Las wokół Hachimantai

[Uchiha Hiromi]

15/14

Widział ktoś Uszatka?
Misja C - Uchiha Yumi

---

Dziewczynka, ukryta do tej pory za grubym pniem, wzdrygnęła się na dźwięk jej głosu. Jej duże, przerażone oczy wpatrywały się w Yumi. Widziała łzy, widziała trzęsące się dłonie, ale nade wszystko widziała te nowe, demonicznie czerwone oczy błyszczące w półmroku. Strach walczył w niej z wdzięcznością. Dziecko przełknęło z trudem ślinę, zacisnęło małe piąstki na brudnym materiale swojego ubrania i stawiając ostrożne, niepewne kroki, zbliżyło się do krzaków.

Uszatek, wielkouchy lis, zapiszczał cicho, gdy drobne dłonie wyciągnęły go z krzaków. Zwierzę od razu wtuliło się w ramiona dziewczynki, drżąc równie mocno co ona.

Satoru, młody wilczek, przez dłuższą chwilę wpatrywał się w Yumi. Jego zwierzęcy instynkt wyczuwał potężną zmianę w drapieżniku, którym się stała. Zamiast uciec w panice, podszedł o dwa kroki bliżej. Pochylił łeb, cicho, niemal z szacunkiem zaskomlał, po czym odwrócił się i trącił nosem łydkę dziewczynki, ponaglając ją do ucieczki.

Dziecko spojrzało na kunoichi po raz ostatni.

- D-dziękuję... - wyjąkała cicho, dygając niezgrabnie. Odwróciła się na pięcie i wraz z lisem w ramionach oraz wilczkiem u boku, rzuciła się do biegu, znikając w gęstych zaroślach.

Yumi została zupełnie sama. Dym powoli się rozwiewał, a do głosu zaczęły dochodzić naturalne dźwięki lasu - śpiew ptaków i szum wiatru w koronach drzew, które zdawały się nie dbać o tragedię, jaka właśnie się tu rozegrała. Sharingan w jej oczach wciąż płonął, zmuszając ją do patrzenia na konsekwencje własnych decyzji z bolesną, bezlitosną ostrością. Granica została przekroczona, a droga kunoichi, pełna krwi i śmierci, właśnie szeroko otworzyła przed nią swoje podwoje.

Misja zakończona sukcesem. Ale jakim kosztem?

Dialogi:
Mężczyzna
Dziewczynka