Pomniejsze szlaki

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi się zaniepokoiła tym, co powiedziała kobieta, ale… nie wiedziała, czy w tym momencie może zrobić coś więcej. Powiedziała jednak prawdę, nic nie zataiła. Zrobiła wszystko, co się dało. Nie mogła przekonywać ludzi na siłę.

Potem ruszyli. Hiromi była nieco pogrążona w myślach, chcąc naszkicować to, co czuła. Jak i gdzie były problemy z chakrą w dziecku, co się tak naprawdę działo. Na schemacie może zobaczyłaby coś więcej, ale teraz jechali. Było ciemno, ale pochodnie trochę pomagały, zresztą Hiromi już znała swojego konia i ufała mu, że sobie poradzi. Jedynie przykro jej było, że jeszcze nie dał rady naprawdę odpocząć. No ale niedługo, miała nadzieję.

Ludzie prowadzili je w inną stronę niż wcześniej. Dobry pomysł, zobaczenie innej mogiły mogło rozjaśnić trochę sprawę. Wiadomo, mogła być taka sama, ale mogła mieć też w sobie coś innego.

Po chwili zorientowała się dopiero, że Yoshira do niej mówi.

- Nie wiem, czy będę w stanie mu pomóc, Yoshira-senpai. On istotnie umiera. Jestem w stanie zaleczyć jego rany, ale coś się psuje od środka. Z chakrą. Nie wiem, co to jest i jak to działa. Jeżeli będę w stanie, jak mu się pogorszy, to pomogę mu ponownie. Ale… nie wiem. Jeszcze tego nie rozumiem.

Kiedy podjechała do nich Amaya i zaczęła mówić, pierwszy raz Hiromi wydała się zirytowana. Przewróciła oczyma i podniosła dłoń.

- Czy są do dupy czy nie są do dupy, kogo to obchodzi? Notuję, co widzę, dzięki temu będę mogła do tego wrócić. Jestem medykiem. Nie mówię, że tu nie dzieje się coś dziwnego. Z chakrą. Z rytuałami. Takie rzeczy tak, są możliwe. Polegam jednak też na tym, co widzę i czuję, co mogę sprawdzić. Amaya-san mówi mi o rytuałach, aurach i energiach. I ja tego nie odrzucam. To również zanotuję. Wezmę wszystko, co się da, żeby poskładać to w całość. Ja rozumiem, że jest pani dojrzałą i mądrą kobietą, która widziała wiele, ale proszę nas wspierać swoim doświadczeniem, a nie tylko twierdzić, że my, młodzi, nic nie umiemy. Jak nie umiemy, to proszę nas nauczyć.

Odetchnęła trochę i potrząsnęła głową. Trochę jej się ulało emocjonalnie i dopiero po wyrzucie tego była w stanie się uspokoić.

- A domy publiczne w Sogen mają światła pogaszone, bo Uchihom kij w dupie nie pozwala ruchać dziwek po jasności - dodała, ale zgasiła pochodnię, zdając się na konia.

Kiedy w końcu dojechały do osady, Hiromi zrobiło się niedobrze.

Spalić… spalić to wszystko, pojawiła się myśl w jej głowie, a młoda kobieta niemal poddała się panice. Jednak odetchnęła znowu, zrobiła dobrą minę do złej gry.

- Czy ktoś żywy tutaj został, czy wszyscy albo zmarli albo uciekli? - zapytała Hiromi ich obstawy, zeskakując z konia. Ponownie była bardzo ostrożna i założyła na dłonie rękawiczki, a twarz ukryła za maską. - Niczego nie dotykajcie - dodała.

- Amaya-san, proszę. Może pani ocenić. Pierwsza mogiła, którą widziałyśmy, była o wiele mniejsza. Jakby… rozrost organizmu zależał od ilości ciał… może żywi się tym, co wyciąga z martwych? - zastanowiła się, ale to była tylko pierwsza myśl. W dalszym ciągu chciała wymiotować. Skupiła się jednak i uruchomiła sharingana, żeby nic nie przeoczyć. - Ja chciałabym jeszcze przetestować wpływ czystej chakry na to coś, ale nie chcę na razie pani przeszkadzać w pani zadaniu. Próbki pobiorę jak pani skończy, po czym wywrę wpływ na mogiłę swoja chakrą.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 16/X

---

Hiromi, ewidentnie sprowokowana przez Amayę, zamierzała odpysknąć w typowym dla siebie stylu. Jashinistka, a raczej Wyznawczyni Lorda Jashina, jak wolała się przedstawiać, uniosła pytająco brew, dając wystrzelać się medyczce ze wszystkich argumentów, które chciała powiedzieć. Dopiero, gdy ta musiała złapać oddech i potrząsnąć głową, Amaya głęboko westchnęła, jakby trochę zrezygnowana.
- Widzisz. Bulwersujesz się, a nie słuchasz co ja do Ciebie mówię. Nie mówię, że robisz do dupy notatki, bo jesteś amatorką czy robisz coś nieumiejętnie, tylko mówię, że CEL tych notatek jest zbędny. Dlatego są do dupy. Rozumiesz? - zapytała spoglądając na Ciebie pytająco. - Jeszcze raz. Cel, a jakość. Mówię o celu. Dlatego ich nie oglądałam, bo nie zawierają odpowiedzi na moje pytania. Rozumiesz?

I chyba to, jaką formę przybrała teraz Amaya było jeszcze gorsze. Po wybuchu złości, kobieta zaczęła traktować Hiromi jak jakąś nie tyle histeryczkę, co po prostu dzieciaczka, którego musi pouczać, czemu nie warto wskakiwać do kałuży. Jeżeli wcześniej Amaya się wahała, to teraz przestała.

Na komentarz o pogaszonych światłach w Sogen spojrzała zdziwiona na Hiromi, lecz nie skomentowała tego… tylko mruknęła cos pod nosem, że sześćdziesiąt lat temu był taki dobrobyt, że się normalnie paliło światła.

W każdym razie, zespół dojechał na miejsce i wtedy dopiero Amaya rozkazała rozpalić pochodnie. Wszystkie zeskoczyłyście z koni i Hiromi zaczęła zakładać rękawiczki na dłonie, a także twarz ukrywać za maską. I wtedy gdy Hiromi uruchomiła swojego sharingana, by skupić się i obejrzeć całą osadę, nagle za jej kołnierz złapała Amaya i dosłownie szarpnęła ją, ciągnąc do tyłu. Hiromi wyrwało dosłownie z kapci i poszybowała w górę jak jakieś piórko, lecz Amaya nią nie rzuciła, a jedynie przerzuciła tak, by ta znalazła się za nią.
- Stój.

To, w jakim tonie i jak stanowczo powiedziała to Amaya, sprawiło, że wszyscy - dosłownie wszyscy - włącznie z końmi, wyprostowali się niemalże na baczność.

Amaya patrzyła przed siebie, wbijając wzrok w… chyba centrum mogiły. Panowała absolutna cisza, którą przerywał jedynie syk płonących pochodni.
- Nie ruszać się i nie podchodzić.
Powiedziała kobieta, po czym dopiero wtedy puściła Hiromi i sama ruszyła w kierunku dziwnej mogiły. Amaya złapała pochodnię od jednego ze strażników i powoli podeszła do tajemniczego, gigantycznego i rozrośniętego bloba, który łaczył kilka domostw. Jashinistka kucnęła nad nim i sięgnęła za pas, wyjmując kunai. Dźgnęła w środek i nałożyła na ostrze trochę mazi, którą przysunęła i powąchała. Kobieta nagle zerwała się, popatrzyła zdziwiona na kunai, po czym jak gdyby nigdy nic wrzuciła go do środka mogiły. Następnie rozejrzała się na boki i… ruszyła do pobliskiego domostwa, znikając Wam z widoku.

Nie było jej kilka chwil, po czym ponownie - wyszła i ruszyła do innego domostwa. Robiła tak kilkukrotnie, aż wreszcie, z jednego z domostw wyjęła… cóż, szczątki jakiegoś zwierzęcia, chyba psa. Zwierzę było juz na etapie zaawansowanego rozkładu, ale jakby nigdy nic, Amaya stanęła i rzuciła psa w kierunku mogiły.

Nagle, aura delikatnie zafalowała, a flora wokół mogił, zaczęła obejmować rzucone truchło, przyswajając je do swojej struktury. Amaya popatrzyła na to i odwróciła się, wracając do was.
- To ewidentnie obrzęd rytualny. - powiedziała stanowczo. - I to nie jest coś, czym powinniście się zajmować. To nie jest rytuał… ludzki. Nie ma na celu nic, co związane z żywymi. - kobieta oddała pochodnię strażnikowi, po czym spojrzała na Hiromi. - Cokolwiek to jest, nie zostało stworzone przez człowieka. To chcę powiedzieć. Na waszym miejscu, zamiast to badać, bym to spaliła. Zanim to się rozniesie.

Po tych słowach, Amaya wskoczyła na konia.
- Wyruszam w dalszą trasę, wypełniłam swój obowiązek. - powiedziała tajemniczo Amaya, po czym skierowała konia gdzieś w kierunku wschodu.

Co było jednak najgorsze, aura Amayi zmieniła się momentalnie. Wcześniej, wydawała się wyluzowana i spokojna. Teraz?

Była śmiertelnie powazna.

Yoshira Uchiha - Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Wyraźnie Amaya nie rozumiała Hiromi, ale po pierwszym zirytowaniu się, dziewczyna dała sobie spokój.

Odciągnięta przez Wyznawczynię Jashina, kiedy zeszła z konia, Hiromi jednak zirytowała się jeszcze bardziej, lekko zaciskając zęby. Miała zaprotestować i zaprotestowała. Jej serce waliło jak młotem i trochę się wystraszyła, przez co jeszcze bardziej była gotowa do działania i - co najmniej - gryzienia.

Babsko zachowywało się co najmniej, jakby Hiromi miała sobie sama nie poradzić. A już sobie poradziła przy ostatniej mogile. Jeżeli kiedykolwiek przez myśl jej przemknęło, że na starość nadal chciałaby być młoda i rześka, jak ta cała Amaya, to jej przeszło. Ludzie powinni normalnie się starzeć.

No dobrze, niech wykonuje swoją robotę.

Hiromi skrzyżowała ręce na piersi i czekała.

Doczekała się obwąchania mogiły i sprawdzenia domów, do których dochodziła roślina. Oceniała i patrzyła. I… poza oglądaniem i obwąchaniem, według Hiromi, niczego nie zrobiła,, nie sprawdziła i…

Dziewczyna musiała sobie w myślach powiedzieć, że różni ludzie różnie pracują. Może się czegoś dowie. Poczekała. Racjonalizowała. Próbowała więcej się nie denerwować. Trochę nią wstrząsnęło, kiedy martwy pies został rzucony "na pożarcie" mogile, ale to potwierdziło myśl wcześniejszą Hiromi - że roślina pożywia się szczątkami i dzięki temu rośnie.

- No dobrze, skoro nie zostało stworzone przez człowieka, to przez kogo? - zapytała Hiromi, ale raczej nie doczekała się odpowiedzi. Amaya przyszła i zobaczyła, co miała zobaczyć, po czym… odjechała. Pewnie zanieść raport. Niepełny raport o rytuałach.

- Rozumiem, że chakra robi, co chakra chce, ale naprawdę - mruknęła do siebie. Skoro jednak już tu była, miała zamiar pozbierać próbki jeszcze raz, dlatego się ponownie za to zabrała. Powtórzyła swoje kroki z mniejszej mogiły, pobrała i opisała próbki, następnie je zapieczętowała.

- Co do tego, że trzeba to spalić, to wiadomo. Chciałabym jednak sprawdzić jeszcze, jak reaguje to na chakrę. Yoshira-senpai, przygotuj się, trochę technik ognia może na to będzie trzeba użyć… pewnie wioska też pójdzie z dymem - westchnęła.

W końcu jednak się przygotowała, stanęła w miarę bezpiecznym miejscu i zaczęła skupiać swoją chakrę, żeby stworzyć wokół siebie aurę - nacisk z chakry. Potrafiła kontrolować ją dobrze, dlatego spokojnie mogła ją przesłać dalej. Więc to zrobiła - i obserwowała reakcję bloba.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 17/X

---

Amaya sprawdziła dziwne zjawisko w może… maksymalnie piętnaście minut? Nawet trudno było powiedzieć, co zrobiła. Ot pochodziła, powęszyła, wrzuciła trupa do środka, a następnie powiedziała, by to spalili w dupu i nie zajmowali się tym tematem. Kobieta jednak zachowywała się zdecydowanie poważniej niż wcześniej i Hiromi z pełną świadomością mogła zacząc podejrzewać, że kobieta własnie zostawia ją na placu boju samą, a ta jedzie teraz do Sarufutsu złożyć obszerny raport o tym, jak to zlokalizowała groźne zjawisko i aby się tym zająć… tym samym przypisując sobie wszystkie zasługi. O ile pojechała do Sarufutsu, a nie bezpośrednio do Ryuzaku, bo mogła być i taka historia.

Tymczasem reszta została i Hiromi ponownie wcieliła się w rolę tej dziewczyny, która miała poprowadzić całe śledztwo do końca. Medyczka powiedziała, żeby spalić, ale najpierw chciała zebrać jeszcze raz próbki, potem spróbować jakoś zareagować chakrą i na końcu spalić to do końca. Jednakże żeby dojść do tego momentu, najpierw musiała pobrać próbki.

Hiromi ponownie miała na sobie rękawiczki i maskę i we dwie z Yoshirą zbliżyły się trochę, by tamta asekurowała Hiromi przy jej pracy. Dziewczyna była tak bardzo skupiona na pracy, że dopiero gdy Yoshira sięgnęła po kunai i błyskawicznie się odwróciła, to Hiromi zorientowała się co się dzieje.

Usłyszała kilka stęknięć, a dokładnie pięć. Gdy odwróciła się, zauważyła, że wszyscy strażnicy, których miały dziewczyny leżeli na ziemii, a naprzeciwko nim stało… dziesięciu mężczyzn? Może bardziej chłopaków? Wyglądali ewidentnie na bandytów, bo nie nosili zbroi, a raczej jakieś łachmany. Nie mniej, kilku z nich miało narzędzia ninja.

Bandyci stali jakieś dwadzieścia metrów od Yoshiry i Hiromi, przy ich koniach. Mężczyzna podszedł i gładkim ruchem poderżnął gardło jednemu ze zwierząt.
- No więc dwa gołąbeczki wpadły w pułapkę. Zacznijmy więc negocjacje. Wy jesteście dwie, nas jest dziesięciu. Albo dzielicie się po połowie, albo jedna zostaje, a drugą puszczamy. Wybór należy do was. - uśmiechnął się, oblizując usta. - Popatrzcie na to z dobrej strony. Przeżyjecie! A to już coś!

W ręku Yoshiry znalazł się kunai i cofnęła się do Ciebie, jednak za plecami miałyście bloba. Ucieczka odcięta.

Musiałyscie się jakoś przebić lub… cóż, negocjować.


Yoshira Uchiha - Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi zamarła. Przez ułamek sekundy nie była w stanie się poruszyć, jakby jej ciało odmówiło posłuszeństwa. Pięciu ludzi. Jej ludzie. Leżeli w błocie, martwi. Nawet nie zdążyli krzyknąć. Nawet nie zdążyli sięgnąć po broń. A ona… ona była zajęta próbkami. Jak idiotka. Jak dziecko.

Zacisnęła pięści. Serce waliło jej jak oszalałe, a w jej uszach dudniło. Jakby ogarnęło ją coś czerwonego, co przykryło jej umysł. Nie strachem. Nie paniką. Wściekłością. Czuła, jak coś w niej pęka. Jakby ktoś właśnie wyrwał z niej kawałek duszy i podeptał go w błocie.

- Kurwa mać… - wycedziła przez zaciśnięte zęby, a jej głos był tak zimny i ostry.

Spojrzała na Yoshirę. Ich oczy się spotkały. Nie musiały nic mówić. Wiedziały, że nie mają wyjścia. Za plecami blob, przed nimi dziesięciu zbirów. Ale to nie miało znaczenia. Nie po tym, co właśnie się stało.

Hiromi zrobiła krok do przodu. W jednej chwili chakra zaczęła pulsować w jej ciele, koncentrując się w płucach. Znała tę technikę. Ćwiczyła ją. Nigdy nie użyła jej w walce. Ale teraz… teraz nie było już odwrotu.

- Nie będzie żadnych negocjacji - powiedziała cicho, ale wyraźnie. - Nie po tym, co zrobiliście. Yoshira-senpai, nie wchodź w mgłę - dodała szeptem do koleżanki.

Złożyła pieczęcie. Jej oczy rozbłysły czerwienią sharingana, a z ust wydobyła się gęsta, fioletowa mgła. Dokugiri. Trująca mgła, która miała zatruć powietrze wokół nich. Nie zamierzała ich zabić od razu. Nie. Chciała ich osłabić i sprawić, żeby poczuli się bezbronni. Tak, jak im się wydawało, że Hiromi z Yoshirą będą się czuły.

- Yoshira-sanpai Uważaj na mogiłę. Możesz się odsunąć, ale się nie cofaj. - Jej głos był spokojny, ale w środku wrzała. - Nie zostawię ich śmierci bez odpowiedzi i nie pozwolimy, żeby coś się stało którejś z nas.

Mgła zaczęła się rozprzestrzeniać, gęsta i stworzona po to, żeby objąć bandytów. Żeby ich zranić.

A ona nie miała zamiaru cofnąć się nawet o krok.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 18/X

---

Hiromi nie spodobał się fakt, że jej żołnierze, a raczej żołnierze Ryuzaku zostali wyeliminowani. Bezpardonowo zabite zwłoki upadły na ziemię i tym samym jeden z koni, nie zdążył nawet zawyć. Zwierze wydało ostatni oddech nim jego ciałem targneło na ziemi, a z podgardla zaczęła wylatywać krew.

Yoshira widząc to momentalnie uruchomiła sharingana, a z jej oka poleciała pojedyńcza łza.
- Zajebiemy ich, tu nie ma mowy o współczuciu. - i o tyle, o ile Yoshira wcześniej była profesjonalna i poważna, tak widząc zabitego konia, dziewczyna zmieniła się nie do poznania. - Cofać? - zapytała ostro. - Nie cofnę się przed niczym, by ich dopaść.

Wtedy ewidentnie mężczyźni jurnęli się, że z przyjemnej nocy nici i że muszą was pojmać, by w ogóle mieć o czym myśleć. Zaskoczeniem ich było, że Hiromi momentalnie nabrała powietrza w usta, jej płuca nienaturalnie urosły i wypluła w przeciwników chmurę trujących oparów.

Wszyscy momentalnie zasłonili twarze, jednak Hiromi widziała, że trucizna raczej objęła wszystkich. Tutaj jednak pojawił się pewien problem, bo… tworząc tak gęstą chmurę w nocy, stworzyła im idealną zasłonę i sama nie była w stanie dojrzeć, co się teraz dzieje w środku.

A działo się tyle, że nagle bandyci skoczyli na dach, uciekając z dymu, co było znakiem dla Yoshiry, by ich ścigać. Dziewczyna sięgnęła po kunai i momentalnie ruszyła za nimi, skacząc również na budynek, na który uciekli.

Zaś jeżeli chodziło o Hiromi, to w jej kierunku przez dym wystrzeliła głowa ognistego smoka. Pocisk przebił się przez smog, rozwiewając go dookoła, a Hiromi chcąc nie chcąc, musiała odruchowo zablokować go przedramionami, tworząc swojego rodzaju gardę. Smok uderzył centralnie w medyczkę, nawet sprawił że ta musiała cofnąć się o krok czy dwa, jednak po uderzeniu, ogień rozprzestrzenił się na drobne części. Dookoła nagle rozjaśniło się, bo po uderzeniu w dziewczynę, technika zapaliła część mogiły, tworząc naturalną pochodnię i rozświetlając rejon dużo lepiej. Co więcej - zbroja, w którą ubrana była medyczka została niemalże zerwana z niech, a części które łączyły przód i tył spaliły się na miejscu. Hiromi nie miała wyboru jak pozbyć się zbroi, bo nic z niej i tak by nie było.

Co jednak ciekawsze, oponent przed nią stał, a na jego oczach widać było trzy tomoe sharingana. Chłopak kaszlał krwią i ewidentnie czymkolwiek go potraktowała Hiromi, ewidentnie to odczuł.
- Ty dziwko… - wysyczał. - … zajebię Cię i powieszę Twój łeb na ścianie. - krzyknął w jej stronę i wtedy też zakołysało nim - ewidentnie trucizna, którą dostał mocno go osłabiła, bo jego wzrok stał się mętny. - Napierdalać ją!

Wtedy też z jednego dachu Hiromi zobaczyła, jak zeskakuje na nią z kataną jeden z bandytów. Mimo tego, że właśnie przyjęła technikę ognia, w jej ręku momentalnie znalazł się kunai. Hiromi schyliła się przed atakiem bandyty, następnie zablokowała atak kunaiem i wyprowadziła kopnięcie z półobrotu w jego kałdun. Stopa dziewczyny weszła w brzuch jak w masło i napastnik wystrzelił jak pocisk w jeden z domów, wpadając do środka i tracąc przytomność, albo ginąc na miejscu. Następnie jeszcze dwóch zeskoczyło na Hiromi, starając się przytłoczyć ją przewagą liczebną, lecz Hiromi bez problemu blokowała ataki narzędziem, aż w pewnej chwili mocniej odbiła atak mieczem swoim kunaiem - i mając prostą drogę do gardła, zakręciła kunai na palcu, tak by ostrze znalazło się na odlew w jej dłoni, a potem z pięści wyprowadziła cios w jego twarz w taki sposób, że chłopa wbiło w ziemię jak gwoździa. Ten chyba naprawdę nie żył.

Trzeci napastnik widząc to, złapał trzy kroki dystansu i ewidentnie przerażony był zdolnościami medyczki, bo bał się zaatakować.
- CO JEST KURWA! DAWAJ JĄ! - i sam zaczął składać pieczęci.

Yoshira zaś wzięła na siebie kilku napastników i skacząc po dachach, bardziej wydawało się, że… to ona ich gania, niż oni ją.

Yoshira Uchiha- Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

I tak miała zamiar sprawdzić, czy kogoś nie dało się uratować, chociaż wyglądało na to, że wszyscy zginęli. Oczywiście, musiała to potwierdzić - i to jak najszybciej. Ale najpierw należało wyeliminować zagrożenie, co było teraz absolutnie poza wszelką wątpliwością.

- Po prostu nie wchodź w trującą mgłę - rzuciła do Yoshiry, zupełnie nie mając zamiaru przekonywać jej, żeby nie walczyła. Była tu po to, żeby walczyć, jeżeli Hiromi miało się coś stać. A że Hiromi sama też sobie radziła… to był w tym wszystkim plus.

Sharingan błyszczał w jej oczach, kiedy zauważyła ognistego smoka zmierzającego prosto na nią. Skrzyżowała ręce przed sobą, chroniąc twarz i ustawiając się w pozycji, żeby jak najmniejsza część jej ciała została objęta. Miała odskoczyć na bok, ale atak minął dość szybko, a jej udało się go powstrzymać. Niestety, jej zbroja nie miała tyle szczęścia. Wiązania i skóra spaliły się. Cóż, będzie trzeba oddać do naprawy.

Zrzuciła z siebie zbroję i skupiła swoją chakrę. W całym swoim ciele. Zauważyła, że walczyła przede wszystkim z Uchiha, przez co ogarnęła ją tym większa złość. Ktoś z jej klanu, jej ludzi, zdecydował się na taką, a nie inną drogę. Pewnie miałby dużo na swoje usprawiedliwienie, ale dziewczyna teraz nie miała zamiaru słuchać.

Unikała również kontaktu wzrokowego, ale ruszyła przed siebie.

Niemal natychmiast została zaatakowana. W jej dłoni znalazł się kunai i zablokowała cios kataną, zanim ten do niej dotarł. Nie miała większego problemu z unikaniem ich ataków, nie miała problemu z wykopnięciem przeciwnika daleko od siebie. Nie miała problemu z wbiciem drugiego w ziemię.

- Na twoim miejscu bym spierdalała- rzuciła, ale nie miała zamiaru dać mu uciec. Zdecydowanie jednak najpierw chodziło o pozbycie się tego z Sharinganem.

Ruszyła, całkowicie skupiając swoją chakrę w nogach i rękach, w ostatniej chwili trochę się wybiła i spadła na przeciwnika z jedną ze swoich technik - Raigyaku Suihei Choppu.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 19/X

---

Hiromi miała jasny cel i powód, dla którego się tutaj znalazła. Niespodziewany atak nie był jej na rękę, dlatego pozbywała się przeciwników jeden po drugim. Ostatni, który nie był gotowy do ataku, nawet po ponagleniu przez chyba lidera, zaczął się trząść i nie był w stanie zdecydować. Nie mniej, Hiromi zdecydowała za wszystkich. Dziewczyna napięła wszystkie mięśnie, skumulowała chakrę i wyskoczyła w powietrze, podczas gdy wokół jej celu pojawiły się ogniste głowy, które również ruszyły na zderzenie z medyczką. Hiromi zacisnęła zęby i przyjęła wszystkie ciosy na klatę, co z boku wyglądało, jakby Uchiha mimo wszystkich wybuchających kul, była jak taran.

  Ukryty tekst

Mimo tego, Hiromi przebiła się i z pełnym impetem zadała przepotężne uderzenie w przeciwnika. Jej pięść doszła do klatki piersiowej rywala, gdzie nastąpił głośny chrzęst łamanego kręgosłupa. Pięść Hiromi zniknęła w ciele rywala, po czym nagle od uderzenia, ten wystrzelił jak szmaciana lalka i dosłownie wpadł gdzieś do domu, znikając Ci z oczu. Owszem, byłaś dość dotkliwie poparzona, ale też byłaś pewna, że przeciwnik nie wstanie. A czy żył… trudno powiedzieć, musiałabyś sprawdzić. Ostatni napastnik zaczął uciekać.

Wtedy też, obok Ciebie wylądowała Yoshira, której twarz była we krwi - ale nie swojej.
- Ale masz parę w łapach. - powiedziała ewidentnie pod wrażeniem. - Rozbiegli mi się za bardzo, nie ma sensu chyba ich gania… UWAŻAJ!

Kątem oka zobaczyłaś jak jeden z potencjalnych trupów miał jeszcze siłę na jeden, ostateczny ruch. W waszym kierunku leciał kunai, z wybuchową notką, która zaczęła się już pomału świecić.

Czas zwolnił. Poczułaś popchnięcie. Yoshira miała ćwierć sekundy na zareagowanie i wykorzystała go tylko po to, by zepchnąć Cię z drogi… a sama nie zdążyła zrobić już nic.

Odlatując na bok widziałaś jak Yoshira zasłania się rękoma i…

… następuje wybuch.

Byłaś jeszcze w obszarze rażenia, więc szarpneło Twoim ciałem i upadłaś trochę dalej, koziołkując dwa razy. W Twoich uszach zapiszczało, a obraz na chwilę się rozmazał. Odruchowo zaczęłaś podnosić się na rękach, starając się zorientować gdzie jesteś i w ogóle co sie dzieje… dopiero gdy Twoje oczy się wyostrzyły, zobaczyłaś, że Yoshira żyje i kaszle…

… lecz Yoshira wpadła dosłownie w sam środek największej mogiły. Dziewczyna była cała w mazi i stała się wydostać. Co więcej, mogiła zaświeciła się mocną czerwienią.
- K-kurwa! - krzyknęła dziewczyna, starając się jakkolwiek wydostać z tego i… nagle jej oczy się zaszkliły. Sharingan zniknął, a ona kaszlnęła, wypluwając dosłownie masę krwi na siebie.

Jeżeli to coś atakowało ludzi niechakrowych w kilka dni, tak ludzi chakrowych…momentalnie. Yoshira zarzygała krwią swój strój, po czym wypełzła z mogiły i była na klęczkach dosłownie przed nią. Dziewczyna spojrzała na Ciebie przerażonym wzrokiem jakby pytając… czy umrze. Złapała dwa-trzy oddechy, po czym ponownie wypluła masę krwi pod siebie.

Wtedy Hiromi mogła pomyśleć, że… jej sytuacja jest krytyczna, lecz nie. To był zły obraz sytuacji.

Jej sytuacja była o wiele gorsza.
- SPIERDALAC! TO TE DEMONY! - usłyszała głos jednego z bandytów i wtedy dopiero zobaczyła co się dzieje.

Nad głową Hiromi pojawiło się… jeden…trzy… pięć… dziesięć?... piętnaście? Kurwa, co to było?

Wydawało się, że to jakieś orły, albo przynajmniej duże ptaki? Tylko czemu wyglądali jak ludzie? Krążyły wokół rozświetlonej osady i niczym sępy chyba trochę zastanawiały się, co zrobić dalej. Dopiero jak Hiromi przyjrzała się, to zobaczyła, że to nie były ptaki, tylko dziwne stworzenia, które od góry przypominały jakieś bardzo szpetne kobiety, a od pasa w dół miały nogi ptaków. Były dość potężne, bo chyba miały z dwa metry każda i… nagle zapikowały. Wszystkie naraz rzuciły się jak jeden na ludzi, którzy uciekali w każdą stronę.

Cokolwiek to było, atakowało precyzyjnie. Łapały bandytów i dosłownie rozrywały ich na strzępy swoimi pazurami. Co ciekawe, te zwierzęta… porozumiewały się miedzy sobą. Krakały i używały bardzo podstawowych zwrotów, albo nawet pojedyńczych słów czy jakichś prostych zdań.
Na ten moment wszystkie skupiły się na tych najgłośniejszych, czyli bandytach, ale… za moment dostrzegą i Ciebie, bo jeden, bardzo duży okaz wylądował pięć metrów przed Yoshira, która nadal rzygała krwią i robiła się dosłownie biała.
- Ty chakra. Ty smaczna. - wykrakała, zbliżając się do Yoshiry. - Zeżreć, silnieć. Mocniej byc.

Yoshira dźwignęła się na jedno kolano i nie spojrzała w Twoim kierunku. Nie chciała Cię zdradzić.
- I tak… i tak… nie przeżyję, ale obiecaj mi jedno. - powiedziała w kierunku tego czegoś. - Uratuj to dziecko… i zadbaj o moją rodzinę. Robiłam to wszystko dla nich… - wyszeptała, a na jej poliku zobaczyłaś jak poleciała łza. - Powiedz im, że byłam dzielna do końca.

Nagle Yoshira wyprostowała się niczym rażona piorunem. Wstała jak gdyby zyskała mnóstwo sił i wyprostowana szła jak zahipnotyzowana w kierunku tego czegoś… lecz nie zdążyła dojść, bo z nieba zapikowały dwa takie stworzenia i dosłownie pochwyciły dziewczynę w swoje szpony i ciągnąc ją na boki, rozerwały ją na pół. Wszystkie flaki i wnętrzności Yoshiry wypadły na ziemię, a ona była martwa.
- TY TĘPA! - wydarło się stworzenie.
- MOJE! - odpysknęło jej drugie, które trzymało w szponach głowę Yoshiry.
- CHAKRA MOJE!
- TY TĘPA!

Nagle stworzenia wydawały się rzucić ze sobą w wir walki lecz stanęły dęba.
- Tu być coś. Smaczne. Coś szukać.

Zaczęły rozglądać się dookoła.

Byłaś przy budynku, schowana. Jednak, jeżeli zostaniesz w tym miejscu, napewno Harpie Wiedźmy Cię dostrzegą. Mogłaś albo walczyć z około… piętnastoma osobnikami, albo starać się schować. Jednak samo schowanie za dużo Ci nie pomoże, bo chyba te stworzenia potrafią wyczuwać chakrę. A co do ucieczki to cóż…

… był jeszcze jeden koń. Tylko żeby do niego dojść, musiałabyś jakoś odciągnąć uwagę Harpii, lub spróbować przebiec przez środek, gdzie toczyła się właśnie jatka z resztką żyjących ludzi.

Hiromi czuła, że nigdy nie była tak blisko śmierci, jak teraz.

Yoshira Uchiha- Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Bolało.

Hiromi oddychała głęboko, kiedy do jej mózgu docierały impulsy bólu z oparzeń. Zapach nadpalonej odzieży i skóry również nie był przyjemny. Przeciwnik jednak poleciał daleko. Nie mógł tego przeżyć. Miała jego krew na… całej pięści.

To było głupie.

Wyciągnęła z torby pigułkę ze skrzepniętą krwią, żeby zniwelować ból, włożyła ją do ust i rozgryzła, kiedy zjawiła się przy niej Yoshira.

- Ano, a ty nieźle ich poganiasz… - tak samo jak Yoshira, Hiromi zauważyła, jak w ich stronę została rzucona notka.

Hiromi miała zamiar zrobić to samo, co Yoshira - zepchnąć ją z drogi, ale Yoshira była szybsza. Już w momencie, gdy Hiromi leciała, z przerażeniem widziała, jak notka wybucha, a Yoshira zbiera na siebie niemal cały wybuch. Obie zostały odrzucone. Przez myśl Hiromi przeszło, że to przecież rozsądne, bo Hiromi była medykiem, więc mogła Yoshirę poskładać po wszystkim, ale nadal czuła, że to było nie tak. Mimo strachu przecież wzięłaby to na siebie.

Udało jej się skupić. Wszystko jeszcze bardziej zwolniło, było jaśniejsze, dokładniejsze. Nadal miała problem ze słuchem, ale widziała wyraźnie.

Jednak…

- Nie… - wyszeptała Hiromi, próbując zebrać się na nogi, poszukać bukłaka z wodą, aby oblać Yoshirę i zmyć z niej to świństwo. - Nie!

Hiromi niezręcznie próbowała się dostać do towarzyski, już skupiała się, już próbowała emanować chakrą, aby zacząć leczyć, z daleka, a potem wziąć Yoshirę na konia i odjechać, cały czas przekazując jej leczniczą chakrę, żeby przeżyła, żeby nic jej nie było.

Ale przecież nie mogła jej okłamywać. To szło za szybko.

Yoshira umierała.

Mimo że świat Hiromi działał w zwolnionym tempie, wszystko działo się bardzo szybko. Jeszcze nie zdołała skupić chakry, nie zdołała powiedzieć Yoshirze, że umrze, bądź, że jej na śmierć absolutnie nie pozwoli, kiedy zjawiły się…

One.

Zorientowała się po chwili, czym były naprawdę. I to, co się działo chwilę później, przeszło najśmielsze oczekiwania Hiromi. Jak zaczęły atakować bandytów, to jeszcze przez chwilę myślała, że mogły pojawić się wcześniej, ale teraz po chwili…

Hiromi cofnęła się w cień i zakryła usta dłonią, żeby nie krzyczeć. Z jej oczu spływały łzy, kiedy widziała, jak Yoshira po raz ostatni próbowała ją obronić, wiedząc, że nie przeżyje. Hiromi nie mogła jej pomóc. Mogła… jedynie słuchać. I widzieć, co stało się później. I na zawsze zapamiętać ostatnie słowa dziewczyny, która musiała być jeszcze bardziej przerażona niż ona sama.

Yoshira-senpai…

To, co się działo później, w głowie Hiromi było jak koszmar. Musiała jeszcze mocniej przycisnąć dłonie do ust, żeby nie wydał się z nich żaden spazmatyczny krzyk czy płacz. Drżała cała, a to, co zobaczyła… Yoshira…

Musisz się wydostać, musisz się wydostać, myślała z paniką. Jej umysł był niemal biały, bez myśli, opanowany przez czystą panikę. Zginę tu, zginę tu, zginę tu…

Nie miała żadnego sprytnego pomysłu, żadnego… nic. Nic nie miała. Umrze tu, umrze. Równie dobrze, a nawet lepiej, byłoby zginąć od tej notki.

Notka!

Hiromi niemal automatycznie wyciągnęła kunai i notkę, ostrożnie, drżącymi rękoma przyczepiając ją do niego. Próbowała desperacko stłumić swoją chakrę, trzymać ją blisko, nie pokazywać jej, ale nawet nie miała pojęcia, czy tak się dało.

Jak była gotowa, rzuciła notkę w stronę przeciwną do miejsca, gdzie stał koń. Następnie, przemykając się pod budynkiem, zdetonowała notkę. A sama rzuciła się w stronę konia i jeżeli bogowie jej pozwolili, wskoczyła na niego i zaczęła gnać przed siebie, z daleka od mogiły, poganiając konia, jak tylko mocno się dało.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 20/X

---

Hiromi widząc co się dzieje, przeraziła się na dobre. Pierwszy raz w życiu była tak blisko śmierci. Jakieś dziwne stwory zaczynały rozglądać się dookoła, szukając ewidentnie medyczki. Spojrzała przelotnie na martwą górną część ciała Yoshiry, która była cała w krwi i z otwartymi ustami i oczami patrzyła w jej kierunku. Hiromi kucnęła, będąc cały czas w realnym zagrożeniu.

Nie czuła, jak jej oddech zaczął szybciej chodzić, a mimo to miała poczucie, że zaczyna brakować jej powietrza.

Zamknęła oczy, starając się skupić i wyciszyć emocje. Ten jeden raz, nie miała już na kim polegać. Była tutaj zupełnie sama i nie było nikogo, kto ją uratuje z opresji. Najgorsze jest to, że to co zobaczyła, było bardzo istotne w kontekście nadchodzącej wojny i sama Hiromi czuła, że nie może umrzeć nawet z tego powodu. Ona musiała komuś o tym powiedzieć.

Dziewczyna powoli przełknęła ślinę, opanowywując emocje. Następnie Hiromi sięgnęła po notkę i rozejrzała się dookoła. Szybko, na tyle ile mogła przeanalizowała swoje możliwości. Musiała odwrócić uwagę Harpii i tym samym doskoczyć do konia. Miała w linii prostej mniej więcej z dwadzieścia, trzydzieści metrów, ale też i cztery czy pięć osobników. Dwa walczyły o ciało martwej Yoshiry, a trzy zjadały właśnie mężczyzn - trudno odróżnić, czy to byli żołnierze Ryuzaku, czy bandyci. Uchiha spojrzała w drugą stronę. Jakby… rzucić pod kątem? Jednak będzie to trudne i napewno sama notka jest za lekka. Hiromi sięgnęła więc po kunai i obwiązała notkę wokół rękojeści, po czym kucnęła.

Miała jedno podejście. Zacisnęła dłoń na kunaiu i… rzuciła.

W ciszy obserwowała jak kunai leci parabolicznym lotem do góry, a następnie powoli upada na ziemię i… BUM!

Nastąpił huk, a wszystkie stwory jednocześnie zakrakały. Odwróciły się w kierunku wybuchu i poderwały do lotu. Wtedy też Hiromi nie mogła dłużej zostać w miejscu. Dziewczyna wyskoczyła przez otwarte okno, a raczej to co z niego zostało, unikając rozległego bloba. Hiromi zrobiła ewolucję w powietrzu, robiąc fikołek nad dziwną mazią, lądując za framugą i następnie odbijając się najsilniej jak potrafiła od ziemi. Dziewczyna doleciała do ściany bocznego budynku i ponownie - z całej siły wybiła się w kierunku konia.

Jednak Harpie nie znalazły nic w miejscu wybuchu i momentalnie zwróciły uwagę na Hiromi, która zaczęła gnać na koniu w przeciwnym kierunku.

Rozpoczął się wyścig z czasem, bo za Hiromi kracząc w niebogłosy, zerwały się wszystkie dziwne ptaszory i wytworzył się pościg. Uchiha położyła się wręcz na koniu, sprawiając, by ten nie miał żadnego oporu. Ptaszyska nie dawały za wygraną i zaczynały powoli doganiać konia. Hiromi odwróciła się przerażona i zobaczyła rozmazany obraz - Harpii, które zaczynały pikować w jej stronę. Przynajmniej trzy sztuki.

Nagle nad głową Hiromi jedna z bestii zamachnęła się szponami ostrymi jak brzytwy, jednak Uchiha skręciła koniem w bok i w ostatniej chwili uniknęła pochwycenia. Harpia jednak nie rozbiła się o ziemię, ale musiała na nowo skorygować lot i została w tyle.

Pozostałe dwie szykowały się do ataku i… wtedy Hiromi zobaczyła przed sobą las. Jeżeli wjedzie do lasu, to możliwe, że uda jej się zgubić pościg. Wtedy nadszedł drugi atak. Kolejna Harpia pikowała, by złapac Uchihę i tym razem Hiromi poczuła jak po plecach przejeżdza jej pazur Harpii, rozcinając ubranie i zawadzająć trochę konia.

Zwierzę zawyło i dostało ze strachu jeszcze większej prędkości, prawie zrzucając przy tym medyczkę. Wtedy też Hiromi w ostatniej chwili wjechała za linię drzew i… Harpie ruszyły za nią.

Czyli nie było możliwości ucieczki i tym razem, Hiromi nie ma już gdzie uciec.

Dziewczyna zamknęła oczy modląc się do swojego bóstwa lecz nagle wszystko ucichło. Hiromi w szoku odwróciła głowę by zobaczyć, że Harpie stanęły dęba i po prostu się wycofały. Hiromi nie dowierzała, że z niczego odpuściły pościg.

Nawet Uchiha to wiedziała. Coś było bardzo nie tak.

I wtedy nagle koń stanął dęba. Hiromi patrzyła się do tyłu, więc zerwanie się zwierzęcia sprawiło, że dziewczyna wystrzeliła przez jego grzbiet jak szmaciana lalka. Uchiha leciała przed siebie i dopiero gdy odwróciła głowę, zobaczyła, jak dosłownie o milimetry przelatuje twarzą nad jedną z mogił. Hiromi leciała i nawet niechcący poczuła… smród tej mogiły, gdy jej twarz znalazła się tak blisko jednej z nich.

Wtedy też świat przyśpieszył, a Hiromi dosłownie wylądowała brzuchem na ziemi, odbijając się od niej raz i koziołkując jeszcze, aż zaryła bokiem i wyhamowała z piętnaście metrów za mogiłą.

Dziewczyna odwróciła się przerażona i obejrzała odruchowo, sprawdzając czy nie dotknęła nigdzie mogiły. Na szczęscie, była cała.

Koń mlaskał ze względu na ranę na grzbiecie, ale wydawał się być w całkiem niezłej formie. Hiromi usiadła na ziemi, trzymając się za zwichnięty bark. Była cała brudna, obolała, przerażona. Nawet nie wiedziała, od którego momentu płakała. Czuła jednak, że jej twarz była mokra od łez.

Nie wiedziała też, od którego momentu jej wzrok się wyostrzył. Widziała więcej. Jednak w amoku, nie była w stanie dostrzec tego, co widziała teraz. Dziewczyna musiała naprawdę zawalczyć o życie, by wznieść się na szczyt emocjonalnych doznań po stracie koleżanki, a także po tym, co zobaczyła. Hiromi wiedziała, że coś się zmieniło, ale nie wiedziała co. Jeszcze.

Bo jej oczy miały już trzy łezkowe tomoe, a nie dwu jak dotychczas.

  Ukryty tekst

Yoshira Uchiha- Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Serce Hiromi waliło jej w piersi, a jej oddech rwał się. Brakowało jej powietrza, nie mogła go porządnie zaczerpnąć. Wyjrzała przez otwór w ścianie, po czym natychmiast się odwróciła, nie mogąc znieść widoku. Widoku, który na zawsze już wrył się w jej pamięć. Te potwory… potwory… potwory…

Choć czuła się jak bezradne dziecko, nie mogła przecież tu umrzeć. Musiała przekazać informacje. Musiała… nie chciała umrzeć. Nie chciała. Zmuszając się do głębokiego oddechu, rzuciła kunai z notką. A następnie rzuciła się do ucieczki.

Jeszcze nigdy nie biegła tak szybko. Miała wrażenie, że cały dystans do konia pokonała jednym susem. Unikała mogiły, starała się nie patrzeć na potwory, ale jej wzrok już zdołał zarejestrować ciała z wyrwanym mięsem, krew na dziobach i pazurach. Jeżeli ktoś kiedyś miał ją zapytać, jak się wydostała - nie potrafiła odpowiedzieć.

- To ja, nie denerwuj się. Biegnij, będzie dobrze - szepnęła do konia. Dlaczego nigdy nie zapytała, jak się nazywa? - Już, kochanie, tylko trochę.

Świat rozmazał się, gdy galopowały przez zrujnowaną wioskę, a potem dalej drogą powrotną. Hiromi przywarła nisko do szyi konia, dociskając ciało do jego ciepła, by stanowić mniejszy cel. Wiatr smagał jej twarz i szarpał włosami. Ponad tętentem kopyt usłyszała wściekłe wrzaski harpii. Gonią mnie. Uderzenia skrzydeł stawały się coraz głośniejsze, a przenikliwe krzyki rozdzierały noc. Hiromi odważyła się zerknąć przez ramię. Trzy ciemne sylwetki sunęły za nią, zmniejszając dystans z przerażającą prędkością.

Jej wierzchowiec był szybki, kopyta dudniły o ziemię i popękany bruk, ale potwory były szybsze. Wkrótce jedna znalazła się tuż nad nią. Poczuła nagły podmuch wiatru, gdy opadała. Instynktownie Hiromi szarpnęła cugle i pochyliła się. Jednak stworzenie wbiło swoje pazury w plecy Hiromi i w konia - dziewczyna poczuła przeszywający ból, a koń szarpnął. Był jednak doskonale przeszkolony, a Hiromi przywarła do niego, rozpaczliwie obejmując szyję konia swoimi ramionami, kurczowo się trzymając. Czuła, jak krew spływa jej po plecach i wsiąka w jej ubranie.

Ból był nieważny. Zajmie się tym później. Wystarczy dotrzeć do lasu i na pewno wtedy się uda uciec.

Byli już na skraju lasu. Gałązki smagały twarz i ramiona Hiromi, kiedy wpadli do niego. Ale potwory nie odpuszczały. Leciały cały czas za nimi, jakby nie mogły porzucić swojej zdobywczy. Hiromi jednak nie chciała być tą zdobyczą i modliła się w duchu do Susanoo, aby jego wiatry jeszcze bardziej ich popędziły.

Zginę…

Nagle noc ucichła. Jedynymi dźwiękami były szelest wiatru w koronach drzew i paniczne parskanie konia. Było to nienaturalne. Odważyła się spojrzeć wstecz, spodziewając się śmierci tuż za sobą. Zamiast tego zobaczyła ciemne kształty krążące, skrzeczące niespokojnie, ale nie zbliżające się. Hiromi patrzyła w osłupieniu, jak stado harpii zawraca i odlatuje w noc, a ich krzyki cichną w oddali. Po prostu… zrezygnowały.

Fala ulgi zalała ją na ułamek sekundy. To koniec. Przeżyła. Drżący śmiech triumfu niemal wydobył się z jej ust. Ale w następnej chwili klacz zatrzymała się nagle i wbiła kopyta w ziemię. Hiromi patrzyła za siebie i nagłe szarpnięcie zrzuciło ją z siodła. Z krzykiem poleciała do przodu. Przez jedno przerażające uderzenie serca była w powietrzu, nieważka. Oczywiście, trwało to tylko ułamek sekundy, ale Hiromi czuła, jakby trwało to wieczność.

Przeleciała tuż nad mogiłą. Koń się przed nią zatrzymał bo… bo nie kazała Yoshirze podprowadzić konia do niej wcześniej. Było to nawet zabawne, gdyby Hiromi miała w tym momencie przestrzeń w swojej głowie, aby dostrzec ironię swojej sytuacji. Uderzenie w ziemię było kolejną, bolesną lekcją. Tym razem całkowicie zasłużoną.

Nawet nie ból był najgorszy, kiedy wylądowała i przeturlała się. Zapach rozkładu dotarł do jej nosa i dziewczyna już nie mogła powstrzymać dalej mdłości. Podniosła się na klęczki, podpierając jedną ręką i po prostu zwymiotowała. Zapach, wryte w pamięć widoki rozszarpanych ciał, potworów i Yoshiry…

Ona też wymiotowała.

Hiromi z paniką spojrzała w swoje wymiociny, szukając w nich krwi, ale zapach jej mówił, że to tylko zawartość żołądka i żółć. Desperacko jeszcze się sprawdziła, czy przypadkiem nie została umazana mazią z mogiły, czy przypadkiem nie została zarażona i zaraz będzie miała kolejne objawy.

Jednak nie.

Udało się.

Żyła. Stosunkowo dobrze się trzymała. Rany na plecach, teraz czuła, jak bardzo bolały, ale nie mogła dojrzeć, jak głębokie były. Była jeszcze oparzona. Miała… wybity bark. Cholera, to był problem, bo była tu sama i nikt nie miał jak jej pomóc, a do posterunku było… z dwie godziny. Ból całkiem nieźle czyścił jej głowę i pozwolił się skupić na czymś. Ale potrzebowała ramienia.

Wstała chwiejnym krokiem, rozglądając się dookoła. Musiała jechać dalej, ale najpierw chciała zrozumieć, gdzie była i czy było tutaj coś innego. W głowie miała myśl, że potwory wcale nie bały się wielkiej mogiły, ale tutaj się zatrzymały i uciekły. Coś musiało je przestraszyć. A co je przestraszyło czy zatrzymało - wcale mogło nie być najlepsze dla Hiromi.

Dziewczyna wzięła kawałek czystego drewna, zagryzła je, a potem skupiła trochę chakrę, żeby zwiększyć swoją siłę i złapała za rękę, w której miała wybite ramię. Pociągnęła, a kość wskoczyła do stawu. Krzyknęła z bólu w swój knebel, czując, że łzy spływają po jej twarzy. Następnie skupiła chakrę leczącą na dłoni i przyłożyła do barku, żeby wyleczyć to. Obeszła mogiłę, dotarła do konia i jego też wyleczyła. Potem go poprowadziła wokół mogiły i kiedy koń był gotowy do dalszej drogi, wskoczyła na niego i pognała dalej - tym razem nie tak szybko - do posterunku, z którego wyruszyła. Musiała wziąć ze sobą dziecko i dostarczyć go do medyków chakrowych, żeby utrzymali go przy życiu. Taki na razie miała cel.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 21/X

---

Hiromi ledwo idąc, znalazła kawałek drewna, zagryzła je i potem skupiła chakrę, by zwiększyc siłę i jednym ruchem nastawić wybite ramię. Dziewczyna nawet mimo posiadania w ustach patyka, syknęła z bólu w momencie szarpnięcia ręki, lecz kości wskoczyły na odpowiednie stawy i po chwili przyszedł moment ulgi.

Jednak wtedy ponownie, coś strzyknęło w lesie - sprawiając, że ptaki podniosły się, kracząc głośno. Hiromi obejrzała się momentalnie przez ramię i…

… nic nie zobaczyła. Cicho westchnęła i odwróciła się w kierunku konia.

Wtedy to poczuła.

Nagle, jej włosy dosłownie zaczęły powoli unosić się do góry. Jej dłonie pokrył dreszcz, a na całym ciele miała gęsia skórkę.

Jej ciało uderzyła bardzo, ale to bardzo mroczna chakra. To nawet nie była chakra. To była aura. To była energia. Sharingan Hiromi zaczął skanowac otoczenie w poszukiwaniu źródła, lecz nie był w stanie niczego namierzyć. Koń spiął się, stając dęba i rżąc, po czym zerwał się w pęd i uciekł w kierunku, z którego przyszliście - w kierunku Harpii.

Gdy dźwięk po koniu ucichł, tym razem Hiromi była już zupełnie sama pośród drzew w nocy. Widziała więcej, dzięki nowemu oku, lecz… nie widziała nic. Nadal jednak czuła złowieszczą aurę. Cokolwiek to było, patrzyło na nią. Nie wiedziała skąd. Wtedy… niczym szept, kobiecy głos odbił się echem w jej głowie.
- Ten świat jest więzieniem…

Hiromi zaczęła oglądać się dookoła, stając w pozycji trochę do walki, a trochę do ucieczki.
- Zrobiłam wszystko co mogłam, a nadal nikt po mnie nie zapłakał…

Szept przerodził się w bardzo bolesny jęk.
- NIKT MNIE NIGDY NIE KOCHAŁ!

To był wrzask. Jakby ktoś wydarł się Hiromi do ucha. Jakby ktoś był za nią.

Drzewa przesuwały się. Chmury zmieniały się i nawet Hiromi nie wiedziała kiedy, nagle wybiegła i stanęła obok zawalonych kłód, które wcześniej mijała. Dziewczyna dyszała, nie zdając sobie sprawy, że całą drogę w odruchu przebiegła najszybciej jak potrafiła. Dopiero teraz dochodziły do niej zdrowe zmysły. Teraz była świadoma, gdzie jest.

Nawet siostra Shirei-Kana nie była odporna na duchy w ciemnych lesie… a raczej dziwne, kobiece głosy.

Hiromi obejrzała się dookoła i zobaczyła, że nikt jej ani nie gonił, ani nie śledził. Nie czuła już też dziwnej aury. Cóż… mogła jedynie wrócić do obozu, w którym była wcześniej.

Na jej widok - zakrwawionej i ubrudzonej, wartownicy pomogli jej dotrzeć do namiotu głównodowdzącego. Tamachi już spał, ale gdy usłyszał raban i zobaczył w jakim stanie medyczka wróciła, to momentalnie zapytał.
- Co się stało!? Dzicy atakują!?

Yoshira Uchiha- Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Gdyby ktoś ją zapytał o to, co się stało w lesie - nie wiedziałaby co odpowiedzieć. Pamiętała przerażenie - wręcz nierealne przerażenie, głos, który dzwonił jej w głowie. Uciekła. Pędziła przed siebie na oślep, nie mając najmniejszego pojęcia, co się z nią działo, dlaczego uciekała. Wiedziała tylko, że musi znaleźć się jak najdalej od tego miejsca, od tego krzyku. Od tego… uczucia.

Niestety, emocjonalnie było to na nią już trochę za dużo. Nawet nie wiedziała, jak dotarła do obozu, jak ją poprowadzili do Tamachiego. Jak kręciła głową na jego pytanie, czy Dzicy atakują. Uniosła po prostu dłoń, że potrzebowała chwili.

Była wykończona. Jej ciało zaczynało się poddawać, zaczynała wypierać to, co się wydarzyło tej nocy. Musiała jednak… jeszcze trochę… nie mogła zapomnieć szczegółów, nie mogła pozwolić temu odejść, musiała to utrzymać w głowie, żeby o wszystkim opowiedzieć.

Nikt nigdy mnie nie kochał…

Otrząsnęła się lekko i spojrzała na Tamachiego. Kiedy otworzyła usta, zorientowała się, że nadal ma ohydny posmak w środku, a mimo tego - język był suchy, a usta spękane. Ile czasu pędziła? Ucieczka na koniu, szaleńczy bieg.

- W-wody - wycharczała i opadła na jedno z krzeseł. Niemal jęknęła. Plecy zabolały kiedy oparła się, czuła jak wciąż jej ubranie jest przesiąknięte krwią. Wiedziała, że będzie miała problem ze wstaniem - jej mięśnie i stawy będą protestować.

Kiedy dostała wody, podniosła się i wyszła przed namiot. Faktycznie siadanie było nierozsądne, bo wszystko ją bolało, kiedy wstawała. Jednak najpierw przepłukała usta i wypluła, potem zaczęła łapczywie pić wodę. Dopiero wtedy wróciła do środka.

- Nie, nie Dzicy. Jednak cały oddział, Yoshira-senpai i wierzchowce nie żyją - odpowiedziała Hiromi poważnym tonem. Czuła, że głos jej drży, ale chciała powiedzieć to na głos, żeby nie było wątpliwości - również dla niej samej. - Przeżyłam jedynie ja. I Amaya-san, ale ona odjechała zanim napadła nas bandyci. Są dobrze zorganizowani i mają wśród siebie shinobich, nawet z naszego klanu - dodała, zastanawiając się nad tym, co powiedzieć dalej. W końcu przełknęła ślinę, ale nadal w jej ustach było sucho. - Czy… wiecie coś o latających potworach? Tengu - powiedziała ostrożnie, patrząc uważnie na Tamachiego, żeby zobaczyć, czy coś wie czy nic nie wiedział i uzna ją za wariatkę. To, co widziała, dla niej to było Tengu. Tak, jak w opisach Azumy, jeszcze z Karmazynowych Szczytów. Ptako-ludzie. Ona mu wierzyła już wtedy. Teraz widziała na własne oczy. I to takie o wiele straszniejsze.

Dalsza część rozmowy zależała od tego, co odpowiedział Tamachi. Bez względu na to, Hiromi poprosiła o konia, o miskę z wodą, żeby obmyć twarz i rany na plecach, zapytała, czy mają medyka chakrowego w obozie. Miała dziecko do uratowania - i od obecności medyka chakrowego w obozie zależało, czy wyśle po niego i jego matkę później - albo sama przyjedzie albo wyśle medyka - czy weźmie go ze sobą, kiedy przez resztę nocy będzie jechała do Sztabu Generalnego. Bez względu na wszystko, wydała rozkazy.

- Mogiły bezwzględnie spalać. I unikać wychodzenia nocami oraz robienia hałasu i zamieszania nocami. Te stwory nie zaatakowały nas w dzień, tylko po wybuchu notki. Może jak będzie spokojnie, nie będą zwracać uwagi. Proszę, uważajcie na siebie. Zaniosę informacje prosto do Shirei-kana, łącznie z tym, że kazałam palić mogiły i co robią z ludźmi z chakrą.

  Ukryty tekst

[Nizan]

Mogiły Tenranu
Misja A - Hiromi

---

Posty
Kolejka 22/X

---

Hiromi otrzymała wodę zgodnie z prośbą, a następnie opowiedziała część historii. Przede wszystkim, Tamachi otworzył usta słysząć, że Yoshira umarła i jego żołnierze też. Jego pięść się zacisnęła i oczy zmrużyły, gdy medyczka chaotycznie opowiadała co zaszło.
Biedna dziewczyna. - powiedział lekko przestraszony Tamachi, gdy opowieść Hiromi dotarła do etapu śmierci Yoshiry. - Jej bohaterstwo i poświęcenie nie zostanie zapomniane.

Jednak gdy medyczka przeszła dalej i opowiedziała o tengu, o latających potworach, jego oczy rozszerzyły się.
- Eee… Tengu? W sensie te duchy? - zapytał upewniając się, czy napewno dobrze zrozumiał. - Powiem Ci, że gdyby nie to, że jesteś Siostrą Shirei-kana i… no, gdyby nie fakt, że Yoshiry tu z Tobą nie ma, to uznałbym, że bredzisz. - podrapał się po brodzie. - Ale to jest wojna i ja widziałem już mnóstwo rzeczy, które wychodzą poza granice rozsądku. W porządku. Przygotujemy się w takim razie na ewentualną potyczkę z nimi. Możesz coś więcej o nich powiedzieć? Jak wygladają i tak dalej? Jak walczą? Jak krwawią, to chyba można je zabić.

Następnie popatrzył na Hiromi, gdy ta powiedziała o tym, by spalić mogiły.
- Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że o tym mówisz. Jutro z rana wyślę oddziały i popalimy to, co wiemy, że jest. Chłopaki też trochę odetchną więc wszystko dobrze. No, prawie wszystko. Żal mi trochę tej dziewczyny. Była taka młoda.

Tamachi cicho westchnął i widząc, że jesteś gotowa do wyruszenia odrazu, machął do Ciebie ręką.
Dostaniesz konia, ale jest jeszcze coś, co chciałbym Ci pokazać i dać. Chodź ze mną.

Dowódca obozu zaprowadził Hiromi do magazynu, gdzie otworzył i wskazał dłonią na umiejscowiony w rogu sprzęt, który ewidentnie mógł zainteresować Hiromi.
- W jednej z osad, które zostały spalone, znaleźliśmy taki statyw alchemiczny. Należał do jakiejś lokalnej znachorki. Weź go ze sobą, nam tutaj tylko zawadza, a może Tobie się przyda. Jeszcze raz dziękuję za wsparcie i…co się stało to się nie odstanie, ale napewno możemy postarać się, by jej śmierć nie poszła na marne. Co do dziecka, to nie mamy medyka tutaj… niestety. Iryonini raczej są w głównym obozie. W takich mniejszych jak nasz, musimy dawać sobie radę sami.

Jeżeli Hiromi chciała - mogła się przespać, ale pewnie dawka adrenaliny sprawiła, że musiała działać… i rzeczywiście, była gotowa do dalszej drogi.

Misja zakończona sukcesem.

Yoshira Uchiha- Klik
Takeshi Uchiha -
Tamachi Uchiha
Amaya Kioto - Klik

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

- Jest… była wspaniała. Ja… na pewno będę za nią tęsknić. Dzięki niej żyję - stwierdziła Hiromi, kiedy rozmawiali o Yoshirze. - Co do Tengu, obawiam się, że prędzej czy później i tak je zobaczycie. Latają. Są dzikie. Jedzą ludzkie mięso. Atakują dziobami i pazurami - dodała i odwróciła się tyłem do Taichiego, aby pokazać jej rany na plecach. - Nie leczę ich, bo będę musiała pokazać je w Sztabie Dowodzenia. Za chwilę wyruszam.

Zamknęła oczy, żeby przypomnieć sobie niemal wszystko, co wiedziała o stworach.

- Latają. Są mniej więcej wielkości człowieka. Wielkie ptaki, ludzkie. Pół ludzie, pół ptaki. Pazury i dzioby, są bardzo silne - potrafią wbić się w ciało ludzkie i nawet je rozerwać. - Pobladła i zrobiło jej się niedobrze. Zamknęła oczy ponownie, żeby odetchnąć i powstrzymać mdłości. - Wyczuwają chakrę. Używają… używają genjutsu. Potrafią zahipnotyzować ofiarę, żeby podeszła do nich i się poddała. Poza tym, mówią bardzo prostym językiem. I… nie wiem, czy krwawią. Chyba… chyba tak. Żadne z nas z tym nie walczyło, ale walczyły między sobą o… o świeże mięso. - Znów fala mdłości. - Chyba należy trzymać się od nich z daleka i nie znajdować się w obszarze ich genjutsu. Obserwujcie, czy nie ma zwłok, które wyglądają jak rozszarpane przez wielkie ptaki.

Wcisnęła paznokcie w swoje dłonie i potrzebowała kolejnej chwili, żeby się uspokoić.

- Mam jakieś próbki tej mogiły i to chore dziecko. Wiem mniej więcej, co się dzieje, widziałam to. Zaczniemy sprawdzać, co się dzieje. Jeżeli ktoś z ludzi będzie chory, wyślijcie go do chakrowych medyków. Do większych obozów. Wyniszczenie jest zbyt szybkie, można to leczyć jedynie chakrą… a raczej utrzymać przy życiu. I… uważajcie przy tych mogiłach. Jeżeli czujecie, że trzeba uciekać… zaufajcie. Z ludźmi walczcie, ale tu się dzieją straszniejsze rzeczy niż potrafię sobie wyobrazić.

Kiedy dowódca wziął ja do magazynu, żeby pokazać jej statyw alchemiczny - Hiromi trochę poczuła się… obdarta ze wszelkiej skóry, z całej swojej ochrony emocjonalnej. To było coś, co faktycznie mogło się przydać, bo… było cudowne, skomplikowane i widywała to w książkach i na zwojach. Dzięki temu nie będzie musiała czekać na sprowadzenie sprzętu lub kombinować. Zresztą, Uchiha nie mieli takich rzeczy dla siebie.

Zadrżała z tłumionych emocji i przytuliła dowódcę, na chwilę potrzebując wsparcia od drugiego człowieka, tak po prostu, jednocześnie chcąc mu podziękować.

- Znajdę sposób. Będę go szukać. Dziękuję - wyszeptała i po pół sekundy się odsunęła, otarła swoje oczy i wyprostowała, znów nad sobą panując - jak żołnierz, jak kunoichi, którą teraz była.

- Przekażę wszystko w dowództwie. Uważajcie tu na siebie.

Zajęła się statywem - zapieczętowała wszystko i schowała do swojej torby, razem z tymi próbkami, które udało jej się zdobyć i swoim ekwipunkiem, którego nie straciła po drodze. Nie potrzebowała niczego innego - do Sztabu powinna dotrzeć na koniu w ciągu sześciu godzin. Nawet z obciążeniem, które zabierała ze sobą. Dzieckiem oraz jego matką. Matka nie chciała zostawić dziecka samego, a Hiromi udało się ją przekonać, że dziecko nie było jeszcze zdrowe i jego jedyną szansą było przebywanie wśród chakrowych medyków. Szczęśliwie, ze względu na brak ekwipunku i faktowi, że Hiromi, kobieta oraz dziecko razem nie ważyli więcej niż mężczyzna w pełnej zbroi i z bronią, poradzili sobie. Było niewygodnie, ale to było tylko kilka godzin.

Powinna dotrzeć do Sztabu w południe.