Sztab Generalny Ryuzaku

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Rozmowa była trudna. Noritsune był typem osoby, która nie lubiła jak działy się rzeczy bez jego kontroli, a Takeru w pewnym momencie spanikował i musiała mu powiedzieć, że zakażenie jeszcze nie przechodzi z człowieka na człowieka - miała na to informacje z raportów oraz od dowódcy obozu.

- Inaczej nie wzięłabym tego dziecka ze sobą.

Amaya cały czas irytowała Hiromi i dziewczyna chciała coś warczeć w jej stronę, uznała jednak, że staruszki nic nie przekona i równie dobrze, Hiromi mogła walić głową w ścianę. Z lekkim oburzeniem jedynie pod nosem burknęła, że to "Amaya kazała rozpalić pochodnie", ale mógł usłyszeć to jedynie Azuma. Nie odczuwała potrzeby naprawdę kłócić się - bo prawdopodobnie byliby zaatakowani tak czy inaczej i gdybanie nie miało najmniejszego sensu. Chciała jedynie, żeby Azuma był świadomy, że Hiromi nie była idiotką, a całe ryzyko, które było podjęte, było dla korzyści misji. Żeby wiedział, że Hiromi sobie radzi.

- Przecież nie chodziło mi o tych buraków, co nas zaatakowali, tylko jakbyś została to też trafiłabyś na te Harpie. A co do słuchania… moim zadaniem było zbadać to z punktu widzenia medyka. Rady są bardzo miłe, ale nieprzydatne, kiedy rozkazy są inne. - Hiromi nabrała powietrza. - I wiem, że pewnie przeżyłaś już dużo, wiele osób zginęło, na których ci zależało, ale proszę, nie mów w ten sposób o Yoshirze. Tym bardziej, że jej śmierć i poświęcenie dało nam wiele informacji.

No ale to była rozmowa głównie między Amayą i Hiromi. Jashinistką oraz medyczką. Kobiety różniły się od siebie niemal całkowicie. Wiekiem, filozofią życiową, doświadczeniem i… ha, nawet kolorem włosów. Hiromi jednak poczuła trochę współczucia do starszej kobiety, bo ta była już zbyt cyniczna.

Rozmowy nad mapą były ciekawe i Hiromi, mimo zmęczenia, z ciekawością wysłuchała planu Azumy i całej otoczki z księżniczką. Ona sama za to została poproszona o zajęcie się sprawą mogił, byle nie tutaj. Przez chwilę patrzyła na mapę, kiedy reszta rozmawiała o planie Azumy. Próbowała znaleźć miejsce, które byłoby wystarczająco oddalone od wszystkich, a jednocześnie wystarczająco blisko, aby łatwo się kontaktować i dostawać na pole bitwy, jeżeli będą tam mogiły. I łatwo i bezpiecznie można było transportować rannych.

Kiedy miała szansę dotknęła mapy.

- Tutaj, w lesie. Mamy drogę, którą można transportować zapasy, będziemy wystarczająco ukryci, żeby nie rzucać się w oczy. Możemy tam też postawić poważniejszy szpital i laboratorium. Będzie trzeba medyków, jeżeli chorzy będą przysyłani. Chorzy będą potrzebni do badań nad lekarstwem, a medycy - do utrzymywania ich przy życiu. A skoro już będą pod ręką, to w bezpiecznym miejscu można też pozwolić dochodzić do siebie żołnierzom i shinobim. A skoro już będzie laboratorium, to możemy też popracować nad innymi rzeczami… - Hiromi mówiła te słowa pewnie, chociaż dość ostrożnie. Nie miała doświadczenia w dowodzeniu, ale miała doświadczenie w zajmowaniu się chorymi i rannymi. - Emi-dono, jeżeli miałoby się to udać, potrzeba by dużo zapasów i to byłby drogi obóz, ale uważam, że jeżeli mamy mieć jakieś szanse, powinniśmy w to zainwestować. Potrzebujemy leku, a i tak potrzebujemy postawić porządny "szpital", żeby żołnierze mogli wrócić do walki. Jeżeli Emi-dono się zgadza, wyruszę w to miejsce, żeby porozmawiać z miejscowymi na ten temat. - Spojrzała na Noritsune. - Będę wysyłać raporty raz na tydzień.

Hiromi mówiła to, jakby miała zostać dowódcą tego całego przedsięwzięcia, ale tak naprawdę odpowiadała tylko na to, o co ją zapytali. Była Akoraito. W sprawach wojskowych miała niewiele do powiedzenia, ale ogólnie była wygadana. Jakoś by sobie poradziła z dowodzeniem, ale też wszystko byłoby w porządku, gdyby przydzielili jej dowódcę, który po prostu pozwoliłby jej pracować.

Dalej znów rozmawiano o planie Azumy, a Hiromi się wycofała. Czuła już duże zmęczenie i naprawdę musiała wyczyścić i zająć się swoimi ranami, najlepiej się przespać lub wypłakać. W tej chwili nawet jej nie obchodziło, że złamie wszelkie protokoły i pójdzie spać do namiotu Masahiro lub Azumy, w zależności od tego, czyj namiot miałby być bliżej.

Z wdzięcznością przyjęła czarkę wina od Amayi, wiedząc, że jeszcze będzie potrzebowała trochę trunku, żeby się rozluźnić i zasnąć. Kiedy piła wino, Noritsune się zirytował na plan Azumy oraz na to, że jego wino znikało zbyt szybko. Hiromi spojrzała na mężczyznę zmęczonym spojrzeniem swoich ciemnych oczy i pociągnęła kolejny łyk, bez cienia skruchy.

Kiedy skończyła je, ukłoniła się z szacunkiem generałom i dowodzącym, a także Chinatsu. Mimo zmęczenia, inteligencja dziewczyny ją zafascynowała i miałaby nadzieję kiedyś z nią porozmawiać. Hiromi pomyślała, że ta byłaby wspaniałą przyjaciółką.

- Masahiro-dono, złożę pełen, dokładny raport, kiedy zajmę się swoimi ranami i zanim udam się na spoczynek. Emi-dono, będę gotowa na kolejną misję jutro rano. Proszę mnie wezwać, jeżeli będę potrzebna wcześniej. Azuma-dono - tutaj Hiromi się uśmiechnęła i spojrzała na Azumę z uśmiechem, który on doskonale znał. Widziała wcześniej, jak ją próbował uspokoić, żeby nie martwiła się wszelakimi księżniczkami. W ciszy patrzyła na niego nieco dłużej, niż powinna. - Jestem pewna, że nie zawiedziesz.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Podróż na północny-zachód minęła Tsuyoshiemu i Kenjimu zaskakująco spokojnie. Była to pierwsza okazja, żeby sprawdzić wierzchowce w warunkach nietreningowych. Szybko okazało się, że są to znakomite konie najwyższej klasy. Kuzyni pierwszego dnia drogi ścigali się co jakiś czas na trasie - a to na prostych odcinkach, a to pod górę, a to przez pola, zbaczając z drogi. Wszystko w pełnym rynsztunku, czyli dokładnie tak, jak będzie to miało miejsce w warunkach bojowych. Zwierzęta sprawowały się jednak znakomicie - lepiej, niż jakiekolwiek inne wierzchowce, których okazję miał dosiadać tak Tsuyoshi, jak Kenji. Oba miały również niemal bliźniacze możliwości fizyczne, bo na każdym terenie szły one łeb w łeb, bez wyraźnej przewagi. Wszystko to świadczyło o tym, że prezent od rodziny Nakano był znamienity pod każdym względem, co Uchiha musieli przyznać przed sobą po wszystkim.

Kolejne dni drogi mijały już spokojniej. Mężczyźni nie podłączali się do żadnego z oddziałów ani do żadnej z karawan, które sunęły nieubłaganie na północny zachód. Widać było, że wojska znowu się zaktywizowały. Pierwszy raz od najazdu Dzikich można było też napotkać sporo oddziałów z samego Ryuzaku no Taki, a nie tylko wojska walczące pod sztandarem czerowo-białego wachlarza. Kuzyni wybrali jednak samotną drogę, głównie ze względu na to, że żaden z tych oddziałów, nawet konny, nie mógł dotrzymać im tempa. Oni jechali we dwóch, nie byli objuczeni bagażami, nie limitowały ich też służby kwatermistrzowskie, wozy z zaopatrzeniem, postoje, i tak dalej. Zatrzymywali się tylko wtedy, gdy już naprawdę musieli. Nawet posiłki poza śniadaniem i kolacją spożywali na koniach. To szybkie tempo jakie sobie narzucili wynikało z tego, że nie chcieli stracić już nawet jednego dnia walk więcej. I to nawet mimo niepewności, jaka wkradała się do ich serc, gdy patrzyli w przyszłość.

W końcu jednak, po kilku dniach podróży w szybkim tempie, dotarli na miejsce. Jeszcze na długo wcześniej wiedzieli, że zbliżają się do głównego obozu, o czym świadczył coraz większy tłok na drogach, częstsze straże i rozlokowane wokół oddziały. Sam sztab generalny był miejscem sporych rozmiarów, które swój początek musiało wziąć od wykarczowania niewielkiej polany. Przedsięwzięcie najwyraźniej szybko się rozrosło, a Tsuyoshi i Kenji przyjechali do czegoś, czemu najbliżej było do prowizorycznego miasta.

Wjeżdżający do obozu wnukowie Kazuyi prezentowali się znakomicie. Już same potężne, kare wierzchowce robiły wrażenie. Do tego dochodziły również idealnie wypolerowane, czarne zbroje z symbolami klanu Uchiha, a także ich rodu. U Tsuyoshigo widoczne było jeszcze wakizashi z czarną rękojeścią u boku, a także majestatyczne guan dao z taką samą rękojeścią, przypięte w specjalnym mocowaniu do siodła. Jego długie, czarne włosy opadały luźno spięte na tylną część zbroi. Godnie reprezentował swoją rodzinę, choć oczywiście właściwy sprawdzian dopiero nadejdzie.

Po wylegitymowaniu się odznaką Kōgō (zapewne wielokrotnym) i odstawieniu koni na przeznaczone do tego miejsce, Tsuyoshi i Kenji się rozdzielili. Kenji spotkał jakiegoś towarzysza broni z Wąwozu Kagane, który porwał go do "swoich". Było to zrozumiałe, dlatego Tsuyoshi pożegnał się, klepnął go solidnie, po bratersku w ramię i życzył mu - zupełnie szczerze - powodzenia, niezależnie od tego, gdzie wrzuci go wir wojny. Sam natomiast rozejrzał się po obozie. Panował tu naprawdę spory ruch - można powiedzieć, że jak w mrowisku. Naszemu bohaterowi to jednak nie przeszkadzało. Dobrze się w tym odnajdywał i starał się wyłowić wzrokiem najbardziej charakterystyczne jednostki, szczególnie dowódców. Nie chcąc jednak tkwić bez celu, skierował się do miejsca, które wyglądało na punkt "zgłoszeń". Ewentualnie, gdzieś indziej albo do kogoś innego, kto wyglądał na zajmującego się przydziałami.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma (+ gościnnie Hiromi)

---

Posty
Kolejka 5/X

---

Zarówno Azuma, jak i Hiromi przekazali to, czego oczekiwał od nich Noritsune. Po pierwsze, Azuma wyjaśnił jaki miał plan podbicia Takamori. Plan był dość prosty - Azuma zamierzał po pierwsze skompletować drużynę, która pozwoli mu... cóż, poznać Takamori? Albo raczej ludzi, którzy sami znają Takamori. Chciał, by jakość nadrobiła liczebność. Z drugiej zaś strony, Sugyiama miał dowodzić armią w celu natarcia na miasto, gdy Azuma da odpowiednie sygnały dymne. Jeden i drugi znał je spod Shinsengumi, więc koordynacja nimi powinna być skuteczna. Azuma miał zasygnalizować, kiedy księżniczka będzie zabezpieczona.

Emi słysząc to westchnęła, Chinatsu popatrzyła na kobietę pytająco i skinęła głową, jakby... rozumiejąc reakcję kobiety. Amaya zaś przewróciła oczami, ale tego Azuma nie widział, tylko Hiromi, które wspólnie wypijały wino Noritsune.
- Ten plan miałby szansę się udać, tylko problem w tym, że... - zaczął delikatnie Sugiyama, lecz nie dane było mu skończyć.
- Że to nie jest misja solowa, Azuma-san. - dokończyła za niego Chinatsu.
- O, właśnie to. - mruknął. - Chęci masz dobre, ale to nie czas, byś brał wszystko na swoje barki, młody Azumo.

Chinatsu pokręciła głową i spojrzała na Ciebie.
- Plan sam w sobie jest dobry. Nawet, mógłby się udać, ale ponownie - w tym planie, który przedstawiłeś, jest... jeden drobny mankament. - na chwilę umilkła. - Mianowicie Ty. Owszem, gdybyś był Kogo, to jak najbardziej, moglibyśmy wysłać grupę ludzi do tego miejsca i wyeliminować wroga, ale napewno nie możemy wysłać tam Ciebie. Azumo, musisz zrozumieć, kim jesteś.

Strateg odchrząknęła.
- Jesteś jednym z czterech generałów. Jednym z czterech filarów, które utrzymują ten sztab w całości. Musisz zrozumieć, że już nie jesteś shinobim. Teraz jesteś dowódcą. Twoją rolą nie jest już wchodzenie sam we wroga i używanie zdolności by go pokonać, ale prowadzenie dziesięć tysięcy żyć. Jeżeli cokolwiek Ci się stanie, jeżeli stracimy jakiegokolwiek generała, nie obronimy się przed Dzikimi. Nawet, jeżeli tego nie czujesz, to ludzie Cię znają i wiedzą, kim jesteś. Inaczej mówiąc, wiem, że tego nie przyznasz, ale prawda jest taka, że Twoje życie jest warte więcej niż te dziesięć tysięcy żyć. Tak to wygląda na wojnie. Stałeś się indywidualnością, której ceny nie da się zmierzyć... i teraz pójdźmy krok dalej. Chcesz zebrać drużynę... powiedzmy dziesięciu Kogo, którzy pójdą z Tobą do miasta i... i co dalej? Nawet, jeżeli zakradniecie się do przeciwnika, jeżeli złapiecie go bez ochrony i zabijecie, to nadal w najgorszym przypadku będziesz w mieście z najlepszymi naszymi ludźmi otoczony wojskiem składającym się z kilku tysięcy ludzi. Teraz w drugą stronę - nawet, jeżeli Ty przeżyjesz, to nadal stracimy kilku weteranów rangi Kogo, którzy są zasobami deficytowymi na tej wojnie. Tak, wiem, że zasugerowałam taką opcję, ale nie dla Ciebie bezpośrednio. I... to raczej przy zdecydowanie lepszym wywiadzie, którego nam brakuje. Z drugiej strony nie wiem czy znalazłbyś kogoś, kto jest zaznajomiony z osadą. - dokończyła, na koniec zciszając głos.

Nastała na chwilę cisza.
- Mówcie mu że otwarcie, bo kręcicie dookoła. - powiedziała nagle Amaya, machając rękoma do góry, po czym odwróciła się do Azumy. - Przestań uciekać od odpowiedzialności i poprowadź tych ludzi do boju. Musisz się gdzieś nauczyć dowodzić, a nie masz lepszego pola treningowego, niż szturm na miasto opanowane przez bandytów!
- Bacz na słowa, kobieto. On nie ucieka od odpowiedzialności, tylko stara się wziąć wszystko na swoje barki, jak zwykł to robić przez całe życie. - zagrzmiał Sugiyama, jednak Amaya niezbyt się go wystraszyła. - Ale strateżka ma rację. Zbyt ryzykowne, byś wszedł do osady sam, albo z obstawą. Powinniśmy podejść do sprawy dużo bardziej na chłodno.
- Musimy wykorzystać wojska, by jak najbardziej zminimalizować ryzyko jej utraty. Mamy dużą przewagę liczebną, mamy siłę kilku shinobich, a przede wszystkim samego seinina Uchiha. Pochylmy się nad strategią. - powiedziała, po czym wzięła jeden ze swoich zwojów w tubie, wyjęła i wyłożyła na środku.

Był to bardzo ogólny rzut na osadę. Dziewczyna wzięła kawałek kredy i zaczęła po nim nanosić różne zmiany. Narysowała Takamori, dodała do tego główne drogi, po czym naniosła siedem kółek.
- To jest Takamori. Wiodą do niego trzy główne trakty. Południowy od nas, wschodni od Dzikich i zachodni od Kaminari. Oprócz tego, jest dróżka z lewej strony, która wychodzi na osadę widoczną z podzamcza. - Chinatsu dała kredę Azumie. - Zastanów się. Ten plan powinien wyjść od Ciebie. Masz dziesięć tysięcy wojsk. Jak tylko opuścisz Sztab, Takamori się zorientuje, że do nich idziesz. - powiedziała, delikatnie się uśmiechając. - Jakbyś do tego podszedł? Jeżeli ja wymyślę plan za Ciebie, to gdy coś pójdzie nie tak, nie będziesz wiedział co zrobić. Musisz poczuć wojnę, bo plan na wojnie ma się na pierwsze pięć minut. - skrzywiła się. - Przepraszam, nie chcę wyjść na przemądrzałą, ale... naprawdę chcę wygrać tę wojnę.

Kiedy Azuma miał chwilę, by się zastanowić, Hiromi wyjasniła trochę dalej plan, który miała ona. Chciała zagarnąć ziemię, chciała postawić tam punkt medyczny i laboratorium. Ogólnie... szpital. Do tego zamierzała zaangażować Emi, która miała jej pomóc to wszystko zorganizować. Propozycja Hiromi była bardzo zaawansowana, ponieważ po drodze był mały problem.
- Rozumiem Twój entuzjazm, Hiromi-kun, ale widzę jeden problem.
- Jeden problem? Widzisz jeden problem w tym, że dziewczyna chce zrobić jakiś... punkt medyczny chuj wie gdzie, w jakimś lesie, gdzie latają jakieś ptaki i co najlepsze, to nawet nie jest kontrolowana przez nas osada? Przecież ten cały plan to jakaś prowokacja! - ponownie, Noritsune nie był zachwycony tym co słyszy, ale chyba jeszcze bardziej był zły tym, że mu wychlałyście właśnie całe wino, bo Amaya próbowała polać jeszcze sobie, ale... już nic nie było.
- Sam jej powiedziałeś, że ma badać mogiły i wszystko jej zorganizujesz, głupcze. - powiedziała Amaya, ewidentnie rozbawiona. Ponownie, Rintaro machnął jej ręką, by nie obrażała Noritsune, jednak Amaya wzruszyła ramionami.
- Coś Ty do mnie powiedziała... Kim Ty w ogóle jesteś?
- Amaya Kioto. Można powiedzieć, że pełni rolę... coś... w rodzaju inkwizytorki w naszej wierze. - uśmiechnął się kapłan, ale na jego twarzy widać było nutę szaleństwa. - Amaya jest bardzo skuteczna w tym co robić, chociaż jej język często jest niezrozumiały dla młodych ludzi, tacy jak Wy.
- Chcesz, by ten smark sam zbadał cały problem, bo chcesz sobie zrobić broń z czegoś, czego nie rozumiesz, a kiedy już przedstawiła Ci plan, który nie jest aż taki zły, to na nią grzmisz. Masz szczęście, bo gówniara chce od Ciebie tylko pieniędzy i kilku transportów z budowniczymi, a nie pełnego zaangażowania się w to Ciebie czy kogoś innego.
- No właśnie! Chce pieniędzy! Nie przypominam sobie, bym mówił w którymkolwiek miejscu, że chce budować jakieś... jakieś kurwa szpitale polowe, czy coś w tym stylu! - zamachnął Noritsune. - Ta wojna jest droga. Bardzo droga. Poza tym, wymaga zaangażowania w to całej logistyki, którą ma dowodzić Uchiha Emi.
- Mi akurat to nie przeszkadza. - wzruszyła ramionami. - Mam tworzyć łańcuchy zaopatrzenia na tej linii, więc z czysto praktycznego podejścia, miejsce, które wskazała Hiromi-kun znajduje się na mojej liście.

Noritsune nastroszył się, ale potem odwrócił, żeby złapać powietrza. Jeszcze nie zdecydował.
- Los chciał, że akurat w moim wojsku jest wakat na kierownika zespołu medyków, a Hiromi ma referencje, które interesują mnie bardziej niż cokolwiek. - uniosła wysoko brodę. - Referencje mojego męża. Dlatego, na podstawie prawa wojennego, w tej chwili mianuję Hiromi Uchiha kierownikiem zespołu medyków, której pierwszym zadaniem będzie stworzenie punktu medycznego, epidemiologicznego i centrum badań nad mogiłą w osadzie Morikune. - powiedziała dumnie. - Tym samym nadaję jej status trzysetnika w mojej armii.
- Akoraito kierownikiem iryoninów? Dobre sobie. - powiedział Takeru, lekko podśmiechując się.
- Masz rację. Hiromi Uchiha już dawno zasługiwała na awans, ze względu na swoje zasługi. Tym samym, mianuję ją Sentokim klanu Uchiha.
- A kim Ty jesteś, by dawać awanse w klanie? - zapytał, parskając śmiechem. - Widać, że próbujesz ją podciągnąć w górę, bo pracuje u Twojego męża. Typowa faworyzacja.

To nie spodobało się Emi, która otworzyła usta, by coś powiedzieć, lecz wyprzedził ją ktoś inny.
- Przyjmuję Twoją rekomendację, Emi-san. Hiromi tym samym otrzymuje status Sentokiego klanu Uchiha, a także awans na trzysetnika w armii Emi Uchiha. - powiedział dostojnie. Noritsune odwrócił się do niego, chcąc coś powiedzieć, lecz Masahiro był silniejszy. -Tym samym, klan Uchiha zapłaci za wszystkie rzeczy związane z operacją badań nad mogiłami, jak również otworzeniem punktu medycznego w osadzie Morikage. Ryuzaku nie musi obawiać się o finansowanie tej sprawy, gdzie klan Uchiha zrobi to z pełną dumą, mogąc tak bardzo przyczynić się do rozwoju naszego sojuszu.

I to był moment, który przekonał Noritsune, bo popatrzył na Masahiro i skinął głową.
- Wasze wewnątrz klanowe awanse mnie nie interesują, ale zacząłeś mówić językiem, który mnie interesuje. Skoro klan Uchiha bierze odpowiedzialność za wszystko, w tym finansową, to wyrażam na to oficjalną zgodę. - po czym spojrzał na Hiromi. - A Twoje raporty, będa trafiać do mnie. Bezpośrednio do mnie. Oczekuję statusu na początku każdego tygodnia. Co odkryłaś, jak odkryłaś i ile mnie... w sensie was to kosztowało. I kiedy spodziewasz się wyników, a także jak zastosować to jako broń. - spojrzał na Amayę. - A Ty będziesz jej pilnować, skoro jesteś taka mądra i doświadczona.
- Oh, nie zrozumieliśmy się, skarbie. - zaśmiała się delikatnie. - Mi rozkazuje jedynie Lord Jashin w swojej niewątpliwej mądrości. Nie podlegam pod Ciebie, kimkolwiek by Cię nie mianowali... śmiertelniku.
- Eckem... omówimy to jeszcze, Amayo. Narazie nie podejmujmy pochopnych decyzji.

Noritsune spojrzał na Emi, Masahiro i na końcu na Hiromi.
- Omówcie szczegóły i wróccie do mnie z informacją, kiedy zaczynacie i jak wygląda plan od początku do końca. - Noritsune skierował się do Azumy z kredą. - No i co wymyśliłeś?

Hiromi Uchiha - awans na Sentokiego klanu Uchiha i trzysetnika w Armii Emi Uchiha.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Azuma]

Azuma przyjął słowa Chinatsu i Sugiyamy w milczeniu. Choć instynkt podpowiadał mu, że sam poradziłby sobie najlepiej, zrozumiał argumenty strateżki. Bycie generałem oznaczało, że jego śmierć byłaby gorsza niż utrata oddziału – byłaby symbolem klęski i paraliżem dla całej armii. Przełknął tę lekcję z chłodnym profesjonalizmem.

Kiedy Masahiro ogłosił awans Hiromi i sfinansowanie jej badań, Azuma poczuł ulgę i dumę. Nie patrzył na Takeru, którego kpiące uwagi jedynie go irytowały. Zamiast tego wymienił z Hiromi krótkie, ale wymowne spojrzenie. Fakt, że została Sentokim i dowódcą, sprawiał, że nie była już tylko medyczką na tyłach, ale pełnoprawnym oficerem, z którym musieli się liczyć nawet ludzie Noritsune. Skinął jej głową, dając niemy znak poparcia dla jej nowego statusu.

Gdy Noritsune wezwał go do mapy, Azuma wziął kredę od Chinatsu. Przez chwilę analizował rzut osady, po czym zaczął pewnie nanosić znaki na planie. Rozumiał już, że jego rola uległa zmianie – nie był już tylko ostrzem, ale umysłem, który tym ostrzem kieruje. Skoro wymarsz tak dużej armii był sygnałem, którego nie dało się wyciszyć, należało go wykorzystać do odwrócenia uwagi od prawdziwego uderzenia.

– Skoro nie możemy podejść pod Takamori po cichu jako armia, zrobimy z naszego marszu teatr, który zajmie ich uwagę – zaczął Azuma, spoglądając na Noritsune i Chinatsu. – Jeszcze tej nocy, pod osłoną mroku wyruszą dwie niezależne grupy zwiadowców. Pierwsza grupa ma jeden cel, odnaleźć i zabezpieczyć Manakę Sakuyamę. Będą ją pilnować i czekać na nasz sygnał. Druga grupa zajmie się lokalizacją kluczowych przywódców bandytów. Nie uderzą od razu. Będą jak noże przystawione do gardeł. Czekać na odpowiedni moment.

Zamilkł na chwilę, ale nie po to by podkreślić rolę i znaczenie jakie niosły dwie wysłane grupy, tylko aby wewnętrznie ocenić, jakby się zachował będąc w którejś z tych grup. Czy ktoś inny, Sentoki albo Kogō, zdoła udźwignąć podobny ciężar?

– Gdy armia dotrze od południa pod miasto, rozwiniemy sztandary i rozpalimy pochodnie. Będziemy wyglądać jak gotowi spalić to miasto. Bandyci skupią przez to całą uwagę na murach i południowej bramie. I właśnie wtedy, gdy poczują naszą siłę uderzenia, dam sygnał dymny. Grupa druga wyeliminuje dowództwo wewnątrz miasta. Gdy obrońcy pojmą swoje położenia, obrona szybko się posypie i zaczną uciekać.

Azuma przeniósł wzrok na główne trakty prowadzące do Takamori. Naniósł dodatkowe oznaczenie przy trakcie wschodnim, zachodnim, a po chwili namysłu również ten prowadzący do podzamcza.

– W tych miejscach w ukryciu będą czekały wydzielone dodatkowe oddziały. Będą pilnowały dodatkowych dróg wyjścia z miasta. Gdy wróg zrozumie, że sprawa jest przegrana, najpewniej zdecyduje się na odwrót, którąś z tych dróg, a może nawet wszystkimi. Właśnie wtedy te wydzielone oddziały zaatakują i po przebiciu wkroczą do miasta. Rozbijemy obronę do końca, od środka.

Azuma spojrzał jeszcze na Hiromi. Dostrzegał jej zmęczenie, rany również musiały być dokuczliwe. Kobieta wykazywała się prawdziwym hartem, ale nie musiała być cały czas tak odważna i silna. Teraz powinna zająć się sobą.

– Hiromi-san, odpocznij choć chwilę. Zajmij się obrażeniami. Jeśli potrzebujesz do tego miejsca, możesz zająć mój namiot, teraz i tak mi nie będzie potrzebny – podszedł do niej bliżej i lekko nachylił się w kierunku jej ucha – Gratuluję awansu. W namiocie jest kufer, a tam są dwa zwoje. Jeden jest dla Ciebie, a drugi dla Yumiko-san. Jak uda Ci się ją spotkać, a powinna być w obozie, przekaż jej to proszę.

Dla Hiromi:

• 1x mały zwój [121/150] [10]
  • 3x zaawansowane zestawy ziół [36]
  • 6x małych pojemników na substancje [60]
  • 12x kulistych pustych bombek [24]
  • 2x senbon [1]

Dla Yumiko:

• 1x średni zwój [378/400][30]
  • strój Anatsu no ki [200]
  • ochraniacz na czoło z emblematem Uchiha [8]
  • szary płaszcz (bez zdobień) [20]
  • kamizelka shinobi [150]

[Yumiko]

Znudzona czekaniem i zmęczona obecnością wszystkich tych ludzi wokoło Yumiko postanowiła przejść się w poszukiwaniu bardziej ustronnego miejsca. Była jak cień poruszający się między ludźmi. Dopiero gdy usłyszała znajome imię stanęła i zaczęła przysłuchiwać się rozmowie. Mijało ją właśnie dwóch mężczyzn. Nie potrafiła określić ich wieku, ale nie to było istotne, bowiem to imię Tsuyoshiego zwróciło jej uwagę. Czy była wariatką, chcąc upewnić się, że chodzi dokładnie o tą samą osobę, o której myślała? Być może.- Przepraszam...- zaczepiła ich nieco skołowana. Po chwili jednak wykrzesała z siebie nieco więcej ikry dopytując się o mężczyznę. Z wcześniejszej rozmowy między nimi wiedziała, że Tsu był już na miejscu, jednak potrzebowała dokładniejszych informacji odnośnie tego, gdzie mógł się w tym momencie znajdować. Gdy poznała szczegóły uśmiechnęła się z wdzięcznością, podziękowała po czym po prostu oddaliła się we wskazanym kierunku.

Na miejscu Yumiko zaczęła rozglądać się po ludziach w poszukiwaniu tej jednej, znajomej, twarzy. Chciała już odejść, gdy coś, a raczej ktoś, zwrócił jej uwagę. Nieznajomy stał do niej tyłem. Ubrany w czarną zbroję, z włosami splecionymi tak, jak to robił Tsu. W pierwszym momencie pomyślała, że to może ktoś z jego rodziny, jednak po chwili gdy mężczyzna spojrzał gdzieś w bok, zobaczyła jego profil. Nie miała już wątpliwości. Był tym, którego szukała. Uśmiechnęła się obserwując go w takim wydaniu, a w jej głowie pojawiła się jedna mała myśl. Był jeszcze przystojniejszy niż to zapamiętała.

-Tsuyoshi?-zapytała chcąc zwrócić na siebie jego uwagę. Nie ośmieliła się użyć zdrobnienia, którego używała podczas ich ostatniego spotkania. Tutaj rangi miały znaczenie, a ludzie okazywali sobie należyty szacunek- Miałam nadzieję, że Cię tu spotkam. Cieszę się, że zdążyłam Cię złapać.-powiedziała zerkając na niego. Gdyby byli sami Yumiko na pewno bardziej entuzjastycznie podeszłaby do tego spotkania, teraz jednak miała opory, a jedynym znakiem, mówiącym o tym jak bardzo cieszy się na to spotkanie były jej oczy.

Nie wiedziała jak dużo czasu będą mieli na rozmowę. Ludzie tutaj pojawiali się i znikali. Inni tak jak ona, czekali nieco dłużej. Dla każdego prędzej, czy później znajdowało się zadanie do wykonania. -Wiesz już, gdzie wyruszasz?-zapytała obserwując go uważnie. Zastanawiała się czy obawiał się nadchodzących dni... Czy będzie mu dane dowodzić ludźmi tak jak chciał? Mimo, że nie powiedziała tego głośno wspierała go, tak samo jak chciała wspierać Hiromi czy nawet Azumę. W końcu znalazła ludzi, z którymi czuła się dobrze. Z delikatnym wahaniem przybliżyła się do niego tak, by osoby postronne nie mogły usłyszeć kolejnych słów skierowanych w jego stronę-I pamiętaj Yoshi. Uważaj na siebie -po tych słowach odsunęła się na bezpieczną odległość. Już nie potrzebowała iść z dala od tego całego chaosu. Wystarczyła jej obecność kogoś kogo znała.

[Nobuo]

A więc wojna
Misja wojenna B - Sosuke

---

Posty
Nobuo 6
Sosuke 5

---

Sosuke zapytał na koniec alchemika, czy powinien coś wiedzieć zanim się rozejdą w swoje strony. - Generalnie, wystarczy ci informacje, że jeżeli coś spierdolicie to albo was ubiją tam albo tutaj... A teraz działaj. - Klepnął go po ramieniu, po czym ruszył zając się swoimi rzeczami a Sosuke został w namiocie. Nie minęło wiele jak Uchiha też opuścił namiot w celu znalezienia towarzyszy na misje.

Sam stwierdził, że zaufanych ludzi nie ma zamiaru w to angażować, tak też latając po obozie, szukał ludzi... których kojarzył... którzy nie wyglądali na miękkie faje... którzy nie wyglądali na kapusi... którzy się po prostu nadadzą. Zajęło mu to z pół dnia ale zorganizował jakimś cudem ekipę siedmiu osób poza nim samym. Do tego też mieli być Kise i Hizuro.

Zebrali się tak też wyznaczonego wieczoru w wyznaczonym miejscu. Na miejscu stał Kise z workiem, z którego dosyć solidnie jebało. Obok był Hizoru który miał kilka zwojów, prawdopodobnie z wodą. Dobiegł po chwili również alchemik. - Mam dla was pożywkę... dla tej pleśni. - Wręczył im dwa bukłaki. - Wystarczy że zalejecie zgniłe warzywa tuż przed rozlokowaniem ich w spichlerzu.

- Mam nadzieję, że ci ludzie nie spierdolą operacji. - Podszedł do Sosuke Gazo i powiedział mu na ucho. Następnie machnął ręką zapraszając wszystkich do namiotu, który był pusty. - Dzisiaj, rozpoczniemy pierwszą operację wojenną... Powodzenie tej akcji... Może zagwarantować nam przewagę pozycyjną, kontrolę na strefą operacji dzikusów. Dlatego dzisiaj lecimy dla nas, dla naszego domu, dla naszych przyjaciół... Kochanek, dzieci czy żon. - Mówił dosyć cicho by nikt poza namiotem nie usłyszał, ale brzmiał charyzmatycznie.

W międzyczasie, Kise też wdrożył w plan nowych członków załogi. - Będziemy musieli podłożyć zawartość tego worka w spichlerzu, następnie zlać go wodą i jak najwięcej zboża tam się znajdującego też polać. Dodatkowo trzeba zatkać wszystkie okiennice, ale zrobić to tak by się nikt nie zorientował. Po tym wszystkim spierdalamy. - By wiedzieli co mają robić.

- Polecimy na ptakach korzystając z osłony nocy, będzie to pięć ptaków. Po dwie osoby na jednym, każdy ptak coś musi przewozić, zatrzymamy się z 500 metrów od spichlerza by podejść po cichu. Musimy uciec z tego miejsca jeszcze w nocy, zrozumiano? - Spojrzał na wszystkich, stojąc dumnie w wyprostowaną wypiętą klatką piersiową. Po czym tłum, a w zasadzie grupka odpowiedziała tylko kiwnięciem głowy. - Teraz wymarsz, ruszamy za naszą przyszłość.

Kise wyjął ogromny zwój z którego wyskoczyło po chwili pięć dużych ptaków. - Sosuke, polecimy we dwóch.

---

Kise Tori
Hizuro
Boruboshi

---

[Sosuke]

Nie wydawał się zaskoczony informacją o ryzyku jakiego się podejmują. Mina Sosuke jasno dawała do zrozumienia, że rozumiał takie ryzyko i był gotowy je podjąć. Nie liczyły się metody jakimi muszą sięgnąć po to zwycięstwo. Liczyła się przyszłość ich klanu oraz życia wielu żołnierzy, nie wspominając już o ludności cywilnej wypędzonej z tych ziem. Nie było takiej możliwości, żeby Sentoki się wycofał i nie wykorzystał każdej możliwości, aby przechylić szansę zwycięstwa na stronę swojego klanu. Kiwnięciem głową pożegnał się z Alchemikiem i ruszył szukać pomocników do tej prawie samobójczej misji. Nie było to zadanie proste, ale całe szczęście obóz był dość rozległy i znalezienie kogoś, kto nadawałby się na tego typu operację nie było zadaniem niemożliwym.

-Spichlerz znajduje się na samym środku drogi z obozu dzikich w naszym kierunku. Zakładam, że ich atak nie będzie zwlekał. Być może będą chcieli przeprowadzić szybki natarcie, w czasie gdy nasze siły będą zajęte trzymaniem dwóch frontów. Potrzebujemy czasu dla naszych armii na zorganizowanie obrony, zanim będą mogli przystąpić do kontrataków. Możliwe, że spichlerz będzie już pod ich kontrolą, być może armia będzie dopiero nadchodzić, a może trafimy w sam środek. Tak czy inaczej, naszym celem jest podejść tak, aby nikt się nie zorientował. Wykrycie diametralnie zmniejszy skuteczność naszego planu- Dołożył do tej przemowy nieco swoich przemyśleń, podkreślając to co najbardziej kluczowe w całej tej siły. Byli małą grupą, więc od poszczególnych jednostek mogło zależeć najwięcej. Sosuke chciał, aby byli świadomi jakiego rodzaju brzemię leży na ich barkach. Wiedział, że ich to nie przytłoczy, a zamiast tego podniesie morale oraz skłoni do większej rozwagi. Nie chciał wspominać o braku heroizmu. Ten aspekt może się przydać. Być może sam Sosuke będzie tak musiał postąpić jeśli sprawy pójdą mocno źle. Musieli spróbować i najwyżej wycofać się ponownie do sztabu. Ryzykowali tylko życiem paru ludzi, które to ryzyko może być bardzo zmniejszone. Szanse na to co mogli osiągnąć były zaś ogromne.

-Powodzenia- Rzucił do pozostałych, ostatni raz sprawdzając swoje wyposażenie i, z pomocą Kise, pakując się na ich środek transportu. Atmosfera w obozie była bardzo ciężka, ale Sosuke czuł cały ciężar decyzji, którą już podjęli. Być może koszty tego wkrótce go dosięgną. Ale póki co wszystko co odczuwał, wszelkie motywacje, które nim kierowały tylko wzmacniały jego czujność oraz budowały pewność siebie.

[Suyunami Yuri]

Chłopak z uwaga wsłuchał się w słowa kobiety, kiwając jej głową na znak zrozumienia przekazu. Przemyślana struktura, która miała zapewnić im zebranie jak największej ilości informacji ze szczegółami. Jedna osoba miała kontrolować teren, druga doglądać i wspierać, zaś trzecia zdolna miała być do ochrony całej drużyny i zapewnienie im ochrony. Nikt jednak nie zamierzał prowadzić tutaj rozmowy, co jeszcze bardziej go zaniepokoiło, wszyscy tutaj przyszli oddać życie za Ryuzaku i Uchiha, ale nikomu nie było po drodze, aby zebrać wszelkie informacje, żeby zapewnić sobie bezpieczeństwo? Coś mogło zostać pominięte, nikt nie był nieomylny.

-Tak, jeszcze tylko dwa pytania. Czy w drużynie będzie znajdował się Iryonin lub ktoś przeszkolony w pierwszej pomocy? Wiem, że akurat z Iryoninem może być ciężej, ale osoba mogąca nas opatrzyć w razie jakiegokolwiek ataku ze strony wroga lub wpadnięcia w pułapkę, którą ciężko będzie przewidzieć... może być to ratujące życie. A im bardziej obniżymy taką możliwość tym lepiej dla nas.- chłopak mówiąc to patrzył się na wszystkich, żeby zrozumieli w jakiej pozycji są i co może się w najgorszym wypadku wydarzyć.

-Druga sprawa. Nie oszukujmy się, że wrogie wojsko Dzikich i Kaminari mogą dokładnie tak samo się przygotować, więc będą chcieli zdobyć takie same informacje o naszych wojskach, o ile już ich nie posiadają.- odchrząknął, łapiąc trochę powietrza. -W jakich odległościach będziemy badać teren, aby uniknąć wciągnięcia kolejnej grupy w jakąś potyczkę, która hipotetycznie może się wydarzyć. Celem są informacje, więc im więcej ich tutaj dotrze tym lepiej, dlatego świadomość odległości pomoże lepiej dobrać strategię wywiadu, aby nie myśleć o możliwym wsparciu, kiedy ktoś popełni błąd w kalkulacjach.- i tutaj ponownie omiótł szybkim wzrokiem całą grupę ludzi w namiocie. Nie chcieli zadawać pytań, więc musieli chyba być sprowadzonymi na ziemię w takiej sytuacji. Byli na wojnie, to nie będzie zwykła misja, jak codziennie się trafiała. Zagrożenie wzrosło o kolejne 50% i lepiej, żeby uświadomili sobie to tutaj. Kończąc również drugie pytanie dał znać, że to wszystko, co chciał wiedzieć, dając przestrzeń na kolejne rozkazy.

Możliwe, że ktoś uzna go za głupiego wchodząc w taką dyskusję, ale tak jak wcześniej jego myśl już poszła. Chciał zwiększyć szansę swojego przeżycia i grupy, do której wejdzie. Każda ilość informacji ułatwi im dobór decyzji i zamknie w ich odpowiednich ramach tego, co mają zrobić i wrócą tutaj razem, bez żadnych szkód.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Z trudem powstrzymała głębokie westchnięcie. Znała takich ludzi, jak Noritsune. Sama nie miała za dużo z takimi do czynienia, ale widziała, jak sobie radził z nimi jej ojciec. Jak należało z nimi rozmawiać, żeby czuli się ważni i jak najłatwiej wyprowadzić ich z równowagi. Bogaty, silny, ważny i o wielkim ego, które prawdopodobnie było zasłużone. Brakowało mu tylko zrozumienia, że wchodząc w nowe środowisko, należało zrozumieć, z kim się miało do czynienia, a nie od razu się rządzić i rozpychać.

Chociaż Hiromi była święcie przekonana, że nie dość, że mężczyzna stawia jej wyzwanie wyłącznie dlatego, że wypiła jego wino, ale też popycha Uchiha do wzięcia odpowiedzialności za wszystko, chociaż na pewno miał budżet na szpital. Hiromi doskonale zdawała sobie sprawę, że finansowanie opieki medycznej było drogie, ale wyszkolenie żołnierza lub - co gorsza! - shinobi pochłaniała jeszcze większe fundusze.

Nie spodziewała się jednak, że od razu dostanie awans na Sentokiego oraz trzy setki ludzi pod swoim dowodzeniem. Hiromi nie dowodziła. Ona…

Zaszczyt był jednak zaszczytem. Ukłoniła się nisko przed Uchiha Emi oraz swoim bratem.

- Z pokorą przyjmuję ten zaszczyt i przysięgam nigdy nie przynieść wstydu klanowi Uchiha, a nową rangę nosić z dumą i odpowiedzialnie - wyprostowała się. - Dziękuję. Zrobię co w mojej mocy w sprawie Mazi, a w sprawie szpitala… - spojrzała wyzywająco na Noritsune. - Dopilnuję, żeby pańscy żołnierze, którzy do mnie trafią, mogli wrócić na front i do domu, żeby nie musieć wypłacać wdowom zadośćuczynienia i zaległego żołdu.

Jej sprawa była chwilowo zakończona, miała wyjść, już się ukłoniła, życzyła ukochanemu powodzenia (jego plan był chyba dobry… w każdym razie absolutnie nie miała sił go teraz analizować swoim zmęczonym umysłem, poza tym… cóż, i tak niekoniecznie się na tym znała). Rzuciła mu jedynie kolejny uśmiech, kiedy odesłał ją do swojego namiotu. Nie miała siły się rumienić - tym bardziej, że i tak chwilowo miało go tam nie być.

- Dziękuję. I jasnę, sprowadzę Yumiko-chan. Uważaj na siebie, ale jestem pewna, że będziesz wspaniały - dodała, tylko na sekundę dotykając czołem jego ramienia, po czym ukłoniła się wszystkim raz jeszcze i wyszła z namiotu.

***

Do namiotu Azumy dotarła dość szybko i wpakowała się do środka. Rozejrzała się i uśmiechnęła lekko do siebie - wszystko było tutaj poukładane i na swoim miejscu, a ona teraz miała wprowadzić tutaj trochę… właściwie dużo chaosu. Nie przejmowała się jednak tym, przynajmniej nie na razie.

Na chwilę usiadła na pryczy Azumy i zamknęła oczy, już tęskniąc za jego obecnością, chociaż była wśród jego rzeczy. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby teraz mogła się do niego po prostu przytulić i wypłakać. Jednak było jak było - oboje zdawali sobie sprawę z tego, że czasami, w ciężkiej sytuacji nie będzie go w pobliżu. Jednak przed chwilą zaopiekował się nią na tyle, na ile mógł w sytuacji, w jakiej byli. Ktoś inny by zignorował, szczególnie w takim towarzystwie. Azuma taki nie był.

Miała nadzieję… wiedziała, że sobie poradzi na jego zadaniu.

Dała sobie jeszcze chwilkę na odpoczynek. Wino ją rozgrzało i uspokoiło nieco, obecność Amayi i zirytowanie Noritsune dodatkowo pomogły jej się nieco pozbierać. Nadal w głowie miała wszystko, co się wydarzyło, ale chwilowo próbowała o tym nie myśleć.

Musiała zająć się sobą. Zaczęła od przygotowania sobie balii z wodą, później się rozebrała i obmyła. Ubranie było praktycznie poszarpane i Hiromi pewnie nie byłaby w stanie go uratować, co nie znaczyło, że nie zamierzała spróbować. Na razie jednak delikatnie obmyła całe swoje ciało z krwi, brudu i zapachu dymu oraz śmierci, który miała na sobie. Była bardzo ostrożna z plecami. Później, po wytarciu się, zajęła się swoimi ranami. Wyleczyła je powoli, z chwili na chwilę czuła się nieco lepiej. W końcu jednak udało jej się zaleczyć wszystko, co mogła zaleczyć. Wtedy się ubrała i przysiadła przy niewielkim stoliku.

Zaczęła pracować nad raportem.

***

Raport dostarczyła do Masahiro po kilku godzinach. Już nie wchodziła do namiotu dowodzenia - niemal słaniała się na nogach. Oddała mu zwój i wróciła do namiotu Azumy, gdzie, tym razem, już zasnęła na jego pryczy po krótkim płaczu w poduszkę. Musiała jeszcze to z siebie wyrzucić.

Spała jak zabita i dopiero wczesnym rankiem, kiedy się obudziła, przejrzała kufer, o którym wspominał Azuma. Znalazła zwoje - dla niej i dla Yumiko. Schowała oba do swojej torby, po czym wyszła z namiotu i poprosiła, żeby wezwano do niej Uchiha Yumiko - sama Hiromi nie mogła na razie się stąd ruszyć, bo generał Emi w każdej chwili mogła jej potrzebować.

[Uchiha Hiromi]

~ 1/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi A ~

~ Wioska Ryżu ~
~ rok 396 ~

W głównym obozowisku wojsk, przeznaczonym głównie dla ninja, powietrze drżało od letniego gorąca i uderzało ciężką, gryzącą w nozdrza mieszanką zapachów: dymu z setek ognisk, końskiego potu, naoliwionej stali i wszechobecnego pyłu, który unosił się spod tysięcy stóp. Postawiony na wykarczowanej polanie, był połączeniem pomiędzy głównym sztabem - leżącym w samym środku - oraz obrzeżami, gdzie obozowali zwykli żołnierze. W wydawało się, że nie był to obóz, tylko pulsujący, żywy organizm, żyłami płynęły rzeki żołnierzy, wozów zaopatrzeniowych i kurierów z rozkazami.

Dźwięk uderzających o kowadła młotów mieszał się z rżeniem koni i twardymi, szczekliwymi komendami oficerów. W tym oceanie chaosu, sylwetka Tsuyoshiego w idealnie wypolerowanej, czarnej zbroi z herbem klanu Uchiha stanowiła punkt zaczepienia dla wzroku. I to właśnie ten punkt odnalazła Yumiko.

Kiedy kunoichi podeszła bliżej, przez chwilę wszystko inne zniknęło przyćmione przez jej obecność. Jej kroki były ciche i lekko się wahała, co Tsuyoshi widział w spięciu ramion i tym, jak szybko rozejrzała się nerwowo, zanim skupiła się na nim. Przywitała się, zamieniła z nim kilka słów i uśmiechów.

Ostatnie zdanie, cichy szept był przeznaczony tylko dla jego uszu, a po ich wypowiedzeniu, Yumiko cofnęła się o krok. Zanim jednak Tsuyoshi zdążył w pełni przetrawić to spotkanie lub oddalić się w stronę kwater, gdzie miał się zapisać, z tłumu wyłonił się niski, żylasty shinobi. Jego twarz w połowie zasłaniała chusta, a na ramieniu widniała opaska sztabowa.

Zatrzymał się kilka kroków od dwójki, skłonił się sztywno, z szacunkiem należnym randze Kogo, splótł dłonie i odczekał ułamek sekundy, by nie wejść Tsuyoshiemu w słowo, po czym przemówił twardym, wypranym z emocji głosem:

- Uchiha Tsuyoshi-dono. Wybaczcie zuchwałość i przerwanie rozmowy - posłaniec wyprostował się, a jego wzrok był wbity w czarną zbroję Uchihy. - Arcykapłan Rintaro wzywa. Macie stawić się w namiocie Arcykapłana, w Głównym Obozie. Bezzwłocznie.

Przekazawszy wiadomość, posłaniec cofnął się o krok i zniknął w tłumie, zostawiając Tsuyoshiemu wolną rękę na pożegnanie się z Yumiko. Tsuyoshi doskonale wiedział, że wzywa go jeden z generałów armii Zjednoczonych Sił Ryuzaku.

Kiedy tylko Uchiha ruszył przed siebie, natychmiast pochłonęła go wrzawa prowizorycznego miasta. Główne drogi obozowiska były rozjeżdżone ciężkimi kołami wozów zaopatrzeniowych, a w rozedrganym od upału powietrzu unosił się gęsty, gryzący pył, który osiadał cienką warstwą na wszystkim dookoła. Wąskie przejścia między rzędami zszarzałych od dymu namiotów tętniły surowym, żołnierskim życiem. Zwykli Doko i Akoraito tłoczyli się w cieniu nielicznych ocalałych drzew, szukając wytchnienia od lejącego się z nieba żaru. Zapach końskiego potu i niemytych ciał mieszał się z dławiącą wonią palonego drewna, a z oddali nieustannie dobiegał rytmiczny, ogłuszający łoskot młotów uderzających o kowadła w polowych kuźniach.

Z każdym kolejnym krokiem w stronę sztabu generalnego, krajobraz ulegał jednak wyraźnej zmianie. Prowizoryczne paleniska, krzyki poganiaczy mułów i głośne zbiegowiska niższych rangą żołnierzy zostawały w tyle. Błoto i nierówności terenu ustępowały miejsca starannie ubitej ziemi. Namioty w tej strefie obozu były uszyte z lepszego, grubszego płótna i rozstawione z matematyczną niemal precyzją, tworząc idealnie proste, szerokie aleje.

Zgiełk zewnętrznych pierścieni stawał się coraz bardziej przytłumiony, dławiony przez narastającą, surową dyscyplinę. Chaos ustąpił miejsca wojskowemu porządkowi. Zamiast kręcących się bez celu rekrutów, ścieżki przemierzały teraz wyłącznie zorganizowane patrole i cicho przemykający kurierzy. Wzdłuż głównego traktu prowadzącego do kwatery dowodzenia stali nieruchomi wartownicy z elitarnych jednostek, oparci o drzewce swoich broni. Nikt tu nie podnosił głosu, nikt nie trwonił energii na bezcelowe rozmowy. Słychać było jedynie miarowy chrzęst żwiru pod okutymi butami i łopot czerwonych proporców ze znakiem Ryuzaku lub Uchiha, szarpanych przez letni wiatr.

Przed wejściem do środkowego kręgu, gdzie swoje namioty mieli ważniejsi oficerowie, Tsuyoshi musiał się wylegitymować.

Tutaj namioty były najporządniejsze i największe, a spokój był wręcz namacalny. Jedynym jednak, który mocno się wyróżniał od neutralnych, jasnych namiotów z dobrego płótna.

Namiot Rintaro ociekał wręcz jaskrawą czerwienią i głęboką czernią. Przed wejściem łopotał na wietrze potężny symbol Jashina. Przestrzeni przed wejściem nie strzegli zwykli wartownicy, lecz ubrani w czerwono-czarne szaty kapłani czy inni zeloci. Ich twarze były puste, a oczy martwe, zapatrzone w jakiś punkt w przestrzeni, jakby w ogóle nie odczuwali ludzkiego zmęczenia. Przepuścili Tsuyoshiego bez słowa, jedynie rozsuwając drzewce swoich włóczni.

Gdy Uchiha przekroczył próg, uderzył go ciężki, metaliczny odór krwi, zmieszany z wonią drogich kadzideł. Wnętrze było podzielone. Po lewej stronie znajdował się ołtarz ofiarny - czarny, zachlapany świeżą posoką, przy którym oparta była o zdobiony stojak długa, przerażająca kosa z czarnej stali, a na nim leżał wypatroszony prosiak.

Po prawej stronie znajdowało się centrum dowodzenia dziesięciotysięczną armią. Potężny stół taktyczny uginał się od map północnego regionu Zachodniego Sogen, raportów i drewnianych figurek oddziałów.

Przy stole stał Rintaro. Arcykapłan i głównodowodzący. Wyglądał jak chłopiec, który ledwie wkroczył w dorosłość - jak Azuma z odzysku - a jednak aura, którą roztaczał, zapierała dech w piersi. Jego blade palce, na których połyskiwały delikatne, czerwone smugi po niedawnym "rytuale", leniwie przesuwały po mapie jeden ze znaczników.

Słysząc kroki, podniósł wzrok. Jego twarz rozjaśnił opanowany, chłopięcy wręcz uśmiech, który jednak w ogóle nie dotarł do jego dwukolorowych oczu. Poprawił powoli kołnierz swoich szat, nie spuszczając wzroku z nowo przybyłego oficera.

- Kogo Uchiha Tsuyoshi - głos Rintaro był miękki, niemal aksamitny, z nutą arystokratycznego dostojeństwa. Przetarł opuszek palca o krawędź stołu, zostawiając na nim czerwoną smugę. - Czekałem na Ciebie. Obóz bywa... hałaśliwy, prawda? Ale to dobry znak. Każdy z tych głosów to potencjalna modlitwa na polu bitwy - przechylił lekko głowę, wskazując dłonią na mapę taktyczną. - Pewnie się zastanawiasz, dlaczego cię tu wezwałem, bo mnie nie znasz. Ale ja trochę słyszałem o tobie, twojej rodzinie i rzeczach, jakie osiągnąłeś w czasie ostatniej kampanii. Zdobycie mostu Teppu, Rantori, rozkazów Orochi. Chciałbym cię przetestować. Podejdź. Zobaczmy, gdzie najlepiej rozlać krew wroga, używając twojego ostrza.

Arcykapłan Rintaro

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 4/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Kobieta ponownie rozejrzała się po sali, zanim przeszła dalej usłyszała twój głos, pytania, które jeszcze kłębiły ci się w głowie. Od razu przyjęła ten sam życzliwy wyraz twarzy, abyś tak jak uprzednio nie poczuł się w żadnym przypadku nie zniechęcony do zadania pytań. Wszyscy zebrani spojrzeli na ciebie, jedni, rzucili tylko krótkie, oceniające spojrzenie, inni przytrzymali wzrok trochę dłużej jakby starali się cię zapamiętać, a jeszcze inni cały czas wpatrywali się w ciebie w skupieniu. Mogłeś dostrzec jak ktoś się uśmiecha, ktoś kiwa głową, a ktoś nawet lekko nią kręcił z kpiącym uśmiechem. Jednak wciąż nikt się odzywał, choć przy kwestii medyków można było zasłyszeć pomruki aprobaty.
- Dowództwo podjęło decyzję, że iryonini przydadzą się w innych rejonach i etapach prowadzenia działań wojennych, tym samym podkreślając, że nie idziecie toczyć potyczek, a uzyskać informację. Ucieczka... To ma wam przyświecać w działaniach... Co do odległości i jak dokładnie tym zadaniem się zająć, więcej opowiedzą wam członkowie zespołów. Wśród was nie ma niedoświadczonych Doko, misje są na tyle ważne, że ludzie, którzy zostali do nich dobrani mają odpowiednie kwalifikacje, wy macie odpowiednie kwalifikacje... Jeżeli to wszystko to przeszlibyśmy dalej, od razu też dodam, że spieranie się ze mną co jest lepsze, a co gorsze mija się z celem. Ja przekazuje tylko rozkazy i zarządzenia z dowództwa, nie prowadzę kółka dyskusyjnego. - kobieta wciąż się uśmiechała i była życzliwa, jednak wyraźnie dała do zrozumienia, że to nie jest ani czas ani miejsce na wszelkie spory i dysputy.

Zebrani znowu się podzielili na kilka grupek, jedni byli zadowoleni z odpowiedzi kobiety inni trochę mniej, a trzeci ze znudzeniem patrzyli, kiedy przejdziecie do dalszej części waszej misji, wszak zostało jeszcze przydzielenie członków drużyny oraz dokładnie wskazanie na mapie, jaką drogę, który zespół ma obrać.


Kobieta ze sztabu

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

W obozie panował charakterystyczny mikroklimat. Nie było się czemu dziwić - tak wielkie zgromadzenie wojskowych, ich zwierząt, sprzętu i jedzenia musiało odcisnąć piętno na otaczającym świecie. Tsuyoshiemu to nie przeszkadzało. Nawykł już do przebywania w takich miejscach, choć wytwarzały w nim one dziwny rodzaj napięcia. Napięcia, jakie towarzyszyło przed czymś ważnym, w chwilach gdy decydowały się losy danego odcinka frontu, a nawet regionu. Przemierzał więc obóz w poszukiwaniu jakiegoś punktu, w którym rozdzielano żołnierzy, z tylu głowy mając myśli, że wszyscy za niedługo wyruszą na spotkanie ku swojemu przeznaczeniu. Psy wojny lada moment zostaną spuszczone i zaczną kąsać i szarpać ludzkie życia z niebywałą determinacją. Czyje jednak okażą się bardziej zajadłe i silniejsze, a koniec końców i silniejsze? Ryuzaku, Dzikich czy Kaminari?

Z tych myśli wyrwał go znajomy głos. Gdy usłyszał swoje imię, momentalnie się zatrzymał i obrócił głowę w kierunku, z którego dobiegł. Od razu skojarzył, do kogo należy, a jego pierwsza myśl znalazła potwierdzenie w rzeczywistości.

- Yumiko! - odpowiedział i natychmiast do niej podszedł, skracając dystans. Chciał nawet odruchowo uścisnąć ją na przywitanie, ale szybko cofnął rękę i rozglądnął się, po czym popatrzył na dziewczynę ze wzrokiem "sama rozumiesz" i wzruszył nieporadnie ramionami. Widząc jej radosne oczy nie mógł zareagować inaczej, jak tylko się uśmiechnąć.

- Ja też się cieszę, że Cię widzę - odparł i nie odmówił sobie przyjemności szybkiego zlustrowania jej wzrokiem. Szybko jednak uderzył w poważniejsze tony, odpowiadając na to, o co zapytała - Nie mam pojęcia. Prawdę mówiąc, dopiero przybyłem na miejsce z Kenjim, moim kuzynem. Myślałem, że bardziej się spóźnimy, ale chyba jesteśmy w samą porę - wyjaśnił, po czym zorientował się, że przecież Yumiko nie wie dlaczego miałby się spóźnić.

- W ogóle to byłem za linią frontu w Świątyni Amaterasu, wiesz? Po awansie na Kōgō - (o tym dziewczyna musiała już słyszeć) - dostaliśmy z Kenjim takie zadanie od dziadka. Opowiem Ci kiedyś dokładniej - zapowiedział. Ten gwar nie był dobrym miejscem na takie opowieści, więc ograniczył się do krótkiego podsumowania, żeby Yumiko była na bieżąco z tym "co u niego" - A Ty? Wiesz przynajmniej do której armii Cię przydzielili? Bo ja to w sumie nawet tego nie wiem - powiedział, choć z tonu jego głosu nie wynikało, że narzekał. Po prostu stwierdził fakt - dopiero co przybył na miejsce. Natomiast jeśli dziewczyna uważniej wsłuchała się w jego głos (co zapewne zrobiła), mogła w nim wyczuć mieszankę napięcia i delikatnej nerwowości, którą jednak mężczyzna w większości przykrywał pewnością siebie. Co równie istotne, na pewno nie było w nim strachu.

Kiedy podeszła bliżej niego, popatrzył na nią uważnie. W głowie od razu pojawiło mu się Jezioro Shikotsu, ale starał się nie dać po sobie tego poznać.

- Ty również Yumiko - odpowiedział od razu. Nie mógł jej odpowiedzieć czegoś w stylu "trzymaj się z daleka od niebezpieczeństw", albo "nie wychylaj się". Była Uchihą. Była na wojnie. Te słowa brzmiałyby prawie jak zachęta do tchórzostwa, a więc zniewaga - nawet jeśli nie miałby takich intencji. Yumiko musiała spełnić swój obowiązek obrony klanu, tak samo jak Tsuyoshi. W głębi jednak Kōgō liczył na jej rozwagę.

Kiedy ponownie usłyszał swoje imię, zorientował się, że na moment stracił poczucie czasu i przestrzeni. Do rzeczywistości przywołał go shinobi, który właśnie odpowiedział na część pytań tej dwójki o przyszłość Tsuyoshiego. Kōgō po wymianie grzeczności wysłuchał go, po czym odpowiedział mocnym i zdecydowanym głosem:

- Tak jest. Stawię się tam za moment - zakomunikował krótko i skinął głową. Gdy tamten się oddalił, znowu spojrzał na Yumiko.

- A więc Arcykapłan Rintaro, co? Spodziewałem się raczej Azumy-san albo Cioci Emi, ale... może to i lepiej. Nikt mnie nie oskarży o kumoterstwo czy nepotyzm - powiedział trochę do niej, trochę do siebie. Polecenie, jakie usłyszał, było jednak bardzo precyzyjne. Miał się stawić u dowódcy niezwłocznie. Szybko uderzyła go świadomość, że muszą przerwać to miłe spotkanie. Tsuyoshi bez wahania zrobił ku niej krok, na dosłownie sekundę objął jej jedną ręką plecy i uścisnął ją w geście pożegnania.

- Do zobaczenia. Będę pisał - powiedział jeszcze tylko, ostatni raz się uśmiechnął, po czym odwrócił się i ruszył sprężystym krokiem ku miejscu, w którym powinien się znajdować namiot Rintaro.

Z każdą chwilą zagłębiania się w obóz do jego oczu i nozdrzy coraz mocniej dochodziła różnica między czystym, a nawet pachnącym domostwem w Hachimantai, a obozem. W innych okolicznościach pewnie rzuciłby sam do siebie jakiś ironiczny komentarz, ale teraz był za bardzo skupiony na tym, co miało go czekać. Wezwał go sam jeden z dowódców armii sił Uchiha i Ryuzaku, a to nie były już przelewki. Musiał mieć zarówno ciało, jak i umysł ostrze jak brzytwa oraz napięte jak cięciwa gotowa do strzału. Niezależnie od wszystkiego, pewne było to, że Arcykapłan Rintaro był najbardziej ekscentrycznym ze wszystkich dowódców. Już sam jego namiot i straże wyróżniały się w tym morzu brudnych i zwyczajnie wyglądających wojaków. Ba! Nawet obóz był tutaj rozbity znacznie porządniej i bardziej uporządkowanie! A dodatkowo panował w nim dziwny spokój. Z jednej strony była to miła odmiana od zgiełku i brudu w innych rejonach, z drugiej jednak... było w tym wszystkim coś... dziwnego?

Mimo to, Tsuyoshi nie był onieśmielony. Pewnym krokiem stawał przed strażnikami i legitymował się wszędzie tam, gdzie było to konieczne. Kiedy jednak wszedł w końcu do czerwono-czarnego namiotu Rintaro, poczuł że najbliższe chwile będą stanowiły dla niego próbę. Zapach krwi był trudny do zniesienia, ale Uchiha nie zawahał się nawet na moment. Opuścił za sobą poły namiotu i stanął przed wejściem wyprostowany. Zaraz potem skłonił głowę w wyrazie szacunku do swojego przełożonego, nie trwoniąc uwagi na dość... osobliwy wystrój wnętrza. W głowie jednak pojawiła mu się nutka wątpliwości co do tego, czy ten człowiek jest poczytalny.

- Do dyspozycji, Rintaro-sama - odpowiedział i podniósł wzrok. Zdziwił go młody wiek tego człowieka, ale ponownie: nie dał tego po sobie poznać. Zamiast tego, pozwolił mu mówić - zupełnie tak, jak nakazywały zasady hierarchii.

- Tak jest, brałem udział we wszystkich tych starciach - odpowiedział - I jak najbardziej cię znam, Raintaro-sama. Brałem udział w walkach o Kōtei dwa lata temu. Wiem, że stanąłeś po naszej stronie w tamtych tragicznych chwilach i wsparłeś nas swoim orężem - wzrok odruchowo poleciał mu na upiorną kosę przy ołtarzu - Klan Uchiha ani ja nie zapomina - powiedział i ukłonił się znowu, choć tym razem już mniej formalnie i nie aż tak nisko. Mówił szczerze i nie było w tym pruderii. O ile Tsuyoshi (mówiąc delikatnie) był sceptyczny wobec innych klanów i nacji, o tyle był honorowy i potrafił docenić tych, którzy pomogli Uchiha w potrzebie, narażając własne życie. Choć w przypadku Rintaro, to ostatnie sformułowanie mogło być nieco... nieprezycyjne.

- Z chęcią przeleję tyle krwi Dzikich, ile tylko będzie trzeba - odpowiedział, podchodząc do stołu z mapami.