Centrum

[Deku Orochi]

Deku uśmiechnął się do mężczyzny, który widocznie zrozumiał, że postawił na właściwą kartę. Chłopak z wężowego rodu spojrzał w kierunku który wskazali, zastanawiając się, czy słyszał wcześniej o tym miejscu. Nazwa nie mówiła zbyt wiele, jednak mogła to być zwykła przykrywka. Orochi zamyślił się na chwilę, zastanawiając się, ile z tego wszystkiego może ugrać dla siebie.

– Spokojnie, jeśli mają jakieś dojścia to na pewno je poznam. Wy się, tylko nie wychylajcie do jutra, a wszystko będzie dobrze – Deku spojrzał na dwójkę niedoszłych handlarzy, którzy wydawali się w gruncie rzeczy uczciwymi ludźmi. Mimo że chłopak pochodził z rodziny przesiąkniętej spiskami i niedomówieniami, to w jego sercu nie było miejsca na podobne rzeczy. Był dziwny i całkowicie pozbawiony potrzebny obcowania z innymi ludzkimi osobnikami, jednak mimo wszystko szanował tych, którzy byli sobą. Uśmiechając się szczerze co nie trafiało się u niego często, odpowiedział ostatni raz, zwracając się do obu mężczyzn.

– Zostawcie to mi, potrafię być niewidoczny – Deku ukrył dłonie w rękawach munduru, po czym ruszył przed siebie w przeciwnym kierunku niż jego zleceniodawcy. Chłopak ruszył w stronę miejsca, które mu przedstawili, z zamiarem odwiedzenia tego przybytku. Deku miał zamiar sprawdzić, jak wygląda w środku i co tam właściwie sprzedają. Jeśli oczywiście było otwarte, z kamiennym wyrazem twarzy wszedł do sklepu, zwracając się do pierwszej osoby, która wydawała się sprzedawcą.

– Nazywam się Deku Orochi, przyszedłem ostrzec, mam podejrzenia, że ktoś może chcieć napaść na nowych kupców z Atarashi… Radzę dobrze zabezpieczyć wszelkie dobra – Dzieciak nie zająknął się nawet odrobinę, gdy przyszło mu rzucić pierwszym lepszym kłamstwem na zaczepne. Sam rozglądał się po pomieszczeniu, ustalając sobie jego ułożenie. Jeśli wszystko pójdzie po jego myśli, to zadanie, jakiego właśnie się podjął nie powinno być aż tak skomplikowane.

[Nobuo]

Jak alchemik mówi weź pół... to weź pół!
Wyprawa B - Deku Orochi

---

Posty
Nobuo 5
Deku Orochi 4

---

Wnętrze "Lekarstw Mnicha" było znacznie mniejsze, niż mogło się wydawać z zewnątrz. Niski drewniany próg skrzypnął cicho, gdy Deku wszedł do środka. W powietrzu unosił się ciężki zapach ziół, suszonych korzeni i czegoś słodkiego, niemal mdlącego. Ściany zastawione były półkami pełnymi małych słoików, papierowych paczuszek i ceramicznych fiolek. Na wielu z nich wisiały starannie zapisane etykiety z nazwami roślin i mikstur. W rogu pomieszczenia stał niski stół z moździerzem i kilkoma pękami świeżych ziół.

Za ladą stał tylko jeden człowiek. Starszy mężczyzna w prostym, jasnym stroju aptekarza. Na jego nosie spoczywały małe okulary, a w dłoniach trzymał drewnianą łyżkę, którą mieszał coś w niewielkiej misce. Kiedy Deku się odezwał, mężczyzna najpierw zamarł. Łyżka zatrzymała się w powietrzu. Powoli podniósł wzrok. - N... napad? - powtórzył cicho. Jego twarz momentalnie pobladła. Szybko odstawił miskę na blat i nerwowo rozejrzał się po pomieszczeniu, jakby nagle spodziewał się, że ktoś zaraz wpadnie do środka. - Skąd… skąd takie informacje? - zapytał, wyraźnie przestraszony.

Poprawił okulary drżącą dłonią i nachylił się lekko nad ladą. - My… my jesteśmy tylko małą apteką. Sprzedajemy zwykłe lekarstwa. Nic cennego… - Mimo jego słów Deku mógł zauważyć kilka rzeczy. Na jednej z półek znajdowały się niewielkie fiolki z ciemnym, bursztynowym płynem. Były ustawione oddzielnie od reszty produktów, jakby stanowiły coś wyjątkowego. Drzwi prowadzące na zaplecze były lekko uchylone. A z ich strony dochodził delikatny zapach… znacznie mocniejszy niż reszta ziół w sklepie. Sprzedawca tymczasem nadal patrzył na Deku z wyraźnym niepokojem. - Czy… czy ktoś już próbował nas obserwować? - zapytał nerwowo.

---

Hamura
Satoru
Sprzedawca

[Deku Orochi]

Deku ruszył przed siebie, po chwili, wchodząc do apteki, która nosiła dość osobliwą nazwę. W środku panował typowy dla takich miejsc zapach mieszających się w powietrzu ziół i kadzideł. Deku znał się dość dobrze na różnych specyfikach, dlatego z miejsca rozpoznał większość barw aromatycznych. Sam sklep był niewielki, a w środku zastał tylko jednego staruszka, który wydawał się przerażony informacją, którą przyniósł Akoraito.

– Dostaliśmy zgłoszenie, że grupy bandytów mogą chcieć dobrać się do kosztowności mniejszych kupców. Jedna z naszych grup zwiadowczych natknęła się na obozowisko, w którym nieudolnie starano się zniszczyć listy i rozkazy od osoby, której nie poznaliśmy… Z tego, co udało nam się wyczytać to ataki mają spaść na Atarashi – Orochi z poważną miną rozejrzał się po pomieszczeniu, po czym zatrzymał na chwilę swój wzrok na fiolkach, które wypełniono płynem o dziwnej ciemnej barwie.

– Jeśli coś wam wpadnie w oczy, to radzę szybko udać się do siedziby naszej władzy i przekazać informację – Deku ukłonił się taktownie, po czym wyszedł z budynku, pozostawiając samotnego dziadeczka, którego z pewnością nastraszył. Szybkim ruchem miał zamiar wskoczyć na dach budynku, po czym rozciągnąć się wygodnie, tak by mieć spojrzenie na cały budynek. Jeśli informacje wywołają, to czego chciał, to wkrótce ktoś wyjdzie z apteki by sprawdzić, czy dostawy, które są tak cenne zostały odpowiednio zabezpieczone. Jeśli nie to po prostu spędzi ten czas, jak gołąb na dachu i może sytuacja jakoś sama się ogarnie… No nic, i tak trzeba było czekać.

[Nobuo]

Jak alchemik mówi weź pół... to weź pół!
Wyprawa B - Deku Orochi

---

Posty
Nobuo 6
Deku Orochi 5

---

Staruszek przez chwilę jeszcze patrzył na Deku, jakby próbował ocenić czy chłopak mówi prawdę, czy tylko go straszy. Jego dłonie lekko drżały, gdy poprawiał okulary na nosie. W końcu jednak nie powiedział już nic więcej. Tylko powoli skinął głową, a w jego oczach widać było wyraźny niepokój. - R... rozumiem... dziękuję za ostrzeżenie. - wymamrotał cicho. Deku po krótkim ukłonie odwrócił się i spokojnym krokiem opuścił aptekę. Drzwi zamknęły się za nim z lekkim skrzypnięciem, a starzec przez chwilę jeszcze stał nieruchomo za ladą, patrząc w stronę wejścia z przerażeniem wypisanym na twarzy.

Na zewnątrz Orochi nie zatrzymał się ani na moment. Zaledwie kilka kroków od wejścia skręcił lekko w bok, po czym jednym płynnym ruchem odbił się od ściany budynku. Stopa znalazła oparcie na drewnianej belce, ręka chwyciła krawędź dachu i po chwili chłopak z wężowego rodu znalazł się już na górze. Ruch był szybki, cichy i niemal akrobatyczny dla przypadkowego przechodnia wyglądałoby to co najwyżej jak cień przemykający po ścianie.

Deku ułożył się wygodnie przy krawędzi dachu, tak by mieć dobry widok na wejście do "Lekarstw Mnicha" i fragment ulicy przed budynkiem. Stąd mógł spokojnie obserwować wszystko, co działo się wokół apteki. Nie musiał czekać długo. Drzwi budynku otworzyły się nagle z głośnym stuknięciem, a ten sam staruszek, który przed chwilą stał za ladą, niemal wybiegł na ulicę. Rozglądał się nerwowo na wszystkie strony, poprawiając okulary i przecierając dłonią czoło, jak człowiek, który nagle zaczął obawiać się najgorszego.

Czyżby mógł wejść do środka i zacząć węszyć?

---

Hamura
Satoru
Sprzedawca

[Deku Orochi]

Doku rozsiadł się wygodnie na dachu sklepu, spoglądając z góry na to, co i tak musiało się stać. Nie spodziewał się jednak, że dziadeczek da tak szybko nabrać się na podrzędne kłamstwo, które skleił na szybkości. Oro chi sam siebie zaskakiwał, co było przyjemne, zwłaszcza że całe swe dotychczasowe życie spędził na bagnach, gdzie nie zaznał ani jednego dobrego słowa. Aktualnie, gdy dziadeczek zaczął nerwowo rozglądać się po okolicy, on pozostał na miejscu do czasu, aż tamten nie postanowi zrobić kolejnego kroku. Przeszukiwanie sklepu zajmie mu zbyt wiele czasu, a nakrycie przez właściciela, który aktualnie był zbyt spanikowany by myśleć racjonalnie była więcej niż pewne. Miał jednak swoje asy w rękawie… A właściwie węże. W tej samej sekundzie z jego rękawa wydostał się niewielki zielony gad, którego zadaniem było skierowanie się do sklepu alchemicznego. Wąż miał rozejrzeć się ukradnie za jakimiś informacjami, zapisanymi na kartach, a w najgorszym razie miał się po prostu schować między belkami, nasłuchując wszelkich rozmów. Deku miał wystarczająco dużo sprawności by kontrolować swojego przywołańca, nawet bez większej koncentracji. Gad miał przedostać się przez dach, sprawdzając zarówno, co jest w pomieszczeniu, do którego bohater wcześniej się nie dostał. Deku był idealnym narzędziem do szpiegowania, a obecna misja była czystą przyjemnością.

  Ukryty tekst

Koszta/Staty:

  Ukryty tekst