Szlak transportowy

[Sayuri]

No i zaczął się teatrzyk. Mimo, iż chciała tego uniknąć i naprawdę po prostu pomóc koledze, to oczywiście Masakiyo musiał powiedzieć, co swoje. Naprawdę, bez tego chyba by się jeszcze bardziej rozchorował. Jednakże przez to przeszkodził jej w tym, by mogła mu pomóc, co oczywiście nie umknęło uwadze Takayamy. W sumie odkąd się ujawniła, to ona grała tutaj tak naprawdę pierwsze skrzypce. Akabane i Ayame wyjątkowo milczały. Chociaż bardziej to dziwne było dla niej drugiej. Może już też miała styczność z Takayamą i wolała się przy niej hamować? To by nie zdziwiło Sayuri, bo dość konkretną wiązankę kobieta puściła w stronę Masakiyo. Sama czerwonowłosa nie miała pojęcia czy to rzeczywiście niechęć do takich tanich tekstów czy wręcz niechęć do płci przeciwnej. A może jedno i drugie, kto wie. W każdym razie nie żałowała sobie. Wyraz jej twarzy też mówił wiele. Ona z nikim się nie droczyła, nikomu nie chciała sprzedać delikatnego pstryczka. Mówiła z pełną powagą, a każde jej słowo wyrażało dobitnie, jak zniesmaczona była tym, co zaprezentował młody mężczyzna. Jednakże wszystko ma swoje plusy, czyż nie? Przynajmniej teraz mogła go na spokojnie wyleczyć, a ewidentnie tego wymagał. Gdyby nie teraz, to później, ale skoro młoda Hyūga miała takie możliwości, to nie zamierzała z nich nie skorzystać.

Dokończyła leczenie, podczas którego w międzyczasie zerknęła na swojego pacjenta. Nie wydusił z siebie już ani słowa. Chyba był wystraszony i obrażony jednocześnie. Cóż, groźba więzienia nie była zbyt przyjemna. Jednakże Takayama uznała, że taki argument skutecznie do niego przemówi. I chyba miała rację.
- Gotowe. Jednak przez chwilę jeszcze nie szarżuj, Masakiyo-kun. - powiedziała cicho i odsunęła się od niego, kiedy lecznica aura wokół jej dłoni zniknęła.

Ruszyli w drogę. Najwyższa pora wracać do osady i może dowiedzieć się, co to wszystko miało na celu, skoro finalnie i tak nie pojmali żadnego Senrankai ani ich wszystkich nie zneutralizowali. Z tego, co czerwonowłosa kunoichi zdążyła zauważyć, to jednak nie tylko ona była zdziwiona obecnością Takayamy. Ta jednak dość szybko wyjaśniła, co tu się wydarzyło. I dlaczego. Jak najbardziej Sayuri była w stanie to zrozumieć. Im mniej osób wiedziało o tym, że to nie wcale lord Tao jest w lektyce, którą eskortują, tym większa szansa powodzenia obu misji. Poza tym otrzymali pochwałę od kobiety. A to nie byle co przecież! Od razu na twarzy czerwonowłosej rozpromienił się szeroki uśmiech, który zaraz zmienił się w nieco zakłopotany, kiedy ponownie oberwało się Masakiyo. Tak czy siak, wszyscy wiedzieli, że i on dobrze się spisał, dzielnie walczył, tylko po prostu jego styl bycia nie wpisuje się w upodobania Takayamy. Jakoś musiał z tym żyć. I pewnie się dostosować, co zresztą robił.
- Dziękujemy za wyjaśnienia, Takayama-sama. W sumie dzięki tajemnicy, lord Tao przekaże te ważne informacje. Zrozumiałe zagranie. - powiedziała, idąc gdzieś blisko Ayame, ale też niezbyt daleko od samej uczennicy Ryuunosuke. Mimo, iż nie do końca odpowiadał jej chłód, jaki z kobiety się wydostował, to podziwiała jej sztukę walki. Była szybka i niesamowicie precyzyjna. Tego wymagała walka łukiem. Ciekawe, ile musiała trenować, żeby osiągnąć taki poziom.

Tej nocy mogła już trochę pospać, więc ochoczo z tego skorzystała, jak tylko rozbili obóz. Jednak ta noc minęła naprawdę szybko. Na całe szczęście nic się nie wydarzyło, więc mogła wstać spokojnie, odświeżyć się i jeśli mieli w planach jakieś śniadanie, to rzecz jasna zamierzała też pomóc.
- I jak? Nie przysnąłeś ani na minutkę? - zapytała i klepnęła Masakiyo po ramieniu, szczerząc się do niego. Jakoś to wczorajsze milczenie praktycznie wszystkich, trochę jej dokuczało. Nie czuła skrępowania, tylko po prostu wyczuwała, że to inni się krępują, może trochę boją nie wypalić niczego głupiego. W sumie wczoraj sama nie była lepsza. Nie należała do gaduł. Przez chwilę nawet biła się z myślami czy nie wspomnieć uczennicy Ryuunosuke o tym, że Shirako nie żyje, ale... Czy powinna? Nie kojarzyła, żeby jakoś często ze sobą współpracowali, chociaż jakby powiedziała, że to ten, co rozdarł namiot przed Zlotem Czterech, to pewnie by skoajrzyła. Na samą myśl o tej sytuacji uśmiechnęła się lekko. Może i były z nim perypetie, ale zawsze na wesoło.
- Ayame-chan, nie śniłaś dzisiaj nic? - zagaiła, bo w sumie nie słyszała żadnych słówek od koleżanki. Być może spała na tyle głęboko, że nic do niej nie docierało. Ich dowódczyni też chyba miała okazję na spokojny sen, nie ryzykując obłapiania przez Masakiyo. Chociaż gonitwa była akurat zabawna.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 15/...

Lato 396 roku Sayuri Kampania C - Cień spod herbu Tao

Następny poranek zapowiadał się na kolejny ładny i spokojny dzień, podeszłaś do Masakiyo, który grzecznie się z tobą przywitał, po czym uśmiechnął w ten swój konkretny sposób, w momencie kiedy dzielił się swoimi "perłami" podrywu, jednakże w tej samej chwili dostrzegł Kogo rodu Hyūga, minę zrzedła mu niemalże jak za dotknięciem jakiegoś talizman. Niemalże natychmiast zgasł jego uśmiech, poprawił się, chrząknął i przygaszonym głosem odsuwając się od ciebie na pół metra odpowiedział:
- W porządku, dziękuję. Nie. Nie zdążyło mi się przysnąć, czujnie strzegłem naszego obozu.
Takayama w żaden sposób nie zareagowała, ale byłby to przejaw ludzkiej naiwności sądząc, że słyszy tego o czym rozmawiacie

Ayame zasś zdawała się być wypłoszona, kiedy do niej podeszłaś to aż podskoczyła ze strachu.
- Oooo Acchhhh... To tylko TY ! Chwała Amaterasu... - pauza na szybką modlitwę - ... Czy ja śniłam... Żartujesz... Ja dzisiaj wyśniłam same złe i parszywe rzeczy, ale to nie dziwota... - wyrzuciła z siebie dziewczyna -... podróżuje z nami zły cuch - powiedziała jeszcze cisze tak, że tylko ty byłaś w stanie to usłyszeć.
Kurohebi skończyła mówić, wskazując głową na Takayame, jakby sugerując, że to ona jest wszystkiemu winna.

Droga do osady nie była długa, a przynajmniej wam się nie dłużyła. W ciszy i spokoju dotarliście do budynku siedziby włądz, gdzie Akabane Z Takayamą miała złożyć niezbędny raport z misji.



Yukimura Masakiyo - KLIK
Kurohebi Ayame

Słowniczek

Yamauba - (山姥) - Górska wiedźma

Archiwum Głosów

Ichniejszy Senrankai
Tanaka Heihachi
Akabane Kohaku
Członek straży przybocznej lorda Tao
Takayama Yumi - KLIK
Urzędniczka

MISJA ZAKOŃCZONA SUKCESEM ! GRATULACJE !

Z/T

[Minari]

Na rezultat jej prośby, Minari nie musiała długo czekać. Kilka dni później, jedząc śniadanie przed wyjściem do pracy, dostrzegła jastrzębia, który wylądował na tarasie jej domu od strony ogrodu, zaglądając do środka przez rozsunięte drzwi. Widząc, że do nóżki ptaka została przywiązana wiadomość, Białowłosa podeszła bliżej i wyciągnęła ramię, tym samym przywołując ptaka do siebie. Był dobrze wyszkolony, więc na ten gest od razu wzbił się i wylądował na przedramieniu Minari.

- Piękny... - Rzuciła, przyglądając się mu przez chwilę z zachwytem.

Drugą ręką ostrożnie odwiązała wiadomość i rozwinęła mały kawałek papieru. Widząc wiadomość od Reiko, uśmiechnęła się ciepło, ale też zaintrygowały ją tajemnicze słowa o odwiedzeniu tablicy ogłoszeń. Najwyraźniej było tam coś ważnego, co powinna zobaczyć, więc w drodze do Szpitala na pewno to uczyni. Poczęstowała jastrzębia solidnym kawałkiem surowej ryby, w nagrodę za przyniesienie wiadomości, po czym napisała kilka słów na odwrocie i przywiązała do nóżki ptaka. Na koniec wyniosła go na zewnątrz i wypuściła, żeby mógł wrócić do swojego Pana.

Wiadomość

Dobrze. Miłego dnia. Kocham Cię.

Minari

Gdy wyszykowała się do wyjścia, wraz z Sumire opuściły dom i ruszyły w stronę centrum Shiroi-Iwy. Podchodząc bliżej Siedziby Władzy, dostrzegły tam spore poruszenie, więc chyba działo się coś ważnego. Przez myśl Białowłosej nawet przeszło, że może Reiko postanowił ogłosić ich zaręczyny, ale kiedy podeszła bliżej tablicy i dostrzegła ogłoszenie dotyczące ochrony uzdrowicieli, na jej usta wypłynął delikatny uśmiech i poczucie ulgi. A więc udało jej się w szybkim tempie wyegzekwować bardzo ważną zmianę, która zapewni większe bezpieczeństwo takim jak ona, czy Kudo. Była za to naprawdę wdzięczna Reiko, zwłaszcza że Senrankai byli coraz śmielsi i podchodzili coraz bliżej. Już miała odejść, gdy rozemocjonowany tłumek ludzi nieco się przesunął i Minari dostrzegła jeszcze jedno ogłoszenie. Zrobiła zdumioną minę, patrząc na ogłoszenie ślubu dziewczyny, którą poznała na biesiadzie po Zlocie Liderów, a która dała jej kryształowego kwiatka. Yukari. Ta sama, która unikała kwestii za mąż pójścia niemal jak ognia, teraz miała wyjść za Koseki Akirę.

- A to niespodzianka! - Powiedziała z mieszanką zdumienia i rozbawienia.

- Co się stało, Panienko? - Zapytała Sumire.

- Miałam okazję jakiś czas temu poznać Yukari-san. - Wyjaśniła starszej kobiecie, wskazując na portret młodej Koseki. - Raczej nie była zbyt przekonana do kwestii mariażu.

- Cóż, może Pan Akira totalnie zawrócił jej w głowie. - Stwierdziła z uśmiechem Sumire.

- Kto wie. - Zamyśliła się na chwilę Minari. - Mam tylko nadzieję, że to rzeczywiście z miłości, a nie z przymusu.

Aranżowane małżeństwa były w Karmazynowych Szczytach bardzo powszechną metodą w Klanach. Sama także miała wyjść za kogoś, kogo wybierze jej Dziadek, dopóki nie wydarzyła się sytuacja z Reiko. Miała to szczęście, że wyjdzie za mąż z miłości, a nie tylko z poczucia obowiązku i tradycji. Wiadomo, czasami takie aranżacje były trafione, czego dowodem byli jej rodzice, jednak trafiały się też sytuacje, że małżonkowie nie byli w stanie odnaleźć między sobą ciepłych uczuć i cierpieli. Co się wydarzyło u Yukari? Może warto będzie napisać do niej list i umówić się na kolejne spotkanie?

Wraz z Sumire ruszyły wreszcie do Szpitala, gdzie Hattori zapoznał ją z nowymi zmianami, których była w sumie powodem. Tak czy inaczej, mieli teraz w placówce swój własny, mały oddział, z którego typowano wojownika, mającego towarzyszyć medykom w terenie. Słysząc, że tym razem ruszy z Kudo trochę dalej i że droga może okazać się niebezpieczna, poprosiła swoją opiekunkę, żeby została w osadzie. Nie chciała narażać starszej kobiety na niebezpieczeństwo, bo mogłaby nie dać rady jej ochronić. Przywitała się też z Haną, która miała im towarzyszyć i po spakowaniu potrzebnych rzeczy ruszyli. Będąc już poza osadą na szlaku, Minari momentalnie uruchomiła swojego Byakugana, chcąc monitorować sytuację wokół nich, aby nie dać się zaskoczyć czy wpędzić w jakąś pułapkę.

Kasari Sumire - Klik!

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Kampania 2/...

Lato 396 roku Minari Kampania D - Czysta woda, spokojny sen

Ruszyliście pewnym krokiem szybko znajdując się poza obrębem osady Shiroi-Iwa. Kudo obrał trasę i choć szlak, którym mieliście okazję się poruszać choć nie należał do żadnego z głównych to i tak podróż była całkiem przyjemna.
- Wyłącz Byakugana... - zwróciła się do ciebie dziewczyna, chłodnym, nieprzystępnym tonem głosu. -... Szybkie przeskanowanie terenu czy w walce to jedno, ale użycie doujutsu podczas podróży to marnotrawienie chakry. Czeka nas ponad dwugodzinna podróż jak sądzisz ile chakry zużyjesz nim dotrzemy na miejsce ? Doko przy kontroli chakry jaką posiada większość Doko pozbawiłby się, pewnie z trzy czwarte energii o ile nie wszystkiego... - Przyjrzała ci się bacznie -... Jesteś medykiem, kontrola chakry powinna być większa, przeczuwam ubytek chakry o jakąś jedną trzecią... Nie sądzisz, że taka ilość bardziej przyda się do walki z Senrankai ? - zapytała na koniec kobieta
Uwaga była słuszna, a podróż rzeczywiście długa, jednak to od ciebie zależało czy posłuchasz rady kobiety... Musiałaś jednak mieć z tyłu głowy, że każda twoja decyzja niesie ze sobą konsekwencje.

Idąc dalej odezwał się zamyślony Nemunari
- Mizunomura to mała wioska, która całkowicie zajmuje się uprawą ryżu. Może okazać się idealnym miejscem do naszych prac, gdyż mieszkańcy zgłaszali, że kilkoro z ich dzieci bolą brzuchy. Nic poważnego, bardzo możliwe, że są tam problemy z higieną. - poinformował cię Kudo, który zdawał się być dobrze poinformowany.
Słońce świeciło w najlepsze, w raz z lekkim wiaterkiem, mógł tylko umilić wam wszystkich podróż, w którą się wybraliście.


Minęło około dwanastu minut z dwugodzinnej podróży. Nic co zagrażałoby waszemu bezpieczeństwo nie rzuciło ci się w oczy. Jednak za to dostrzegłaś klucz pięknych ptaków oraz małe stado jeleni, które wyglądały równie pięknie co majestatycznie.

Kudo Nemunari
Hana

Archiwum Głosów

Pierwszy mieszkaniec
Drugi mieszkaniec
Pierwsza mieszkanka

Słowniczek

Mizunomura (水の村) – "wioska nad wodą"

Z/T

[Sayuri]

Dwa dni minęły bardzo szybko. Zwłaszcza, że czerwonowłosa nie spędziła tego czasu na leżeniu i patrzeniu w niebo. Wciąż w jej głowie krążyły myśli dotyczące zadania, jakie powierzył im Reiko-dono. Nie mogła oprzeć się też myśli, że to była niebywała szansa, by spróbować odszukać na miejscu Azumę. Albo dowiedzieć się czegokolwiek na jego temat. Żyła w przekonaniu, że odwrotnie niż ona, on przez cały ten czas odkąd widzieli się ostatni raz, dużo trenował i zapewne miał już dużo poważniejsze zlecenia, niż ona. Nie wspominając o tym, że może był już Kogō?! Tak, zdecydowanie tak! Jeżeli jednak tak było, to być może ciężko będzie o spotkanie z nim. W końcu ktoś, z tak wysoką rangą, na pewno miał do wykonania jakieś duże wojenne zadanie.

Tego dnia była gotowa. Spakowała potrzebne rzeczy, trochę suchego prowiantu i rzecz jasna swój ekwipunek, bez którego się nie ruszała. Narzuciła też na siebie płaszcz, chociaż go nie związała na wysokości pasa. Pogoda nie rozpieszczała, poza tym nie wiedziała też, jak to będzie wyglądać w Ryuzaku. Ale cel był jeden na ten moment - udać się pod siedzibę władzy, gdzie miała spotkać się z resztą swojej tymczasowej drużyny. Podekscytowanie dawało o sobie znać. Serce biło dość szybko i mocno, na jej twarzy chyba nawet pojawiły się lekki wypieki, bo mimowolnie jej krok był dość szybki, a myśl o nadchodzącej przygodzie trochę ją nakręcała. Oczywiście nie na tyle, by zapomnieć o świecie i nie zauwazyć Takayamy, która już czekała w wyznaczonym miejscu.
- Dzień dobry, Takayama-sama. - odpowiedziała jej pogodnie, nie zrażając się chłodem w jej głosie. Skłoniła również lekko głowę, w końcu kobieta, chociaż niewiele starsza od niej, była tutaj znacznie wyżej niż ona.

I to by było na tyle, jeśli chodzi o rozmowę. Czerwonowłosa przez te kilkanaście minut zerknęła kątem oka na kobietę, może ze dwa razy, ale nie wyczuwała ani nie widziała od niej żadnej chęci rozmowy. W sumie i tak zaraz pojawił się pan Daiki, więc również skłoniła się w jego kierunku w geście powitania, nie żałując sobie pogodnego uśmiechu. Nawet w ten niepogodny czas! I w sumie już tylko brakowało Sory, ale jak Sayuri mogła się przekonać przy pierwszym spotkaniu w siedzibie, tak i teraz chyba niezbyt się seininowi śpieszyło. Młoda Hyūga co jakiś czas przystępywała z nogi na nogę, mając wrażenie, że zaraz wejdą jej w tyłek. Nawet pogoda zdążyła złagodnieć, nim w końcu się pojawił. I jak gdyby nigdy nic. Ze słonecznikami w dłoni. Na ten moment nawet nie śmiała się odezwać, by zwrócić mu uwagę, ale Takayama nie zamierzała pozostawić tego bez komentarza. Mimo to, mężczyzna zdawał się nie brać tego do siebie. Oj, zdecydowanie był lekkoduchem! Oczywiście czerwonowłosa kunoichi popierała bycie dość wyluzowanym, ale do pewnych rzeczy też miała jednak dość sztywne podejście. Nie zamierzała się jednak z tego powodu gniewać, w końcu Lider Hyūga wiedział co robi, łącząc ich w drużynę. I w sumie Sayuri chciała korzystać z tego pogodnego nastawienia pana Sory.

Nieco zaskoczona, otworzyła oczy szerzej, kiedy mężczyzna podsunął jej kwiaty pod nos. Zamrugała parę razy, przyglądając się im. Oczywiście, że były piękne! Już samo jej spojrzenie mogło to potwierdzić, ale nim wydobyła z siebie słowa, Daiki również dołożył swoje pięć ryō co do postępowania seinina. A ten dalej swoje. W sumie z perspektywy Sayuri było to dość zabawne, więc patrząc na Sorę, który zbywał starszego mężczyznę i po prostu ruszył przed siebie, uśmiechnęła się z rozbawieniem i pokiwała głową.
- Piękne, piękne. - mruknęła pod nosem, jakby w odpowiedzi na wcześniejsze pytanie seinina i również ruszyła za nim. Już się wystarczająco nastali. Powóz też nie był złym pomysłem, skoro przed nimi miała być długa droga. I jak zostało zarządzone, tak też się stało. Byli już na szlaki, usadzeni wygodnie w powozie, więc trochę mogli odpocząć. Gdy Sora się odezwał, od razu na niego zerknęła, ciekawa co też ma do przekazania. I wyglądało na to, że chciał oddać dowodzenie Daikiemu. Czy Sayuri uważała to za dobry pomysł? Czy Sora w ogóle będzie go słuchał? W sumie ciekawe, czy meżczyzna jest taki sam, kiedy dochodzi do jakiejś konfrontacji, walki czy cokolwiek, gdzie musi jednak wykazać się czymś innym, niż ospałym podejściem.

Widząc zachwyt seinina, Sayuri zerknęła w bok, szybko odszukując kwiaty. Tak, były naprawdę cudne. I tu Sora wykazał się niebywałą szybkością. Jak szybko zniknął z powozu, tak szybko wrócił. W międzyczasie chyba jednooki mężczyzna pomarudził pod nosem, ale nie była do końca pewna, czy wszystko dobrze usłyszała, dlatego nawet nie spojrzała w jego stronę. Zamiast tego jej spojrzenie utknęło w hortensji, którą dostała od Sory.
- Przyroda wie, co robi. Są cudne, Sora-sama. - powiedziała, korzystając z chwili i wąhając kwiatka. Bez ingerencji człowieka, gdzieś przy szlaku, po prostu rosły takie piękności. Za to kochała lato. Ciepło, przyjemne, pachnąco.

Niewiele, naprawdę niewiele brakowało, kiedy padło pytanie od Sory w stronę Sato, aby młoda Hyūga wybuchnęła śmiechem. Gdyby ktoś wtedy na nią patrzył, to z pewnością zauważył, że jej ciało drgnęło, a ona zacisnęła usta, starając się pwostrzymać uśmiech. No dobra, może to nie było zbyt miłe, ale nie sądziła, żeby seinin chciał obrazić mężczyznę. Raczej się z nim droczył, podkreślając przy okazji piękny zapach kwiatów.

- Ile może nam zająć podróż do Ryuzaku? - zapytała trzymając kwiat w dłoni, chcąc trochę zmienić temat, ale też dowiedzieć się, jak to będzie wyglądać. Nie była tam nigdy, znała tyle, co mapę. Ale każdy mógł mić inny rytm. Doświadczeni podróżami, mieli już pewne spostrzeżenia i własne wytyczne, jak długo powinna taka podróż przebiegać. Gdzie ewentualnie się zatrzymać i na jak długo. A nóż, może przy okazji ktoś wspomni o jakimś swoim wypadzie w te strony? Może opowie coś ciekawego i istotnego?