Przydroża

[Nobuo]

Prowizoryczny szałas wyglądał dosyć sympatycznie, może nie była to rezydencja shirei-kana ale zawsze wyglądało jak miejsce pod którym można zbudować mocną legendę i dobre historie. Dlatego też jak wszyscy się rozgościli pod namiotem, postanowiłem wykorzystać moment i jeszcze wyjść na przysłowiowego szluga. Kiedy to pod spodem trwał podział miejsc, rozgoszczenie się, zajęło mi dosłownie chwilę jak już musiałem się znaleźć pod zadaszeniem, ponieważ wyjęli bimber. - Widzę, że koledzy nie przypłynęli na drewnianej łódce i wiedzą co jest pięć. - Już lekko a nawet trochę bardziej niż lekko pijany powiedziałem.

Jako, że byłem lekko pijany to przełączył mi się tryb planowania na tryb rozpierdolimy to wszystko w drobny mak. - Dobra Kamato, chuj z nimi jak tam dojdziemy, to się zaczniemy nimi martwić. Przecież to jakieś pizdeusze na strzała. - Zacząłem się bujać biorąc kolejnego łyka bimbru. Tak też zacząłem się kołysać na prawo i lewo. - A znacie te weselne przyśpiewki? Na lewo! Na prawo! W góre! I w dół! - Zacząłem rozkręcać towarzystwo jak Katai się wtrącił, że burza idzie i takie tam. Zajęło mi jeszcze kilka łyków bimbru zanim poszedłem spać, a raczej zaliczyłem zgodna...

Obudziłem się rano, jak chyba miała być moja warta, nie wiedziałem co się działo, ale leżałem w dziwnej pozycji, przykryty dwoma kartkami i shurikenem... Zawsze lepsze to niż nic. W ręce miałem jeszcze jakąś butelkę, powąchałem i było to sake, momentalnie wzięło mi się na wymioty, ale tak mnie łeb bolał, nie wiedziałem co jest. Musiałem się czegoś napić tak też wziąłem łyka tego sake. - Kurwa, działa jak złoto. - Tak zgadza się, właśnie zrobiłem klina sake za pomocą sake. Jak już złapałem ostrość w oczach to wyszedłem na zewnątrz, patrzę a tam typ przebity włócznią na drzewie. - O kurwa to się porobiło. - Powiedziałem krótko, wziąłem jeszcze jeden łyk na silniejszego klina i zacząłem się rozglądać co się dzieje wokół. Czy nie ma jeszcze kogoś rannego? Czy jest zagrożenie? Czy są jakieś ślady kto to zrobił?

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 12/?
Czas: Późne popołudnie/zbliżające się burzowe chmury

Po szczególnie dobrej nocy Nobuo obudził się z głową, która aktualnie przypominała klosz, pod którym toczyła się trzecia wojna sogeńska. Spróbował wstać jednak zrezygnował, unosząc bukłak z sake, który pozostał mu jeszcze z poprzedniego wieczora. Cała reszta już się obudziła, gdy on kolejnym łykiem cierpkiego alkoholu katował swoją wątrobę już od rana. Dźwigając się z zimnej ziemi zdał sobie sprawę, że obóz, który zapamiętał wczoraj wyglądał znacznie lepiej. Nie było w nim tyle krwi, a kobieta która wykazywała jedyne zdolności dyplomatyczne w rodzinie po prostu zniknęła. W pewnej chwili wzrok Goro przeciął się ze wzrokiem bohatera, a obaj wyglądali jak dwa nieszczęścia pozostawione na pastwę wolnego świata. Ubrania, w których zaplątały się drobne gałęzie i liście, włosy w abstrakcyjnym nieładzie, i mętny wzrok, który mówił, że chętnie przyjmą jeszcze po kolejce. Muzykant odwrócił się do mężczyzn, którzy zdejmowali starszego z drzewa, wyciągając długą włócznie z jego ciała. Truchło dawnego wodza ułożyli na ziemi, po czym każdy zaczął spoglądać na siebie ze smutkiem. Różne słowa pojawiały się w powietrzu, gdy wszyscy zrozumieli, że to dla nich koniec.

– Co z naszymi domami, co my teraz zrobimy… Co się stało z Kamato i dlaczego nikt nas nie uprzedził – Ich wzrok stawał się niemal szklisty, gdy przenosili wzrok na mężczyzn, którzy obiecali im pomóc, w pewnej chwili ktoś rzucił z tłumu zebranych.

– I co kurwa bohaterowie, mieliście pomóc nam z tymi potworami, a nawet nie potraficie bezpiecznie doprowadzić do obozu kobiety i starca, jesteście faktycznie tak głupi by myśleć, że będziemy teraz chcieli korzystać z waszej pomocy? – Deszcz przestał padać, gdy jeden z mężczyzn uniósł ciało wodza, układając je teraz na prowizorycznej lektyce, którą inni zbudowali w kilka chwil.

– Wódz zasługuje na pochówek w wiosce, dalej panowie zabieramy się stąd lepiej, żeby nasze rodziny nie musiały czekać kolejnej nocy… A wy – Mężczyzna który wczoraj wyciągnął bukłak z bimbrem spojrzał na Góro i Nobuo z góry.

– Możecie wracać do siebie, nie chcemy takiej pomocy… Sami poradzimy sobie z naszymi problemami– Po tych słowach żaden z nich nie odwrócił się w stronę bohaterów, idąc teraz w mrocznym orszaku, który po kilku chwilach z daleka zaczął nucić ciche modlitwy, które brzmiały niemal, jak melodia… No cóż, co zrobią bohaterowie to już zależy w głównej mierze tylko od nich.

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

[Nobuo]

Sytuacja była dosyć opłakana, od początku czułem, że wszystko się zaraz skomplikuje, w zasadzie wiedziałem to jak zobaczyłem pierwszego trupa. Nie musiałem długo czekać by te słowa okazały się zwyczajną prawdą. Kiedy zaczęli się ludzie nas sadzić, ja zwyczajowo wyjąłem papierosa, którego opadliłem. Czekałem aż się wszyscy wypalą, ze złości z tekstów, a ja przy tym musiałem złapać trochę dymu by rozum zaczął poprawnie pracować. - Ciekawe zagranie z waszej strony... Wszyscy pochlali, kobieta zniknęła, mamy nieżywego a teraz wymiękacie i obracacie się na pięcie licząc, że jak nie daliście rady wcześniej ogarnąć tego bałaganu to magicznie go to teraz sami ogarniecie? - Wziąłem tym razem potężnego bucha.

- Wy wracajcie do wioski, pochowajcie swojego wodza... My zajmiejmy się resztą... - Odkaszlnąłem, by mieć bardziej męski i poważny głos, podchodząc jednocześnie do mężczyzny. - Chcesz splamić mój honor i szacunek? - Zrobiłem z papieru kunai, który przyłożyłem mu do brzucha tak by poczuł, że to nie są żarty i przestał myśleć emocjami a bardziej logicznie. - Potrzebujemy jednej osoby która nas poprowadzi, jeżeli nikt nie pójdzie... To w zasadzie możemy zabić was na miejscu, bo i tak nie rozwiążecie tych problemów sami. - Zagrałem trochę w pokera, nie chciałem ich zabijać, ale potrzebowałem kogoś kto by mnie prowadził za rączkę do celu.

Najlepszą metodą było przywrócenie im logicznego myślenia poprzez realne zagrożenie, o którym zapomnieli skupiając swoją uwagę na emocjach... A jeszcze byłem na kacu, pomimo klina, dalej mi kac doskwierał... A na kacu nie byłem aż tak przyjemny... - To jak wybrańcu, pójdziesz z nami do miejsca, gdzie rozwiążemy problemy czy przesunąć tego kunaia o metr do przodu? - Powiedziałem z przerażającym uśmieszkiem.

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 12/?
Czas: Późne popołudnie/zbliżające się burzowe chmury

Nobuo należał do ludzi nieprzewidywalnych, a zdecydowanie było to widać, w momencie gdy przy pomocy własnego kekkei genkai stworzył papierowego kunia, którego przyłożył do brzucha jednego z mężczyzn należących do świty martwego przywódcy. Człowiek ten w pierwszej chwili zrobił ogromne oczy, jak gdyby pierwszy raz w życiu widział podobne sztuczki. Przenosząc swój wzrok z Nobuo na ostrze broni, która wydawała się bardzo realna przełknął głośno ślinę, bełkocząc w stronę bohatera.

– Ja… Panie zrozum, nie wiemy, co powinniśmy zrobić – Goro do tej pory stał nieruchomo, jednak gdy jego towarzysz zaczął działać, położył swoją dłoń delikatnie na jego ramieniu. W oczach grajka pojawił się smutek oraz zaskoczenie, gdy zdał sobie sprawę, że jego towarzysz jest nieco jebnięty.

– To wy musicie zrozumieć Nobuo… Nie wiemy, co się stało i kto za tym stoi. Jednak jeśli zrobiły to te same osoby, które napadają na waszą osadę to się tego dowiemy. Proszę wszystkich o spokój i zrobienie tego, co powiedział mój przyjaciel, jeden z was musi nas doprowadzić do miejsca, w którym może znajdować się potencjalna siedziba wroga… Reszta niech wraca do wioski i przygotuje się, gdybyśmy jednak nie dali rady… – Goro spojrzał na mężczyznę, który wydawał się odpowiadać za resztę, a ten, bojąc się zrobić, chociaż krok, gdy wciąż był trzymany na ostrzu, powoli odpowiedział, starając się dobrze przemyśleć każde słowo.

– Nie wiem, czy wiele pomogę, ale pokaże wam te stare tunele… Jeśli w jakiś sposób mogę odpłacić za śmierć naszego wodza, to możecie na mnie liczyć – Mężczyzna przestał się bać, a na jego obliczu pojawił się jedynie smutek. Gdy skończył mówić reszta jego ludzi rozluźniła uchwyt na swych prowizorycznych broniach, co jasno wskazywało, że za kamrata gotowi byli zaatakować obu bohaterów.

– Wiedziałem, że wszystko uda się załatwić pokojowo… – Dodał na koniec Goro, z niepewnością, spoglądając na swego towarzysza. Bez względu co tamten uczynił mężczyzna sięgnął po swój instrument do grania, po czym zaczął swój pożegnalny sonet dla człowieka, który odszedł niesiony na prowizorycznej lektyce. Trójka bohaterów już po kilku chwilach stała samotnie, na tle rozmywających się burzowych chmur. Reszta pozostałych przy życiu ruszyła w stronę osady, do dźwięków melodii, która wzbijała się w powietrze, podążając za nimi niczym kostucha oddająca ostatni pokłon staremu przyjacielowi…

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

[Nobuo]

Dla jednych mogłem być jebnięty jednak, to był mój styl bycia. - Myślałem, że więcej będzie potrzeba byście sensownie zaczęli mówić. - W tym samym momencie, wchłonąłem kunaia z papieru do ciała. Jeżeli chłopi ponownie chcieli kontynuować dialog, no to w sumie plan się udał w 100 procentach. - Może zaszło to za daleko, ale dopiero w momencie prawdziwego zagrożenia i stresu kończą się emocje a zaczyna się logika. - Ze złowieszczym uśmiechem poklepałem gościa po ramieniu.

- Tutaj nie pomścimy tylko twojego wodza, pośmicimy wszystko co wam zostało uczynione, co straciliście. - Stanął wyprostowany, czekając aż się zbiorą z Goro we trzech by wyruszyć we wskazane miejsce. W międzyczasie postanowiłem odpalić kolejengo papierosa, emocje związane z tym całym bałaganem sprawiły, że się lekko zestresowałem w środku, nie byłem jakimś niesamowitym politykiem, a raczej zwykłych chłopakiem, tak też moje zagrania mogły się wydawać czasami logiczne tylko dla mnie.

- Martwi mnie załatwianie sprawy z nimi w zamkniętych tunelach, nie jest to obszar w którym będę się czuł najlepiej... Zdecydowanie dużo bardziej jako ten który posługuje się papierem wolę otwarte pola. - Pod nosem powiedziałem idąc w kierunku wskazanym przez wieśniaka.