Las wokół Hachimantai

[Uchiha Hiromi]

15/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Dziewczynka, ukryta do tej pory za grubym pniem, wzdrygnęła się na dźwięk jej głosu. Jej duże, przerażone oczy wpatrywały się w Yumi. Widziała łzy, widziała trzęsące się dłonie, ale nade wszystko widziała te nowe, demonicznie czerwone oczy błyszczące w półmroku. Strach walczył w niej z wdzięcznością. Dziecko przełknęło z trudem ślinę, zacisnęło małe piąstki na brudnym materiale swojego ubrania i stawiając ostrożne, niepewne kroki, zbliżyło się do krzaków.

Uszatek, wielkouchy lis, zapiszczał cicho, gdy drobne dłonie wyciągnęły go z krzaków. Zwierzę od razu wtuliło się w ramiona dziewczynki, drżąc równie mocno co ona.

Satoru, młody wilczek, przez dłuższą chwilę wpatrywał się w Yumi. Jego zwierzęcy instynkt wyczuwał potężną zmianę w drapieżniku, którym się stała. Zamiast uciec w panice, podszedł o dwa kroki bliżej. Pochylił łeb, cicho, niemal z szacunkiem zaskomlał, po czym odwrócił się i trącił nosem łydkę dziewczynki, ponaglając ją do ucieczki.

Dziecko spojrzało na kunoichi po raz ostatni.

- D-dziękuję... - wyjąkała cicho, dygając niezgrabnie. Odwróciła się na pięcie i wraz z lisem w ramionach oraz wilczkiem u boku, rzuciła się do biegu, znikając w gęstych zaroślach.

Yumi została zupełnie sama. Dym powoli się rozwiewał, a do głosu zaczęły dochodzić naturalne dźwięki lasu - śpiew ptaków i szum wiatru w koronach drzew, które zdawały się nie dbać o tragedię, jaka właśnie się tu rozegrała. Sharingan w jej oczach wciąż płonął, zmuszając ją do patrzenia na konsekwencje własnych decyzji z bolesną, bezlitosną ostrością. Granica została przekroczona, a droga kunoichi, pełna krwi i śmierci, właśnie szeroko otworzyła przed nią swoje podwoje.

Misja zakończona sukcesem. Ale jakim kosztem?

Dialogi:
Mężczyzna
Dziewczynka

[Yumi Uchiha]

Yumi klęczała cała zalana łzami, kiedy tylko się obejrzała wszyscy wokół nie uciekli. Bali się jej? Bali się tego potwora? Nawet jeżeli nie to wmawiała sobie to dosyć mocno. Nie wiedziała co zrobić, czuła się winna. Czy aby to było potrzebne? Widziała wiele cierpienia wokół, pamiętała Sogen. Ale nigdy... nigdy do tej pory nie zabiła człowieka, nie chciała nikogo skrzywdzić. Teraz dokonała kroku, który na zawsze zmienił jej postrzeganie świata? Czy się jej to spodobało? Nie, zdecydowanie nie... Emocje jakie to w niej wywołały nie można było zaliczyć do przyjemnych, jedyne do czego można było zaliczyć stan Yumi w tym momencie to żałość, żal siebie samej.

Po połowie godziny była wstanie podnieść się z kolan i jeszcze raz spojrzeć na zwęglonego mężczyznę, a jej oczy ponownie zalały się łzami. Policzki był czystym wodospadem, zrobiła z kilka kroków w stronę wyjścia z lasu ale doszła jedynie do pobliskiego drzewa. Oparła się o nie i zsunęła klęcząc. Została sama w tym najtrudniejszym dla siebie momencie. Podkuliła nogi, oparła na kolanach ręce i skryła w nich twarz. Szlochając co jakiś czas. Może to było dobrze, że akurat nikogo w lesie akurat nie było. Przynajmniej nie przy niej tak też nikt nie zadał tego pytania, które mogło ją jeszcze mocniej złamać.

Siedziała tak jeszcze z trzydzieści minut do pełnej godziny. Po czym wyjęła kunaia z notką wybuchową z plecaka jaki miała na plecach, patrzyła na niego. - Może to ja nie zasługuję by żyć. - Wyszło z jej ust. - Nie... On był złym człowiekiem. - Problematycznym był fakt, że dziewczyna miała dopiero 16 lat. Stabilność emocjonalna to nie była jej zaleta, co więcej raczej można było stwierdzić, że taka dusza artystyczna jak ona to jest bardziej nacechowana tym, że łapie bodźce z zewnątrz jednocześnie dając szybki upust emocjom. Najczęściej to się przejawiało bardziej przez płacz czy śmiech, niż agresje... Jednak teraz zaznała smaku zabójstwa człowieka.

Powstała i powolnym krokiem, idąc jak włóczęga, bardziej ciągnąc nogi po ziemi niż podnosząc je i stawiając kroki doszła do domu. Tam była jej matka, do której podeszła zapłakana Yumi i zwyczajnie się wtuliła. Nie chciała jej puścić, przez dłuższą chwilę po czym zaczęła jej tłumaczyć co się wydarzyło. W całej historii przedstawiała to bardziej jakby ona była winną śmierci człowieka niż on i jego działania. Rodzina Yumi była dosyć specyficzna ale się wspierali tak też Sanae czy Harumi spędziły z dziewczyną kilka długich wieczorów strając się jej wytłumaczyć psychologicznie, że nie jest złą osobą... A to co się stało to część życia Kunoichi...

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

  Ukryty tekst

Tak też po tych sesjach treningowych Yumi zwyczajnie udała się do domu.

Z/T - Dom Tsuyoshiego