Sztab Generalny Ryuzaku

[Sosuke]

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 3/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi B~

~ Klan Tsukino ~
~ rok 396 ~

Stanowcza i chłodna reakcja Tsuyoshiego zadziałała niczym wiadro zimnej wody. Kenji zacisnął zęby tak mocno, że aż zgrzytnęły, lecz widząc absolutny brak zainteresowania dalszą pyskówką ze strony kuzyna, ostatecznie zamilkł, odwracając wzrok. Isamu natomiast zmrużył oczy, ewidentnie nieprzyzwyczajony do tego, by ktoś z linii frontu kwestionował go. Zanim jednak logistyk zdążył odpowiedzieć na uszczypliwość Uchihy, z mroku dobiegł cichy śmiech.

Rintaro odłożył na ołtarz zakrwawioną czaszkę i powoli podszedł do stołu taktycznego. Jego różnokolorowe oczy błyszczały z nieskrywanym rozbawieniem, gdy przenosił wzrok z nadąsanego Isamu na wyprostowanego, opanowanego Tsuyoshiego.

- Och, Tsuyoshi... i jak tu cię nie doceniać? - Arcykapłan oparł dłonie o krawędź stołu, pochylając się nad mapą. - Masz absolutną rację. To ja tu dowodzę. Isamu ułożył ten plan, ponieważ nawet jakbym mu tego nie kazał zrobić, to i tak by to zrobił. Dwa tysiące uderzające frontalnie na małą osadę to czysta, bezlitosna matematyka. Kolegom z jego poprzedniej armii też takie pomysły się nie podobały, prawda?

Rintaro wyciągnął dłoń i przesunął mosiężną zębatkę na sam środek symbolu Nokiby.

- Jesteście moimi Kłami. Jesteście tu na tym samym poziomie zaufania. Jeśli uważasz, że matematyka Isamu jest zbyt prosta, a frontalny szturm to marnotrawstwo twojego talentu... zrób to po swojemu, Uchiha. Masz pełną autonomię na swoim odcinku. Rozszarp ich tak, jak uznasz to za stosowne. Jeśli wrócisz z głową tej małej księżniczki, zdobywając wioskę w jakiś nieszablonowy sposób, zdobędziesz tylko więcej mojego uznania. - Arcykapłan uśmiechnął się. - Zaskocz mnie.

Isamu westchnął ciężko, pocierając nasadę nosa, jakby dyskusje z dowódcami polowymi wyciągały z niego resztki sił życiowych. Słysząc jednak rzeczowe, taktyczne pytania Tsuyoshiego, jego ton nieco zelżał. Zastąpił go chłodny pragmatyzm.

- Skoro wolisz myśleć sam, proszę bardzo. Konkrety. - Logistyk wyciągnął spod sterty pergaminów bardziej szczegółowy szkic topograficzny i przesunął go w stronę Uchihy. - Nokiba nie jest typową, spokojną wioską. To osada graniczna, zbudowana na styku równin i dzikich terytoriów. Tam, gdzie kończą się uporządkowane pola, zaczyna się kamienista ziemia, odsłonięte korzenie i gęstniejąca roślinność. Teren wokół to koszmar dla kawalerii - jest nierówny, pełen płytkich zagłębień, ukrytych jarów i suchych koryt rzecznych. Nie ma tam równych traktów, tylko wydeptane, wijące się ścieżki.

Isamu stuknął palcem w zarys palisady na mapie.

- Sama osada ma charakter zwarty i prowizoryczny. Drewniane chaty, szopy i wieże obserwacyjne skupione są wokół centralnego placu. Wszystko to otoczone jest palisadą z zaostrzonych pali. Żadnych ozdób, czysta funkcjonalność dostosowana do obrony i szybkiej rozbudowy. Granica między osadą a dziczą jest niemal zerowa - gęsty las zaczyna się tuż za ich plecami, a drzewa rosną tak blisko siebie, że widoczność spada tam do kilkunastu kroków. Nawet w południe jest tam ciemno.

Logistyk spojrzał Tsuyoshiemu prosto w oczy, odpowiadając na najważniejsze pytania.

- Zwiad wysłany przez Rintaro-dono wcześniej, doliczył się około stu zbrojnych wewnątrz palisady. Wydaje się to śmiesznie mało w starciu z dwoma tysiącami, prawda? Ale problem tkwi właśnie w tym lesie za ich plecami. Teren jest tak nieprzewidywalny, że nie mamy pojęcia, ilu ludzi Tsukino ukryło w zaroślach i jarach jako zasadzkę. Sto osób może być tylko przynętą.

Isamu zwinął jeden z pergaminów, kończąc swój wywód.

- Co do zaskoczenia - zapomnij. Nokiba stale pozostaje czujna. Żyją na krawędzi chaosu i wiedzą, że wojna puka do ich drzwi. Widzą, co się dzieje na Polach. Z pewnością wiedzą, że idziemy, nie znają tylko dokładnego momentu i siły uderzenia. A ruchome odwody? Po to właśnie reszta z nas - Kyousuke, Sora i Generał Uchiha - uderza na inne flanki. Mają związać walką pozostałe siły klanu Tsukino, by nikt nie przyszedł Usie i Nokibie z pomocą. Jesteś zdany tylko na siebie i swoich ludzi, Uchiha. Rób z nimi, co chcesz.

W namiocie zapadła cisza. Isamu przedstawił wszystkie dostępne karty.

Wydawało się, że plan został ostatecznie zatwierdzony. Jednakże napięcie w namiocie wcale nie opadło. Zanim Tsuyoshi zdążył w pełni przeanalizować otrzymane informacje, z półmroku po lewej stronie dobiegł cichy, suchy śmiech.

Sora oderwała plecy od drewnianego pala konstrukcyjnego. Jej kroki były bezszelestne, gdy podeszła bliżej stołu taktycznego. Ziołowy, lekko duszący zapach, który się wokół niej unosił, nagle przybrał na intensywności.

- Zgadzam się z Tsuyoshim. Nie podoba mi się to - powiedziała Sora. Jej głos wciąż był cichy i senny. - Zakładasz, że te śmieszne sokoły i bestie klanu Tsukino mnie wyczują i zaatakują. Traktujesz je jak przeszkodę, którą trzeba obejść lub zabić.

Isamu zmrużył oczy, a zębatka w jego dłoni przestała się obracać.

- Fakty są takie, że zwierzęta reagują na intruzów, Soro. A zwiad Tsukino tresuje je od pokoleń - odparł sucho logistyk. - Twój zapach cię zdradzi, nieważne jak dobrze się ukryjesz.

- Och, ależ ja chcę, żeby mnie wyczuły - odpowiedziała Sora z satysfakcją. Sięgnęła do pasa i odpięła jedną z malutkich, szklanych fiolek wypełnionych mętną, białą cieczą. - Dla mnie to darmowi nosiciele. Bestie oddychają, Isamu. Piją wodę, jedzą padlinę i... wracają do swoich panów. Wystarczy, że zostawię dla nich odpowiednio spreparowane truchła na skraju lasu. Sokoły zjedzą zatrute mięso i same zaniosą moją zarazę prosto do gniazd łowców Tsukino, zrzucając toksyczne odchody wprost do ich strumieni, zanim ja w ogóle postawię stopę tam. Będziemy mieli z nimi spokój na lata, nie tylko na tą kampanię.

Isamu prychnął i nie skomentował tego głośno, ale szybko zaznaczył coś w swoim zwoju węgielkiem.

Rintaro, obserwujący to wszystko z boku, klasnął cicho w dłonie. Dźwięk ten przypominał trzask łamanej gałązki.

- Wybornie! Właśnie tego od was oczekuję! - Arcykapłan rozłożył ramiona, a jego uśmiech stał się jeszcze szerszy, odsłaniając zęby. - Reguły są po to, by je łamać, a plany po to, by obalać je na polu bitwy. Isamu wyznaczył wam cele, ale to wy napełnicie je krwią i sprytem. Tsuyoshi zrobi wszystko po swojemu, a Sora obróci bestie wroga w zarazę.

Rintaro podszedł bliżej i położył dłoń na ramieniu Tsuyoshiego. Jego palce były lodowato zimne.

- Masz armię, Łowco Duchów. Masz cel. Niech Inemura będzie dla ciebie tylko przystawką przed prawdziwą ucztą.

Rintaro
Uchiha Kenji
Kyousuke
Sora
Isamu