej również ktoś postanowił się poświęcić. Nie mogła tak po prostu udać, że ta rozmowa się nie wydarzyła i zostawić dziewczynkę samą sobie. Zdecydowanie łatwiej byłoby mieć serce z kamienia, ale wbrew pozorom jakie starała się sprawiać, wcale takiego nie miała.

Spojrzała na chłopaka z pewnym wyrzutem, że uniemożliwił jej odpoczynek, no ale cóż, teraz przecież już nie odmówi. Ale chociaż potrzyma go chwilę bez odpowiedzi, w takiej małej niepewności czy się zgodzi. Chyba jeszcze nie potrafił z niej czytać na tyle, by domyślić się, jaka będzie jej decyzja. Szczyciła się trochę swoją pokerową twarzą, ale jak przychodziło do kwestii młodziutkich sierot to i takiej królowej lodu jak Akagane można było trochę stopić zamarznięte serce. Przy takiej sprawie to długo tej pokerowej twarzy nie utrzyma. Przewróci oczyma, westchnie ciężko i dopiero się odezwie:

-No wiem, że chujowa sytuacja. Niech Ci będzie, że jej pomogę. Ale jak się okaże, że jeszcze nie ogarnia wszystkiego na tyle, żeby zrobić rytuał to się wypisuję i będzie go robić na kolejne urodziny albo z kimś innym! - musiała przecież chociaż odrobinę postawić na swoim, nawet jeśli nie była to jakaś istotna kwestia. Niech sobie chłopak nie myśli, że to on tu rozdaje karty! Właśnie, a propo tego, nasuwała się jeszcze jedna istotna kwestia, którą trzeba będzie załatwić, zanim pójdą do tego sierocińca. I nie, nie chodziło wcale o rytuał - chociaż w tej kwestii też musiałaby się najpierw doszkolić, bo jej to wszystko przyszło naturalnie, żadnego rytuału wcale nie potrzebowała. Ganki po prostu ją sam znalazł. Nie, chodziło o coś zdecydowanie poważniejszego.

-I ty, Kumo, też tam idziesz pomagać, tak? Nie, że zaprowadzisz mnie, a potem sobie pójdziesz? - zmieniła oczywiście ton na taki delikatniejszy, bardziej pasujący damie w opałach - no, to może było za dużo powiedziane, raczej zestresowanej damie, której przyda się czy to pomocna dłoń czy chociaż wsparcie emocjonalne. Nie wiedziała czy Soma da się na to nabrać, ale spróbować nie zaszkodzi. Zbije chociaż troszeczkę jego czujność - albo bardziej ją podniesie, na dwoje babka wróżyła. Na swoją obronę mogła tylko powiedzieć, że ta drobniutka, naprawdę nic nie znacząca manipulacja działa się teraz tylko dla dobra tego chłopaka. I jej. Jej przede wszystkim. Ale o tym nikt nie musiał wiedzieć.

-To musisz mi najpierw pożyczyć na chwilę coś ostrego. Może być po prostu kunai, chyba że masz coś innego. - oczywiście ten temat zaczęła tylko jeśli odpowiedź była twierdząca, inaczej mogła sobie tę całą kwestię darować. Na razie oczywiście, zawsze to lepiej jeśli ktoś sam zrozumie, że popełnił błąd, korygować trzeba było jeśli coś miało zajść za daleko. Ale konieczność pokazania się z nim gdzieś kiedy nie wygląda najlepiej jak to możliwe, zdecydowanie zaliczała się do kategorii "zajścia zbyt daleko". - I pochyl się trochę, nie będę przecież skakać. - głosem nieznoszącym sprzeciwu będzie kontynuować, jeśli spełni pierwszą prośbę. Druga może wymagać trochę więcej zaufania, zwłaszcza kiedy trzyma w ręce ostry przedmiot, ale z drugiej strony jak się już powiedziało "A", to można powiedzieć i "B", prawda?

W razie potrzeby spiorunuje Kumo wzrokiem i będzie patrzeć z dezaprobatą, aż jej posłucha. Wtedy w końcu będzie mogła go trochę podstrzyc. Tak, na środku ulicy, drastyczne wypadki potrzebują drastycznych rozwiązań. Mówiąc szczerze, jakby się nie pochylił to też by sięgnęła, ale tak miała lepszą widoczność i mniejsze ryzyko, że nagle zaniepokojony się ruszy i przez przypadek go pochlasta własnym kunaiem. A jakby próbował jej przeszkadzać, to zdzieli go w tył głowy. Na całe szczęście chłopak nie potrzebował za dużo poprawek fryzjerskich, wystarczyło się pozbyć tej okropnej grzywki, a niewielka przewidziana niechlujność strzyżenia tylko doda mu odrobinę takiego zawadiackiego uroku, za którym niektórzy szaleli.

-No, nie mogłabym się tak z Tobą pokazać. Wyglądasz już o wiele lepiej. - rzuci po zakończeniu pracy i zwróceniu sztyletu, ale nie przed zmierzeniem go wzrokiem i dokładnym ocenieniem swojej pracy. Jak już miała zrobić go na bóstwo, to raz a porządnie, a nie tak, żeby zaraz musiała coś jeszcze poprawiać. Oczywiście nie mogła przesadzić, jakby spróbowała nałożyć mu delikatny makijaż, który tylko podkreśli jego najlepsze cechy, to z pewnością by się zbuntował. Mierz siły na zamiary, jak to mówią. Ale musiała przyznać, że efekt był naprawdę zadowalający, zwłaszcza jak na takie szybkie poprawki, a nie coś zaplanowanego i dokładnego - Teraz już możemy iść. Prowadź.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga D - "Młoda krew"
3/7
Kokuyo Akagane

Nie ma co. Świadomie czy też nie, Kumo udało się trafić w twój czuły punkt, choć na co dzień pewnie nikt nie pomyślał, że masz taką właśnie, wrażliwszą stronę. A jednak - cień dawnej dziewczyny z Yobigoe gdzieś dalej w tobie tkwił. Tym lepiej dla Kumo i jego prośby. Oczywiście, nie miałaś zamiaru mu dać poznać po sobie, że tak łatwo poszło.

- Dla mnie może być, chociaż gówniara jest dość łebska, tak bym powiedział. Na bębenkach jej dobrze idzie, przy czym mam wrażenie, że rytm to ona równie często wygrywa na nich, co na łbach swoich kolegów. Ale to sama ocenisz.- Kumo wyszczerzył zęby, jednocześnie podnosząc dłonie w uspokajającym geście, dając znak, że godzi się na tak postawione przez ciebie warunki. Na pytanie, czy będzie ci pomagać, podrapał się po głowie.

- No, gdzieś tam pewnie będę się kręcić. I tak cię muszę przedstawić i w ogóle. Jak będziesz z nią też coś potrzebować pomocy, albo z przygotowaniem rytuału, to też nie ma problemu, postaram się być na miejscu. Ale pewnie nie będę też nad wami cały czas sterczeć, bo ona i tak ma trochę w dupie to, co ja mówię... - westchnął, chyba nie do końca łapiąc, że właśnie się nim trochę manipuluje. Najbardziej jednak skołowany się wydał, kiedy poprosiłaś o coś ostrego. Popatrzył się na ciebie... no... dość tępym wzrokiem, ale podał ci kunai, wyciągnięty z torby przy pasie i nachylił się lekko, do ostatniego momentu chyba nie pojmując twoich intencji.

- Co ty... - zaczął mówić, ale nie zdążył dokończyć.

Szybkie cięcie i nagle w twojej dłoni znalazła się jego grzywka.

- Kokuyo, powaliło cię?! Coś ty mi zrobiła?! - krzyknął wyrzutem, rzucając się do pobliskiej beczki przy jednym z domów, wypełnionej wodą z deszczówki, żeby się przeglądnąć. - A miałem się dzisiaj z panną widzieć wieczorem... jak ja się pokażę...?! -

Zakrył twarz dłońmi na moment.

- Jak mnie wystawi, to wisisz mi za ten numer kolację. - stwierdził naburmuszony, wystawiając oskarżycielsko palec w twoim kierunku, po czum ruszył ulicą, chcąc cię zaprowadzić na miejsce.

---

Kumo
-
-
-

[Kokuyo Akagane]

-No i słusznie. Zwłaszcza jeśli ci koledzy zasłużyli. - może faktycznie uda się jej dogadać z dziewczynką, przynajmniej brzmiała na interesującą. Nieszczególnie miałaby ochotę zajmować się kimś bojącym się własnego cienia. Zwłaszcza w okolicznościach w jakich obecnie żyli kobiety musiały wiedzieć jak sobie poradzić z facetami. Problem za to był troszeczkę inny. Bębenki? Naprawdę? Rozumiała, że można mieć różne gusta, ale bębenki? Dosyć wątpliwy wybór instrumentu z jej perspektywy, bo prezentował zupełnie inne podejście do muzyki niż miała Kokuyo. Jak za pomocą bębna wyrazić subtelny stan ducha? Gdzie pozostawić w melodii miejsce na ciszę, gdy wibracje jeszcze się utrzymują? Czy zresztą w ogóle można mówić o melodii przy użyciu bębnów, czy jednak będzie to trochę inna kategoria? Nie było co się wgłębiać w definicje, ale jednak czym innym było operowanie na wysokości dźwięku niż głównie na rytmie i barwie. Nie chciała operować stereotypami, ale myśląc o bębniarzu wyobrażałaby sobie bardziej kogoś prostolinijnego, skupionego raczej na fizyczności niż delikatnego i przebiegłego. Więc zobaczy czy dziewczynka zaskoczy ją raczej pozytywnie czy negatywnie.

Całe szczęście, że chłopak bez oporów poddał się jej zabiegowi upiększającemu. No, opory pojawiły się później, na szczęście w momencie gdy już nie dało się jej zatrzymać, bo okropna grzywka znikła bez śladu. Co prawda nie wszystko było idealnie, można było jeszcze trochę wyrównać miejsce cięcia, ale była to raczej drobnostka niż faktyczna potrzeba. Tyle że... no nie lubiła zostawiać spraw niedokończonych. Zrobiła niezadowoloną minę, co w połączeniu z ostrym narzędziem w jej ręce mogło sprawiać naprawdę groźne wrażenie, mimo że posługiwanie się kunaiem przez nią pozostawiało wiele do życzenia a do tego nie była jakoś niezwykle silna, wręcz przeciwnie.

-Wracaj tutaj, muszę jeszcze trochę poprawić. - odpowiedziała na jego rzucenie się do oglądania swojego odbicia. Naprawdę, odrobiny cierpliwości nie ma, a tak to już wszystko byłoby skończone. -A pannie możesz przekazać, że nie musi mi dziękować. Ją pewnie też by kusiło jakbyś się pokazał tak jak chodziłeś. - tu zrobiła krótką pauzę, by po chwili dodać dobitnie - Dla jasności, nie przekazuj jej tego! Niech myśli, że sam sobie wyrobiłeś tę odrobinę dobrego smaku! - to powinno być oczywiste, ale faceci praktycznie nigdy nie podejmują dobrych decyzji. Chociaż z drugiej strony, jakby tamta dowiedziała się, że kręci się wokół Kumo jakaś inna dziewczyna? Tu na dwoje babka wróżyła, bo mogłaby sobie odpuścić, ale z drugiej strony odrobina zazdrości? Mogła zachęcić ją do bardziej odważnego podejścia. Hmmm... Nie, lepiej nie ryzykować. Już i tak podbiła wyżej szanse chłopaka na tej randce, nie ma co ryzykować ich zaprzepaszczeniem.

-Jak mnie chcesz zaprosić na kolację to musisz się bardziej postarać. No ale nie powiem, w tej nowej stylizacji miałbyś większe szanse niż wcześniej. A w porównaniu do czasów jak eksperymentowałeś z wąsami to już kolosalne. - no ale wracając do rzeczy istotnych. Przywołała go ponownie gestem, by jeszcze trochę wyrównać mu tę stylową fryzurę. - A poza tym to uważaj z ruszaniem się jak ktoś Ci kunai trzyma przy głowie, bo się skończy tragedią. Ale żeby nie było, niektóre lecą na blizny. Tyle że bojowe, a jak dostaniesz ją tu na środku ulicy to może się rozejść, że to nie taka. - oddała mu w końcu narzędzie i trochę jeszcze zwichrzyła jego włosy dłońmi, póki jeszcze był pochylony i nie musiała za daleko sięgać. Celowała w zrobienie na jego głowie takiego umiarkowanego nieładu, który najbardziej by do niego pasował.

A potem, kiedy jej towarzysz wreszcie wyglądał jak człowiek, mogli w końcu ruszyć do sierocińca. Chwyci go pod ramię i pozwoli się poprowadzić, w końcu to drugi Dziki znał drogę, nie ona. Tylko czasami pewnie będzie musiała dyskretnie przejąć kontrolę nad kierunkiem, żeby ominąć kałuże błota czy podobne przeszkody, ale korzystając tylko z delikatnego nacisku oraz zwalniania i przyspieszania by się obrócić, by Kumo nie zorientował się, że to robi i nie poczuł się za mało męsko. Nie była pewna na ile będzie uważał na jej komfort przy prowadzeniu, czy pozwoli jej zabrudzić sobie buty i kimono, ale nie zamierzała na to pozwolić, więc musiała być czujna w czasie drogi. Trochę obawiała się spotkania z młodą Mateki i przy okazji mogła zająć czymś innym swoje myśli. Jak będzie skupiona na czymś innym to trudniej jej będzie stresować się czy tamta ją w ogóle polubi i czy wyjdzie z tego coś owocnego. Ale w zasadzie, był zaraz przy niej jeszcze lepszy sposób na odwrócenie uwagi.

-Właśnie, opowiedz o tej pannie, z którą się dzisiaj widzisz. Jest chociaż w połowie tak ładna jak ja? - no, ciekawe jak Kumo z tego wybrnie. Rzuciła go trochę na głębszą wodę, ale musiał trochę poćwiczyć przed randką. Sprawienie że się odrobinę spoci bardziej zajmie jej uwagę. A przy okazji faktycznie była trochę ciekawa. Nie urody dziewczyny - wiedziała że i tak nie będzie musiała z nią konkurować pod tym względem - ale raczej tego jaki w ogóle był typ chłopaka.

[Kujaku Haruka]

Zlecenie specjalne - "Wojna Światów" - Ranga D - "Młoda krew"
4/7
Kokuyo Akagane

Wiadomość o tym, że twoja potencjalna... podopieczna korzysta z bębenków, a nie jakiegoś bardziej szlachetnego instrumentu nieco cię zszokowała. Rzeczywiście, nie brzmiały do końca jak coś, z czego zazwyczaj byłby dumny członek klanu Mateki, jednak nie można było im odmówić... prostoty i oddziaływania na bardzo podstawowe struny ludzkiej duszy. Będziesz musiała jednak sama ocenić kunszt dziewczynki, o ile w ogóle posiadała jakiś talent.

- Ostatni krzyk mody to był... daj spokój... - jęknął Kumo, przecierając twarz dłońmi, wyraźnie załamany, ale ustawił się jeszcze raz, chociaż w jego głosie dalej brzmiało naburmuszenie i wyrzut. - No dobra, to chociaż mi to wyrównaj jakoś... -

Kilka pomniejszych cięć później i było... no, całkiem nieźle. Przynajmniej jak na twoje standardy. Po minie Kumo szybko zorientowałaś się także, że twoje ostrzeżenie, żeby tak naprawdę nie przekazywał wiadomości było słuszne. Chłopak prawdopodobnie zrobiłby dokładnie tak, jak mu powiedziałaś.

- Mogłabyś chociaż raz udać, to bym trochę mógł się reszcie chłopaków pochwalić. Wiesz, że Sayuki chciał się z tobą umówić, nie? Pytał mnie, czy mu nie polecę czegoś, co lubisz. Jedzenie jakiegoś, chyba sam chciał coś ugotować. - skomentował, a ty rzeczywiście skojarzyłaś to imię - Sayuki był dość chuderlawym Somą z pewnym talentem do technik Suitonu, o twarzy dość przystojnej, lecz pooranej dość sporym młodzieńczym trądzikiem oraz rzadką brodą, skorym do podrywania dowolnej dziewczyny w okolicy. - A wąsy to akurat nie był taki zły pomysł, tylko musiałbym je farbować jakoś, bo kolor nie pasował. Może jakoś na wiosnę spróbuję jeszcze raz. -

Potem już nawigowaliście w stronę sierocińca, dzięki twojemu przewodnictwu... no, w sumie to nawet nie musiałaś aż tak bardzo nawigować. Okazało się, że Kumo albo podobnie uważał, albo pomyślał o tobie i twoim zadbanym stroju, instynktownie wymijając większość takich przeszkód samemu, raz nawet przenosząc cię po prostu przez szczególnie dużą kałużę. Zauważyłaś, że jego ręce są całkiem silne i nie miał problemów z tym zadaniem.

- Na brodę Bishamontena... - westchnął twój towarzysz, kiedy mu zadałaś ostatnie pytanie. Tutaj znał cię na tyle, żeby chyba wyczuć, kiedy wprowadzasz go w oczywistą pułapkę. - Z twarzy no to pewnie nie, by twoja buźka jest taka, jakby ją sama Yumeki-sama do życia powołała swoją pieśnią. Ale z drugiej strony, to ja lubię wiesz, takie... konkretne dziewczyny. Albo dobra, kogo ja oszukuję... No ma duże cycki i mi się to podoba. Tylko jest wielka, trochę wyższa ode mnie nawet to nie wiem, czy nie szuka czasem innego giganta. Ale to już nie poradzę, nie? Na randkę się zgodziła, to jestem dobrej myśli. -

Tak rozmawiając, dotarliście do jednego z odrestaurowanych budynków niedaleko portu. Ciężko było powiedzieć, co było tutaj wcześniej - albo zwykły, nieco większy dom mieszkalny, albo jakiś ryokan? Na pewno w oczy rzuciło się spore, zarośnięte już świeżą trawą podwórze, na którym właśnie... odbywał się trening. Paru młodych shinobi, z czego co najmniej czworo zidentyfikowałaś jako Soma, a jednego jako Orochiego, ćwiczyło z blisko trzydziestką dzieciaków między szóstym a... dwunastym rokiem życia, rozproszonych po kilku mniejszych grupkach. Dostrzegłaś, że jakiś chłopaczek, dość rosły jak na wiek, właśnie pociągnął za spięte w kucyk włosy jakąś niską rówieśniczkę.

- SAGURO, TY KOZI BOBKU! MÓWIŁAM, ŻE JESZCZE RAZ TAK ZROBISZ TO ŁOMOT! - wrzasnęła tamta, rzucając się na niego w ułamku sekundy z drobnymi pięściami.

Co prawda nie miała raczej przewagi fizycznej, ale sama zajadłość ataku musiała zaskoczyć wyższego chłopaka, gdyż cofnął się o dwa kroki, po czym poślizgnął i upadł na ziemię, co dziewczynka wykorzystała natychmiast, skacząc na niego i okładając po twarzy, którą tamten zaczął osłaniać.

U jej boku dostrzegłaś dwa drobne bębenki.

---

Kumo
Dziewczynka
-
-