Satori no Bunko

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

Soundtrack

Stanęli na chwilę naprzeciw siebie. Pazur... Souei Matsuda, Shirei-kan... Ichirou Asahi, a naprzeciw nich… -Gadian… Wyniesiony. - Odpowiedział na przedstawienie się Sabaku. Było to jednocześnie przedstawienie i krótkie podsumowanie tego, kim właściwie był. Słowo Wyniesiony zawisło na moment w powietrzu należało do tej samej kasty, o której wcześniej nie chciał mówić zbyt wiele. Z każdą sekundą można było zauważyć coś jeszcze. Białe tatuaże na jego ciele zaczęły delikatnie połyskiwać. Nie był to mocny blask, raczej subtelne odbicie światła, jakby linie na jego skórze reagowały na energię krążącą w tym miejscu.

Pazur w tym czasie nie przysłuchiwał się szczególnie rozmowie obu mężczyzn. Zamiast tego wolał zbierać informacje po swojemu metodą obserwacji. A było na co patrzeć. Setki regałów wypełnionych księgami. Niektóre wyglądały na bardzo stare, inne na świeżo przepisane. Rzędy półek ciągnęły się niemal bez końca po obu stronach pronaosa. Gadian zauważył to spojrzenie. - Te księgi są ogólnodostępne. -Wtrącił spokojnie, jakby czytał Matsudzie w myślach. - To wiedza podstawowa otaczającego nas świata. Staramy się, by Bliżsi byli odpowiednio wyedukowani… zanim przejdą do pracy nad nowymi pismami.

Idąc dalej, co jakiś czas wskazywał dłonią półki, jakby mimochodem podpowiadał im, na co mogą zwrócić uwagę, rozglądając się po pronaosie. W końcu dotarli do miejsca, gdzie zaczynała się właściwa brama. Tym razem Gadian faktycznie zatrzymał się naprzeciw nich. Ichirou zaczął odpowiadać na jego pytania, a mnich słuchał uważnie. Po chwili odezwał się ponownie.- Zakładam, że słyszeliście jedynie legendy o połączeniu ich w klucz. - Powoli złożył ręce za plecami. - Każdy element daje niesamowitą moc… jednak to tylko cząstka. To, do czego prowadzi ten artefakt, pozwala wejść na drogę światu. Odblokować nowe ścieżki, nowe moce, nowe historie. - Na chwilę spojrzał w stronę ogromnych wrót biblioteki.

- Zrozumcie to jako metaforę. Każdy klucz prowadzi do czegoś nowego… ten klucz prowadzi do wielkich zmian. - Zrobił kilka powolnych kroków. - W każdej układance zmiana jednego czynnika potrafi stworzyć zupełnie inny efekt końcowy. - Spojrzał na nich ponownie. - Nie brakowało przecież wiele, byście nie stali tutaj we dwóch… a we trzech. Może nawet wszyscy. - Na moment jego głos przycichł. - Jednak coś się posypało. I dlatego dzisiaj… teraz… spotykam się tylko z waszą dwójką. - Lekko przechylił głowę. - Ten klucz jest dokładnie tym samym. Początkiem nowej drogi. A każdy z was może mieć w niej ogromne znaczenie. - Próbował brzmieć mądrze.

Czy robiło to na kimś wrażenie? Na pewno nie na Matsudzie. Ten wciąż bardziej interesował się tym, co ich otaczało, niż filozofią mnicha. Gadian jednak mówił dalej. - Pytasz, czemu klejnoty są kojarzone z legendą końca. - Odwrócił się w stronę ogromnych wrót. - Po przekroczeniu progu Biblioteki Oświecenia każdy z elementów traci nieodwracalnie swoją moc. - Na moment zapadła cisza. - Wtedy można je już tylko połączyć w klucz… który trzeba uformować w Studni Otwarcia. - Powoli przekręcił głowę w ich stronę. - Dopiero wtedy sam klucz wskaże wam drogę do Świątyni Żywiołów.

Po chwili dodał jeszcze spokojniej - W zasadzie… nie wiadomo nawet, czy biblioteka już nie wysysa z nich mocy. - Jego spojrzenie było teraz zupełnie poważne.- Odwrót w tym momencie jest bezcelowy. - Droga powrotna została zamknięta. Po chwili Gadian znów wrócił do swojego spokojnego tonu. - Informacje zbierają Bliżsi. Na całym świecie istnieją także Dalecy zwyczajnie oczy biblioteki. - Spojrzał na Ichirou. - Dlatego najważniejsze wydarzenia świata rzadko są dla nas zagadką. - Krótka pauza. - Na przykład to… że kryzys polityczny jeszcze nie dopadł twojego domu. - Rzucił w stronę Shirei-kana, sugerowało to, że faktycznie biblioteka ma aktualne informacje, o tym co się dzieje na świecie. Po chwili Gadian ponownie złożył dłonie. - Cenę, o którą pytasz… o której wspomniałem… już wam powiedziałem.

Zrobił krok w stronę drzwi. - Ale jest też coś więcej. - Jego głos stał się spokojniejszy. - Ceną jest rozliczenie z tym, co było… i przyjęcie ciężaru zmiany świata. - Spojrzał na nich uważnie. - Zamknięcie rozdziału tego, co było… i napisanie tego, co dopiero będzie. - Lekko pokręcił głową. - To nic innego jak odpowiedzialność. A nie jeden już pod nią się zapadł. - Na moment jego wzrok przeszedł po nich obu. - Dlatego musicie mieć czystą głowę. - Krótka pauza. - Serce… macie brudne. - Uśmiechnął się delikatnie.- Każdy shinobi ma brudne serce.

Po chwili dodał - Ale głowa… to coś, co można oczyścić. - W tym momencie Souei wtrącił swoją błyskotliwą myśl. Gadian skinął lekko głową. - Podoba mi się twoje rozumowanie. Po czym dodał spokojnie - Jednak po przekroczeniu progu dowiecie się więcej… niż nie jeden człowiek byłby w stanie opracować przez całe życie. - Powoli rozłożył dłonie. - Dlatego sami uznajcie się za godnych przekroczenia progu biblioteki… która stoi przed wami. - Wziął głębszy oddech. - Wy którzy poświęciliście całe życie spełnieniu legendy. - Następnie Gadian wykonał gest pchnięcia dłońmi wrót z 40 metrów.

Ogromne drzwi zaczęły się otwierać... A przed przedstawicielami Klepsydry odsłoniło się jej wnętrze.

Widok

---

Akarui
Misae
Yoichi
Owari - Klik!
Młodszy mnich
Funanori
Gadian - Klik!

---

16

[Ichirou]

Rozmowa przed olbrzymimi wrotami prowadzącymi do serca Biblioteki Oświecenia z każdą chwilą ubogacała ich o kolejne informacje. Gadian, który ujawnił się jako Wyniesiony - przedstawiciel najwyższej kasty w tej dziwnej, zamkniętej społeczności - posługiwał się wciąż metaforami i górnolotnym językiem, ale między tymi kwiecistymi frazami dało się wyczytać pewne konkretne fakty. To że kompleks posiadał swoich ludzi rozsianych po całym świecie, którzy zajmowali się szeroko pojętym kronikarstwem, spisywaniem dziejów, dokumentowaniem wydarzeń - to było naprawdę interesujące. Ichirou raczej spodziewał się samej historii, starej jak świat - mnogości zakurzonych tomisk pełnych zapisków o dawno minionych dziejach, które poza ewentualnym zaspokojeniem ciekawości badacza czy kolekcjonera nie dawały żadnego praktycznego pożytku. Skoro jednak tutejsi mnisi poszerzali wiedzę na bieżąco, w tym również tę dotyczącą polityki, konfliktów, układów sił w poszczególnych prowincjach, to sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Informacja aktualna miała wartość. Dawała przewagę. Pozwalała podejmować lepsze decyzje.
Kiedy mnich wspomniał mimochodem o sytuacji na pustyni, o tym że kryzys polityczny jeszcze nie dopadł jego domu, Sabaku z wyraźnie większym zainteresowaniem spojrzał na niego. Chyba nawet w pewnym momencie zaświeciły mu się oczy, gdy zdał sobie sprawę z potencjału tego miejsca. Tutejsza wiedza mogła zmienić ich postrzeganie świata, dać im narzędzia które wcześniej były poza zasięgiem. A nie tylko rozwiązać zagadkę Świątyni Żywiołów i dać jakąś mityczną moc. To mogło być coś więcej. Coś znacznie bardziej wartościowego dla kogoś kto rządził całą prowincją.
Kiedy cena ich wyprawy została w końcu jasno wyjawiona - nieodwracalna utrata mocy wisiorków - Ichirou dotknął kryształów które miał teraz na sobie. Westchnął cichutko. Przez lata gromadzili te artefakty. Przez lata budowali wokół nich plany, wykorzystywali ich moc. A teraz miało to wszystko zniknąć. Po prostu przepaść w momencie przekroczenia progu.
- Myślę że wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę że po stworzeniu klucza tak będzie - odpowiedział spokojnie, zerkając przy tym na mafiozę, by upewnić się że ten nie jest aż tak przywiązany do swojego wisiorka, by teraz odwrócić się na pięcie i porzucić cały ten trud, stojąc prawie u celu. W zasadzie sam nigdy większego użytku z nich nie miał - stanowiły one wartość jako wzmocnienie jego sojuszników i przede wszystkim jako element do rozwikłania całej tej mistycznej układanki.
Późniejsze słowa Wyniesionego, dość patetyczne, o odpowiedzialności za świat i tak dalej, były zbyt rozmyte i mało konkretne, by jakoś bardziej poruszyć Diabłem Świtu. Ten mimo to zabrał głos w tej sprawie.
- Ciężar zmiany świata spoczywa na moich barkach spoczywa już od jakiegoś czasu - skwitował oschle. Jego wpływ na sytuację w rejonie na przestrzeni ostatnich parunastu lat był nie do pominięcia, a prócz tego przecież jest temat pokonania Antykreatora, wroga numer jeden, którego knucia zatrząsały całym światem shinobi. Świat jednak dość szybko znalazł sobie nowe problemy, a rozdział o tym, który budził strach i był na ustach wielu, został już zamknięty i odchodził w zapomnienie.
- Czas otworzyć głowę i spojrzeć szerzej - podsumował po chwili, podejmując w pewnym stopniu ten (jednostronnie) wzniosły ton rozmowy. Wziął głębszy wdech wydech pozwalając sobie na moment skupienia - a potem poczynił pierwsze kroki w stronę wrót które stanęły przed nimi otworem.
Maszerował wolnym krokiem ale bez zawahania czy większej trwogi. Raczej z zaintrygowaniem, może nawet rodzącą się fascynacją. Mimo początkowego sceptycyzmu, mimo wszystkich dziwnych testów i enigmatycznych mnichów, przez sam rozmach tego miejsca - olbrzymie drzewo, ukryta osada, setki ludzi, tysiące ksiąg - Ichirou chciał dać wiarę usłyszanym opowieściom i przekonać się, że to miejsce jest czymś więcej, niż po prostu wielką biblioteką pełną zakurzonych woluminów. Przez lata uganiał się za legendą w poszukiwaniu skarbu czy mocy - jakiejś namacalnej nagrody, która uczyni go silniejszym czy bogatszym, po prostu potężniejszym. Być może tym właściwym skarbem miała być wiedza? Informacja? Zrozumienie? Kto wie. Jako młodzik pewnie wzgardziłby taką nagrodą - wtedy liczył się blask monet, szybkość ciała, moc jutsu - ale przez bagaż doświadczeń i pełnioną funkcję zmieniała się perspektywa patrzenia na świat.

[Souei]

- Aha, aha... - Przytakiwał Gadianowi, gdy ten tłumaczył mu, że żadnych tajemnic świata w tych regałach nie znajdzie. Cóż, miało to sens, że najmniej wartościowe tomy znajdowały się w strefie, do której nawet przybysze z zewnątrz dostali dostęp bez żadnych przeszkód. W porządku, Souei na chwilę odlepił swój wzrok od półek i skierował go na łysego mnicha.
Bardzo dobrze szło mu mówienie wprost i z sensem, ale ostatecznie nie dał rady utrzymać się w tych ryzach. Dla mafioza zrozumiałe było to, że legendy bez tej tych doniosłych i niejednoznacznych słów straciłyby swoją magię, ale to właśnie był ten czas. Koniec tego, początek tamtego, nowy świat, stary porządek. Matsuda zerkał na Ichirou, który trochę bardziej niż on starał się nadawać na tych samych falach co ich gospodarz. Właśnie dlatego Souei oddawał mu tą palmę pierwszeństwa jeśli chodzi o rozmowy i negocjacje, bo Shirei-kan nadawał się do tych spraw o wiele lepiej, niż mordobijca z niższych sfer.
Być może dlatego nikt do tej pory nie stawał im na drodze, lecz bardziej prowadził ich ku celowi. A może tak było najlepiej dla wszystkich? Owari też na pewno to wiedział, to o wisiorkach. A jednak stary obłąkaniec, facet na łódce i teraz Gadian - nikt ich nie zatrzymywał przed zburzeniem tego porządku świata, jeśli to rzeczywiście miało mieć takie poważne konsekwencje. Dlaczego więc wszyscy po kolei uznawali, że tak będzie lepiej? Że pomogą, zamiast starać się przeszkodzić? Być może wierzyli, że w pewnym momencie tak musi się stać, i że ten duet jest wystarczająco dobrany, aby unieść tą odpowiedzialność. Bo ta miała być bardzo ciężka, ale Ichirou i Souei chyba już byli na to przygotowani.
Po wysłuchaniu "ceny", jaką przyjdzie im zapłacić za przejście dalej, Souei powstrzymał się od wzruszenia ramionami, aby nie obrazić tu zgromadzonych. Sam dostał kryształek niedawno i cały czas czuł się bardziej jako jego powiernik, niż właściciel i użytkownik. Więc gdy przyszedł czas na rozstanie się z nim, a raczej z mocą, którą zapewniał, przyjął to na chłodno i bez żalu. Cóż, faktem było, że na razie oddawali tą moc tylko w zamian za obietnicę, ale wyglądało na to, że klamka zapadła już dużo wcześniej. Ale nawet gdyby Souei miał jeszcze jakiś wybór, nie wycofałby się teraz, stojąc przed tymi ogromnymi wrotami.
Te w końcu otworzyły się i ukazały im jeszcze bardziej monumentalne, prawdziwe wnętrze biblioteki. Z początku Souei został przytłoczony ilością wszystkiego wewnątrz i szybko zdał sobie sprawę, że nawet gdyby ktoś chciał wedrzeć się tu siłą i wyrwać z rąk mnichów jakąś wiedzę, to bez informacji jak i gdzie, znalezienie tutaj czegokolwiek konkretnego wydawało się graniczyć z cudem. Po takim wstępie Pazur czuł nawet podekscytowanie na myśl o tym, co czeka ich już za chwilę, bo nie było już wątpliwości, że wisiorki nie są tylko zwykłą legendą jakich wiele na świecie. Z pozoru były to tylko książki - słowa zapisane atramentem na pożółkłych stronach. Czuć było jednak, że nikt nie patrzy tutaj na to w ten sposób i Matsuda powoli zaczynał to rozumieć, atmosfera ewidentnie mu się udzielała. Szedł obok swojego kompana w ciszy, czekając na to, co wydarzy się dalej, zastanawiając się, czy rzeczywiście powinien się uznać godnym tego miejsca. Wcześniej nawet do miejskiej biblioteki pasował jak pięść do nosa, a teraz proszę... za chwilę zostanie oświecony, choć może nie tak dosłownie, jak ich przewodnik po tym miejscu.

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

Soundtrack

Otworzyły się przed nimi bramy biblioteki. Przybysze niemal jednocześnie spojrzeli na wisiorki, które miały ich kosztować wszystko, co do tej pory z nimi było związane. Obydwaj rozumieli ich przeznaczenie. Wiedzieli też, że to nie będzie zwykłe oddanie przedmiotu, a definitywne rozstanie się z ich mocą. Ichirou westchnął cicho pod nosem. Ciężar, który już na nich ciążył, był wyraźny. Wszystkie przygody, decyzje, spotkania… wszystko prowadziło właśnie do tego miejsca. Souei z kolei nie skupiał się na przeszłości. Jego uwagę przytłoczyła sama instytucja biblioteki. Ogrom, konstrukcja, aura tego miejsca. A mimo to, gdzieś pod tym wszystkim czuł coś jeszcze... podekscytowanie. Obydwaj ruszyli w stronę wejścia, a za nimi podążył Gadian.

Wnętrze biblioteki

Wchodząc do środka, ujrzeli majestatyczne wnętrze biblioteki. Architektura była idealnie symetryczna i niezwykle bogato zdobiona. Wysokie kolumny, łuki i balustrady tworzyły konstrukcję, która wydawała się jednocześnie ciężka i lekka. Jakby nie do końca podlegała zwykłym zasadom budownictwa. Na środku znajdował się intensywny, pionowy promień światła spadający z góry przez okrągłe sklepienie. Oświetlał szklaną podłogę, znajdującą się w centralnej części pomieszczenia. Pod przezroczystą powierzchnią widać było kolejne poziomy, wypełnione półkami i księgami ciągnącymi się w dół, jakby bez końca. Po obu stronach znajdowały się symetryczne schody prowadzące wyżej. Pomiędzy nimi rozchodziły się odnogi do innych pomieszczeń. Biblioteka wydawała się znacznie większa od środka niż z zewnątrz, jakby jej wnętrze nie miało wyraźnych granic.

Takiej budowli nie widzieli nigdy wcześniej. Ciężko było nawet określić, z czego wykonane były ściany. Marmur? Kryształ? Coś pomiędzy? Nie wyglądało to jak coś stworzone przez zwykłych ludzi. I na pewno nie było czymś, co można by zobaczyć gdziekolwiek indziej. W momencie przekroczenia progu biblioteki, wszystkie klejnoty zawibrowały ostatni raz. Lekko zabłyszczały. Stały się cieplejsze. I nagle… jakby coś z nich zniknęło. Członkowie Klepsydry niemal odruchowo spróbowali wyczuć ich moc. Nic. Absolutnie nic. To były już tylko zwykłe, pozbawione chakry przedmioty. Jeszcze chwilę temu czuli w nich energię, ciężar, potencjał. Teraz nie różniły się niczym od zwykłych kamieni. Jednocześnie poczuli coś innego, wróciła do nich siła życiowa, poczuli się zdecydowanie lepiej.

Dokładnie tę samą, którą ostatni raz czuli przed wejściem na pomost. - To jest Biblioteka Oświecenia. - Gadian wszedł za nimi. Kiedy tylko spojrzeli w jego stronę, mogli zobaczyć zmianę. Białe tatuaże zniknęły. W ich miejscu pojawiły się pęknięcia na skórze, jakby ciało zaczęło się kruszyć od zewnątrz. Jego oczy nie były już białe. Stały się czarne, puste. Wyglądał jak trup, który mimo wszystko nadal się poruszał - Przepraszam, że widzicie mnie w takiej formie. Niestety, w bibliotece nie jestem w stanie tego kontrolować. -

Sama biblioteka była… dziwna. Wypełniona chakrą w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyli. Drobinki energii unosiły się w powietrzu jak pył, delikatnie się mieniąc. Co jakiś czas można było dostrzec wyraźniejsze fale chakry, niemal materialne, przesuwające się przez przestrzeń jak powiew wiatru. Gdzieś w oddali, pomiędzy regałami, na wyższych poziomach czy pod szklaną podłogą, poruszali się ludzie. Najpewniej Bliżsi albo Wyniesieni, o których wcześniej wspominał Gadian. - Przekażę was teraz w ręce innej Wyniesionej… Kyōju. - Z prawej strony, po schodach, zaczęła schodzić kobieta.

Nie wyglądała na starą… przynajmniej na pierwszy rzut oka. Twarz miała młodą, bliżej dwudziestki. Włosy jednak mówiły coś zupełnie innego. Siwe, jakby należały do kogoś, kto przeżył już bardzo wiele. - Miło gościć nam nowych podróżników… a dokładniej, jednych z ostatnich. - Uśmiechnęła się, stając przed nimi. - Gadian, dziękuję ci za wprowadzenie ich do Satori no Bunko. Ja zajmę się dalszym oprowadzeniem przybyszów. - Gadian ukłonił się lekko i bez słowa ruszył z powrotem. Drzwi za nim zamknęły się ciężko, odcinając go od wnętrza biblioteki. - Szukacie Świątyni Żywiołów… a wiecie, czym jest chakra? - Odwróciła się i ruszyła w stronę schodów prowadzących w górę.

Yōso no Kagi permanentnie przestają działać.

---

Akarui
Misae
Yoichi
Owari - Klik!
Młodszy mnich
Funanori
Gadian - Klik!
Kyōju- Klik!

---

17

[Ichirou]

Przekroczenie wielkich wrót Satori no Bunko zmieniło wszystko. Do tej pory Ichirou pozwalał sobie na sporą dozę sceptycyzmu, traktując opowieści o tym miejscu z odpowiednim dystansem, ale teraz... teraz po prostu przestał wątpić. Majestat wnętrza, architektoniczny absurd zakrzywiający przestrzeń, połączony z gęstą, niemal namacalną aurą sprawiły, że musiał uwierzyć. To coś tak niespotykanego nie mogło być zwykłą farsą.
Zresztą, zmiana dotyczyła nie tylko samego otoczenia. W momencie przejścia przez próg wisiorek na jego piersi zawibrował po raz ostatni, lekko się nagrzał i... zgasł. Stał się zwykłym, martwym kamieniem. Sabaku ujął go na moment w palce, upewniając się, że nie wyczuwa w nim już ani krztyny dawnej mocy, po czym wypuścił z dłoni. Jak już wcześniej wspomniał, była to cena, na jaką był gotów.
Wciąż nie miał pojęcia, jakie dokładnie sekrety kryły w sobie ciągnące się w nieskończoność regały i te przepastne zbiory, ale poczuł nagłą, palącą chęć zgłębienia ich. Walki, krwawe wojny, niekończące się polityczne przepychanki... doświadczył tego w swoim życiu tak wiele, że w gruncie rzeczy przestały robić na nim większe wrażenie. Wchodząc jednak do tej biblioteki, Sabaku znów poczuł się jak młodzik. Zew krwi ustąpił miejsca dawno przygaszonej ciekawości świata, która teraz zapłonęła w nim na nowo.
Jego fascynację brutalnie przerwał jednak widok Gadiana. Ichirou aż przetarł jedno oko wierzchem dłoni, by upewnić się, że nic mu się nie uwidziało w tym nasączonym chakrą powietrzu. Błyszczące do tej pory tatuaże zniknęły, a w ich miejscu pojawiła się pękająca skóra i puste, czarne ślepia.
- To twój prawdziwy wygląd? - zapytał bez ogródek, nie do końca rozumiejąc, co tu właśnie zaszło. Czy wcześniejszy, majestatyczny wizerunek Wyniesionego był tylko iluzją, czy to ta specyficzna biblioteka tak na niego działała, zdzierając z niego maskę?
Wkrótce z mroku wynurzyła się kolejna postać. Kobieta roztaczająca wokół siebie aurę tajemnicy, która idealnie pasowała do tego magicznego wnętrza. Miała bardzo młodziutką twarz, choć tutaj, patrząc na jej siwe włosy, można było się zastanawiać, czy to jej prawdziwy wizerunek. Ichirou skinął jej krótko głową na powitanie i w milczeniu odczekał, aż rozmówi się z Gadianem. Jej słowa o tym, że są jednymi z ostatnich, mocno zapadły mu w pamięć. Mnich z pomostu już wcześniej nawiązywał do czegoś podobnego. Nadchodził koniec. Tylko czego? Jaki koniec? Zagadka goniła zagadkę.
Sabaku zerknął kątem oka na swojego kompana. Prawdopodobnie dzielili w tej chwili zarówno to samo zdziwienie, jak i ciekawość. Przez ułamek sekundy wydało mu się to wręcz niezwykle zabawne - przyszło mu odkrywać największe magiczne tajemnice tego świata u boku mafijnego zakapiora. Souei pasował tutaj jak pięść do oka, ale może właśnie kogoś takiego brakowało w tym wzniosłym, uduchowionym miejscu. Kiedy Kyōju zadała pytanie i ruszyła schodami w górę, Ichirou od razu podążył za jej prowadzeniem.
- Chakra to energia, mieszanka ducha i ciała - zaczął spokojnie, mierząc wzrokiem jej plecy. - Ale energia drzemie nie tylko w nas, lecz i wokół nas. Wypełnia naszą przestrzeń. Jestem bardziej praktykiem. Umiem nią władać, tak samo jak potrafię tworzyć ją wprost z natury... - oznajmił, wprost odnosząc się do opanowanej przez siebie sztuki Senjutsu. Przez chwilę szli w milczeniu, ale w pewnym momencie Asahi przerwał ciszę.
- Domyślam się jednak, że skoro zadajesz to pytanie, nasza wiedza to tylko wierzchnia warstwa piasku na pustyni prawdy - powiedział, zdając sobie sprawę, że wielu rzeczy pewnie będą się uczyć na nowo.

[Souei]

Po przekroczeniu progu do wnętrza Biblioteki poczuł się, jakby znalazł się w innym świecie. Ogromne wnętrze zdające się nie mieć granic w żadnym kierunku istniało jakby poza czasem i przestrzenią, które zostawili za ogromnymi wrotami. Matsuda z otwartymi ze zdziwienia ustami przelatywał wzrokiem nie tylko po zebranych na regałach książkach, ale również po ludziach, ornamentach i kolumnach podtrzymujących sklepienie. Ogromne drzewo, które widzieli z brzegu jeziora wydawało się cudem natury, natomiast to, co znajdowało się wewnątrz niego, było jeszcze poziom wyżej. Jeśli na świecie znajdowałaby się jakaś skarbnica tajemnic i wszelakiej wiedzy, to wyglądałaby dokładnie tak. Ironią losu było, że pośrodku tego wszystkiego stał ktoś taki jak Souei, który teraz czuł się jakby dostępował jakiegoś zaszczytu, na który nie zasłużył. Być może to uznanie samego siebie za godnego było trochę zbyt pochopne z jego strony, ale cóż... nie do końca był świadomy na co się pisze.
Dostojny Ichirou doskonale tu pasował, świecący Gadian też, gdy tu nagle... Pazur mimowolnie spiął mięśnie, gdy zobaczył mnicha odmienionego na gorsze. Po jego wyniesionej aparycji nie było śladu, a zamiast tego objawił im się jako jakiś potwór albo inna zjawa. Matsudzie od razu przeszło przez myśl, że to już nie jest kolejny test, ale zwykła zasadzka. Czekał tylko na pierwszy ruch tamtego, aby skoczyć do niego i rozerwać jego popękaną skórę do końca. Nic takiego jednak się nie wydarzyło. To wszystko było tutaj normalne? Zanim otrzymali jakieś sensowne wyjaśnienie tej przemiany, do akcji wkroczyła jakaś kobieta, której Gadian przekazał dalsze oprowadzanie, a sam grzecznie przeprosił i usunął się na bok. Mafiozo trochę odetchnął, ale od teraz nie zapominał już o tym, że w sumie niczego nie wie ani o tym miejscu, ani o tutejszych ludziach. Głupio byłoby zakończyć swoją legendę z nożem wbitym w plecy.
- Nie podoba mi się to. - Szepnął do Ichirou, aby oboje zeszli na ziemię, jeśli jego też wzięło to z zaskoczenia. Dobre pierwsze wrażenie już minęło i Jugo skupił się na tym, kogo miał najbliżej i przed sobą.
Młoda kobieta była równie uprzejma co wszyscy do tej pory. Kontynuowała narrację końca i nazywania ich ostatnimi, co dawało nadzieję na to, że może w końcu ona będzie osobą, która wyjaśni im, co to konkretnie oznacza. Gdy Asahi odpowiedział na jej pytanie dotyczące chakry, Souei nie dodawał już niczego od siebie. Było widać, że zadała to pytanie po to, aby za chwilę sama na nie odpowiedzieć, więc Matsuda nie przedłużał. Ciekawiło go jednak coś innego i nie dawało mu to spokoju.
- Co się stało z twoim kolegą? Na zewnątrz wyglądał jak półbóg, a tutaj jakby zaraz miał się rozpaść. - Powiedział, rozglądając się przy okazji po innych bibliotekarzach, których od czasu do czasu można było uchwycić między regałami. Po tym jednym spotkaniu Pazur nazwałby ich raczej Wyniszczonymi, a nie Wyniesionymi.

[Nobuo]

Biblioteka oświecenia
Fabuła - Ichirou & Souei

---

Soundtrack

Ichirou jako pierwszy zapytał o wygląd Gadiana. -Tak, zgadza się. Nie każdy spotkał się z takim widokiem i jest w stanie zrozumieć żywego trupa. Nie jest to też pierwszy raz, jak widzisz człowieka w tym stanie… czyż nie? - Zadał pytanie retoryczne, nawet nie próbując czekać na odpowiedź. Po chwili po prostu zniknął za progiem biblioteki. Teraz zostali już tylko we trójkę... Sabaku... Jugo... I kobieta, która prowadziła ich dalej, spokojnie wspinając się po schodach. Pierwszy odezwał się Souei. Cicho, podzielił się swoimi obawami, które zaczynały powoli układać się w jedną całość.

Ichirou jednak… był gdzie indziej. Skupiony na tym miejscu. W jego spojrzeniu było coś, co przypominało dziecięcą ekscytację. Każda przygoda była czymś nowym, ale zwykle wiedział, czego może się spodziewać. Tutaj? Nie wiedzieli nic. Ani co zaraz usłyszą... Ani co będą musieli zrobić. Na pytanie kobiety odpowiedział Shirei-kan. Kyōju wysłuchała go spokojnie, a potem uśmiechnęła się lekko. -Masz rację. Nie skłamałeś w żadnym miejscu… ale twoja wiedza to tylko małe ziarenko piasku w olbrzymim naczyniu. - Zrobiła jeszcze kilka kroków w górę. - To miejsce… to właśnie taka piaskownica. - Spojrzała przed siebie. -Możecie z niej zabrać dowolną ilość piasku… - Znów mówiła metaforą. Na swój sposób była bardziej przystępna niż poprzednie, ale wciąż nie mówiła wprost. Przynajmniej jeszcze nie.

Pazur wtrącił się nagle, wracając do wcześniejszego tematu... Zapytał o Gadiana, Kyōju odpowiedziała bez zawahania. - Gadian umarł śmiercią naturalną… prawie sto lat temu. -Jej ton pozostał spokojny. -Całe życie pracował nad biblioteką. Dlatego został doceniony… i pozwolono mu pracować tutaj także po śmierci... Podobnie zresztą jak ten, który was tu przyprowadził. Owari zginął tragicznie jeszcze wcześniej. - To zaczynało się układać w całość. Jego słowa z podróży. Opowieści o bibliotece w lesie, do której chodzili jeszcze jego rodzice. Miejsce, które wyglądało, jakby przez wieki nikt go nie odwiedzał.

Schody ciągnęły się długo. Dobre sto stopni, może więcej. Każdy kolejny krok odsłaniał nowe fragmenty wnętrza biblioteki, nowe poziomy, nowe półki. W końcu dotarli na piętro. Było to coś na kształt antresoli, zawieszonej nad ogromnym holem. Przeszli na centralny punkt balkonu, skąd można było spojrzeć na bibliotekę z zupełnie innej perspektywy. Widok był jeszcze bardziej przytłaczający. Z tej wysokości mogli dostrzec ogromne pomieszczenie znajdujące się dalej, za potężnymi łukami. Każdy z nich był ozdobiony wyrzeźbioną głową jednego z dziewięciu zwierząt. Kyōju zatrzymała się.

- Zadałam wam wcześniej pytanie… czym jest chakra. - Podeszła bliżej balustrady. - Masz rację. To energia życiowa. Mieszanka ciała i ducha, która pozwala władać siłą wykraczającą poza ludzkie możliwości. - Na moment spojrzała w dół. - Ale czy wiecie… skąd się wzięła? - Zrobiła klimatyczną pauzę - Zapewne słyszeliście tylko legendy. - Odwróciła się lekko w ich stronę. - Chakra nie pochodzi od ludzi... Pochodzi od planety.

Zrobiła krok wzdłuż balkonu. - Ludzie nie mieli chakry… przed przybyciem na ziemię Kaguyi Ōtsutsuki... Na ziemi zostało zasadzone Boskie Drzewo. Było źródłem… i miejscem zbioru całej chakry tego świata. Z niego wyłonił się owoc chakry. - Jej spojrzenie stało się bardziej skupione. - Kaguya Ōtsutsuki, żądna władzy, siły i potęgi… zjadła ten owoc. Zdobyła moc, która pozwalała jej kontrolować wojny… życia ludzi… sam bieg świata. - Mówiła cały czas tym samym tonem, nie zmieniając niczego w sposobie swojej wypowiedzi.

Stała się istotą… wykraczającą poza ludzkie pojęcie. - W tym momencie między nimi przeleciała zmaterializowana chakra. Wyglądała jak cienka, przezroczysta warstwa unosząca się w powietrzu. Coś pomiędzy falą energii a drobnym, niebieskim piaskiem. Przemknęła spokojnie, jakby była naturalną częścią tego miejsca. Kyōju kontynuowała. - Kaguya spłodziła dwóch synów. Hamurę… który dał początek klanowi Hyūga... I Hagoromo… znanego jako Mędrzec Sześciu Ścieżek. - Zatrzymała się. -Byli pierwszymi ludźmi, którzy narodzili się z możliwością korzystania z chakry.

Na moment spojrzała gdzieś w dal. - Kiedy dorośli… ich matka stała się zagrożeniem dla świata. Żądna jeszcze większej mocy… i bojąca się potęgi własnych potomków… połączyła się z Boskim Drzewem... Stworzyła istotę wykraczającą poza wszystko, co jesteście w stanie zrozumieć. - Tym razem wyjątkowo zmieniła ton robiąc przy tym dramatyczną pauzę. - Dziesięcioogoniastego... Jej synowie zdołali ją zapieczętować… i rozdzielić Juubiego na dziewięć mniejszych istot. - Uniósła dłoń. -Znanych dzisiaj jako ogoniaste bestie. Hagoromo… Mędrzec Sześciu Ścieżek… rozdzielił także chakrę pomiędzy ludzi. Pozwalając im z niej korzystać. - Odwróciła się i wskazała dłonią za nich. - A teraz… opowiem wam o tych bestiach..

  Ukryty tekst

---

Akarui
Misae
Yoichi
Owari - Klik!
Młodszy mnich
Funanori
Gadian - Klik!
Kyōju- Klik!

---

18

[Ichirou]

- Mhm - przytaknął krótko na słowa Gadiana, bo potrzebował paru chwil na połączenie faktów. Dziwna, budząca niechęć aparycja mnicha czy - jak się później okazało - jego długowieczność... To faktycznie było coś, z czym Ichirou miał już okazję się spotkać. Chodziło rzecz jasna o Antykreatora, który posiadał coś w rodzaju nieśmiertelności, odporności na upływ czasu i obrażenia. Magiczna umiejętność, zakazane jutsu, czy cokolwiek to było. Może właśnie tutaj można było znaleźć odpowiedź na tę zagadkę, bo źródło nieśmiertelności Hana wciąż pozostawało nie do końca wyjaśnione. A jeśli Gadian rzeczywiście umarł prawie sto lat temu i wciąż tu funkcjonował... mechanizm musiał być podobny. Edo Tensei? Coś innego? Trzeba było zapytać później.
Ruszył za kobietą w górę po schodach. W międzyczasie wysłuchał szczerego komentarza kompana o tym, że nie podoba mu się cała ta sytuacja.
- No cóż - mruknął, rozkładając ręce na boki w geście podzielenia swoich odczuć. Też nie do końca podobała mu się perspektywa, że znaleźli się w centrum miejsca, którego nie rozumieli, pośród ludzi, czy raczej istot, których intencji nie znali. Ale co mieli innego zrobić? Przecież nie cofnąć się. Droga powrotna została zamknięta, jak powiedział Gadian. A stawianie jakichś żądań czy narzucanie swojej siły też nie wydawało się odpowiednie - nie w miejscu, które emanowało taką mocą i starożytnością. Czegokolwiek by nie szukali, tutejsze zbiory były przytłaczające. Bez wsparcia obeznanej osoby mogliby nigdy nie znaleźć informacji, które mimo wszystko mogły być na wyciągnięcie ręki, gdzieś w tych niezliczonych tomach, regałach i poziomach. Sabaku zamierzał więc kontynuować narzuconą im grę i zbytnio się nie wychylać. Póki co tutejsi sprawiali wrażenie przychylnych. Chyba nawet aż za bardzo. Tak jakby wyczekiwano na nich, by bez większych negocjacji zacząć wyjawiać im tajemnice o powstaniu świata i tak dalej... Ichirou starał się więc zachować czujność. Być może to wszystko było tylko grą, mającą uśpić ich uwagę.
Fakt faktem, udzielił odpowiedzi na temat istoty chakry, ale - jak sam zresztą stwierdził - jego wiedza była raczej elementarna. Praktyczna, lecz powierzchowna. Wszystko to ze strony tajemniczej kobiety brzmiało jedynie jak wstęp, by zaraz później wyjawić im absolutną prawdę. I tak w istocie było. Opowieść o samym początku. O Kaguyi Ōtsutsuki. O Mędrcu Sześciu Ścieżek. O jego potomkach. O Boskim Drzewie i owocu chakry. O Dziesięcioogoniastym i jego podziale na dziewięć bestii. Diabeł Świtu wysłuchał wszystkiego z uwagą. Mógł docenić pewien patos i baśniowość tej historii oraz sposób, w jaki Kyōju ją opowiadała - jakby recytowała starożytny epos. Prawda była jednak taka, że uważał to za niezbyt życiowe opowiastki. Legendy, mitologie, historie z zamierzchłych czasów. Jego ciekawość świata dotyczyła bardziej teraźniejszości lub tego, co miało dopiero nadejść. Jak wykorzystać wiedzę teraz. Jak wpłynąć na bieg wydarzeń w przyszłości. A grzebanie w dziejach sprzed setek lat? Jakie to miało znaczenie, jakie przełożenie na stan obecny, na ich teraz? No chyba żadne. Tak przynajmniej wydawało się władcy piasku, który zachował tę opinię dla siebie. No, może raz przez jego oblicze przemknął wyraz zdziwienia i zmarszczył czoło, gdy usłyszał o zjedzeniu owocu chakry. Brzmiało to absurdalnie, ale poza tym zachował spokój. Wysłuchał grzecznie, traktując całą tę pogawędkę jako jeden wielki prolog do tego, co mogli tutaj naprawdę znaleźć. Do konkretów.
O, a potem padło coś bardziej życiowego. Ogoniaste bestie nie były już jakąś czczą bajeczką, tylko czymś autentycznym i aktualnym. Istniejącym w ich świecie, tu i teraz.
- O, tak się składa, że miałem z paroma do czynienia... - wtrącił, zanim przeszła do kolejnego rozdziału opowieści. Zrobił to chyba po to, żeby pokazać, że coś o tym już wiedzą i nie są kompletnie niewykształconymi barbarzyńcami. Chociaż z drugiej strony, jeżeli tutejsi szczegółowo prowadzili te swoje kroniki, to Ichirou nie powiedział niczego nowego. Pewnie mieli doskonale udokumentowane jego starcia z bijuu w swoich tomach, ukrytych gdzieś na jednej z tych niezliczonych półek.
- Zamieniamy się w słuch. Mogę do tej opowieści zaproponować suszone daktyle - dodał, wskazując subtelnie na torbę przy pasie. Zabrał ze sobą trochę prowiantu na podróż. Okazał się on niepotrzebny dzięki przygotowaniom Akaruiego, ale teraz mógł się przydać. Ton całego spotkania robił się na tyle doniosły i patetyczny, że po prostu musiał choć na odrobinę sprowadzić atmosferę na ziemię, by złapać oddech. Może lekki żart przerwie to napięcie i pozwoli im trochę się zrelaksować.

[Souei]

Dziwiło go niezmiernie, że rozmowa o żywych trupach mających ponad sto lat spływała tu po wszystkich jak po kaczce. Po wypowiedzi Gadiana wydawało mu się, że się przesłyszał, ale potem innymi słowami powtórzyła to Kyoju. To samo miało dotyczyć Owariego, ale przecież staruszek nie miał na sobie ani żadnych świecących tatuaży, ani nawet przesadnie łuszczącej się skóry. I kim był ten ktoś, których ich w ten sposób docenił i "pozwolił zostać na dłużej"? Im więcej dostawał odpowiedzi, tym więcej pytań nasuwało mu się na myśl, lecz cały czas kolejne "ale" były przysłaniane przez następne ważne tematy. Takie, jak na przykład legenda o powstaniu chakry, niezwykłym drzewie i jego owocu czy w końcu o Dziesięcioogoniastym.
- Zaraz, zaraz... jak to przed przybyciem na ziemię? Skąd się wzięła ta legenda? - Jeśli nie było to przejęzyczenie, to wchodzili właśnie na terytorium jakiejś abstrakcji na temat bytów spoza Matki Ziemi. Do tego zaś trzeba było wiedzieć nieco więcej, niż te tylko te dwa zdania, które zostały wypowiedziane jako wstęp.
Oczywiście to wszystko mogła być tylko bajeczka, ale skoro kobieta opowiadała im właśnie tą konkretną wersję, to chyba nie dlatego, że brzmiała najbardziej epicko, tylko że sama wierzyła w tą linię wydarzeń. Zazwyczaj jednak najpierw rodzi się legenda, którą z braku dowodów wypełnia się magią. Dopiero kroczek po kroczek i z biegiem czasu te niezwykłe momenty zastępują fakty i coś zupełnie przyziemnego. Być może tak samo będzie w tym wypadku i to jeszcze dopiero przed nimi. Kaguya pochodziła spoza ziemi, no bo nie wiadomo było tak naprawdę skąd, tak to wytłumaczył sobie na szybko Matsuda, aby od razu nie zwariować.
Mędrzec Sześciu Ścieżek brzmiał już nieco bardziej znajomo. Imię to rzeczywiście przewijało się w legendach, ale nic nigdy nie było na ich temat pewne. Kyoju jednak wydawała się mieć to wszystko poukładane w jedną całość, więc gdy opowiedziała im, że Mędrzec był synem tej tajemniczej kosmitki, Souei z miejsca przyjął to do wiadomości. Taka geneza była dobra jak każda inna. No i jeszcze wątek Ogoniastych Bestii. Te istniały naprawdę, wszyscy to wiedzieli. To znaczy krążyły legendy o tym jak wyglądają, co potrafią i czym są, ale jedno wiadome było na pewno nawet dla kogoś takiego jak Pazur, który nigdy w życiu nie widział żadnej z nich na własne oczy - one istnieją. Mogły się między sobą różnić, ale wszyscy wrzucali je do jednego worka jako Biju, a teraz ujawniony wspólny przodek był tu idealnie pasującym spoiwem. Matsuda musiał szybko wyjść ze swojej strefy komfortu i otworzyć głowę na wszystko nowe, co go tutaj czeka, bo był to zaledwie początek ich pobytu tutaj, a on już ledwo co nadążał.