Główna ulica

[Ayumu]

"Ochotnik"
Misja rangi C (Senrankai)
Mumei
Kolejka 5/14+

Szybkie obserwacje i ruchy Kosekiego wyzwalały go od dostania drewnianą łopatą do chleba, co może i byłoby nieszkodliwe, ale na pewno nieprzyjemne. Zawołał, że ma to coś i "zasalutował" ze skinieniem głowy później, gdy poczuł kolejny powiew narzędzia, które z pewnością trafiłoby go w głowę tym razem.
- Mąkę chce mi brudzić! Skubany! - Zawołał jeszcze podstarzały piekarz i gdy Mumei ruszał za śladami, dźgnął go bezboleśnie łopatą w plecy, nadając poczatkowego impetu do drogi.

Ślady prowadziły najpierw przez rozsypaną mąkę, pozostawiając lukę na białym tle. Później się odwróciło - to ślady stóp, a właściwie odcisk buta był mączną pieczątką na ubitej ziemi. Dodatkowo dochodziła ścieżka sugerująca, że miał brudne ubranie - nieregularny biały pył idący równo za śladami stóp. Z czymś takim zdecydowanie dało się pracować.

Przy przewadze czasowej uciekiniera, pośpiech i bieg nie miał dużo sensu. W ten sposób nie zwracał na siebie uwagi, i bardzo dobrze, bo złodziej nie mógł wiedzieć, czy ktoś go goni. A szczególnie, że to akurat Mumei, który był tylko gapiem przy zdarzeniu. Jeśli ślad by się urwał, to nawet to, że Koseki biegł nie miałoby znaczenia, a lepiej było nie zgubić tropu.

Trop niestety słabł i po jakiś stu metrach zaczął się kończyć. Miał juz za sobą kilka zakretów i póki co, prowadizł dobrze, ale ostatnia, delikatna mączna pieczątka na ziemi już w zasadzie zanikała, a innych wskazówek brakowało. Stał w miejscu. Budynki mieszkalne i przed nim kilka opcji, ale nie wypróbuje wszystkich na raz. Przed sobą widział główną drogę osady, krzyżującą się z uliczką na której teraz był. Z drugiej jednak strony, po swojej prawej stronie miał zakręt. Ze swojej znajomości okolic wiedział, że dojdzie tam do biedniejszej dzielnicy. Wokoło nie było wiele osób i raczej byli to przechodnie. Budynki - głównie mieszkalne, żadnego sklepikarza, który by mógł stać tu cały dzień i widzieć co się działo chwilę temu. Obierając jeden bądź drugi kierunek na pewno straci trochę czasu na powrocie. A może były inne rozwiązania, które shinobi mógłby podjąć?

[Mumei]

Mumei podążał za tropem spokojnym, równym truchtem. Rozsypana mąka najpierw tworzyła wyraźną ścieżkę na ziemi, potem zmieniała się w odciski butów odbite na ubitej nawierzchni. Każdy krok zostawiał białą pieczątkę, a za nimi ciągnęła się nieregularna smuga pyłu, jakby drobiny mąki wciąż opadały z ubrania uciekiniera.
To był dobry trop. Wyraźny, świeży i łatwy do śledzenia.
Mumei nie przyspieszał. Wiedział, że pośpiech w tej chwili nie miał większego sensu. Uciekinier miał już przewagę czasową, a gwałtowny bieg tylko zwróciłby uwagę ludzi w okolicy. Dopóki złodziej nie wiedział, że ktoś go śledzi, Mumei miał przewagę. Wystarczyło nie zgubić śladów.
Uliczki skręcały raz w jedną, raz w drugą stronę. Trop prowadził go pewnie przez kilkadziesiąt metrów, potem kolejne zakręty. Białe odciski stopniowo stawały się jednak coraz słabsze. Pył z butów musiał się już prawie całkowicie wytrzeć. Po około stu metrach Mumei zwolnił. Ostatni ślad był ledwie widoczny. Delikatny odcisk na ziemi, który niemal zlewał się z kolorem drogi. Po nim nie było już nic.
Mumei zatrzymał się.
Uniósł wzrok i powoli rozejrzał się wokół. Przed nim otwierała się główna droga osady, przecinająca w poprzek uliczkę, którą szedł. Szeroka, znacznie bardziej ruchliwa. Kilku przechodniów, otwarte wejścia do budynków, skrzyżowanie prowadzące w kilka kierunków.
Tutaj trop mógł się urwać z wielu powodów. Uciekinier mógł wejść między ludzi, skręcić w jedną z ulic, wskoczyć na dach albo po prostu zmienić tempo marszu. Mumei nie ruszył się od razu.
Stał chwilę w miejscu, analizując otoczenie. Jego wzrok powoli przesuwał się po drodze, budynkach i przejściach między nimi, szukając czegokolwiek, co mogłoby zdradzić dalszy kierunek ucieczki.
- No dobra... w którą teraz stronę... z logicznego punktu widzenia powinienem udać się do biedniejszej części, jeżeli gość coś ukradł to raczej powinien być z biedniejszej okolicy - po czym ruszył w stronę biedniejszej dzielnicy.

[Ayumu]

"Ochotnik"
Misja rangi C (Senrankai)
Mumei
Kolejka 6/14+

Odrobina logicznego myślenia i postawiony na rozstaju dróg Mumei wybrał trasę nie przez główną drogę osady, a częściowo równoległą, później odbijającą drogę. Nie musiał się spieszyć, bo pośpiech był tu jego wrogiem. Już dawno zadanie zmieniło się z pościgowego w bardziej detektywistyczne, gdzie po poszlakach musiał dotrzeć do złodzieja, a nie samą prędkością. Gdyby pobiegł teraz w złym kierunku, mógłby zdradzić, że ktoś chłopaka goni, spowodować ukrycie, i to skuteczne, a teraz, gdy tamten mógł się poczuć bezpiecznie, bez pościgu, wykorzystać ten czas w pełni.

Otoczenie Mumeia się zmieniało. Był w dość wąskiej uliczce, gdzie domy były niedoczyszczone, trochę wymagało napraw okna czy frontowej ściany. Widział jednak rozwieszone pranie lub proste narzędzia oparte o fronty. Nie można było odmówić temu miejscu autentyczności. Może ludzie nie mieli tutaj za wiele, ale robili co mogli z tym, czego się dorobili.

Idąc prężnym krokiem uliczką i obserwując uważnie otoczenie, mijał też nawet niekoniecznie tyle co sklepy czy warsztaty, co bardziej ogłoszenia na domach ludzi. "Zrobię twoje pranie", czy gdzie indziej "Opieka nad dzieckiem", "Naprawię twoje meble", a na kolejnym domu "Krawiec. Łaty, szycie, odświeżenie ubrań". Mijając w swoim tempie, przystosowanym do wychwytywania szczegółów, przy domorosłym stolarzu oczy Koseki nakazały instynktowi się zatrzymać.

Przed domorosłym stolarzem, bez prawdziwego warsztatu, a najwyraźniej robiącego w domu, po taniości, była sterta poniszczonych mebli. Trochę tarasowało to przejście, ale można było też na spokojnie stertę ominąć. Wśród mebli był jednak stój z wyłamaną nogą. Niby nic dziwnego. Stał, a w zasadzie leżał, jakby wyłamaną nogę miał od dawna, bo ta leżała daleko obok. Ale poza wyłamaną nogą miał pęknięty blat, jakby ktoś w niego kopnął. A w dziurze po załamaniu blatu... Strzęp materiału. Czarnego. Opruszonego czymś białym.

[Mumei]

Mumei szedł dalej wąską uliczką równym, sprężystym krokiem. Jego spojrzenie nie błądziło bez celu, przesuwało się powoli po otoczeniu, wychwytując szczegóły. Ślady na ziemi już prawie zniknęły, więc teraz musiał polegać bardziej na obserwacji niż na samym tropie. Zauważył, że okolica różniła się od głównej części osady. Domy wyglądały na bardziej zużyte, miejscami niedoczyszczone, a niektóre ściany i okna wyraźnie wymagały naprawy. Tu i tam wisiało rozwieszone pranie, gdzie indziej o ściany opierały się proste narzędzia. Było w tym miejscu coś surowego, ale też autentycznego. Ludzie najwyraźniej nie mieli tu wiele, lecz robili co mogli z tym, co posiadali.
Mumei zmarszczył lekko brwi. Niepokoiło go trochę, że wioska miała takie zakątki. Być może kiedyś trzeba będzie coś z tym zrobić, pomyślał przelotnie. Jednak to nie był czas na takie rozważania. Teraz liczyło się tylko jedno, odnaleźć złodzieja i dowiedzieć się, kim był oraz dlaczego zdecydował się na taki krok. Idąc dalej, mijał kolejne domy z przyczepionymi ogłoszeniami o drobnych usługach. Ktoś oferował pranie, ktoś opiekę nad dzieckiem, ktoś inny naprawę mebli albo szycie ubrań. Mumei czytał je kątem oka, nie zwalniając kroku, dopóki jego instynkt nagle nie kazał mu się zatrzymać.
Przed jednym z domów, należącym najpewniej do domorosłego stolarza, leżała sterta starych, zniszczonych mebli. Wśród nich znajdował się stół z wyłamaną nogą. Na pierwszy rzut oka wyglądało to jak zwykłe odpadki do naprawy, ale gdy przyjrzał się bliżej, coś nie pasowało. Blat stołu był pęknięty, jakby ktoś uderzył w niego z dużą siłą. Mumei przykucnął lekko i przyjrzał się miejscu pęknięcia. W szczelinie tkwił strzęp czarnego materiału, przyprószony białym pyłem.
Dokładnie takim samym, jaki wcześniej zostawiał trop uciekiniera.
Na ustach Mumeia pojawił się cień uśmiechu. Trop może i zanikł na ziemi, ale złodziej najwyraźniej zostawił po sobie coś więcej. Shinobi podniósł się powoli i ruszył dalej w kierunku, który sugerował uszkodzony stół i pozostawiony fragment materiału, podążając za śladem uciekiniera.

[Ayumu]

"Ochotnik"
Misja rangi C (Senrankai)
Mumei
Kolejka 7/14+

Badając lokalny folklor Seiyamy, wśród domów należących, lub też użytkowanych przez rzemieślników (i świadczeniodawców usług), Mumei natrafił na potrzebną mu wskazówkę. To wystarczyło, by upewnić się w przekonaniu, że objął dobry kierunek, zamiast na główną drogę. Ruszył dalej, idąc żwawym krokiem.

Prąc naprzód, wokoło było coraz więcej ludzi. Wielu z nich nie pracowało, tylko przesiadywało, grało w karty, szogi lub kości, piło. Rozmawiało. Ludzie, którzy nie mieli stałego zajęcia, żyli z dnia na dzień, byle przeżyć. Mijał trochę żebraków. Jeszcze chwilę temu widział, że ludzie próbowali dorobić, reklamując swoje usługi, ale tam gdzie jest jakiekolwiek społeczeństwo, tam jest część jego, która pasożytuje i konsumuje zasoby, nie chcąc, lub też nie mogąc dać wiele od siebie.

Tak prąc dalej, dotarł w końcu na niemały kwadratowy plac. Widział wiele grup. Średniego wieku mężczyzn, grających. Starszych mężczyzn, pijących. Grupę kobiet, dyskutujących. Czasami jakieś kłócące się pary damsko męskie. Grupę nastolatków, żwawo rozmawiającą. Drugą grupę, gdzie jeden wyraźnie coś opowiadał reszcie. Parę grup dzieci, bawiących się, czy to w berka, czy bawiących się przedmiotami, udającymi samurajów z kijami, czy innych. Od, plac pełen lokalnego folkloru. I masa ludzi, ale na pierwszy rzut oka, nikogo pasującego do opisu szczyla ubranego na czarno.

[Mumei]

Mumei wyszedł z wąskiej uliczki na szeroki, kwadratowy plac. Dopiero teraz zwolnił odrobinę krok, pozwalając sobie na spokojniejsze rozeznanie w otoczeniu. Wokół było wielu ludzi. Jedni siedzieli przy prowizorycznych stołach, pochłonięci kartami lub szogi, inni popijali coś z kubków i prowadzili głośne rozmowy. Dalej grupka kobiet dyskutowała żywo między sobą, a niedaleko para najwyraźniej była w trakcie kłótni. Dzieci biegały po placu, bawiąc się w berka albo wymachując kijami, udając wojowników. Było to miejsce pełne zwykłego, codziennego życia.

Mumei zatrzymał się na chwilę przy krawędzi placu. Jego spojrzenie przesuwało się powoli po zgromadzonych ludziach, analizując sylwetki i zachowania. Nie było wśród nich nikogo, kto od razu pasowałby do opisu drobnego chłopaka w czarnym stroju.

Wtedy młody Koseki skupił swoją chakrę.
Uniósł prawą dłoń nieco przed siebie i pozwolił energii popłynąć z ciała do otoczenia. Powietrze wokół dłoni zadrżało niemal niewidocznie, gdy chakra zaczęła krystalizować materię. Proces nie był gwałtowny, raczej powolny, jakby przezroczysta struktura stopniowo narastała z niczego. Kryształ formował się segment po segmencie, wydłużając się i twardniejąc, aż w końcu przybrał postać włóczni.

Broń była prosta w formie, ale solidna. Długi, prosty drzewiec wykonany z jadeitowego, kryształu przechodził w smukły grot o wyraźnie zarysowanych krawędziach. Całość miała długość dobraną tak, by Mumei mógł wygodnie operować nią w walce w zwarciu, nieco ponad jego własny wzrost, co przy jego 170 centymetrach pozwalało na dobre wyważenie i kontrolę ruchu. Kiedy włócznia była gotowa, Mumei uchwycił ją pewnie w prawej dłoni. Nie unosił jej jednak w sposób prowokujący. Przesunął broń za plecy, trzymając ją luźno, jakby była tylko częścią jego wyposażenia. W rzeczywistości była gotowa do użycia w każdej chwili. Lepiej było mieć ją przygotowaną już teraz, niż tracić czas na jej formowanie w razie nagłego zagrożenia.

Dopiero wtedy zrobił kilka kroków w stronę ludzi siedzących najbliżej środka placu.
- Panowie, szukam pewnego osobnika, który uciekł w tę stronę - powiedział spokojnym, ale wyraźnym głosem.
- Nie chcę mu nic zrobić. Chcę tylko wiedzieć, co i dlaczego zabrał. - mówił rzeczowo, bez agresji. Jego spojrzenie jednak uważnie obserwowało reakcje ludzi wokół. Szukał najmniejszego gestu, napięcia w sylwetce, nerwowego spojrzenia albo próby odejścia.
Nie zamierzał zaczynać walki na środku placu.
Ale był gotowy na wszystko.[/quote]

Nie wiem czy jeszcze jakieś mam ważniejsze info wrzucać? Jak kontrole chakry itd? Czy powinno to być w hide?
Tak o, wygląd włóczni która chce zrobić z kryształu. Jest ona koloru Jadeitowego

Nazwa

Shōton no Jutsu: Reberu Di

Ranga

D

Najniższa ranga kontroli Uwolnienia Kryształu. Daje ona umiejętności podstawowe, dostępne większości shinobi z rodu Kōseki. Poprzez przesłanie chakry do otoczenia, shinobi może z Shōtonu wytworzyć podstawowe przedmioty, jak chociażby sztylety, miecze lub inne tego typu narzędzia mordu, ale też np. miski i talerze. Poziom ten jest dość łatwy do opanowania, lecz ma dwie duże wady - mały zasięg i ślamazarne tempo powstawania kryształu. Plusem jest za to wytrzymałość, która już wyjątkowo duża.

Statystyki

Siła kryształu

60

Szybkość kryształu

20

Wytrzymałość kryształu

80

Zasięg

Brak Skupienia

10 metrów

Pełne Skupienie

20 metrów

Wielkość Max.

Szerokość

2 metry

Wysokość

2 metry

Długość

2 metry

Skupienie

Przy braku skupienia wymiary wynoszą połowę pierwotnej wartości

Dodatkowe Możliwe jest podwojenie jednego wymiaru kosztem zmniejszenia o połowę pozostałych.

Koszt Chakry

E: 14% | D: 12% | C: 10% | B: 8% | A: 6% | S: 4% | S+: 2% (na turę)

[Ayumu]

"Ochotnik"
Misja rangi C (Senrankai)
Mumei
Kolejka 8/14+

Mumei postawił na bezpośrednią konfrontację. Na nieswoim terenie, gdzie poszukiwany przez niego złodziej mógł się zarówno ukryć, jak i całkowicie zniknąć. Ludzie byli niezainteresowani i traktowali go jak obcego, patrząc spode łba. Nikt nawet nie zainterweniował, gdy tworzył kryształowy kij. Ale gdy wystąpił na środek placu i zaczął mówić, skupił na sobie uwagę.

Reakcja ludzi była różna. Niektórzy ludzie nic sobie z tego nie robili. Usłyszał też pojedyncze "Spierdalaj!" Trochę ludzi się porozchodziło, nie chcąc problemów. Ale w tym momencie dostrzegł to, co chciał dostrzec. Nastolatek, który przed chwilą jeszcze się przechwalał kolegom, teraz zniknął. A z grupy dzieciaków szedł na niego, pewnym krokiem chłopak w czarnej masce i czarnych spodniach, pobrudzonych mąką. Nie miał czarnej tuniki, musiał pewnie ją już zdjąć, a był w białym podkoszulku.

- Szukasz guza, lamusie? - zapytał, będąc z 15 metrów od Mumeia. - Jak sklepię ci dupsko, Senrankai zobaczą, że sie nadaję na jednego z nich. - wyglądał jak jakiś nastoletni gangus, który walczył o uznanie, będący tak pewny siebie. Człowiek już ściskałby w kieszeni sakiewkę z kasą, jakby spotkał takiego cwaniaka w kominiarze w ciemnym zaułku.

Ludzie, widząc nadchodzącą konfrontację, odsunęli się na boki. Nikt nie chciał mieć problemów. Parę osób nawet gdzieś pobiegło, część weszło do domów, ale Mumei widział twarze w oknach, które ciągle go obserwowały.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Mumei]

Mumei uważnie obserwował reakcje ludzi na placu. Część z nich zignorowała jego słowa, inni rzucili nieprzyjemne komentarze, a jeszcze inni zaczęli się rozchodzić, najwyraźniej nie chcąc brać udziału w cudzych problemach. Dla młodego shinobi nie było to jednak najważniejsze. Jego wzrok zatrzymał się na kimś innym.
Z grupy nastolatków wyłonił się chłopak w czarnej masce i spodniach ubrudzonych mąką. Tunika gdzieś zniknęła, zastąpił ją zwykły biały podkoszulek. Szło od niego coś, co Mumei rozpoznał od razu, przesadna pewność siebie, typowa dla kogoś, kto bardziej chce udowodnić coś innym niż faktycznie wie, co robi.
Gdy odległość między nimi zaczęła się zmniejszać, Mumei przesunął włócznię z pozycji za plecami do przodu. Ujął ją pewnie obiema dłońmi, ustawiając grot lekko przed sobą. Nie był to agresywny gest, raczej czysta gotowość do obrony. Jeśli tamten spróbuje zaatakować w zwarciu, broń była już na miejscu.
Mimo napięcia zachował spokój.
To mogła być jego pierwsza prawdziwa walka poza treningiem. Czuł lekki stres, ale nie był to paraliżujący strach. Wręcz przeciwnie, znajome uczucie adrenaliny przypominało mu momenty z treningów. Szybsze bicie serca, wyostrzone zmysły, koncentracja na każdym ruchu przeciwnika.
Stanął stabilnie, lekko uginając kolana i obserwując chłopaka z maską. Nie wykonywał żadnego zbędnego ruchu. Czekał.
- Oddaj to, co ukradłeś, a rozejdziemy się w pokoju - powiedział spokojnie, nie podnosząc głosu.
- I powiedz mi jeszcze jedno - na moment zmrużył oczy, patrząc prosto na niego.
- Kim wy w ogóle jesteście? Co to jest Senrankai? - nazwa była mu zupełnie obca. Mieszkał tu od lat, a jednak nigdy jej nie słyszał. Być może nigdy nie zapuszczał się w takie dzielnice albo zwyczajnie coś go ominęło.
Mumei nie ruszał się z miejsca. Włócznia pozostawała przed nim, gotowa do użycia, ale jego postawa jasno mówiła jedno, wolał jeszcze porozmawiać, zanim sprawy przerodzą się w walkę.

  Ukryty tekst

[Ayumu]

"Ochotnik"
Misja rangi C (Senrankai)
Mumei
Kolejka 9/14+

Mumei się przygotował, tworząc kryształową włócznię. Piękną, jadeitową, wytrzymałą. Przygotowywał się na starcie fizyczne i pacyfikację młodzieniaszka. Widać było, że ludzie raczej ustawiają się w krąg gapiów. Miał świadków, że działą w walce z przestępstwem, że interweniuje w sprawie kradzieży i że nie był to zwykły napad na młodzieńca.
- Ukradłem? Ha! Dobre sobie - Na początku dzieliło ich koło 15 metrów, ale gdy skończył to mówić, zaczął biec w stronę Kosekiego, którego wzrok nagle się wyostrzył. I jak jeszcze niedawnno wydawałby mu się szybszy, to tym razem od razu mógł zauważyć, że przeciwnik porusza się w podobnym tempie do tego, co sam Doko potrafił.
- Jak Senrankai skończą, nie będzie takich posłusznych psów jak ty! - Zakrzyknął w biegu. W tym momencie do Mumeia doszła gorzka prwada. Gówniak nie do końca wiedział, o czym mówi. Tak jakby Senrankai było jakimś mitem, teorią spiskową w którą wierzy, a nigdy nie miał z nimi do czynienia. - DYSRUPCJA! HAHA! - Zawołał osiągając pułap 10 metrów, skąd bez ostrzeżenia, bez pieczęci, strzelił w stronę Mumeia z włócznią strumieniem wody. Lecący strumień nie wyglądał groźnie, ale też był pomiędzy nimi, przez co nie widział, co dokładnie się dzieje za nim.

A tuż obok lecącej wody, w oddali, jakieś 10 metrów za pozycją startową przeciwnika, czyli tam gdzie siedział przechwalający się gość, którego gdyby się przysłuchał, rozpoznałby po głosie, widział skórzaną torbę. Rzuconą na ziemię z czarną szmatą. Być może tuniką. Ale to ciągle jakies 25 metrów od aktualnej pozycji Mumeia, a przeciwnik pomiędzy.

  Ukryty tekst

[Mumei]

Mumei stał stabilnie, włócznia oparta pewnie w dłoniach, gdy chłopak ruszył w jego stronę. Już po pierwszych krokach zauważył coś istotnego, przeciwnik nie był tak wolny, jak mógłby się wydawać na pierwszy rzut oka. Poruszał się sprawnie, niemal na poziomie samego Mumeia. To wystarczyło, by młody shinobi potraktował go poważniej.
Słowa o Senrankai tylko utwierdziły go w przekonaniu, że chłopak bardziej powtarza zasłyszane frazy niż naprawdę wie, o czym mówi. Chaos, brak zrozumienia i potrzeba udowodnienia swojej wartości. Niebezpieczna mieszanka.
Gdy strumień wody wystrzelił w jego stronę, Mumei zareagował natychmiast. Nie próbował go ignorować ani przyjmować na siebie. Jednym płynnym ruchem starał przesunął się w bok, wykorzystując pracę nóg, jednocześnie ustawiając włócznię tak, by w razie potrzeby odbić lub rozproszyć część strumienia. Nie chciał tracić widoczności ani pozwolić przeciwnikowi wykorzystać tej chwili jako zasłony.
I wtedy to zobaczył. Za plecami chłopaka, dalej na placu, leżała skórzana torba. Obok niej czarna szmata, zapewne zrzucona tunika. To był jego cel. Cała ta sytuacja nagle stała się prostsza.
Mumei nie rzucił się od razu do ataku. Zamiast tego jego spojrzenie wróciło na przeciwnika. Chłopak był pomiędzy nim a torbą. Oznaczało to jedno — najpierw trzeba było go unieszkodliwić albo wyminąć. Jego postawa nie zmieniła się znacząco, ale napięcie w ciele było teraz wyraźniejsze. Włócznia delikatnie się przesunęła, ustawiona bardziej ofensywnie, choć nadal bez zamiaru zadania śmiertelnego ciosu. Mumei zrobił krótki krok w bok, utrzymując dystans i kontrolę nad sytuacją. Jego oczy śledziły każdy ruch przeciwnika, jednocześnie kątem oka pilnując położenia torby.
Plan był prosty. Nie wdawać się w zbędną walkę, jeśli nie będzie to konieczne.
Zneutralizować zagrożenie. Odzyskać torbę. Reszta mogła poczekać.

  Ukryty tekst

[Deku Orochi]

"Ochotnik"
Misja rangi C (Senrankai)
Mumei
Kolejka 10/14+

Walka rozpoczęła się na dobre, gdy młodociany złodziejaszek postanowił pokazać coś więcej niż słowa, które w dzisiejszych czasach znaczyły mniej niż nic. Jego zapał było widać od pierwszego skoku, gdy bez wcześniejszego uprzedzenia wybił się z ziemi, atakując techniką suito nu. Nie miał najmniejszego problemu z celowaniem, gdy mocny strumień uderzył prosto w bohatera zasłaniającego się teraz tarczą. Mumei rozproszył część obrażenia, gdy wodny bicz rozszedł się na ostrzu kryształowej włóczni. Broń zatrzeszczała głośno, jednak wytrzymała próbę zniszczenia, której poddał ją przeciwnik bez nazwiska. Mumei zareagował dobrze, jednak wciąż należało wykonać zadanie, którym było zdobycie skradzionej torby. Jego przeciwnik odbił się od miejsca, w którym zakończył swój atak, po czym wylądował zręcznie cztery metry przed bohaterem. Na jego twarzy pojawił się szaleńczy uśmiech, gdy bez oporów rzucił głośno w stronę swego oponenta.

– Myślisz, że twoja wola jest silniejsza niż moja wiara… Sprawdźmy to – W następnej chwili ustawił się w dziwnej pozycji, przytrzymując prawą dłonią znak barana. W jednej chwili całe pole walki zasłoniło się mgłą, a przeciwnik zniknął z oczu Mumeia. Ostatnim co usłyszał przed całkowitym pochłonięciem przez zasłonę niedoszłego złodzieja, były krótkie słowa pełne pogardy do świata, który otaczał użytkownika Suitonu.

– Zginiesz dla dobra sprawy… Tak musi być – Po tych słowach Mumei pozostał w całkowitej samotności, otoczony gęstą mgłą, przez którą nie przebijały się żadne promienie słońca. Atak przeciwnika mógł nadejść w każdej chwili. Jego było pewne, czas by przygotować się na kontratak.

  Ukryty tekst

[Mumei]

Gdy słowa przeciwnika wybrzmiały w gęstniejącej mgle, Mumei nie odpowiedział od razu ruchem. Nie dał się ponieść emocjom ani prowokacji. Jego oddech pozostał równy, spojrzenie skupione, a ciało napięte, gotowe do działania. W tej chwili nie liczyły się słowa, tylko to, co wydarzy się tu i teraz.

- Po prostu się poddaj… - powiedział spokojnym, pewnym siebie tonem.

Nie było w tym gniewu ani pogardy. Tylko chłodna ocena sytuacji. Mgła pochłonęła wszystko wokół w jednej chwili. Dźwięki przytłumiły się, światło zgasło, a przestrzeń zamieniła się w nieprzeniknioną biel. Mumei nie ruszył się od razu. Zamiast tego napiął mięśnie i wyostrzył zmysły, świadomy, że przeciwnik może zaatakować z każdej strony. Nie zamierzał jednak czekać biernie. Jedną ręką pewnie trzymał kryształową włócznię, utrzymując ją w gotowości. Drugą uniósł przed siebie i szybko ułożył pieczęć Barana. Chakra przepłynęła przez jego ciało i w jednej chwili została uwolniona.

- Fūton: Enshō no Kaze. - wypuścił technikę.

Potężny podmuch wiatru eksplodował wokół niego, rozchodząc się we wszystkich kierunkach. Powietrze zawirowało gwałtownie, rozrywając mgłę i rozpychając ją na boki. Biała zasłona zaczęła się rwać, odsłaniając fragmenty placu i możliwe położenie przeciwnika. Mumei nie czekał na pełny efekt. W chwili, gdy tylko dostrzegł jakikolwiek ruch lub zarys sylwetki, ruszył natychmiast. Odbił się dynamicznie od ziemi, skracając dystans w mgnieniu oka. Włócznia wysunęła się do przodu płynnym, kontrolowanym ruchem, skierowana na przeciwnika. Nie celował w śmiertelny punkt. Jego celem było szybkie, precyzyjne unieszkodliwienie, zanim przeciwnik odzyska inicjatywę.

  Ukryty tekst